คำว่า "นิดหน่อย" เป็นคำที่อันตรายที่สุดในนครรุ่งอรุณ. เวอร์ดานเรียนรู้สิ่งนี้สายเกินไป — สายเกินไปเสมอ. เขาพูดมันออกไปในห้องประชุมวงในเมื่อคืนวาน ขณะที่แผ่นหนังคำเชิญของเบรนเดลยังวางอยู่บนโต๊ะหิน รอยมือเปื้อนเลือดแห้งจ้องกลับมาที่เขาเหมือนตาที่ไม่กระพริบ. เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบที่สุด เหนื่อยที่สุด เป็นคำสั่งที่เขาคิดว่าง่ายที่สุดในชีวิต — *อย่าซ่อนมากไปนัก ปล่อยให้เขาเห็นนิดหน่อยว่าเราพอมีน้ำยา เผื่อหลอกล่อตัวจริงออกมา.* เจตนาจริงของเขาเรียบง่ายราวน้ำ: ให้กองโจรเห็นว่านครรุ่งอรุณมีกำแพง มีคนเฝ้ายาม มีอะไรให้กลัวพอที่ "ตัวจริง" — มือที่เขาเชื่อว่าซ่อนอยู่เบื้องหลังเบรนเดล — จะอดใจไม่ไหว ต้องขยับเข้ามาดูด้วยตาตัวเอง. แค่นั้น. แค่อยากเห็นว่าใครจะโผล่หน้าออกมาจากเงา. แต่ในเช้านี้ เขายืนอยู่บนกำแพงหินขาวของเมือง มองสิ่งที่คำว่า "นิดหน่อย" ของเขากลายเป็น — และเขากุมขมับ. — คาสเทลมาถึงก่อนใคร. นักประดิษฐ์ตัวเล็กวิ่งขึ้นบันไดกำแพงสองขั้นต่อก้าว ผมยุ่งกว่าปกติ ดวงตาเป็นประกายแบบที่เวอร์ดานเรียนรู้ที่จะกลัว. ในมือของเขามีม้วนแบบแปลนยาวเท่าตัวคน. "ท่าน!" คาสเทลคลี่แบบแปลนออกบนเชิงเทินหิน ทับแสงอรุณที่เพิ่งสาดมา. "ข้าคิดทั้งคืนเลยนะ ทั้งคืน — ว่า 'นิดหน่อย' ที่ท่านหมายถึงคือเท่าไหร่. เพราะถ้าเราโชว์มากไป เราก็เผยตัว ถ้าโชว์น้อยไป เขาก็ไม่กลัว. มันต้องพอดีเป๊ะ. และข้าหาจุดพอดีนั้นเจอแล้ว!" เวอร์ดานมองแบบแปลน. มันคือหอคอยพิทักษ์บนเนินตะวันออก — กระบอกหินขาวสูงเสียดฟ้าที่ปลายยอดมีแสงสีเขียวหมุนวนอยู่ในแกนคริสตัล. คาสเทลขีดวงกลมสีแดงรอบยอดหอคอย แล้วลากเส้นตรงพุ่งออกไปไกล จนสุดขอบแบบแปลน ไปจรดภาพภูเขาลูกเล็กที่เขาวาดไว้ที่มุมกระดาษ. "ข้าจะให้หอคอยยิง" คาสเทลพูดด้วยน้ำเสียงของคนที่กำลังเสนอของขวัญ. "แต่ไม่ยิงเขานะท่าน! ข้าฉลาดกว่านั้น. ข้าจะให้มันยิง *ภูเขา*. ลูกนั้น." เขาชี้ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ที่ซึ่งยอดเขาเตี้ยๆ ลูกหนึ่งตัดกับเส้นขอบฟ้า. "เป็นภูเขาที่อยู่ในแนวสายตาพอดีจากเส้นทางที่เบรนเดลจะเดินทัพมา. กองของเขาจะเห็นลำแสงพุ่งผ่านหัว แล้วเห็นภูเขาทั้งลูกหายไป. แต่เราไม่ได้ทำร้ายใครเลยสักคน! เราแค่... โชว์. นิดหน่อย. แบบที่ท่านสั่ง." เวอร์ดานเงียบไปครู่หนึ่ง ขณะสมองที่คำนวณทางหนีได้เจ็ดทางในทุกห้องกำลังคำนวณว่า การทำให้ภูเขาทั้งลูกหายไปต่อหน้ากองทัพหกพันคนนั้น เข้าข่าย "นิดหน่อย" ในนิยามของจักรวาลไหนกัน. "คาสเทล" เขาพูดอย่างนุ่มนวล. "ถ้าเรายิงภูเขาหายทั้งลูก เบรนเดลจะไม่คิดว่าเรา 'พอมีน้ำยา'. เขาจะคิดว่าเราคือเทพเจ้า. และเทพเจ้า — " เขาหยุด เลือกคำ. "เทพเจ้าไม่ใช่สิ่งที่ทำให้คนอยากเข้ามาดูใกล้ๆ. มันเป็นสิ่งที่ทำให้คนวิ่งหนีไปไกลที่สุด. ข้าไม่อยากให้เขาหนี. ข้าอยากให้เขาเข้ามา." คาสเทลขมวดคิ้ว ครุ่นคิดราวกับเวอร์ดานเพิ่งให้โจทย์คณิตศาสตร์ที่ลึกล้ำ. "อา... เข้าใจแล้วท่าน. ท่านต้องการ 'ความกลัวที่พอเหมาะ' ไม่ใช่ 'ความสิ้นหวัง'. ความกลัวดึงคนเข้ามาทดสอบ ความสิ้นหวังผลักคนออกไป. ลึกซึ้ง. ลึกซึ้งมากท่าน." เขาม้วนแบบแปลนเก็บ ดวงตายังเป็นประกาย. "ข้าจะลดสเกลลง. ไม่ยิงภูเขา. ข้าจะ... ให้หอคอยเรืองแสงข่มขวัญตอนกลางคืนแทน. แล้วก็เผื่อ — " เขาหยุด แล้วยิ้ม. "เผื่อไว้นิดหน่อย เผื่อท่านเปลี่ยนใจ." *เผื่อไว้.* เวอร์ดานได้ยินคำนั้น แล้วรู้สึกถึงลางบางอย่าง. เขารู้ว่าหอคอยจะยังคงเล็งไปที่ภูเขาลูกนั้นอยู่ดี ไม่ว่าเขาจะสั่งหรือไม่. คาสเทลไม่เคยถอดกระสุนออกจากปืนที่เขารักจริงๆ. "คาสเทล." "ขอรับท่าน?" "อย่ายิง." "แน่นอนท่าน!" คาสเทลคำนับแล้ววิ่งลงบันไดไป ปากพึมพำคำว่า "เผื่อไว้" เบาๆ กับตัวเองอย่างมีความสุข. เวอร์ดานมองตามหลังเขาไป แล้วถอนหายใจ. หนึ่งคน. นี่เพิ่งหนึ่งคน. — เซเรน่าไม่ขึ้นมาบนกำแพง. เซเรน่าส่งสมุดขึ้นมาแทน. เด็กส่งสารวางสมุดเล่มหนาลงในมือเวอร์ดานพร้อมคำนับลึก แล้ววิ่งจากไป. เวอร์ดานเปิดมันออก. หน้าแรกเป็นลายมือเซเรน่า เรียบกริบเป็นระเบียบราวกับพิมพ์ — *รายงานความคืบหน้าการดำเนินยุทธศาสตร์ "ปล่อยให้เห็น" ระยะที่หนึ่ง.* เขาพลิกอ่าน. แล้วพลิกต่อ. แล้วพลิกต่อ. เซเรน่าตีความ "ปล่อยให้เขาเห็นนิดหน่อยว่าเราพอมีน้ำยา" เป็นภาษาเดียวที่เธอพูดได้คล่อง — ภาษาของตัวเลข. และในตัวเลขของเธอ "น้ำยา" ไม่ได้หมายถึงดาบหรือเวท. มันหมายถึง *การควบคุมเส้นเลือดของศัตรู.* หน้าที่สาม: เธอได้ส่งคนไปกว้านซื้อข้าวสาร เนื้อแห้ง และเกลือ ในทุกหมู่บ้านและทุกเมืองตลาดในรัศมีห้าวันเดินรอบเส้นทางเดินทัพของเบรนเดล — ในราคาที่สูงกว่าตลาดสามเท่า. พ่อค้าทุกคนขายให้เธอด้วยความยินดี. กองกำลังหกพันคนของเบรนเดลที่เดินทางมาโดยหวังจะปล้นเสบียงระหว่างทางตามนิสัยโจร จะพบว่าทุกยุ้งฉางตามทางว่างเปล่า — ไม่ใช่เพราะถูกซ่อน แต่เพราะถูก *ซื้อไปแล้วอย่างถูกกฎหมาย* โดยเงินของนครรุ่งอรุณ. หน้าที่ห้า: เธอได้ปล่อยข่าวลือผ่านเครือข่ายพ่อค้าว่า "นครรุ่งอรุณรับซื้อข้าวทุกเมล็ดในราคางาม และคุ้มครองพ่อค้าทุกคนที่มาค้าด้วย" — ผลคือกองคาราวานเสบียงทั้งภูมิภาคหันหัวมุ่งมาที่นครรุ่งอรุณ ทิ้งเส้นทางที่เบรนเดลคุมไว้ให้ร้าง. เบรนเดลกำลังจะเดินทัพผ่านดินแดนที่ไม่เหลืออะไรให้กิน โดยที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีใครทำให้มันว่างเปล่า. หน้าสุดท้าย เซเรน่าเขียนสรุปด้วยลายมือเดียวกัน เรียบเย็น: *"ประเมินการณ์: กองกำลังเบรนเดลจะเริ่มขาดเสบียงในวันที่สี่ของการเดินทัพ. ความหิวจะทำให้แตกแถวก่อนถึงกำแพงเราราวหนึ่งในสาม. นี่คือการ 'ปล่อยให้เห็น' ที่สง่างามที่สุดเจ้าค่ะ — เราจะให้เขาเห็นว่าเรายึดครองสิ่งที่เขาต้องใช้เพื่อมีชีวิต โดยไม่ต้องชักดาบออกจากฝักแม้แต่เล่มเดียว. ศัตรูจะรู้ว่าเรา 'พอมีน้ำยา' จากท้องที่ว่างเปล่าของพวกมันเอง."* เวอร์ดานปิดสมุดช้าๆ. เขาแค่อยากให้ครัวมีข้าวพอ. เมื่อวานเขาพูดแค่นั้น. วันนี้เซเรน่ากำลังจะทำให้กองทัพหกพันคนอดตายด้วยแผนภูมิและใบเสร็จ. *นางตีความได้น่ากลัวเสมอ.* เวอร์ดานคิด. แต่แล้วความระแวงในใจเขาก็ขยับ — ขยับด้วยตรรกะเย็นชาของมันเอง. *แต่... มันก็ได้ผลกับเจตนาข้า. ถ้าเบรนเดลหิว เขาจะถูกบีบให้เร่งเข้ามา. และถ้าเขาเร่งเข้ามา "ตัวจริง" ที่อยู่เบื้องหลังเขาก็จะต้องขยับตามเร็วขึ้น. เซเรน่าไม่รู้หรอก แต่นางกำลังเร่งให้เงาในเบื้องหลังเผยตัวเร็วขึ้น.* เขาไม่แก้ไขแผนของเซเรน่า. เขาแค่เขียนคำตอบสั้นๆ ลงท้ายสมุดว่า *"ดำเนินการต่อ."* แล้วส่งคืน. นี่สองคนแล้ว. — ไกร์ฟอนมาถึงตอนเที่ยง พร้อมแผนที่. แผนที่ของไกร์ฟอนไม่เคยเป็นแค่แผนที่. มันเป็นเกมกระดานที่เขาเล่นอยู่คนเดียวในหัวมาทั้งคืน. เขากางมันบนเชิงเทิน วางหินก้อนเล็กๆ ลงเป็นหมาก หินขาวคือนครรุ่งอรุณ หินดำคือกองเบรนเดล หินสีเทาเล็กๆ กระจายตามเส้นทาง. "ท่านสั่งให้ 'ปล่อยให้เห็น'" ไกร์ฟอนเริ่ม ดวงตาเลือดเย็นของเขาเป็นประกายแบบที่ต่างจากคาสเทลโดยสิ้นเชิง — ไม่ใช่ความตื่นเต้น แต่เป็นความพอใจของคนที่ได้แก้โจทย์ที่ตัวเองชอบ. "และท่านสั่งว่า 'เผื่อหลอกล่อตัวจริงออกมา'. ข้าวิเคราะห์คำสั่งนี้สามชั้นแล้วท่าน." "ว่ามา." "ชั้นที่หนึ่ง: ท่านไม่ได้ต้องการแค่โชว์พลัง. ท่านต้องการ *ออกแบบ* สิ่งที่เบรนเดลจะเห็น — ให้มันเล่าเรื่องที่ท่านอยากให้เขาเชื่อ. ดังนั้นข้าจึงไม่โชว์มั่ว. ข้าโชว์เป็นฉากๆ ตามภูมิประเทศ." ไกร์ฟอนเลื่อนหินเทาก้อนหนึ่ง. "ที่หุบเขาน้ำตื้นตรงนี้ — ทางที่เบรนเดลต้องผ่านในวันที่สาม — ข้าให้คนของเราไปทำให้สะพานหินเก่าพังลงล่วงหน้า แล้วทิ้งร่องรอยว่า 'มีบางอย่างทำให้มันพัง'. ไม่ใช่ระเบิด ไม่ใช่ไฟ. แค่... พัง. เรียบ. ราวกับมีมือใหญ่บีบมันขาด. เบรนเดลจะเห็นแล้วคิดเองว่าเราทำได้ขนาดไหน — โดยที่เราไม่ต้องบอกว่าเราทำได้ขนาดไหนจริงๆ." เวอร์ดานพยักหน้าช้าๆ. นี่ใกล้เคียงกับเจตนาเขาที่สุดในบรรดาทั้งหมด. "ชั้นที่สอง" ไกร์ฟอนพูดต่อ "คือ 'หลอกล่อตัวจริง'. ท่านเชื่อว่ามีคนอยู่เบื้องหลังเบรนเดล. ข้าเห็นด้วยเต็มร้อย." — *เขาเชื่อเพราะนายเชื่อ* ลิเลียคงคิดถ้าเธออยู่ตรงนั้น — "ฉะนั้นทุกฉากที่ข้าจัดให้เบรนเดลเห็น ข้าจัดให้มัน *เล่าเรื่องผิด* นิดหนึ่ง. ข้าจะให้เบรนเดลรายงานกลับไปหา 'ตัวจริง' ของเขาว่านครรุ่งอรุณแข็งแกร่งในแบบที่มัน *ไม่ได้แข็งแกร่งจริง* — แข็งแกร่งด้านที่ผิด. เพื่อให้ตัวจริงประเมินเราผิด แล้วเผยตัวด้วยการเดินหมากที่ผิด. เราจะจับมันได้ตอนมันยื่นมือเข้ามาแก้เกมที่มันคิดว่าเข้าใจ." เวอร์ดานมองหินบนแผนที่นิ่งไปนาน. ไกร์ฟอนเพิ่งสร้างสงครามข่าวกรองสามชั้นซ้อนขึ้นมาจากคำว่า "ปล่อยให้เห็นนิดหน่อย" — สงครามกับศัตรูเบื้องหลังที่เวอร์ดานเองก็ไม่แน่ใจว่ามีอยู่จริงหรือไม่. และที่แย่กว่านั้น มันเป็นแผนที่ดี. ดีจนเวอร์ดานหาช่องโหว่ไม่เจอ. ดีจนทำให้ความระแวงในใจเขาแข็งแรงขึ้นอีกชั้น — *ถ้าไกร์ฟอนซึ่งฉลาดที่สุดก็เห็นด้วยว่ามีตัวจริง แสดงว่ามันต้องมีจริง.* เขาไม่เคยคิดเลยว่าไกร์ฟอนเห็นด้วยเพียงเพราะเขาเชื่อก่อน. ความระแวงของนายและการตีความของลูกน้องกำลังป้อนกันและกันเป็นวงกลม ไม่มีจุดเริ่ม ไม่มีจุดจบ — เป็นงูที่กินหางตัวเอง. "ชั้นที่สาม" เวอร์ดานถาม "คืออะไร." ไกร์ฟอนเงยหน้าขึ้น. เป็นครั้งแรกที่เขาลังเล. "ชั้นที่สาม ข้ายังถอดไม่ออกท่าน" เขายอมรับ. "ท่านพูดคำว่า 'นิดหน่อย' สองครั้งเมื่อวาน. คนอย่างท่านไม่พูดอะไรซ้ำโดยบังเอิญ. ข้ารู้ว่ามันมีความหมายชั้นที่สามที่ข้ายังมองไม่เห็น. ข้าจะถอดมันให้ออกก่อนเบรนเดลมาถึงท่าน. ข้าสัญญา." เวอร์ดานมองนักวางกลยุทธของเขาคำนับแล้วเดินจากไป เพื่อไปไล่ล่าความหมายชั้นที่สามของคำที่ไม่เคยมีความหมายชั้นที่สอง. นี่สามคนแล้ว. — แต่คนที่เวอร์ดานควรกังวลที่สุด คือคนที่เขาไม่ได้เห็นทั้งวัน. ราฮับไม่ขึ้นกำแพง. ราฮับไม่ส่งสมุด. ราฮับไม่กางแผนที่. ราฮับฟังคำสั่งเมื่อคืนวานเพียงครั้งเดียว ด้วยหูที่ตีความคำพูดของนายตามตัวอักษรอย่างเย็นชาที่สุดในทีม — แล้วหายเข้าไปในเงา. ตอนเย็น ลิเลียเป็นคนพบเขา. เธอเจอราฮับในลานฝึกใต้ปราสาท กำลังลับดาบเวทเทพเจ้าใบดำของเขาช้าๆ. ใบดาบดูดแสงคบไฟรอบลานจนมุมห้องดูมืดกว่าที่ควรจะเป็น. ราฮับไม่เงยหน้าขึ้นมอง. "ราฮับ" ลิเลียพูด พิงกรอบประตู. "นายเข้าใจคำสั่งนายว่ายังไง." ราฮับลับดาบต่ออีกครั้งหนึ่ง. เสียงหินกระทบเหล็กดังกังวานในความเงียบ. "ท่านสั่งว่า