『 “เวลาจำกัดในการรังสรรค์ศาสตราคือ 8 ชั่วโมง! เหล่าช่างตีเหล็กทุกท่าน โปรดใช้เพียงตำราการผลิตและวัตถุดิบที่จัดเตรียมไว้ให้เท่านั้น!” 』 ท่ามกลางบรรยากาศอันร้อนแรงในวันที่ 17 ของศึกการแข่งขันระดับโลก... การแข่งขันในสายอาชีพช่างตีเหล็กได้เริ่มต้นขึ้น เดิมทีนี่เป็นเพียงรายการย่อยที่ผู้คนไม่ได้ให้ความสนใจนัก ทว่าทันทีที่ 'เกริด' ประกาศกร้าวว่าจะเข้าร่วม สมรภูมิแห่งควันไฟและค้อนเหล็กนี้ก็กลับกลายเป็นจุดสนใจที่ดึงดูดสายตาคนทั้งโลกไม่ต่างจากประเภททีม เหล่าช่างตีเหล็กคนอื่นๆ ที่เข้าร่วมต่างรู้สึกขอบคุณเกริดอยู่ในใจ ‘เพราะเกริดแท้ๆ มูลค่าของพวกเราถึงได้พุ่งสูงขึ้น’ ‘ขอบใจที่ยอมเสียสละตัวเองมาเป็นบันไดให้พวกเราเหยียบย่ำ!’ หากชาวโลกได้ประจักษ์ว่าผลงานของช่างตีเหล็กระดับสูงนั้นยอดเยี่ยมกว่าช่างตีเหล็กในตำนาน ชื่อเสียงของพวกเขาย่อมทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า ไอเทมทุกชิ้นที่ถูกตีขึ้นจะกลายเป็นสินค้าพรีเมียมที่มีมูลค่ามหาศาล แววตาของเหล่าช่างตีเหล็กลุกโชนด้วยไฟแห่งความทะเยอทะยาน พวกเขาต่างมองว่าเกริดคือ ‘แท่นบูชายัญ’ ที่จะส่งให้พวกเขาเจิดจรัส ส่วนใหญ่ต่างเชื่อมั่นในทักษะ ‘ยอดช่างฝีมือ’ ของตนเอง และไม่ได้หวาดเกรงเกริดเลยแม้แต่น้อย ในสายตาของพวกเขา เกริดก็แค่คนดวงดีที่พึ่งพิงพลังของคลาส ขณะที่พวกเขานั้นพึ่งพิง ‘ฝีมือ’ ที่สั่งสมมา ในขณะเดียวกัน เกริดกำลังเพ่งมองรายละเอียดของตำราการผลิตและวัตถุดิบส่วนกลางที่ทุกคนได้รับอย่างเท่าเทียมกัน **[ตำราการผลิต: ดาบยาว (Longsword)]** * **ระดับ:** ทั่วไป ~ ตำนาน * ดาบยาวธรรมดาสามัญ ข้อดีที่โดดเด่นคือใครก็สามารถหยิบจับมาใช้งานได้อย่างง่ายดายและคล่องตัว * **เงื่อนไขการใช้งาน:** เลเวล 300 ขึ้นไป, ทักษะความชำนาญดาบระดับกลาง เลเวล 7, พละกำลัง 1,500 หน่วย การสร้างดาบยาวนั้นเรียบง่ายและธรรมดาจนแทบไม่มีอะไรพิเศษ แต่นั่นก็ถือเป็นเรื่องดี เพราะเกริดเคยตีดาบแบบนี้มาแล้วเป็นพันๆ เล่ม ต่อให้หลับตาทำเขาก็ยังไหว ทว่าเกริดกลับไม่กล้าประมาทแม้เพียงนิด เพราะปัจจัยที่ทรงอิทธิพลที่สุดต่อผลลัพธ์ของไอเทมก็คือ... ‘ดวง’! จะเกิดอะไรขึ้นหากเขาตั้งใจตีแทบตายแต่ดวงกุดจนได้แค่ระดับ ‘ทั่วไป’? เกริดเคยเผชิญกับโศกนาฏกรรมเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว! ‘มันคงจะต่างออกไปถ้าฉันสามารถดัดแปลงตำราการผลิตได้...’ ประสบการณ์และความรู้จากการสร้างไอเทมนับหมื่นชิ้นทำให้เกริดสามารถตีความตำราการผลิตใหม่ในแบบของตนเอง ซึ่งเป็นทักษะที่ไม่มีใครเลียนแบบได้—การลดทอนจุดด้อยและชูจุดเด่นของไอเทมให้ถึงขีดสุด—ทว่าครั้งนี้ กฎเหล็กคือต้องทำตามตำราอย่างเคร่งครัด เกริดจึงไม่สามารถสำแดงทักษะนี้ได้ เขาได้แต่ยืนสั่นสะท้านด้วยความกังวล ‘นี่มันการกลั่นแกล้งจากผู้จัดงานชัดๆ...’ กฎนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อควบคุมเขาโดยเฉพาะ ส่งผลให้ช่างตีเหล็กในตำนานต้องมานั่งกดดันต่อหน้าเหล่าช่างตีเหล็กที่ยังไปไม่ถึงแม้แต่ระดับยอดช่างฝีมือเสียด้วยซ้ำ โลกใบนี้ช่างไร้ความยุติธรรมสิ้นดี “เหอะ... พับผ่าสิ... ไอ้พวกสารเลวใจยักษ์ พวกแกให้บทลงโทษกับช่างตีเหล็กในตำนานทุกครั้งเลยหรือไง?” เกริดพ่นลมหายใจระงับโทสะ ขณะที่เปลวเพลิงในเตาหลอมเริ่มลุกโชน เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มที่ดูสดใสและเป็นมิตร เขาคือ ‘สเตนก์’ (Steng) ช่างตีเหล็กอันดับ 2 ของเซิร์ฟเวอร์ “เกริด! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!” “นั่นสินะ” เวลาผ่านไปเกือบ 2 ปีแล้ว นับตั้งแต่ครั้งที่ไอรีนได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองวินสตันใหม่ๆ เกริดเคยพบกับสเตนก์สั้นๆ ในงานประมูลที่ปราสาทเจ้าเมือง “ตอนที่รู้ความจริงว่าคุณคือช่างตีเหล็กในตำนาน ผมตกใจแทบแย่! มันเป็นความทรงจำที่น่ายินดีและเป็นเกียรติมากครับ!” “ฉันจำได้... นายยังฝึกฝนอยู่กับ NPC คนนั้นอยู่หรือเปล่า?” สเตนก์เป็นเด็กหนุ่มที่ร่าเริงและเปี่ยมไปด้วยพลังงานบวกจนเกริดนึกเอ็นดู สเตนก์ส่ายหน้าเบาๆ ต่อคำถามนั้น “ผมแยกออกมาทำเองตั้งแต่ปีที่แล้วครับ ตอนนี้เปิดโรงตีเหล็กเป็นของตัวเองแล้ว” “เปิดโรงตีเหล็กคนเดียวเลยงั้นเหรอ?” “ครับ! ผมควบคุมทั้งการผลิตและการจัดจำหน่ายเอง เพื่อให้ลูกค้าได้ของดีในราคายุติธรรม แถมกำไรยังมากกว่าเดิมด้วย!” การไม่ผ่านโรงประมูลหรือพ่อค้าคนกลางช่วยลดภาระค่าธรรมเนียมไปได้มหาศาล ‘แบบนี้ก็ดีเหมือนกันแฮะ’ การบริหารโรงตีเหล็กคือความสุขอย่างหนึ่งของช่างตีเหล็ก หากเกริดไม่เข้าสังกัดกิลด์สึดากะ ป่านนี้เขาอาจจะกำลังเปิดโรงตีเหล็กอยู่ที่ไหนสักแห่ง “แล้ว... หาเงินได้เยอะไหม?” เกริดกะคร่าวๆ ว่าสเตนก์น่าจะอายุประมาณ 18 ปี และด้วยความเป็นชาวบริติช ป่านนี้คงได้ใบขับขี่แล้ว ‘หน้าตาก็ดี ขับซูเปอร์คาร์ ควงสาวไม่ซ้ำหน้าแหงๆ...!’ อคติที่มีต่อคนหน้าตาดีทำให้เกริดรู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมาทันที สเตนก์เกาหัวพลางยักไหล่อย่างเขินๆ “แฮะๆ... ผมก็พอเลี้ยงดูคุณย่ากับน้องสาวแทนคุณพ่อคุณแม่ที่เสียไปได้ครับ แค่นี้ผมก็มีความสุขและขอบคุณมากแล้ว” “...” พริบตานั้น เกริดรู้สึกว่าตัวเองช่างเป็นผู้ใหญ่ที่ยังไม่โตเอาเสียเลย ทันทีที่เขารวยและล้างหนี้หมด เขากลับถอยรถคันละ 800 ล้านวอนทันที! เขาไอแก้เขินในขณะที่อุณหภูมิในเตาหลอมพุ่งสูงถึงจุดที่ต้องการ สเตนก์มองดูเกริดที่กำลังเทแร่เหล็กเข้าไปด้วยความเลื่อมใส “สุดยอด! ทักษะการควบคุมไฟของคุณมันน่าทึ่งจริงๆ!” ในขณะที่ช่างคนอื่นยังไม่เริ่มกระบวนการหลอมแร่ด้วยซ้ำ แต่สำหรับเกริด การคุมไฟให้ได้ดั่งใจนึกนั้นเป็นเรื่องพื้นฐานที่ง่ายดายยิ่งกว่าปอกกล้วย ‘ฉันว่าฝีมือนายยังห่างชั้นกับฉันเยอะนะ’ เกริดเดาะลิ้นในใจ สเตนก์รวมถึงช่างคนอื่นๆ ยังคุมไฟได้ไม่ดีเท่า ‘พานเมียร์’ (Panmir) อันดับ 1 ที่พ่นน้ำลายไว้เยอะในงานแถลงข่าวเสียด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้น พานเมียร์เองก็ยังหยาบกระด้างเกินไปเมื่อเทียบกับคาน! ‘นี่เหรอฝีมืออันดับหนึ่ง’ มันน่าอัปยศนักที่เขาต้องมารู้สึกประหม่าต่อหน้าคนที่มีเทคนิคต่ำต้อยเช่นนี้ เกริดส่ายหัวแล้วรวบรวมสมาธิไปที่การหลอมแร่เหล็ก สิ่งสกปรกถูกกรองออกจนสิ้น เหลือเพียงเหล็กหลอมละลายสีส้มสว่างไสวที่พวยพุ่งออกมาจากเตาอย่างงดงามราวกับอัญมณีเหลว เหล่าช่างตีเหล็กที่ลอบมองเกริดอยู่ต่างพากันตาค้าง ‘เขาดึงเหล็กหลอมที่มีความบริสุทธิ์ขนาดนั้นออกมาได้ยังไง?’ ‘แถมยังเร็วขนาดนี้...!’ ‘พลังของคลาสนั่นมันขี้โกงชัดๆ!’ พวกเขาชื่นชมทว่าในขณะเดียวกันก็ปฏิเสธความจริง โดยอ้างว่านั่นไม่ใช่ฝีมือแต่เป็นเพียงบัฟจากคลาส ทว่าสเตนก์ที่ยืนอยู่ข้างกายกลับมองเห็นต่างออกไป ‘นี่มันคือพรสวรรค์ล้วนๆ ของคุณเกริด!’ การเคลื่อนไหวของเกริดนั้นสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ในฐานะอันดับ 2 สเตนก์ย่อมรู้ดีว่าท่วงท่าที่ไหลลื่นเช่นนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นได้จากการพึ่งพาระบบการผลิตอัตโนมัติ ‘คุณเกริดกำลังทำด้วยมือเองทั้งหมด!’ ความเร่าร้อนในอกของสเตนก์พุ่งพล่าน การได้เห็นช่างตีเหล็กในตำนานสำแดงฝีมือที่แท้จริงช่วยกระตุ้นจิตวิญญาณช่างตีเหล็กในตัวเขา สเตนก์อยากจะแข่งขันและเติบโตขึ้นจากการประชันกับบุรุษผู้นี้ “เกริด! ผมตั้งตารอที่จะประชันกับคุณครับ!” “ยังไงซะ มันก็เป็นแค่เกมดวงนั่นแหละ” สเตนก์ยิ้มร่าพลางหลอมแร่ของตนจนเสร็จ เกริดรู้สึกแปลกใจที่ฝีมือของเด็กคนนี้ดูดีกว่าพานเมียร์และคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด ความขมขื่นในความไม่เท่าเทียมของโลกจึงแล่นริ้วขึ้นมาอีกครั้ง ‘ไอ้เด็กนี่... ไม่ได้เป็นคลาสตำนานแท้ๆ แต่กลับมีพรสวรรค์ขนาดนี้เชียวเหรอ!?’ พรสวรรค์ที่ติดตัวมาแต่เกิด... ช่างเป็นสิ่งที่น่าอิจฉานัก ชีวิตมันตัดสินกันที่พรสวรรค์จริงๆ ‘ถ้าฉันมีพรสวรรค์บ้าง ชีวิตคงจะสบายกว่านี้เยอะ’ เมื่อนึกถึงอดีตที่ขมขื่น เกริดก็เริ่มขยับแขนเหวี่ยงค้อนอย่างบ้าคลั่ง **เคร้ง! เคร้ง!** “...!” สเตนก์ที่กำลังเตรียมแม่พิมพ์รูปดาบก่อนจะเริ่มตีเหล็กถึงกับสะดุ้งสุดตัว เพราะเกริดไม่ได้เทเหล็กหลอมลงในแม่พิมพ์ แต่เขากลับนำเหล็กไปชุบน้ำให้เย็นตัวลงทันที แล้วเริ่มรัวค้อนลงบนทั่งเหล็กทั้งอย่างนั้น! ‘จะเริ่มกระบวนการขึ้นรูปโดยไม่ใช้แม่พิมพ์งั้นเหรอ!?’ การเทเหล็กหลอมลงในแม่พิมพ์คือหัวใจสำคัญของการกำหนดรูปทรง โดยเฉพาะดาบยาวที่ต้องอาศัยแม่พิมพ์เพื่อรักษาสมดุลของใบดาบ ทว่าเกริดกลับข้ามขั้นตอนนั้นไป! เขาเพียงใช้คีมคีบเหล็กไว้แล้วเริ่มกระหน่ำค้อนตีลงไปอย่างดุดัน ‘อะไรกัน? หรือเขาจะถอดใจจากการแข่งขันแล้ว?’ สเตนก์เสียสมาธิเพราะความสับสน เขาไม่สามารถโฟกัสกับงานตรงหน้าได้เพราะมัวแต่จดจ้องไปที่เกริด แต่แล้วเขาก็ต้องตกตะลึง เมื่อรูปทรงของดาบไม่ได้ถูกสร้างจากแม่พิมพ์ หากแต่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นภายใต้ปลายค้อนและปลายนิ้วของเกริดอย่างน่ามหัศจรรย์ “ว้าว...” ทักษะของเกริดก้าวข้ามสามัญสำนึกไปไกลโข มันยอดเยี่ยมยิ่งกว่า NPC คนไหนๆ ที่สเตนก์เคยพบเจอมาทั้งชีวิต สเตนก์เริ่มจินตนาการออกแล้วว่าเกริดต้องผ่านการสร้างไอเทมมามากมายมหาศาลเพียงใดกว่าจะมาถึงจุดนี้ ‘ทุกคนเข้าใจผิดหมดเลย!’ การจะเป็นที่หนึ่งในสายอาชีพใดอาชีพหนึ่งมันง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ? ไม่มีทางที่ใครจะก้าวสู่จุดสูงสุดได้ด้วยเพียงโชคช่วย สเตนก์จึงไม่อาจยอมรับคำสบประมาทของพวกที่มองว่าความสามารถของเกริดเป็นเพียงเรื่องดวง และในวินาทีนี้นี่เองที่เขามั่นใจอย่างที่สุด... กว่าจะมายืนตรงนี้ได้ เกริดต้องพยายามหนักกว่าใครในโลก! ในขณะที่สเตนก์กำลังสั่นสะท้านด้วยความเลื่อมใส