"หนึ่งสัปดาห์ผ่านพ้นนับแต่ข้าเหยียบย่างมายังสถานที่แห่งนี้ แต่ที่จริงข้าควรจะมาถึงก่อนหน้านี้สักสองสัปดาห์ด้วยซ้ำ... ข้าล่ะแปลกใจนักที่เจ้าต้องใช้เวลานานถึงเพียงนี้กว่าจะก้าวเข้าสู่เส้นทางผู้ฝึกตน ทั้งที่เจ้าจดจำเคล็ดวิชาการฝึกฝนได้ขึ้นใจแล้วแท้ๆ" หยวนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย จีหรันเกาหัวด้วยท่าทางขัดเขินพลางยอมรับออกมาตามตรง "บอกตามตรงว่าข้าตื่นตะลึงกับวิถีชีวิตในสวนไผ่จนต้องใช้เวลาปรับตัวอยู่พักใหญ่ อีกทั้งข้ายังทำยอดผลงานไม่เข้าเป้าในครั้งแรกจนทำให้ความคืบหน้าล่าช้าลงไปเล็กน้อย แม้ข้าจะเคยดำรงตำแหน่งเจ้าสำนักมาก่อน แต่ข้าก็ไม่เคยย่างกรายเข้ามาในสวนไผ่แห่งนี้เลยจนกระทั่งไม่นานมานี้" เดิมทีจีหรันคืออัจฉริยะผู้โดดเด่นที่ผ่านการคัดเลือกเข้าสู่อารามอมตะด้วยการสอบเข้าโดยตรง เขาจึงมิเคยล่วงรู้เลยว่าชีวิตของบรรดาผู้ที่ต้องดิ้นรนผ่านป่าไผ่เข้ามานั้นเป็นเช่นไร แม้จะเคยได้ยินเรื่องราวมาบ้าง แต่เขาก็หาได้ใส่ใจไม่ ในสายตาของเขา คนที่เข้าสำนักผ่านเส้นทางป่าไผ่นั้นถูกตราหน้าว่าเป็นพวกขยะที่ไร้ค่าเกินกว่าจะเหลือบแล ทว่าหลังจากได้ลงมาสัมผัสความยากลำบากในป่าไผ่ด้วยตนเอง จีหรันกลับเริ่มตระหนักและแปรเปลี่ยนเป็นความเลื่อมใส—ถึงขั้นเคารพต่อบรรดาผู้ที่ต้องอดทนต่อวิถีชีวิตอันแสนสาหัสเช่นนี้เป็นเวลาหลายปี เพียงเพื่อโอกาสที่จะได้กลายเป็นศิษย์แห่งอารามอมตะ "แล้วต่อจากนี้เจ้าวางแผนจะทำประการใด?" หยวนถามขึ้นหลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "ข้าจะทุ่มเทให้กับการฝึกตนเป็นหลักในตอนนี้ เพราะเรามีเวลาเพียงสิบปีเท่านั้นในการเลื่อนขั้นเป็นศิษย์ฝ่ายใน" จีหรันตอบ "แม้จะสั้นกว่าเวลาสามสิบปีที่เราควรได้รับตามปกติ แต่ทรัพยากรที่นี่กลับพรั่งพร้อมกว่ามาก มันจึงพอจะชดเชยกันได้" "แล้วท่านเล่า นายน้อย? ท่านวางแผนไว้อย่างไร" "ข้าจะมุ่งเน้นการฝึกตนอีกสักระยะ ก่อนจะหันไปให้ความสำคัญกับการสะสมแต้ม" หยวนกล่าว "แต้มงั้นหรือ? พอท่านพูดถึงเรื่องนี้ ข้าว่าการสะสมแต้มก็น่าจะเป็นทางเลือกที่ดี เพราะมันมีประโยชน์ครอบจักรวาล และข้ายังสามารถใช้มันเพื่อเร่งความเร็วในการฝึกตนได้อีกด้วย" จีหรันพึมพำกับตนเอง "ทว่าการจะหาแต้มมานั้นมิใช่เรื่องง่าย และข้าก็ยังไม่รู้เลยว่าจะเริ่มจากจุดใด" "เจ้าสามารถหาแต้มได้จากการนำวัสดุจากสัตว์อสูรไปขาย โดยเฉพาะ 'แกนอสูร' ของพวกมัน" หยวนเผยความลับ "เดี๋ยวก่อน... สถานที่เดียวที่มีสัตว์อสูรและศิษย์ฝ่ายนอกสามารถเข้าถึงได้คือสนามล่า... อย่าบอกนะว่าท่านเข้าไปในเขตสนามล่ามาแล้ว?" จีหรันเบิกตากว้างจ้องมองหยวนด้วยความไม่อยากเชื่อ หยวนพยักหน้ายอมรับนิ่งๆ "สัตว์อสูรพวกนั้นแข็งแกร่งเพียงใด?" จีหรันรีบถามต่อ "ตัวที่อ่อนแอที่สุดที่เจ้าจะพบได้ คือระดับผู้ฝึกหัดจิตวิญญาณขั้นที่ห้า" "ขั้นที่ห้า?! แต่ท่านเพิ่งจะกลายเป็นผู้ฝึกตนได้ไม่นานมิใช่หรือ! หรือว่าท่านยังคงรักษาสภาพร่างกายและพรสวรรค์เดิมเอาไว้ได้กัน?" จีหรันอุทานออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง "เปล่าเลย... ข้าเพียงแค่ใช้แต้มซื้อโอสถจิตทองคำมาใช้น่ะ" "โอสถนั่นราคาเท่าไหร่กัน?" "เจ็ดพันห้าร้อยแต้ม" "แพงเกินไปแล้ว... ข้ามีติดตัวอยู่แค่พันกว่าแต้มเอง" จีหรันถอนหายใจยาว หลังจากสนทนากันอีกครู่หนึ่ง จีหรันก็ขอตัวลาเพื่อไปดูที่ร้านค้าแต้ม ส่วนหยวนก็กลับไปยังที่พักเพื่อฝึกตนต่ออย่างเงียบเชียบ กาลเวลาผันผ่านไปอีกสองสัปดาห์ ในที่สุดหยวนก็ดูดซับพลังงานวิญญาณจากแกนอสูรจนหมดสิ้น ทว่าผลลัพธ์กลับทำให้เขาแทบจะกุมขมับ เพราะเขาสามารถทะลวงผ่านเข้าสู่ระดับที่สามของผู้ฝึกหัดจิตวิญญาณได้เพียงระดับเดียวเท่านั้น และยังเป็นไปอย่างยากลำบากยิ่ง แม้จะยังเหลือหินวิญญาณอีกห้าก้อน แต่หยวนตัดสินใจเก็บพวกมันไว้ใช้ในยามคับขัน ในเมื่อเขามีความสามารถที่จะออกไปล่าสัตว์อสูรเพื่อหาแกนอสูรได้เอง เขาก็ไม่จำเป็นต้องร้อนรนเรื่องทรัพยากรในการฝึกฝนมากนัก หลังจากชำระล้างร่างกายและเติมพลังจนเต็มอิ่ม หยวนก็มุ่งหน้ากลับไปยังสนามล่าเพื่อเริ่มต้นการล่าครั้งใหม่ ขณะที่เขากำลังเข้าใกล้ทางเข้า สายตาของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังเดินออกมาจากเขตพื้นที่นั้น คนผู้นั้นคือจีหรัน และสภาพของเขานั้นช่างน่าเวทนายิ่งนัก เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งยับเยิน ร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดประหนึ่งเพิ่งผ่านสมรภูมิอันโหดร้ายมาก็มิปาน "น...นายน้อย..." จีหรันแทบจะมุดหน้าหนีด้วยความอับอายเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหยวนในสภาพเช่นนี้ "ดูท่าทางเจ้าจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ" หยวนเอ่ยเย้าพร้อมรอยยิ้ม จีหรันถอนหายใจอย่างหดหู่ "ข้าคิดว่าข้าจะสามารถล่าสัตว์อสูรได้เหมือนอย่างท่านเสียอีก ทว่าต่อให้ข้าจะมีประสบการณ์โชกโชนเพียงใด แต่มันก็ไร้ความหมายหากร่างกายไม่ยอมฟังคำสั่ง... ข้าคงต้องขัดเกลาร่างกายนี้ให้แข็งแกร่งขึ้นก่อนจะคิดกลับมาที่นี่อีกครั้ง" "โชคดีนะนายน้อย" จีหรันรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็วด้วยไม่อยากให้ใครเห็นสภาพอันน่าอเนจอนาถนี้ไปนานกว่านี้ หยวนก้าวเข้าสู่สนามล่าในเวลาต่อมา ผู้อาวุโสที่เฝ้าทางเข้าเหลือบมองเขาเล็กน้อยแต่ก็มิได้เอ่ยคำใด เมื่อเข้ามาถึงด้านใน หยวนไม่เสียเวลาแม้แต่น้อยในการเสาะหาเหยื่อ แม้เขาจะมั่นใจในความสามารถของตนเพียงใด แต่เขาก็ยังคงระแวดระวังและเลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรบางประเภท โดยเฉพาะพวกที่มีความรวดเร็วและคล่องตัวสูง "โอ้? หาแกนอสูรได้เร็วขนาดนี้เชียวหรือ ช่างโชคดีนัก" หยวนพึมพำกับตนเองหลังจากได้แกนอสูรมาจากการสังหารสัตว์ตัวแรก หลังจากเก็บกู้พรรณไม้และวัสดุต่างๆ หยวนก็ออกล่าต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ครั้งนี้เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะอยู่ในสนามล่าแห่งนี้จนกว่าแหวนมิติจะไม่มีที่ว่างเหลือให้เก็บสิ่งใดได้อีก หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป หยวนสังหารสัตว์อสูรได้เฉลี่ยวันละ 10 ถึง 15 ตัว จนในที่สุดทรัพยากรจากสัตว์อสูรก็อัดแน่นเต็มความจุของแหวนมิติ ในขณะที่เขากำลังเตรียมตัวเดินทางกลับสำนัก ประสาทสัมผัสของเขาก็รับรู้ได้ถึงตัวตนบางอย่างที่กำลังมุ่งหน้ามาหา ตัวตนผู้นั้นหาได้มีท่าทีจะซ่อนเร้นร่องรอยไม่ ซึ่งนั่นทำให้หยวนไม่ได้ตื่นตระหนกจนเกินควร ทว่าด้วยนิสัยขี้สงสัยและระมัดระวัง เขายังคงตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ "เฮ้! นี่เจ้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่?" เสียงใสของสตรีผู้หนึ่งดังขานขึ้น หยวนหันขวับไปหาต้นเสียงและพบกับหญิงสาวผู้งามสง่าคนหนึ่งที่กำลังเดินตรงมาหาเขา เมื่อได้เห็นใบหน้าของนางอย่างชัดเจน ดวงตาของหยวนก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ในขณะเดียวกัน หญิงสาวผู้นั้นกลับขมวดคิ้วมุ่นพลางจ้องมองหยวนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ข้าว่าแล้วเชียว" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบคมที่แฝงไปด้วยความฉงน "ข้านึกว่าตัวเองตาฝาดไปเสียอีก แต่กลับเป็นเจ้าจริงๆ ด้วย... เจ้ามาทำอะไรในชุดศิษย์ฝ่ายนอกเช่นนี้? แล้วทำไมเจ้ายังอยู่ในสำนักกัน? ข้านึกว่าเจ้าออกไปเตรียมตัวสอบเข้าเป็นศิษย์หลักตั้งนานแล้วเสียอีก... หืม? ศิษย์เทียนหยาง?" "ผู้อาวุโสซัน...?" หยวนพึมพำชื่อนั้นออกมาโดยสัญชาตญาณ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ สตรีผู้นี้มิใช่เพียงศิษย์หรือสมาชิกธรรมดาของสำนัก—แต่นางคือ 'ผู้อาวุโสซัน' ผู้อาวุโสแห่งสำนักและเป็นบุคคลที่เทียนหยางคุ้นเคยเป็นอย่างดี เนื่องจากนางเคยช่วยชีวิตเขาเอาไว้หลายต่อหลายครั้งในอดีตที่ผ่านมา!