ปล่อยให้เขาเห็นนิดหน่อย" ราฮับพูด เสียงทุ้มต่ำราวหินครูด. "ที่ผ่านมาท่านสั่งข้าว่า 'อย่าให้ใครรู้'. ข้าจึงไม่เหลือพยาน. ค่ายพันคนหายไปทั้งหมด ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครเล่า." ลิเลียรู้สึกขนลุกอ่อนๆ. เธอรู้ว่ากำลังจะได้ยินอะไร. "แต่คราวนี้ท่านสั่งใหม่" ราฮับพูดต่อ. "ท่านสั่งให้ 'เห็น'. ปล่อยให้เห็น. นิดหน่อย. ข้าจึงเข้าใจ." เขายกดาบขึ้นส่องกับแสงไฟ. "คราวนี้ข้าจะเหลือไว้. หนึ่งคน. ปล่อยให้คนนั้นเห็นทุกอย่าง — เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนที่เหลือ — แล้วปล่อยให้เขามีชีวิตเดินกลับไป. เพื่อเล่า. 'นิดหน่อย' คือพยานหนึ่งคน. ข้าเข้าใจแล้ว." ในหัวของราฮับ มันสมเหตุสมผลอย่างสมบูรณ์แบบ. นายต้องการให้ศัตรูเห็นน้ำยาของนครรุ่งอรุณ. วิธีที่ราฮับรู้จัก คือการสร้างความเงียบที่กว้างพอจะทำให้คนที่รอดเพียงคนเดียวพูดไม่ออกไปทั้งชีวิต. หนึ่งพยาน. หนึ่งปาก. หนึ่งเรื่องเล่าที่จะตามหลอกหลอนกองทัพหกพันคนยิ่งกว่าศพหกพันศพ. "ราฮับ" ลิเลียพูดเบาๆ. "ข้าไม่คิดว่านายหมายความแบบนั้น." ราฮับหยุดลับดาบ. เขาเงยหน้าขึ้นมองลิเลียเป็นครั้งแรก. ในดวงตาของเขาไม่มีความโหดร้าย ไม่มีความกระหายเลือด — มีเพียงความภักดีบริสุทธิ์ที่น่ากลัวกว่าทั้งสองอย่างรวมกัน. "ท่านดึงข้าออกมาจากใต้ซากปราสาทที่ถล่มทับ" ราฮับพูด. "ตอนทั้งเผ่ายังคิดว่าข้าตายไปแล้ว ท่านเป็นคนเดียวที่ขุดลงมาหา. ข้าเป็นหนี้ลมหายใจทุกครั้งของข้ากับท่าน. ฉะนั้นเมื่อท่านสั่ง ข้าไม่ตีความว่าท่านอาจ *พลาด*. ข้าตีความว่าข้าต่างหากที่ยังไม่เข้าใจ — แล้วข้าจะเข้าใจมันให้ดีที่สุดเท่าที่ข้าทำได้." เขาก้มลงลับดาบต่อ. "ท่านสั่งให้เหลือพยานหนึ่งคน. ข้าจะเหลือพยานหนึ่งคน." ลิเลียยืนนิ่งอยู่ตรงประตู. เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเวอร์ดานถึงน่ากลัวโดยที่เขาเองไม่รู้ตัว. ไม่ใช่เพราะพลังของเขา. แต่เพราะรอบตัวเขามีคนที่รักเขาจนยอมตีความทุกถ้อยคำให้กลายเป็นสิ่งที่ใหญ่กว่าเจตนาเสมอ — และไม่มีใครในหมู่พวกเขายอมรับว่านายอาจแค่... พูดลอยๆ. เธอเดินจากลานฝึกขึ้นไปหาเวอร์ดาน. — เวอร์ดานยังอยู่บนกำแพง เมื่ออาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ. "นาย" ลิเลียมายืนข้างเขา. ลมเย็นพัดผ่านเชิงเทิน. "นายรู้ไหมว่าคำว่า 'นิดหน่อย' ของนายตอนนี้กลายเป็นอะไรบ้างแล้ว." "บอกข้า." "คาสเทลเกือบยิงภูเขาหายทั้งลูก." ลิเลียยกนิ้วนับ. "เซเรน่ากำลังทำให้คนหกพันอดตายด้วยใบเสร็จ. ไกร์ฟอนสร้างสงครามกับเงาที่ไม่มีใครเห็น. และราฮับ — " เธอหยุด. "ราฮับจะฆ่าทั้งกองทัพแล้วเหลือไว้คนเดียวให้ไปเล่าต่อ เพราะเขาคิดว่า 'นิดหน่อย' แปลว่า 'พยานหนึ่งคน'." เวอร์ดานเงียบ. เขาควรหัวเราะ. ในวันธรรมดา เขาคงกุมขมับแล้วถอนหายใจเหมือนทุกครั้งที่คำสั่งง่ายๆ ของเขาบานปลายกลายเป็นจักรวาล. แต่วันนี้เขาไม่หัวเราะ. เขามองออกไปทางเส้นขอบฟ้าตะวันออก ที่ซึ่งฝุ่นจางๆ เริ่มลอยขึ้นไกลโพ้น — ฝุ่นของกองทัพหกพันที่กำลังเคลื่อนเข้ามา. "ลิเลีย" เขาพูด เสียงเบา. "เจ้าคิดว่าข้าจะหยุดพวกเขาไหม." ลิเลียมองข้างใบหน้านาย. แล้วเธอก็เข้าใจ — เข้าใจในสิ่งที่ทำให้กระดูกสันหลังเธอเย็นวาบ. "นายไม่อยากหยุดพวกเขา" เธอพูดช้าๆ. "นายอยากให้มันบานปลาย." "ข้าสั่งให้ปล่อยให้เห็นนิดหน่อย" เวอร์ดานพูด ตายังจ้องขอบฟ้า. "ข้ารู้ดีกว่าใครว่าคำสั่งของข้าจะถูกตีความเกินจริงเสมอ. ข้าอยู่กับพวกเขามาทั้งชีวิต ลิเลีย — ข้ารู้ว่าคาสเทลจะคิดถึงปืนใหญ่ ข้ารู้ว่าเซเรน่าจะคิดถึงเสบียง ข้ารู้ว่าไกร์ฟอนจะคิดถึงเงาสามชั้น. ข้ารู้แม้กระทั่งว่าราฮับจะคิดถึงพยาน." เขาหันมามองเธอ. "ถ้าข้ารู้ทั้งหมดนั้น แล้วข้ายังสั่งคำที่กำกวมที่สุดออกไป — เจ้าคิดว่าข้าโง่ หรือเจ้าคิดว่าข้าตั้งใจ." ลิเลียไม่ตอบ. เพราะคำตอบมันชัดเจนเกินกว่าจะพูด. "ข้าอยากให้มันใหญ่" เวอร์ดานพูด เสียงเรียบราวน้ำแข็ง. "ใหญ่พอที่ 'ตัวจริง' จะอดดูไม่ได้. ถ้าข้าปล่อยให้พวกเขาแสดงเต็มที่ — คาสเทลโชว์กำแพง เซเรน่ารัดคอด้วยเสบียง ไกร์ฟอนเล่นเกมเงา ราฮับเหลือพยาน — มันจะกลายเป็นการแสดงที่อลังการเกินกว่าโจรธรรมดาจะก่อ. และใครก็ตามที่ส่งดเรคมา ใครก็ตามที่ชักใยเบรนเดลอยู่ มันจะต้องสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่. มันจะต้องเดินเข้ามาดูใกล้ๆ. แล้วตอนนั้น — ข้าจะเห็นหน้ามันเสียที." ลมพัดผ่านอีกครั้ง. "นาย" ลิเลียพูดในที่สุด. เสียงเธอไม่ได้กวน ไม่ได้ล้อ. มันเหนื่อย. "นายกำลังเอาคนหกพันที่เดินมาเพราะหิวและสิ้นหวัง — มาเป็นเหยื่อล่อผีในหัวนาย. และถ้าผีนั้นไม่มีจริง นายก็แค่ฆ่าคนหกพันเพื่อจ้องมองเงาที่ว่างเปล่า." เวอร์ดานนิ่งไปนาน. "ข้ารู้" เขาพูด. "แต่ถ้ามันมีจริง ลิเลีย — ถ้ามันมีจริง — แล้วข้าไม่ทำอะไรเลย ปล่อยให้มันค่อยๆ เดินหมากเข้าหาพวกเรายี่สิบแปดคนทีละก้าวอย่างที่มันเคยทำกับเผ่าทั้งเผ่า — เจ้าคิดว่าข้าจะให้อภัยตัวเองได้ไหม. ครั้งที่สอง." และในคำว่า "ครั้งที่สอง" นั้น ลิเลียได้ยินสิ่งที่เวอร์ดานไม่เคยพูด — ไม่เคยพูดกับใคร. ว่าเขาเชื่อว่าครั้งแรกเป็นความผิดของเขา. ว่าทุกความระแวง ทุกการระวังเงาที่ว่างเปล่า