ภายหลังจากที่ปณิธานแน่วแน่ว่าจะติดต่อกับเหล่าเทพนอกพิภพ เทียนหยางใช้เวลาอีกหลายเดือนในการทุ่มเทศึกษาวิชาลึกลับที่ใช้สื่อสารกับตัวตนเหล่านั้น เมื่อเตรียมการทุกอย่างจนพร้อมสรรพ เทียนหยางทรุดกายลงนั่งบนเตียงฝึกตน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบจิตใจ ก่อนจะเริ่มร่ายมนตราด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ข้าแต่ทวยเทพโบราณผู้สถิตอยู่เหนือม่านหมอกแห่งเหตุผล ณ ดินแดนที่กาลเวลาม้วนพันและหมู่ดาราหลั่งน้ำตา... จงสดับฟังคำเพรียกหาของข้า! ข้าขออัญเชิญนามอันไร้ที่สิ้นสุด ผู้มีเงามืดกลืนกินแสงสว่างและคำกระซิบที่คลายปมแห่งโชคชะตา! ผ่านรอยแยกแห่งสรรพสิ่ง ผ่านความเงียบงันที่แม้แต่เต๋ายังต้องพังทลาย... จงจุติลงมาและเปลี่ยนโลกใบนี้ให้เป็นของพวกท่าน!" ทว่า หลังจากเปิดใช้งานวิชาและกล่าวถ้อยคำอัญเชิญจนจบ กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เทียนหยางขมวดคิ้วมุ่นพลางกวาดสายตามองไปรอบกายด้วยความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างผิดหวังและสงสัย "ล้มเหลวอย่างนั้นหรือ?" เขาพึมพำกับตัวเองลึกๆ ยังหวังจะเห็นปฏิกิริยาบางอย่าง แต่ในเสี้ยวพริบตาที่เขากำลังจะเริ่มประกอบพิธีกรรมอีกครั้ง ทัศนวิสัยทั้งหมดก็พลันมืดดับลงสู่ความว่างเปล่า ความรู้สึกไร้น้ำหนักจู่โจมเข้าใส่ร่าง บรรยากาศอันคุ้นเคยภายในถ้ำเลือนหายไปสิ้น กลิ่นอายรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นสิ่งแปลกปลอม—บางอย่างที่อยู่นอกเหนือทุกประสบการณ์ที่เขาเคยพานพบมาตลอดชีวิต เขาไม่ได้อยู่ที่เดิมอีกต่อไป ถ้ำลึกลับ อักขระบนผนัง หรือแม้แต่เตียงฝึกตน ทุกอย่างอันตรธานหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่ เบื้องหน้าของเขามีเพียงความเวิ้งว้างอันไร้ก้นบึ้งทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เป็นห้วงอวกาศที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าสติปัญญาจะหยั่งถึง แสงระยิบระยับดุจธุลีดารากระจัดกระจายอยู่ในความมืดมิด ทว่าพวกมันกลับให้ความรู้สึกประหลาด... ราวกับดวงตาจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังจับจ้องมาที่เขา โดยที่เทียนหยางไม่รู้ตัว เขาได้ถูกนำพามายัง 'ห้วงดารา' (Starry Sky) ดินแดนที่อยู่เหนือชั้นฟ้าแห่งแดนสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ สถานที่ซึ่งไม่มีมวลมนุษย์หรือแม้แต่ทิพยบุคคลใดในยุคสมัยของเขาเคยย่างกรายเข้ามา "ข้า... ข้าอยู่ที่ไหน? มาที่นี่ได้อย่างไร? แล้วเทพนอกพิภพเล่าเกิดอะไรขึ้น?" น้ำเสียงของเทียนหยางสั่นสะท้านเล็กน้อยขณะหมุนกายมองหาเบื้องลึกในขุมนรกอันไร้ขอบเขตนี้ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้วงสุญญากาศชั่วอึดใจ ก่อนที่สุ้มเสียงหนึ่ง—ที่ทั้งทุ้มลึก ทรงพลัง และเปี่ยมด้วยอำนาจกดดันอันมหาศาล—จะก้องกังวานขึ้นสะเทือนถึงจิตวิญญาณ "ที่เจ้าเรียกว่าเทพนอกพิภพ... เจ้าหมายถึงข้าอย่างนั้นหรือ?" น้ำหนักแห่งตัวตนที่แผ่ออกมาทำให้เทียนหยางสั่นสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง ท่ามกลางความมืดมิด เงาร่างมหึมาค่อยๆ ปรากฏขึ้น ขนาดของมันยิ่งใหญ่เสียจนจิตใจของเขาแทบจะพังทลายเมื่อพยายามทำความเข้าใจ หากจะเปรียบเทียบขนาดของเขากับร่างนั้น มันคงไม่ต่างอะไรกับการเปรียบมดตะนอยกับพญาคชสาร เงาร่างนั้นมีลักษณะคล้ายมนุษย์ ทว่ากลับผิดแผกจากสามัญ แขนทั้งสิบข้างเหยียดขยายออกมา ข้างละห้ากร แผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งการปกครองอันเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ลมหายใจของเทียนหยางติดขัดอยู่ในลำคอ เขาเฝ้าตามหาเทพนอกพิภพ... และบัดนี้ ตัวตนนั้นยืนอยู่ต่อหน้าเขาแล้ว "เทพนอกพิภพ... พวกท่านมีตัวตนอยู่จริงๆ..." เทียนหยางลอบกลืนน้ำลายด้วยความตื่นตระหนก "ข้าเชื่อว่าเจ้าคงมีคำถามมากมาย แต่น่าเสียดายที่ข้ายังมิอาจตอบได้ในยามนี้ อย่างไรก็ตาม ในเมื่อเจ้าเป็นมนุษย์คนแรกที่สามารถถอดรหัสอักขระของข้าได้ ข้าจะมอบพรให้เจ้าหนึ่งประการ... จงบอกมาเถิด เจ้าปรารถนาสิ่งใด?" "ท่านสามารถบันดาลพรให้ข้าได้ทุกประการจริงหรือ?" เทียนหยางถามขึ้นหลังจากดึงสติกลับมาได้ "..." เทพนอกพิภพผู้นั้นมิได้ตอบคำถาม คล้ายกับมองว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระที่จะต้องยืนยันในสิ่งที่ประจักษ์ชัดอยู่แล้ว หลังจากนิ่งเงียบเพื่อตรึกตรองครู่หนึ่ง ในที่สุดเทียนหยางก็เอ่ยปาก น้ำเสียงของเขามั่นคงขึ้นแม้จะอยู่ต่อหน้าอำนาจอันท่วมท้น "ตลอดชั่วชีวิตของข้า... ข้าพานพบเพียงความสูญเสีย ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ข้าต้องมองดูทุกสิ่งหลุดลอยไปจากมือ เพียงเพราะข้าอ่อนแอเกินกว่าจะปกป้องสิ่งใดไว้ได้" เขาหมัดแน่น มิใช่ด้วยความโกรธแค้น แต่ด้วยปณิธานที่แน่วแน่ไม่คลอนแคลน "หากข้าจะขอสิ่งใดได้เพียงอย่างเดียวในชีวิต ข้าขอพลัง—พลังที่จะปกป้องในสิ่งที่ข้าอยากปกป้อง ทว่า..." สายตาของเขาแข็งกร้าวขึ้นขณะเงยหน้ามองร่างสูงเสียดฟ้า "ข้ามิได้ปรารถนาในพลังที่ถูกหยิบยื่นให้โดยง่าย" ไม่มีความลังเลในคำพูดของเขา "เพราะฉะนั้น สิ่งที่ข้าต้องการคือพรสวรรค์—พรสวรรค์ที่จะเหนือกว่าทุกคน!" นี่ไม่ใช่การร้องขอความแข็งแกร่งเพียงชั่วคราว แต่มันคือการประกาศก้องเพื่อขอสิทธิ์ในการสร้างเส้นทางด้วยมือของตนเอง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เทพนอกพิภพจะเอ่ยขึ้น "เจ้ามิได้ขอพละกำลัง