**บทที่ 1880: การบุกช่วยคูลัส** “คนจากตระกูลเทวฤทธิ์งั้นหรือ? นั่นมันตระกูลของคูลัสไม่ใช่รึ?” เทียนหยางเอ่ยพลางหรี่ตาลงอย่างพินิจ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยและกล่าวเสริม “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าหากเราเอ่ยปากขอดีๆ เขาจะยอมเปิดทางให้เราเข้าไปโดยไม่คิดจะลงไม้ลงมือ?” น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความประชดประชันทว่าแฝงไว้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างจริงจัง เรินเซี่ยส่ายหน้าช้าๆ “ข้าเกรงว่าจะเป็นไปได้ยาก แม้คูลัสจะเคยเป็นถึงนายน้อยแห่งตระกูลเทวฤทธิ์ แต่นั่นมันเรื่องเมื่อกว่าห้าสิบปีมาแล้ว เขาถูกเนรเทศ... ถูกตัดขาดจากตระกูลอย่างสิ้นเชิง ต่อให้เป็นช่วงเวลาที่เขายังดำรงฐานะนายน้อย เขาก็แทบจะไม่มีพวกพ้องหรือพันธมิตรภายในตระกูลเลย ข้าสงสัยนักว่าจะมีใครยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเขาในตอนนี้” “ถ้าอย่างนั้น เจ้าคิดว่าข้าควรปลิดชีพผู้คุมนั่นเสียเลยดีไหม? ข้ากังวลว่าความตายของเขาอาจส่งสัญญาณเตือนไปยังเก้าตระกูลอมตะ” เทียนหยางเอ่ยขึ้น เพราะมีความเป็นไปได้สูงที่ ‘แผ่นป้ายชีวิต’ จะคอยติดตามลมหายใจของผู้คุมคนนั้นอยู่ตลอดเวลา เรินเซี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะโพล่งออกมา “หากพวกเขาไม่มีแผ่นป้ายชีวิตกำกับตัวไว้สิถึงจะเป็นเรื่องแปลก... เอาอย่างนี้ ข้าพอจะมีแผนการแล้ว” “เจ้าคิดจะทำอะไร?” เทียนหยางเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย ในพริบตานั้นเอง เรินเซี่ยพลันกลืนโอสถจำแลงลักษณ์ลงไป ร่างกายของนางพลันเปลี่ยนแปลงไปจนกลายเป็นคนที่เทียนหยางแสนจะคุ้นเคย เพราะเขาเพิ่งจะมีโอกาสได้สนทนากับนางมาเมื่อไม่นานมานี้ “ท่านแม่ของเจ้างั้นหรือ?” เทียนหยางพึมพำออกมา เรินเซี่ยแย้มยิ้มพลางพยักหน้า “และเจ้า... จะต้องสวมบทบาทเป็นนักโทษ” เทียนหยางเข้าใจในสิ่งที่เรินเซี่ยสื่อได้ทันที พวกเขาจะลอบเร้นเข้าไปข้างในโดยอ้างว่านำตัวนักโทษมาส่ง ด้วยวิธีนี้ พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องสังหารผู้คุมให้ไก่ตื่น “นับว่าเป็นแผนการที่ยอดเยี่ยมมาก” เทียนหยางยอมรับจากใจจริง “ข้าดีใจที่เจ้าเห็นด้วย... เอาล่ะ ให้ข้าซ้อมเจ้าสักหน่อยเถอะ จะได้ดูสมจริงขึ้นมาบ้าง” เรินเซี่ยเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยรังสีคุกคามจางๆ “นั่นมัน...” “อะไรกัน? เจ้าจะบอกว่าเจ้าทำไม่ได้ ทั้งที่ข้าเองก็เคยยอมทำมาแล้วอย่างนั้นรึ?” เรินเซี่ยขมวดคิ้ว พลางสื่อถึงสภาพสะบักสะบอมที่นางเคยยอมทำเพื่อความสมจริงก่อนหน้านี้ “ข้ายังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลย...” เทียนหยางถอนหายใจยาว “เอาเถอะ เข้ามาเลย” เมื่อได้รับคำอนุญาต เรินเซี่ยก็หักข้อนิ้วดังกร๊อบ ก่อนจะรัวหมัดเข้าใส่ใบหน้าของเทียนหยางหลายหมัดจนเกิดเสียงปะทะดังสนั่น “มีปัญญาทำได้แค่นี้รึ? ถ้าอย่างนั้น ข้าจัดการเองดีกว่า” ทันใดนั้น เทียนหยางก็ชักกระบี่ออกมาและเริ่มลงมือกรีดไปตามร่างกายของตนเอง เขาฉีกทึ้งเสื้อผ้าจนขาดวิ่นและย้อมมันด้วยโลหิตสดๆ อีกทั้งยังกัดริมฝีปากจนเลือดไหลซิบ “เจ้าต้องทุ่มเทถึงขนาดนี้เลยหรือ?” เรินเซี่ยจ้องมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “เจ้าต้องการให้มันดูสมจริงที่สุดไม่ใช่หรือไง?” เรินเซี่ยทำได้เพียงพยักหน้ายอมรับในความเด็ดเดี่ยวของเขา จากนั้นนางจึงหยิบกุญแจมือคู่อหนึ่งออกมา “เจ้าถึงกับพกกุญแจมือติดตัวไว้เลยรึ? ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเตรียมมันมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะหรอกนะ แล้วเจ้ามีมันไว้ทำไมกัน?” เทียนหยางอดไม่ได้ที่จะถาม “อ้อ สิ่งนี้รึ? ข้าเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยคุมกฎแห่งสำนักกระบี่สวรรค์ ข้าจึงต้องพกพวกมันติดตัวไว้เผื่อต้องจับกุมใครสักคนเสมอ... ทำไม? หรือเจ้าคิดว่าข้ามีความชอบแปลกๆ อย่างนั้นรึ?” “...” เทียนหยางนิ่งเงียบไปทันที “อย่างไรก็ตาม กุญแจมือคู่นี้จะปิดกั้นพลังวิญญาณและสะกดตบะของเจ้าไว้ทั้งหมด ทันทีที่สวมมัน เจ้าจะกลายเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ข้าบอกเจ้าไว้ก่อนเพื่อไม่ให้เจ้าคิดว่าข้ากำลังตบตาหรือลวงเจ้า” เทียนหยางจ้องมองกุญแจมือนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมา “เอาเถอะ หากนี่คือกับดัก ข้าคงโกรธเจ้าไม่ลงจริงๆ เพราะเจ้าช่างแสดงได้สมบทบาทและน่าเชื่อถือเหลือเกิน” สิ้นคำ เทียนหยางก็ยอมสวมกุญแจมือแต่โดยดี และในพริบตาเดียว เขารู้สึกได้ถึงพละกำลังมหาศาลที่เคยไหลเวียนอยู่ในกายพลันอันตรธานหายไปจนสิ้น จากนั้นเรินเซี่ยจึงลากเขาตรงไปยังทางเข้า ‘คุกสยบเซียน’ เมื่อผู้คุมสัมผัสได้ถึงการมาของเทียนหยางและเรินเซี่ย เขาก็ลืมตาขึ้นและจ้องมองมาด้วยสายตาเย็นชาและไม่เป็นมิตร ทว่าเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรูปลักษณ์ของเรินเซี่ย ดวงตาของเขาก็พลันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและรีบหยัดกายยืนขึ้นด้วยความนอบน้อม “ท่านหญิงเริน! อะไรทำให้ท่านมาเยือนที่นี่ในวันนี้? ข้ามิได้รับแจ้งข่าวจากเบื้องบนเลยว่าท่านจะมา” ผู้คุมเอ่ยพลางน้อมกายคารวะอย่างรวดเร็ว “นั่นเพราะข้าเร่งรีบมาทันทีที่จับกุมชายผู่นี้ได้” เรินเซี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงด้วยอำนาจ “แต่ถึงขนาดต้องให้ท่านหญิงเรินลงมือควบคุมตัวมาด้วยตนเอง... เขาเป็นใครกันรึ?” “เขาคือเทียนหยาง