เกริดก็นำเหล็กที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างกลับไปเผาไฟแล้วนำมาตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระบวนการนี้ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับเนื้อเหล็ก และเขายังทำมันได้เร็วกว่าช่างทั่วไปถึงสามเท่า ‘สุดยอด...! คุณมันยอดเยี่ยมที่สุดเลย!’ สเตนก์ตะโกนก้องในใจ “เกริด คุณคืออัจฉริยะที่เปี่ยมไปด้วยความพยายาม! ผมเคารพคุณจริงๆ!” “...?” อัจฉริยะงั้นเหรอ? เกริดแค่นหัวเราะในลำคอ เพราะนั่นคือคำที่ไร้สาระที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา เกริดไม่เคยรู้เลยว่า... นับตั้งแต่วินาทีที่เขาเอาชนะความไร้พรสวรรค์ของตนเองได้ เขาก็ได้ก้าวข้ามกำแพงแห่งความธรรมดาสามัญไปนานแล้ว *** “ไม่นึกเลยว่ามันจะน่าตื่นเต้นขนาดนี้” “นั่นสิ ใจเต้นชะมัด” การเฝ้าดูคนตีเหล็กนาน 8 ชั่วโมงที่หลายคนคิดว่าน่าเบื่อ กลับกลายเป็นภาพที่สะกดสายตาผู้ชมอย่างไม่น่าเชื่อ แม้ทุกคนจะทำไอเทมชนิดเดียวกัน ด้วยวัตถุดิบอย่างเดียวกัน แต่ท่วงท่าและกรรมวิธีการรังสรรค์ที่แตกต่างกัน ภายใต้แสงไฟจากเตาหลอมและหยาดเหงื่อที่รินไหล กลับสร้างมนต์เสน่ห์อันน่าประหลาด ประกอบกับคำบรรยายที่สอดแทรกเกร็ดความรู้อย่างมีอรรถรส ทำให้เวลา 8 ชั่วโมงผ่านไปราวกับความฝัน 『 ผู้เข้าแข่งขันเริ่มส่งผลงานกันแล้วครับ! 』 『 โอ้...! ดูดาบเล่มนั้นสิ ประกายของมันช่างงดงามเหลือเกิน! 』 ดาบยาวจากฝีมือของช่างตีเหล็กทั้ง 23 คนถูกฉายวนไปบนจอยักษ์ แม้รูปทรงพื้นฐานจะคล้ายกัน แต่รายละเอียดเล็กน้อยกลับสร้างความแตกต่างที่โดดเด่น 『 เฮ้! พานเมียร์อันดับ 1 และสเตนก์อันดับ 2 ต่างสร้างดาบระดับ ‘เอกอุ’ (Unique) ได้สำเร็จ! ส่วนช่างคนอื่นๆ ก็ได้ระดับ ‘มหากาพย์’ (Epic) หรือ ‘หายาก’ (Rare) พร้อมออปชันเสริมกันถ้วนหน้า... เอ๊ะ? 』 ข้อมูลไอเทมถูกเปิดเผยสู่สายตาผู้ชม พิธีกรที่เดินเข้าไปตรวจสอบดาบยาวของแต่ละคนถึงกับทำสีหน้าเหลอหลา 『 ช-ช่างตีเหล็กในตำนาน เกริด... กลับผลิตได้เพียงระดับ ‘ทั่วไป’ (Normal) เท่านั้นหรือครับ...? 』 “ระดับทั่วไปเนี่ยนะ?” ผู้ชมทั่วโลกต่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง กล้องซูมไปที่ใบหน้าของเกริดที่ยืนนิ่งงัน “ไอ้บ้าเอ๊ย...” สีหน้าของเกริดบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเผลอสบถออกมาในที่สุด และแล้ว... โลกทั้งใบก็ตกอยู่ในความโกลาหล!