บทที่ 59: ใครกันที่ไร้ความหมาย "ราเวล เจ้าควรจะรู้ใช่ไหมว่านางพักอยู่ที่ไหน?" เดลถามพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงของเขาดูสบายๆ ทว่าแฝงไปด้วยคำสั่ง "ทราบครับ คุณชายเดล ข้าทราบดีว่าพวกเขาพักอยู่ที่ไหน" ราเวลตอบกลับอย่างนอบน้อม มือทั้งสองข้างประสานไว้ด้านหลัง "ชิ 'พวกเขา' งั้นรึ? ข้าต้องการแค่ที่อยู่ของยัยเด็กนั่น ส่วนผู้ชายคนนั้นมันก็แค่พวกไร้ความหมาย" เดลสะบัดมืออย่างไม่ใส่ใจ เป็นการเตือนให้ราเวลรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญกว่า "แต่คุณชายครับ... มีข่าวที่ไม่สู้ดีนักที่ท่านควรจะได้รับทราบไว้หน่อย" คิ้วของเดลเลิกขึ้น มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย "เรื่องอะไรล่ะ?" "ข้าได้ยินมาว่าแฟนหนุ่มของนางจัดการขุนนางหนุ่มคนหนึ่งที่บังอาจไปล่วงเกินทั้งคู่ต่อหน้าสาธารณชนครับ" "นั่นมีอะไรไม่สู้ดีตรงไหน? เรื่องแบบนี้ก็เห็นกันบ่อยไม่ใช่รึไง?" เดลกล่าวพร้อมแสยะยิ้ม "เอ่อ... คือสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นต่างหากครับ พวกเขาจับเขาขึงพืดไว้กลางถนน... ในสภาพเปลือยเปล่า ตลอดทั้งวัน ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีใครกล้าหาเรื่องพวกเขาอีกเลย หลังจากนั้นพวกเขาก็เก็บตัวเงียบ จะออกมาก็แค่ตอนหาของกินหรือซื้อเสบียงเท่านั้น" "เปลือยเปล่ารึ?" เดลหัวเราะหึๆ พลางส่ายหัว "ดูท่าไอ้เด็กนั่นจะเป็นพวกใจร้อนนะ ฮึๆ ดี ดีมาก แบบนี้ก็ง่ายขึ้นเยอะ ไปบอกพวกผู้หญิงของข้าให้เตรียมตัวให้พร้อม เรากำลังจะออกไปล่าเหยื่อคนใหม่กัน" ราเวลโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปเพื่อจัดการตามคำสั่ง --- "คุณชายเดลคะ ทำไมถึงให้พวกเราแต่งตัวราวกับจะไปงานเลี้ยงล่ะคะ? ชุดพวกนี้ไม่เหมาะกับการต่อสู้เลย" เด็กสาวคนหนึ่งที่เดินเคียงข้างเขาถามขึ้น ดวงตาสีฟ้าเงินของนางเป็นประกายภายใต้แสงแดด ผมสีขาวสลวยทิ้งตัวลงบนไหล่ และชุดเดรสสีขาวนั้นแนบไปกับร่างกายราวกับผ้าไหมที่ห่อหุ้มเปลวเพลิง "ใช่แล้วค่ะ คุณชายเดล หากมีคนโจมตีเข้ามา พวกเราอาจจะตอบโต้ได้ไม่ทันท่วงทีนะคะ" เด็กสาวอีกคนเสริม นางมีใบหน้าสวยคมและผมสีขาวเหมือนกันชัดเจนว่าเป็นฝาแฝดกัน "โจมตีงั้นรึ?" เดลแค่นหัวเราะ สายตาของเขาเฉียบคมดุจใบมีดขณะกวาดมองไปรอบๆ "ข้าอยากรู้เหมือนกันว่าใครมันจะกล้าลงมือกับข้า" ผู้คนที่เดินบนถนนต่างหลบสายตาไปโดยสัญชาตญาณเมื่อดวงตาเย็นชาของเขาตวัดผ่าน ทว่าสิ่งที่พวกเขาจับจ้องไม่ใช่ตัวเดล แต่เป็นหญิงสาวโฉมงามทั้งสี่ที่เดินขนาบข้างเขาต่างหาก ชุดของพวกนางดูโดดเด่นและหวือหวาจนแทบไม่อาจละสายตาได้ เหล่าผู้ชายต่างจ้องมองกันอย่างเปิดเผย แม้แต่ผู้หญิงบางคนยังอดเหลียวมองซ้ำไม่ได้ นั่นคือสิ่งที่เดลต้องการพอดี เขาต้องการความสนใจ ต้องการให้สายตาของผู้คนหันมามอง และเมื่อไอ้แฟนหนุ่มนั่นหันมามองเมื่อไหร่ เขาจะกระโจนเข้าใส่ทันที กลอุบายนี้ไม่เคยพลาดมาก่อน ไม่ว่าจะเป็นการล่อลวง การยั่วยุ แล้วค่อยๆ กัดกร่อนความไว้ใจของทั้งคู่จนกว่าหญิงสาวคนนั้นจะตกเป็นของเขา สำหรับเขาแล้วมันแทบจะเป็นศิลปะแขนงหนึ่ง เป็นความบันเทิงอันบิดเบี้ยวที่ได้ทำลายความรักของใครสักคนด้วยการชักใย ราเวลแจ้งเขาว่าลีโอและลิลลี่มักจะปรากฏตัวในช่วงเย็นก่อนเวลาอาหารค่ำ พวกเขาจะกินดื่มเล็กน้อยแล้วค่อยเดินกลับบ้าน เดลจึงเลือกช่วงเวลานั้นในการลงมือ และโชคก็เข้าข้างเขา เขาพบหญิงสาวผมสีชมพูคนนั้นทันที ไม่มีทางเป็นคนอื่นไปได้ ในย่านคนรวยแห่งนี้ มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่มีผมสีแบบนั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ ร่างกายที่สวรรค์ประทานมานี่มันอะไรกัน? เขาไม่อยากจะเชื่อโชคของตัวเอง ความปรารถนาพุ่งพล่านไปทั่วร่าง รอยยิ้มของเขาขยายกว้างขึ้นในขณะที่ก้าวตรงเข้าไปหานาง ลิลลี่เมาไม่ได้สติ พวกเขาวางแผนไว้ว่าค่ำคืนนี้จะเป็นอิสระครั้งสุดท้ายก่อนจะออกไปเผชิญกับสัตว์ประหลาดของจริงนอกกำแพงเมือง ทั้งคู่จึงกินดื่มกันจนร่างกายผ่อนคลายจากความตึงเครียดตลอดหลายวันที่ผ่านมา แน่นอนว่าลีโอยังคงประคองสติไว้ได้ เพราะต้องมีใครสักคนคอยระวังตัว แต่ลิลลี่นั้นแทบไม่มีคอแข็งเลย เบียร์เพียงสองเหยือกก็ทำให้นางมึนเมาจนแทบไม่ได้สติแล้ว ฉันละชอบความน่ารักของเธอจริงๆ ลีโอคิดขณะประคองร่างนางไว้ที่แขน ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้ลงเอยกับผู้หญิงที่บริสุทธิ์ขนาดนี้ ตอนอยู่บนโลกเดิม เขาเลิกหวังไปนานแล้วว่าจะเจอใครที่รักเดียวใจเดียวจริงๆ ให้ตายสิ แค่จะหาผู้หญิงบริสุทธิ์ยังดูเป็นไปไม่ได้เลยในสังคมการเดตที่ยุ่งเหยิงแบบนั้น หึ ต่อให้เธอจะมีมุมประหลาดๆ แบบนั้น... เธอก็เป็นของฉัน เป็นของฉันคนเดียว ไม่ใช่ว่าฉันรังเกียจพวกยันเดเระหรอกนะ จริงๆ แล้วพวกเธอถือเป็นระดับท็อปของวาอิฟุเลยด้วยซ้ำ เขาก้มมองนางที่กำลังยิ้มบางๆ พลางซุกตัวเข้าหาเขา หัวของนางพิงอยู่กับแขนของเขา ความรู้สึกอยากจะหยิกแก้มนั้นทำเอาเขารู้สึกคันไม้คันมือ แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร สัญชาตญาณของเขาก็ร้องเตือน—มีบางคนกำลังตรงเข้ามา หลายคนเลยทีเดียว และพลังของพวกมันก็ไม่ใช่ย่อยๆ ลีโอได้สติในทันที ประสาทสัมผัสของเขาเฉียบคมขึ้น "ลีโอ... เราเข้าไปอยู่ในถ้ำแล้วใช้ชีวิตที่เหลือ... อย่างสงบสุขกันเถอะนะ" ลิลลี่พึมพำอย่างเพ้อฝัน ทว่าแม้แต่นางยังเริ่มขยับตัวเมื่อกลุ่มคนดังกล่าวเข้ามาใกล้ มือที่เกาะแขนเขากระชับแน่นขึ้น ดวงตาที่ปรือปรอยเริ่มแจ่มชัด เดลซึ่งมั่นใจในตัวเองเต็มเปี่ยมเข้าใจไปเองว่าลีโอที่กำลังเมามายคงกำลังจ้องมองผู้หญิงของเขาอยู่ เขาเดาะลิ้นแล้วก้าวเท้าออกมา "แกคิดว่าแกเป็นใครถึงกล้ามาจ้องผู้หญิงของข้าแบบนั้น?" เขากล่าว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว หูของลิลลี่ตั้งชันขึ้นทันที ไอ้เวรนี่จะทำให้ฉันซวยตายเอาได้ ลีโอคิดอย่างเคร่งขรึม แต่ความคิดของลิลลี่กลับแล่นไปในอีก