Chapter 421 - 2144 อเล็กซ์เดินทางมาถึงคฤหาสน์ของอาจารย์และก้าวเท้าเข้าไปข้างใน “อ้อ มาแล้วรึ” เหวินเฉิงเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นอเล็กซ์เดินเข้ามา โดยมีลั่วเหม่ยและเมิ่งหยุนยืนรอต้อนรับเขาอยู่ไม่ห่าง พวกเขาพูดคุยกันอยู่ราวหนึ่งหรือสองชั่วโมง เหวินเฉิงมีคำถามมากมายที่เขาไม่สามารถถามอเล็กซ์ได้ในตอนที่ไปเยี่ยมที่สำนักหงอู่ เขาจึงรอให้ถึงเวลาที่ได้คุยกันในพื้นที่ส่วนตัวที่บ้านของเขาเอง อเล็กซ์ตอบคำถามเท่าที่เขาจะสะดวกใจตอบ สุดท้ายแล้วเหวินเฉิงก็พอใจกับสิ่งที่ได้รับรู้ “ว่าแต่ ฐานการบ่มเพาะของเจ้าเป็นอย่างไรบ้างศิษย์น้อง? ข้าสัมผัสอะไรไม่ได้เลย” ลั่วเหม่ยเอ่ยถาม “อืม... แม้แต่ข้าเองยังดูไม่ออกเลยว่าตอนนี้ฐานการบ่มเพาะของเจ้าอยู่ในระดับไหน” เหวินเฉิงกล่าวขณะพยายามสัมผัสกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวอเล็กซ์ “อ้อ จริงด้วย ข้าคงไม่ควรปิดบังไว้อีกต่อไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคนอื่นคงจะยิ่งสงสัย” อเล็กซ์กล่าว ก่อนจะเริ่มปลดปล่อยฐานการบ่มเพาะของตนให้สูงขึ้นจนถึงขอบเขตหลอมรวมเส้นชีพจรขั้นที่ 1 แล้วจึงหยุดลง “ระดับนี้คงพอดีแล้ว” เขากล่าว “โห! ศิษย์น้อง เจ้าถึงขั้นหลอมรวมเส้นชีพจรแล้วหรือ? เจ้าพัฒนาเร็วขนาดนี้ได้ยังไง? เจ้าเหมือนพวกศิษย์ใหม่ที่เพิ่งเข้าสำนักมาเลยนะ” ลั่วเหม่ยอุทานเสียงดัง ดวงตาของเมิ่งหยุนเบิกกว้างด้วยความตกใจ ในตอนที่พวกเขาประลองกันเมื่อสองเดือนก่อน อเล็กซ์ยังไม่ถึงขั้นหลอมรวมอวัยวะด้วยซ้ำ ทว่าในเวลาเพียงสองเดือน เขากลับเข้าสู่ขั้นหลอมรวมเส้นชีพจรได้เสียแล้ว ดวงตาของเหวินเฉิงเบิกกว้างเช่นกัน แต่ไม่ใช่ด้วยเหตุผลเดียวกับอีกสองคน “เจ้ายังปิดบังพลังที่แท้จริงไว้อยู่สินะ?” เขาถามอเล็กซ์ผ่านทางกระแสจิตโดยตรง อเล็กซ์ยิ้มและตอบกลับไปว่า “ข้าแค่คิดว่าถ้าไม่ทำแบบนี้มันคงน่าตกใจเกินไป ไม่วิธีนี้ก็คงต้องบอกคนอื่นว่าก่อนหน้านี้ข้าปิดบังฐานการบ่มเพาะของตัวเองเอาไว้ครับ” “ข้าเข้าใจแล้ว ฟังดูสมเหตุสมผลดี” เหวินเฉิงกล่าว “เดี๋ยวสิ นั่นหมายความว่าศิษย์น้องกลายเป็นศิษย์สายในแล้วใช่ไหม?” ลั่วเหม่ยถามด้วยความตื่นเต้น “ว้าว เจ้าไต่เต้าได้เร็วเหลือเชื่อ” “หือ? อ้อ จริงด้วย ข้าลืมไปเลย” อเล็กซ์กล่าว “ข้าต้องไปลงทะเบียนเป็นศิษย์สายในที่ไหน? หอศิษย์ใช่ไหมครับ?” “ใช่แล้ว ต้องที่นั่นแหละ มาสิ เดี๋ยวข้าพาไปเดี๋ยวนี้เลย” ลั่วเหม่ยอาสา “วันนี้ไม่ต้องหรอก” เหวินเฉิงพูดแทรกขึ้นมาเพื่อหยุดลั่วเหม่ย “เสี่ยวเหม่ย เจ้ากลับไปพักผ่อนที่บ้านเถอะ ข้าเชื่อว่าศิษย์น้องของเจ้าก็อยากพักเหมือนกัน” “อ่า ได้ค่ะ งั้นพรุ่งนี้ค่อยไปก็ได้” ลั่วเหม่ยกล่าว จากนั้นเธอก็ตรวจสอบอุปกรณ์บอกเวลาแล้วอุทานออกมา “อะไรนะ? สี่ทุ่มแล้วหรือ? ดึกขนาดนี้เลยเหรอ” “ข้าต้องรีบไปฝึกฝนให้เรียบร้อย คืนนี้ลาล่ะค่ะ” เธอกล่าวแล้วรีบจากไป เมิ่งหยุนคำนับให้ทั้งสองคนก่อนจะเดินตามลั่วเหม่ยออกไป เหวินเฉิงส่ายหัวแล้วถอนหายใจ “ถ้าแม่หนูนั่นต้องมาดูแลรับผิดชอบอะไรสักอย่างจะเป็นอย่างไรบ้างนะ” เหวินเฉิงรำพึง “ก็นะ นางทำผลงานได้ดีในการประลอง ดังนั้นข้าว่าคงไม่มีใครคัดค้านหรอกครับถ้าให้นางรับผิดชอบอะไรสักอย่าง” อเล็กซ์หัวเราะเบาๆ “อ้อ จริงสิอาจารย์ รางวัลเป็นอย่างไรบ้าง? การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศได้จัดขึ้นไหมครับ?” อเล็กซ์ถาม “เฮ้อ มันควรจะจัดขึ้น แต่มันก็ไม่ได้เกิดขึ้น” เหวินเฉิงกล่าว “หลังจากทราบข่าวการหายตัวไปของเจ้า พี่สาวของเจ้าก็สละสิทธิ์การแข่งขันเพื่อไปตามหาเจ้า” “ก็นะ นั่นไม่สำคัญหรอก เหตุการณ์โศกนาฏกรรมที่เมืองหลวงนั้นใหญ่เกินกว่าที่ใครจะมาเรียกร้องขอรางวัลในช่วงเวลาแบบนี้ได้ จริงอยู่ที่อาจจะขอในอีกเดือนหรือสองเดือนถัดมา แต่เมื่อดูจากการที่พวกสัตว์อสูรเริ่มโจมตีพร้อมเพรียงกันแทนที่จะเป็นการสุ่มโจมตีเหมือนรอบๆ ป่า ข้าไม่คิดว่าผู้จัดงานจะสนใจเรื่องรางวัลในเร็วๆ นี้หรอก” เหวินเฉิงกล่าว “แต่พวกเราก็ได้คะแนนมาใช่ไหมครับ? ตอนนี้เราควรจะเป็นสำนักระดับหนึ่งแล้วนะ” อเล็กซ์ถาม “ฮ่าๆ แน่นอน ไม่มีใครปฏิเสธความชอบธรรมในการเป็นสำนักระดับหนึ่งของเราได้ อันที่จริงสำนักเราก็เติบโตอย่างมั่นคงตลอดเดือนที่ผ่านมา นับตั้งแต่เราสร้างชื่อเสียงขึ้นมา” เหวินเฉิงกล่าว “แล้วพวกผู้บ่มเพาะหน้าใหม่ที่โผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยล่ะครับ? เดือนที่ผ่านมามีคนแบบนั้นเข้ามาที่สำนักบ้างไหม?” อเล็กซ์ถามต่อ “มีสิ เข้ามาเยอะและก็ออกไปเยอะเหมือนกัน” เหวินเฉิงตอบ “แต่มีเพียงไม่กี่คนที่อยู่ยาวจริงๆ มีคนหนึ่งชื่อเทรเวอร์ที่เข้าสำนักมาประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อนการแข่งขัน หรือก็คือไม่กี่วันหลังจากเจ้าจากไป เขาไต่อันดับในสำนักขึ้นมาเรื่อยๆ” “ในเวลาไม่ถึงเดือน เขาเลื่อนจากผู้บ่มเพาะขั้นหลอมรวมกล้ามเนื้อไปเป็นขั้นหลอมรวมเส้นชีพจรได้สำเร็จ แม้แต่ตอนที่ข้าอยู่ข้างนอก หลิวซุนยังส่งข้อความมาบอกข้าเลยว่าไอ้หนุ่มคนนี้ไต่อันดับเร็วขนาดไหน” เหวินเฉิงเล่า “ตอนนี้เขาอยู่อันดับที่เท่าไหร่ครับ?” อเล็กซ์ถาม “อืม ข้าไม่แน่ใจนะ หลังจากที่เขาเอาชนะศิษย์อันดับที่ 43 ได้ เขาก็ถูกผู้อาวุโสลำดับที่ห้าดึงตัวไป และนับแต่นั้นมาเขาก็ไม่ได้แสดงฝีมือให้เห็นอีกเลย ดูเหมือนผู้อาวุโสลำดับที่ห้าจะรับเขาเป็นศิษย์และสั่งให้เขาฝึกฝนอย่างจริงจังเพื่อกลายเป็นยอดฝีมือ” “อย่างไรก็ตาม คนพวกนี้ฝึกยาก ข้าเชื่อว่าไม่นานเขาก็คงทะลวงระดับและออกไปท้าดวลใครสักคนที่อันดับสูงกว่าแน่” เหวินเฉิงกล่าว “เอาล่ะ ถึงเวลาที่เจ้าควรไปพักผ่อนแล้ว เจ้าอยากจะเริ่มฝึกวันพรุ่งนี้เลยหรืออยากจะรออีกสักสองสามวัน?” เหวินเฉิงถาม “อืม พรุ่งนี้ก็น่าจะโอเคครับ แต่อาจจะต้องเป็นการฝึกปกติ เพราะส่วนใหญ่แล้วข้าต้องใช้เวลาช่วงกลางคืนบ่มเพาะร่างกาย” อเล็กซ์ตอบ “อืม ทำไมเจ้าไม่ทำตอนกลางวันล่ะ?” เหวินเฉิงถามด้วยความสงสัย “เอ่อ... มันไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ที่จะทำตอนกลางวันครับ” อเล็กซ์ตอบ “ทำไมล่ะ?” เหวินเฉิงถาม “วิชาบ่มเพาะที่ข้าใช้นั้นได้ผลดีเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้นครับ และใช้ไม่ได้เลยในตอนกลางวัน ดังนั้นข้าจึงบ่มเพาะได้แค่ตอนกลางคืนครับ” อเล็กซ์อธิบาย “อ้อ เข้าใจแล้ว เจ้าได้วิชาบ่มเพาะประเภทนั้นมาสินะ สงสัยเจ้าคงต้องบ่มเพาะแค่ตอนกลางคืนจริงๆ” เหวินเฉิงสรุป “เอาล่ะ ไปพักผ่อนที่ห้องของเจ้าได้แล้ว เราจะเริ่ม