บทที่ 222: สามพี่น้องซิสคอน ในขณะนี้วิลเลียมกำลังนอนหลับอยู่ด้านนอกคฤหาสน์ของบารอน เหตุผลน่ะหรือ? ก็เพราะเขากำลังเพิ่มเลเวลให้กับอาชีพพรีสทีจ (Prestige Class) ที่เพิ่งได้รับมาในขณะที่พักผ่อนอยู่นั่นเอง - [ ได้รับ Exp: 20 ] [ ได้รับ Exp: 20 ] [ ได้รับ Exp: 20 ] - วิลเลียมนอนนิ่งสนิทอยู่บนม้านั่งพลางหลับปุ๋ยอย่างสงบสุข เดียและแรกนาร์นอนอยู่บนพุงของวิลเลียม ในขณะที่เอลล่านอนอยู่บนพื้นข้างๆ เขา หลังจากจัดการกับไททานิกโทรลฮาวด์ (Titanic Trollhound) เสร็จแล้ว วิลเลียมก็ได้บังคับให้มันสาบานว่าจะไม่โจมตีเมืองใดๆ ในอาณาจักรเฮลลันอีก ในฐานะ "ผู้พิทักษ์ฝูงสัตว์" (Guardian of the Herd) คำสาบานใดๆ ที่สัตว์ในฝูงให้ไว้กับเขาจะตกอยู่ภายใต้การดูแลของเดวิดโดยอัตโนมัติ หลังจากเก็บกองทัพโทรลฮาวด์เข้าไปในแหวนแห่งการพิชิต (Ring of Conquest) เด็กหนุ่มผมแดงก็กลับมายังบ้านเกิดของอเมเลียเพื่อพักผ่อนเสียที เขาตื่นอยู่ทั้งคืนและเหนื่อยล้าอย่างเต็มที่จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ - [ ได้รับ Exp: 20 ] [ ได้รับ Exp: 20 ] [ ได้รับ Exp: 20 ] - คลาสอาชีพอัศวินสุริยัน (Sun Knight) คืออาชีพพรีสทีจที่เขาได้รับหลังจากได้ครอบครองโซเลย (Soleil) จากองค์ราชา หลังจากตรวจสอบรายละเอียดแล้ว วิลเลียมพบว่าวิธีเดียวที่จะเพิ่มเลเวลของอาชีพนี้ได้คือการดูดซับแสงแดดในช่วงกลางวัน ต่อให้เขากำจัดมอนสเตอร์ไปเท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์ นี่คือเหตุผลที่วิลเลียมเลือกติดตั้งอาชีพนี้ในช่วงกลางวันเสมอเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพให้ถึงขีดสุด - [ อาชีพพรีสทีจ: อัศวินสุริยัน ] — จงสรรเสริญดวงสุริยา! — อัศวินสุริยันคือเหล่าอัศวินผู้ภาคภูมิใจที่ต่อสู้เพื่อปกป้องผู้อ่อนแอและมอบความยุติธรรมให้แก่คนชั่ว พวกเขาคือผู้นับถือเทพสุริยา เฮลิออส อย่างแรงกล้า และจะแข็งแกร่งขึ้นภายใต้แสงแดด — เล่ากันว่า เมื่อดวงอาทิตย์อยู่ตรงหัวพ้น เหล่าอัศวินสุริยันจะแทบไร้เทียมทาน — เพิ่มค่าสถานะทั้งหมด 50% เมื่อสัมผัสแสงแดด — ได้รับโบนัสค่าสถานะทั้งหมด +20 เมื่อสัมผัสแสงแดด — เพิ่มพลังต้านทานเวทมนตร์ธาตุแสงและธาตุไฟ 50% — เพิ่มความเสียหายของเวทมนตร์ธาตุแสงและธาตุไฟ 200% เมื่อสัมผัสแสงแดด — สามารถใช้ทักษะ โซลาร์แฟลร์ (Solar Flare) ได้วันละครั้ง (สามารถใช้ในตอนกลางคืนได้เช่นกัน) — ทักษะติดตัว “รอยยิ้มแห่งสุริยา” (Smile of the Sun) จะทำงานตลอดเวลาในช่วงกลางวัน — ทักษะติดตัว “ออร่าแห่งสุริยา” (Aura of the Sun) จะทำงานตลอดเวลาในช่วงกลางวัน - ในขณะที่เด็กหนุ่มผมแดงกำลังหลับใหล อเมเลียและครอบครัวของเธอกำลังหารือเกี่ยวกับผลของการต่อสู้ ก่อนหน้านี้ ก่อนที่จะไปนอน วิลเลียมได้รายงานต่อท่านบารอนว่า ไททานิกโทรลฮาวด์เกล็ดเขียวได้ออกจากเขตบารอนไปแล้วและจะไม่กลับมาอีก ฟิลิปดีใจกับข่าวนี้มากและขอบคุณวิลเลียมอย่างสุดซึ้งสำหรับความเหนื่อยยากของเขา เขายังตั้งใจจะมอบรางวัลที่เหมาะสมให้แก่เด็กหนุ่มที่ช่วยปลดเปลื้องปัญหาปวดหัวครั้งใหญ่ที่สุดที่เขตบารอนของเขาต้องเผชิญมาหลายปี วิลเลียมปฏิเสธรางวัลเพิ่มเติมอย่างสุภาพ และบอกฟิลิปว่าเขาทำสิ่งนี้เพียงเพื่อต้องการรับสมัครอเมเลียเข้าสู่กองอัศวินของเขาเท่านั้น “เขาอายุเท่าไหร่แล้วนะ?” โซเฟีย แม่ของอเมเลียถามขึ้น “ท่านผู้บัญชาการอายุเพียงสิบสี่ปีค่ะ” อเมเลียตอบ “เขาอายุสิบสี่ และลูกอายุสิบเจ็ด...” โซเฟียครุ่นคิดออกมาดังๆ “แม่ไม่คิดว่าจะมีปัญหาอะไรนะ ถ้าเราจะหมั้นหมายลูกกับเขา ดีไหม?” “ท่านแม่!” ใบหน้าของอเมเลียแดงก่ำราวกับหัวบีทในขณะที่เธอจับมือแม่ไว้ “ท่านผู้บัญชาการมีคู่หมั้นอยู่แล้วนะคะ อย่าทำให้เรื่องมันยากสำหรับเราทั้งคู่เลย” “แม่ลืมเรื่องยัยเด็กตระกูลกริฟฟิทนั่นไปเสียสนิท” โซเฟียยิ้มกว้าง “แต่ไม่เป็นไรหรอก เท่าที่แม่ได้ยินมา ทั้งสองคนไม่ได้อยากจะลงเอยกันเสียหน่อย ไม่ใช่เพราะอย่างนั้นเหรอที่ทำให้ทั้งคู่ต้องมาดวลกันในอีกสามปีข้างหน้า? นี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะสร้างความสัมพันธ์กับครอบครัวของเขานะ” “ไม่ก็คือไม่ค่ะ!” “ยัยลูกบ้า แม่แค่อยากเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกเท่านั้นเอง” ฟิลิปจิบชาอย่างสงบอยู่ข้างๆ และปล่อยให้ภรรยาได้พูดคุยกับลูกสาว พวกเขาแต่งงานกันมานานมากและเขารู้ดีว่าโซเฟียแค่แกล้งแหย่อเมเลียเพราะเธอคิดถึงลูกสาวมากก็เท่านั้น สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ โซเฟียจริงจังกับข้อเสนอของเธอไปกว่าครึ่ง หากเธอและเจมส์ได้พบกัน ทั้งคู่คงจะเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย และอาจถึงขั้นสมคบคิดกันเพื่อให้วิลเลียมและอเมเลียต้อง "แต่งงานแบบคลุมถุงชน" เลยทีเดียว โชคดีที่เมืองลอนต์และแบรดฟอร์ดอยู่กันคนละฟากของอาณาจักร และมันเป็นเรื่องยากที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะเดินทางไปมาระหว่างดินแดนโดยไม่ใช้ประตูเทเลพอร์ต “ตามข่าวลือ ผู้บัญชาการของลูกเป็นคนเลี้ยงแกะใช่ไหม?” ฟิลิปถาม “ใช่ค่ะ” อเมเลียตอบ “อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่ระบุไว้ในบันทึก” ตระกูลหลุยส์อาจจะเป็นเพียงแค่ระดับบารอน