เป็นเพียงวิธีเดียวที่เขารู้จักในการขออภัยตัวเองที่ยังไม่อาจให้. เธอไม่เถียงต่อ. คนเราไม่เถียงกับบาดแผลของคนอื่น. "งั้น" ลิเลียพูดเบาๆ. "ก็ปล่อยให้เห็นนิดหน่อยเถอะนาย. แค่... อย่าลืมว่าคนที่เห็น เป็นคนเหมือนกัน." เวอร์ดานไม่ตอบ. แต่เขามองเธอนานกว่าที่คนซึ่งไม่แคร์อะไรเลยจะมอง. — กองทัพมาถึงในวันที่สี่. ฝุ่นที่เคยเป็นเส้นบางๆ บนขอบฟ้ากลายเป็นกำแพงสีน้ำตาลทึบ. หกพันคนเดินทัพเข้ามาในที่ราบหน้านครรุ่งอรุณ — แต่ไม่ใช่หกพันที่สง่างาม. เซเรน่าทำงานของเธอแล้ว. แถวทหารดูเหนื่อยล้า อิดโรย ม้าหลายตัวซูบผอม. ความหิวเดินทางมากับพวกเขาทุกย่างก้าว เป็นทหารคนที่หกพันหนึ่งที่ไม่มีใครเรียกแต่ทุกคนรู้สึก. ทว่าตรงหน้าแถว ยืนชายร่างสูงผอมคนหนึ่ง. เขาไม่สวมเกราะหนักเหมือนทหาร. เขาห่มเพียงผ้าคลุมสีเทาเรียบ ปล่อยให้ลมพัดชายผ้าสะบัด. รอบตัวเขา อากาศบิดเบี้ยวเล็กน้อย ราวกับความร้อนเหนือไฟ — เป็นเวทที่ไหลเวียนรอบกายอย่างที่ไม่มีใครในยุคนี้ทำได้ นอกจากคนหนึ่งในล้าน. ดเรค. บนกำแพง เวอร์ดานสัมผัสได้ทันที. เขาหรี่ตา. *เวทขั้นกลาง. ของจริง.* แม้แต่จากระยะนี้ เขาก็อ่านมันได้ — พลังที่สำหรับชาวยุคนี้คือยอดสุดของจินตนาการ และสำหรับเวอร์ดานคือเศษเสี้ยวที่เด็กฝึกงานเผ่าอัสนีเทพทำได้ก่อนหย่านม. แต่เขาไม่ได้สนใจขนาดของพลัง. เขาสนใจ *คำถาม* — ใครฝึกชายคนนี้ในยุคที่ความรู้แบบนี้ตายไปพันปีแล้ว. ใครวางเขาไว้ตรงนี้. ดเรคยกศีรษะขึ้นมองกำแพงหินขาว. แล้วเขาก็พูด — เสียงไม่ดัง แต่เวทที่ห่อหุ้มมันส่งให้กังวานไปทั่วที่ราบ ทั้งกองทัพของเขาและทั้งกำแพงของนครรุ่งอรุณได้ยินทุกคำ. "ข้าได้ยินมาว่านครนี้มีวีรบุรุษ" ดเรคพูด. "ผู้กวาดกองโจรพันคนหายไปในคืนเดียว. ผู้ที่เทพส่งมา. คนทั้งภูมิภาคร้องเพลงถึงเขา." เสียงของเขาไม่มีความเกลียด. มีเพียงความเหนื่อยล้าของคนที่ไต่บันไดมาสูงเกินกว่าจะถอยลง. "ข้าฝึกมาทั้งชีวิตเพื่อไปให้ถึงที่ที่ข้ายืนอยู่ตอนนี้" ดเรคพูดต่อ. "ข้าจ่ายด้วยร่างกายข้า ด้วยทุกอย่างที่ข้ามี เพื่อจับเศษพลังที่โลกนี้ลืมไปแล้ว. และตลอดทาง มีคนบอกข้าเสมอว่าข้าคือผู้แข็งแกร่งที่สุด — หนึ่งในไม่กี่คนที่เหลือในทวีปนี้ที่แตะขอบฟ้าได้." เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาจับจ้องไปที่กำแพง ราวกับรู้ว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น. "ข้าเหนื่อยกับการได้ยินชื่อคนอื่น. ข้าอยากรู้ด้วยตาตัวเองว่า 