คนที่คอยตามรังควานและเข่นฆ่าคนของเก้าตระกูลอมตะอย่างไรเล่า” “ขออภัยด้วย ข้ามิอาจทราบได้ว่าเขาเป็นใคร เพราะข้ามิได้ละทิ้งหน้าที่และก้าวเท้าออกจากที่คุมขังแห่งนี้มานานกว่าเจ็ดสิบปีแล้ว” ผู้คุมตอบ “เจ้าเดนมนุษย์บ้าเลือดคนนี้สังหารสมาชิกของเก้าตระกูลอมตะไปมากกว่าร้อยคนแล้ว” เรินเซี่ยส่ายหน้าอย่างระอา “อะไรนะ?! ช่างอหังการเหลือเกิน!” “เพราะเหตุนั้นข้าจึงต้องรีบส่งตัวมาที่นี่โดยเร็วที่สุด ส่วนคนอื่นๆ จะตามมาสอบสวนในภายหลัง ตอนนี้พวกเขายังติดพันกับการสะสางความวุ่นวายที่เจ้าหมอนี่ก่อไว้” ผู้คุมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจและเริ่มทำการคลายค่ายกลที่ปกป้องคุกสยบเซียนออก เมื่อเทียนหยางเห็นดังนั้น เขาจึงรู้สึกโล่งอกที่ไม่ได้สังหารผู้คุมไปเสียก่อน เพราะด้วยพลังที่ถูกสะกดอยู่ในขณะนี้ เขาคงไม่มีปัญญาเปิดค่ายกลนี้ได้ด้วยตนเองอย่างแน่นอน เมื่อเรินเซี่ยนำตัวเทียนหยางเข้าไปข้างใน ผู้คุมก็มิได้ตามมาและยังคงทำหน้าที่เฝ้ายามอยู่ด้านนอก ทว่าในพริบตานั้น เทียนหยางและเรินเซี่ยกลับรู้สึกเหมือนถูกเคลื่อนย้ายไปยังมิติที่มืดมิดและเยือกเย็นจับขั้วหัวใจ ‘ที่แท้คุกสยบเซียนแห่งนี้ก็ดำรงอยู่ในโลกเอกเทศสินะ’ เทียนหยางคิดในใจพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ บรรยากาศอันอึดอัด “ท่านประมุขเริน? ข้าไม่ทราบเลยว่าท่านจะมาเยือนในวันนี้” ผู้คุมอีกคนหนึ่งปรี่เข้ามาหาหลังจากที่พวกเขาเพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามาได้ไม่นาน “ข้าตัดสินใจกะทันหันน่ะ” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลัง “ข้าเข้าใจแล้ว... ว่าแต่ท่านต้องการไปยังชั้นใดหรือ?” “ชั้นที่ขังเจ้าคนสารเลวคูลัสเอาไว้” “อะไรนะ? ชั้นล่างสุดอย่างนั้นหรือ?” ผู้คุมหันไปมองเทียนหยางด้วยสีหน้าประหลาดใจ เพราะมีเพียงอาชญากรที่ร้ายกาจที่สุดเท่านั้นที่จะถูกจองจำอยู่ในชั้นล่างสุด “หากเจ้าใคร่รู้สงสัยนัก ก็ลองไปถามคนรอบข้างดูเอาเองเถอะ ชื่อเสียงของเขามันโด่งดังจนเกินกว่าจะบรรยาย เอาล่ะ ข้าไม่มีเวลามากนัก เร็วเข้า!” เรินเซี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและเฉียบคมจนผู้คุมไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยคำถามใดต่อ “รับทราบครับท่าน โปรดตามข้ามา” เรินเซี่ยเดินตามผู้คุมไปพลางลากกุญแจมือของเทียนหยางให้เดินตามไปอย่างไม่ใยดี หลังจากเดินผ่านอุโมงค์ที่มืดมิดและคับแคบอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาก็มาถึงสุดทางซึ่งมีค่ายกลเคลื่อนย้ายขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ ผู้คุมกระตุ้นการทำงานของค่ายกลทันที แสงสว่างวาบขึ้นและนำพาพวกเขาดิ่งลงสู่ชั้นล่างสุดของคุก... สถานที่ซึ่งคูลัสถูกจองจำอยู่ในพันธนาการอันนิรันดร์