แต่กลับขอโอกาสที่จะไขว่คว้าความแข็งแกร่งด้วยตนเองงั้นหรือ? ช่างเป็นมนุษย์ที่น่าสนใจนัก" จากนั้นมันก็กล่าวต่อ "ทว่าน่าเสียดาย... ข้ามิมอบพรข้อนั้นให้เจ้าได้" "อะไรนะ?" เทียนหยางขมวดคิ้วด้วยความงุนงง ด้วยเข้าใจมาตลอดว่าเทพนอกพิภพนั้นทรงพลานุภาพและบันดาลได้ทุกสิ่ง "ข้ามิอาจมอบสิ่งที่เจ้ามีอยู่แล้วให้แก่เจ้าได้ ถึงแม้เจ้าจะยังไม่รู้ตัว แต่เจ้าครอบครองพรสวรรค์เช่นนั้นอยู่แล้ว" "ไร้สาระ! ถ้าข้ามีพรสวรรค์แม้เพียงเศษเสี้ยว ข้าคงไม่ต้องดิ้นรนเจียนตายเช่นนี้!" เทียนหยางตะโกนก้องด้วยความคับแค้นใจ เขารู้สึกราวกับกำลังถูกเยาะเย้ย "เจ้าไม่จำเป็นต้องเชื่อข้า แต่ถึงอย่างไรข้าก็มิอาจมอบพรข้อเดิมให้ได้ เจ้าจงเลือกพรอย่างอื่นเถิด" เทียนหยางถอนหายใจยาว "ข้าไม่มีพรข้ออื่นอีกแล้ว ท่านอยากจะมอบสิ่งใดให้ข้าก็สุดแท้แต่ท่านเถิด" "เช่นนั้น ข้าจะมอบบางสิ่งที่ข้าเชื่อว่าคู่ควรต่อตัวตนของเจ้า" เทพนอกพิภพประกาศก้อง สุ้มเสียงกัมปนาทสะท้อนไปทั่วห้วงเหวอันไร้ก้นบึ้ง ก่อนที่เทียนหยางจะทันตั้งตัว แสงสีทองสว่างจ้าก็พลันปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิด พลังงานอันมหาศาลสั่นไหวเป็นจังหวะอย่างน่าอัศจรรย์ มันลอยละล่องเข้ามาหาเขาด้วยท่วงท่าที่งดงามราวกับถูกชักนำด้วยเส้นด้ายแห่งโชคชะตา ในวินาทีต่อมา แสงดารานั้นก็พุ่งทะยานเข้าใส่ร่างของเขา เทียนหยางไม่มีเวลาแม้แต่จะประมวลผล แสงนั้นปักลึกเข้าที่กลางทรวงอกก่อนจะหลอมรวมหายลับเข้าไปในร่างกาย "ท่านทำอะไรกับข้า?" เทียนหยางถามด้วยความสับสน "เรื่องนั้น... เจ้าต้องหาคำตอบด้วยตนเอง" ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนอันรุนแรงระลอกหนึ่งก็พุ่งผ่านห้วงมิตรอันไกลโพ้น บิดเบือนโครงสร้างของพื้นที่จนบิดเบี้ยว กลิ่นอายที่สัมผัสได้นั้นทั้งยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่เทียนหยางจะเข้าใจ สายตาของเทพนอกพิภพเลื่อนไปมองยังความปั่นป่วนนั้น "ข้าคงต้องจบบทสนทนาไว้เพียงเท่านี้" มันประกาศ ขณะที่ห้วงอเวจีเริ่มสั่นคลอน เทพนอกพิภพได้หันมามองเทียนหยางเป็นครั้งสุดท้าย "นี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เราได้สนทนากัน เพราะดูเหมือนว่าตัวตนของเราจะถูกร้อยรัดเข้าด้วยกันด้วยพันธนาการแห่งชะตากรรม... จนกว่าจะพบกันใหม่ มนุษย์เอ๋ย" ก่อนที่เทียนหยางจะทันได้เอ่ยตอบ ห้วงมิติรอบกายก็พังทลายลง ท้องฟ้าดาราจักรบิดม้วน และสติสัมปชัญญะของเขาก็ถูกกระชากออกมาอย่างรุนแรง ราวกับว่าความเป็นจริงกำลังขับไล่เขาออกจากดินแดนแห่งนี้ เมื่อเทียนหยางได้สติกลับคืนมา เขาก็พบว่าตนเองกลับมานั่งอยู่ภายในถ้ำ บนเตียงฝึกตนตัวเดิมเหมือนก่อนหน้านี้ทุกประการ... ราวกับว่าการเผชิญหน้ากับเทพนอกพิภพนั้นเป็นเพียงความฝันที่เลือนลางเรื่องหนึ่งเท่านั้น