'ผู้ที่เทพส่งมา' เก่งกว่าข้าจริงไหม. หรือเป็นแค่เรื่องเล่าของชาวบ้านที่ไม่เคยเห็นพลังจริงๆ." เขายกมือขึ้น. อากาศรอบฝ่ามือเขาสั่นไหวรุนแรงขึ้น. ทหารแถวหน้าถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว. "เวอร์ดานแห่งนครรุ่งอรุณ!" ดเรคเปล่งเสียง และคราวนี้มันดังก้องทั้งที่ราบ. "ข้าไม่ได้มาปล้นเมืองเจ้า. ข้าไม่แคร์เรื่องของเบรนเดลกับน้องชายที่ตายของเขา. ข้ามาเพื่อสิ่งเดียว — ออกมา. ออกมาเผชิญหน้าข้าตัวต่อตัว. ให้คนทั้งภูมิภาคได้เห็นกับตาว่าเทพที่พวกเขาร้องเพลงถึง เป็นเทพจริง หรือเป็นเพียงเงาที่ใหญ่กว่าความจริง." ที่ราบเงียบงัน. หกพันคนของเบรนเดลเงียบ. ชาวเมืองบนกำแพงเงียบ. แม้แต่ลมก็ดูเหมือนจะหยุด. บนกำแพง ลิเลียหันมามองเวอร์ดาน. เวอร์ดานไม่ได้มองดเรค. เขามองเลยดเรคไป — มองไปที่กองทัพข้างหลัง มองหาใบหน้าที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น มองหาเงาที่ขยับผิดจังหวะ มองหา "ตัวจริง" ที่เขาเชื่อว่าจัดฉากการท้าทายครั้งนี้ขึ้นมา. *นี่แหละ.* ความระแวงทั้งแถวยืนขึ้นพร้อมกันในใจเขา. *มันยกระดับแล้ว. มันไม่ส่งคนมาขู่ ไม่ส่งคนมาปล้น. มันส่งคนที่ถือเวทขั้นกลางมา "ท้าดวล" — เพื่อบีบให้ข้าออกไปยืนกลางที่โล่ง ต่อหน้าทุกสายตา. เพื่อบีบให้ข้าเลือก: เผยพลังจริงแล้วถูกจับได้ หรือซ่อนพลังแล้วถูกมองว่าอ่อนแอ. ทุกอย่างถูกออกแบบมาเพื่อให้ข้าเปิดไพ่. นี่คือกับดักที่สวยงามที่สุดเท่าที่เคยมีใครวางให้ข้า.* เขาไม่เคยคิดเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีว่า ดเรคยืนอยู่ตรงนั้นด้วยเหตุผลเดียวที่เรียบง่ายราวฟ้าใส — ความเหนื่อยล้าของชายที่ไต่สูงเกินไปจนไม่เหลือใครให้เทียบ และอยากรู้เพียงว่า สุดยอดของเขานั้น เทียบกับตำนานได้ไหม. ไม่มีตัวจริง. ไม่มีการจัดฉาก. มีเพียงคนคนหนึ่งที่อยากรู้ว่าตัวเองเก่งแค่ไหน ก่อนร่างที่เขาทำลายเพื่อพลังนี้จะพังลงไปเอง. แต่ในโลกของเวอร์ดาน ไม่มีอะไรเรียบง่าย. ทุกสิ่งคือหมาก. เวอร์ดานวางมือลงบนขอบกำแพงหินขาว. "ไกร์ฟอนต้องดีใจ" เขาพูดเบาๆ กับลิเลีย ริมฝีปากเผยอเป็นรอยยิ้มจางที่ไม่ถึงดวงตา. "เขาตามหาความหมายชั้นที่สามมาทั้งวัน. และมันเพิ่งเดินออกมายืนกลางสนามเอง." แล้วเวอร์ดานก็หันหลังจากกำแพง เดินลงบันไดไปทีละขั้น — ไปสวมบทบาทที่เขาเล่นได้ดีที่สุดในชีวิต. ข้างล่าง เสียงของดเรคยังก้องอยู่ในอากาศ รอคำตอบ. ข้างบน เฒ่ามารินซึ่งวิ่งขึ้นมาบนกำแพงไม่รู้เมื่อไหร่ คุกเข่าลงกุมอก น้ำตาคลอ. "ท่านผู้ที่เทพส่งมาจะลงไป" เขากระซิบกับคนรอบข้างด้วยเสียงสั่น. "ทุกคน — เตรียมจะได้เห็นปาฏิหาริย์." เขาไม่รู้ว่าเขากำลังเชิญทั้งภูมิภาคมาดู "นิดหน่อย" ที่จะไม่มีวันเป็นนิดหน่อยอีกต่อไป.