แต่พวกเขาเป็นกลุ่มที่รู้ข้อมูลข่าวสารมากที่สุดในบรรดาขุนนางฝ่ายตะวันออก เครือข่ายข้อมูลของพวกเขากระจายไปทั่ว เพราะพวกเขารักษาความสัมพันธ์ที่ดีและสร้างเส้นสายที่แข็งแกร่งกับเพื่อนบ้านทุกคน ฟิลิปวางถ้วยชาลงบนโต๊ะพลางมองอเมเลียด้วยสีหน้าจริงจัง “จากที่พ่อเห็นเมื่อคืนนี้ เขาไม่ใช่คนเลี้ยงแกะ ‘ธรรมดา’ เลย ดูเหมือนเขาจะเป็นนักฝึกสัตว์ (Beast Tamer) ด้วย เพราะเขาสามารถอัญเชิญสัตว์อสูรออกมาได้หลายตัวในเวลาเดียวกัน” “ร-เรื่องนั้น ลูกก็ไม่แน่ใจค่ะ” อเมเลียก้มหน้าลง “นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกได้เห็นท่านผู้บัญชาการวิลเลียมต่อสู้” “ลูกวางแผนจะเข้าร่วมกองอัศวินของเขาจริงๆ ใช่ไหม?” ฟิลิปเลิกคิ้วถาม “ลูกสัญญาแล้วว่าจะเข้าร่วมถ้าเขาสามารถแก้ปัญหาของบารอนเราได้” อเมเลียพยักหน้า “ท่านพ่อคะ ลูกไม่อยากผิดคำพูดค่ะ” ฟิลิปและโซเฟียนิ่งเงียบและทำเพียงมองดูสีหน้าอันมุ่งมั่นของลูกสาว ความจริงแล้วพวกเขาไม่อยากให้เธอทำอะไรที่เสี่ยงอันตราย การเป็นส่วนหนึ่งของกองอัศวินอาจจะดูดีในทางทฤษฎี แต่ในความเป็นจริง มันเป็นอาชีพที่อันตรายมาก เนื่องจากพวกเขาคือกองกำลังส่วนตัวของกษัตริย์ พวกเขาจะต้องได้รับภารกิจลับที่ส่งผลต่อความมั่นคงของชาติเสมอ ภารกิจเหล่านี้มีความเสี่ยงแน่นอน ดังนั้นคู่สามีภรรยาจึงไม่ค่อยกระตือรือร้นนักที่จะยอมรับการตัดสินใจของอเมเลีย ฟิลิปและโซเฟียได้รับพรให้มีบุตรสี่คน และอเมเลียเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้าน ทั้งสองคนรวมถึงลูกชายคนอื่นๆ ต่างปฏิบัติต่อเธอราวกับสมบัติล้ำค่า และพร้อมจะต่อสู้กับใครก็ตามที่กล้าทำให้เธอเจ็บปวด พวกเขาจะไม่ไว้หน้าคนผู้นั้นเด็ดขาด ต่อให้เขาจะเป็นถึงผู้บัญชาการกองอัศวินก็ตาม “ท่านพ่อ ท่านแม่ ได้โปรดเชื่อใจลูกเถอะค่ะ” อเมเลียขอร้อง “ลูกเชื่อว่าท่านผู้บัญชาการจะไม่เสียสละ หรือทอดทิ้งพวกเราเมื่อสถานการณ์เลวร้ายลง” ฟิลิปนวดขมับ ในขณะที่โซเฟียถอนหายใจ พวกเขาบอกได้เลยว่าคงไม่สามารถเปลี่ยนใจอเมเลียได้ ดังนั้นจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับมัน ราวกับรอจังหวะนั้นอยู่ เด็กหนุ่มหน้าตาเหมือนกันสามคนก็ก้าวเข้ามาในห้องอย่างรีบร้อน “พวกเราได้ยินจากลุงมาร์คว่าอเมเลียอยู่ที่นี่!” “เธออยู่ไหนล่ะตาแก่?!” “อย่าริอาจซ่อนน้องสาวของพวกเราไว้เชียวนะ!” ริมฝีปากของฟิลิปกระตุกในขณะที่เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะสะกดกลั้นตัวเองไม่ให้ร่ายลูกไฟใส่ลูกชายฝาแฝดสามคนที่เข้าขั้น "ซิสคอน" อย่างหนัก มีขุนนางมากมายเคยมาเยือนเขตบารอนเพื่อขอแต่งงานกับอเมเลีย แต่ทั้งหมดก็ถูกพี่ชายขี้หวงทั้งสามคนไล่ตะเพิดไป พวกเขายังประกาศกร้าวอีกว่า จะไม่ยอมรับใครก็ตามมาเป็นสามีของอเมเลียในอนาคต เว้นแต่เขาจะสามารถเอาชนะพวกเขาทั้งสามคนพร้อมกันได้ “พี่ใหญ่ อาเชอร์ แอนดรูว์ อารอน!” อเมเลียทักทายอย่างมีความสุขพลางลุกขึ้นกอดพวกเขาทีละคน “น้องน้อย ทำไมไม่บอกพวกพี่เลยล่ะว่าจะกลับมา?” อาเชอร์ถาม “ไอ้พวกโทรลฮาวด์บ้านั่นทำเสียเรื่องไปหมด พ่อค้าเลยหยุดมาที่บารอนเรา พี่เลยซื้อของขวัญให้เจ้าไม่ได้เลย” “น้องน้อย คิดถึงพี่ไหม? พี่มั่นใจว่าเจ้าต้องคิดถึงแน่ เพราะพี่คือคนที่รักเจ้ามากที่สุดในครอบครัวนี้ยังไงล่ะ” แอนดรูว์แทรกขึ้นมา “น้องน้อย มีผู้ชายคนไหนมารังควานเจ้าที่สถาบันบ้างไหม?” อารอนถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยเจตนาฆ่า “แค่บอกพวกพี่มา พวกพี่จะรีบไปที่นั่นเพื่อฆ่— หมายถึง ไปคุยกับมันเรื่องความหมายของชีวิตทันที” “ใช่แล้ว! ทำไมพี่ถึงลืมเรื่องนั้นไปได้นะ?!” “น้องสาว มีไอ้สวะคนไหนที่เจ้าอยากให้พวกพี่ไปจัดการไหม? แค่บอกมาคำเดียว ทุกอย่างจะเรียบร้อย” “โชคดีจริงๆ ที่พี่เพิ่งซื้อดาบเล่มใหม่มาจากพ่อค้าพเนจร เขาการันตีความคมของมันเลยล่ะ และพี่ก็กำลังอยากหาอะไรมาทดสอบพอดี” รอยยิ้มของอเมเลียกว้างขึ้นเพราะเธอสัมผัสได้ว่าพี่ชายทั้งสามรักเธอมากแค่ไหน พวกเขามักจะตามใจเธอเสมอ และมักจะไปอัดเด็กผู้ชายที่แกล้งเธอตอนเธอยังเด็กเป็นประจำ พวกเขาทั้งสามคนมีผมและตาสีน้ำตาลเหมือนพ่อ มีเพียงอเมเลียเท่านั้นที่ได้รับสืบทอดผมและตาสีเขียวมาจากแม่ ฟิลิปที่แอบฟังเหตุการณ์นี้อยู่เงียบๆ จู่ๆ ก็เกิดไอเดียขึ้นมา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าของเขาในขณะที่เขาส่งสัญญาณให้เด็กหนุ่มทั้งสามหันมามอง “ความจริงแล้ว มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งอยู่ข้างนอกคฤหาสน์ที่วางแผนจะรับน้องสาวของพวกเจ้าเข้ากองอัศวินของเขาน่ะ” ฟิลิปอธิบาย “น้องสาวของพวกเจ้าให้สัญญาไว้ว่า ถ้าเขาสามารถคลี่คลายสถานการณ์ปัจจุบันของเราได้ เธอจะยินดีเข้าร่วมหน่วยอัศวินส่วนตัวของเขา” “อะไรนะ?! มีไอ้บ้านั่นกล้าเอาลูกสาวสุดที่รักของข้าไปเสี่ยงอันตรายงั้นเหรอ?!” “อะไรนะ?! มีไอ้บ้านั่นกล้ามาจีบนน้องสาวสุดน่ารักของข้าอย่างนั้นเหรอ?!” “อะไรนะ?! มีไอ้บ้านั่นกล้าคิดอกุศลกับน้องสาวที่แสนบริสุทธิ์และใจดีของข้าอย่างนั้นเหรอ?!” “”ให้อภัยไม่ได้!”” เด็กหนุ่มทั้งสามพูดขึ้นพร้อมกันและพุ่งตัวออกจากคฤหาสน์ พวกเขาทั้งหมดต้องการไปหาไอ้บ้านั่นที่หลอกล่อให้น้องสาวของพวกเขาเข้ากองทัพส่วนตัว และจะฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ!