Chapter 176 แผนการห่วยแตกของเฟ็กซ์ ขณะที่เด็กหนุ่มทั้งสามเดินตามเฟ็กซ์ไป พวกเขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขามีแผนการแบบไหนกันแน่ เฟ็กซ์บอกว่าเขาเตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้าแล้ว ควินน์พยายามคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ ด้วยความที่เฟ็กซ์ยังเด็กและระบบก็ไม่ได้ระบุข้อมูลของเขาไว้ เห็นได้ชัดเลยว่าแวมไพร์ทั้งสองคนนี้อยู่คนละยุคสมัยกัน นั่นหมายความว่าอาจมีบางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปจนแม้แต่ระบบก็ไม่รู้ อาจเป็นไปได้ว่าในช่วงเวลาของเฟ็กซ์ พวกเขาสามารถหาสิ่งอื่นมาทดแทนเนื้อมนุษย์ได้? ไม่ว่าแผนนั้นจะเป็นอะไร มันก็ต้องดีกว่าการปล่อยให้ปีเตอร์ออกไปเพ่นพ่านฆ่าคนอย่างแน่นอน เมื่อเดินตามเฟ็กซ์ไปเรื่อยๆ พวกเขาก็พบว่าเขากำลังนำทางกลับไปยังหอพักนักเรียน จนกระทั่งในที่สุดพวกเขาก็มาหยุดอยู่ที่ห้องห้องหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องของพวกเขามากนัก มันตั้งอยู่สุดทางเดินพอดีและเป็นห้องสุดท้าย "หวังว่าพวกนายคงจะหิวนะ" เฟ็กซ์พูดพลางเปิดประตู ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้อง กรามของพวกเขาก็แทบจะหลุดลงไปกองกับพื้น ควินน์รีบชะโงกหน้ามองออกไปที่โถงทางเดินทันทีเพื่อดูว่ามีใครเห็นพวกเขาหรือไม่ ก่อนจะรีบปิดประตูลง "นี่มันหมายความว่ายังไง!" ควินน์ถามเสียงเข้ม บนพื้นห้องในขณะนี้ มีนักเรียนเจ็ดคนถูกมัดมือมัดเท้าเอาไว้ ทุกคนถูกปิดตาและมีผ้าอุดปากอยู่ แขนและขาของพวกเขาถูกพันธนาการด้วยเชือกชนิดเดียวกับที่ใช้มัดปีเตอร์ "นี่คือสิ่งที่ใครสักคนควรจะทำก่อนที่เขาจะกลายเป็นกูล ฉันสังเกตเห็นว่าเขาเป็นกูลที่คุ้มคลั่ง ดังนั้นเขาไม่จำเป็นต้องใช้เนื้อมนุษย์จำนวนมากในการวิวัฒนาการหรอก จริงไหม? เขาแค่ต้องการเนื้อประเภทอื่นน่ะ เพราะงั้นนี่ไงล่ะ ฉันหาคนอื่นมาให้พวกนาย เพื่อให้เขามีเนื้อกินได้วันละคนในหนึ่งสัปดาห์" เฟ็กซ์อธิบาย ควินน์เพิ่งเข้าใจในตอนนั้นเองว่า ไม่ใช่เพราะระบบไม่มีวิธีจัดการ แต่เป็นเพราะเขากับเฟ็กซ์เป็นแวมไพร์คนละสายพันธุ์กัน ระบบรู้ดีว่าควินน์จะไม่มีวันยอมรับทางเลือกนี้ จึงไม่เคยเสนอให้ ในขณะที่เฟ็กซ์ แม้จะสนใจมนุษย์ แต่เขาก็มองพวกเขาก็แค่เครื่องมือที่นำมาใช้ประโยชน์เท่านั้น "แล้วไง? นายวางแผนจะฆ่านักเรียนพวกนี้งั้นเหรอ?" วอร์เดนถาม "ทางโรงเรียนต้องรู้แน่ถ้าจู่ๆ นักเรียนหายไปตั้งเจ็ดคน นี่ไม่ใช่แผนที่ดีเลยนะ" "เฮ้ๆ ดูสิว่าใครกันแน่ที่โง่ ไม่มีใครพูดสักคำว่าจะฆ่าพวกเขา" เฟ็กซ์ตอบ "ปริมาณเนื้อที่กูลจำเป็นต้องกินมันแค่พอๆ กับรองเท้าเท่านั้นเอง เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องฆ่า ไม่จำเป็นต้องให้โรงเรียนรู้เรื่องนี้ด้วย" "แต่มันจะไม่ดูผิดปกติเหรอ? ถ้าเป็นฉัน พอหลุดออกมาได้ ฉันคงรีบหนีไปจากที่นี่ทันที" ปีเตอร์พูดอย่างกังวลเมื่อเห็นเหล่านักเรียนดิ้นรนด้วยความหวาดกลัวต่อชีวิต "ถึงพวกนายจะดูสนิทกัน แต่ดูเหมือนพวกนายจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแวมไพร์เลยสินะ" เฟ็กซ์ส่ายหัว "ถ้าฉันใช้พลังสะกดจิต (Influence) ฉันก็สามารถทำให้พวกเขาลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้ ส่วนแขนขาที่หายไป ฉันก็แค่ปลูกฝังความทรงจำว่าพวกเขาเสียมันไปจากอุบัติเหตุตอนทะเลาะกันเองก็พอ" ตอนที่ควินน์พยายามหาวิธีช่วยปีเตอร์ เขาก็เคยคิดถึงวิธีที่คล้ายคลึงกันนี้เหมือนกัน ปัญหาเดียวคือควินน์ไม่มั่นใจในทักษะการสะกดจิตของตัวเองเท่าไหร่นัก ความสำเร็จขึ้นอยู่กับสองปัจจัย คือความแข็งแกร่งทางจิตใจของเป้าหมายและค่าเสน่ห์ (Charm) ของเขา ซึ่งตอนนี้มันยังต่ำอยู่ หากมีโอกาสที่มันจะพลาด ควินน์ก็คงต้องฆ่าใครสักคนด้วยมือของตัวเอง การฆ่าไม่ใช่สิ่งที่ควินน์รังเกียจที่สุด แต่การฆ่าคนที่ไม่ได้ทำผิดหรือไม่ได้ทำอันตรายอะไรให้เขานั้นมันต่างออกไป คนเหล่านี้ในห้องเป็นคนแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จัก และพวกเขาก็มีครอบครัวที่รออยู่ที่บ้าน เขาเป็นใครกันถึงมีสิทธิ์ตัดสินชะตาชีวิตของพวกเขา ถ้าเขาสละศีลธรรมเพื่อใช้อำนาจในทางที่ผิด เขาก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่เขาเกลียดชัง "แล้วเอาไงล่ะ ควินน์ นายจะทำยังไง?" ปีเตอร์ถามพลางมองมาที่เขา ปีเตอร์ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เขาเบื่อกับการต้องกังวลเรื่องนี้และแค่อยากให้มันจบๆ ไปเสียที เขาบอกตัวเองว่าถ้าไม่ยอมใช้วิธีนี้ ก็จะมีถุงใส่ศพเพิ่มขึ้นอีก และการเสียแขนขาไปก็ยังดีกว่าการเสียชีวิต "ฉันทำไม่ได้" ควินน์กล่าว "ฉันไม่รู้จักคนพวกนี้ดีพอที่จะทำแบบนั้น" คำตอบของควินน์ทำให้ปีเตอร์ประหลาดใจ เพราะเขาคิดว่าควินน์น่าจะรู้สึกเหมือนกัน ราวกับว่าควินน์แค่อยากหาทางออกที่เร็วที่สุด "ถ้ามันช่วยให้ตัดสินใจง่ายขึ้น... คนพวกนี้บางคนก็ไม่ใช่คนดีนักหรอกนะ" เฟ็กซ์เดินไปหานักเรียนชายสองคนที่อยู่ทางขวาแล้วเชิดหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยฟกช้ำบนใบหน้า "เห็นสองคนนี้ไหม พวกนี้เป็นรูมเมทของฉัน ทันทีที่ฉันเข้าห้องมา พวกเขาก็เริ่มออกคำสั่งใส่ฉัน พอฉันปฏิเสธ นายรู้ไหมพวกเขาจะทำอะไร? พวกเขาจะรุมทำร้ายฉัน ฉันเลยต้องสั่งสอนกลับไป นี่ฉันยังไม่ได้พูดอะไรกับพวกเขาเลยด้วยซ้ำ" "แล้วคนอื่นๆ ล่ะ?" ควินน์ถาม "ก็นะ คนที่เหลือถูกเลือกมาแบบสุ่ม พวกเขาแค่โชคร้ายน่ะ ดูสิ ใครบางคนก็ต้องเป็นคนซวยที่จับได้ฉลากสั้นอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ?" ในขณะที่วอร์เดนกำลังมองไปที่นักเรียนเหล่านั้น เขาก็จำนักเรียนหญิงคนหนึ่งได้ เธอเป็นคนเดียวกับที่เขาเพิ่งก๊อปปี้ความสามารถในการฟื้นฟูมาเมื่อวันก่อน ถึงบางอ้อเสียทีว่าทำไมเขาถึงหาตัวเธอไม่เจอ สงสัยเป็นเพราะเฟ็กซ์ขังเธอไว้ในห้องนี้นี่เอง เมื่อเห็นแบบนั้น มันก็ทำให้เขาเกิดความคิดขึ้นมา "ควินน์ เรามีวิธีทำอย่างอื่นนะ" วอร์เดนพูด วอร์เดนอธิบายว่าตอนที่เขากำลังวางแผนสำรอง (Plan B) เขาได้รวบรวมรายชื่อความสามารถของนักเรียนปีหนึ่งและชั้นเรียนที่พวกเขาอยู่ ในรายชื่อนั้นระบุว่าในบรรดานักเรียนปีหนึ่งทั้งหมด มีนักเรียนสามคนที่ครอบครองความสามารถในการฟื้นฟูร่างกาย ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดว่านี่เป็นทางเลือก จนกระทั่งตอนนี้ที่พวกเขาสามารถลบความทรงจำได้ เขาถึงเริ่มคิดถึงวิธีนี้ "มันก็ยังติดปัญหาอยู่ดี" ควินน์กล่าว "ต่อให้เราจัดการนักเรียนทั้งสามคนนั้นได้ เราก็ยังขาดอีกตั้งสองคน" "แต่อย่างน้อยมันก็เป็นจุดเริ่มต้นนะ ควินน์" วอร์เดนตอบ พวกเขารีบอธิบายแผนการให้เฟ็กซ์ฟัง อย่างไรเสียพวกเขาก็จำเป็นต้องให้เขาเข้าร่วมด้วยเพื่อรับประกันว่าจะลบความทรงจำของนักเรียนเหล่านั้นได้ แม้เฟ็กซ์จะบ่นอุบอิบเล็กน้อย แต่สุดท้ายเขาก็ตกลง จากนั้นเขาก็ฉุดนักเรียนหญิงที่มีความสามารถในการฟื้นฟูขึ้นมาจากพื้น "ฉันจะบอกพวกนายไว้นะ เราสามารถจบเรื่องนี้ให้มันเสร็จๆ ไปได้เลย พวกนายแน่ใจแล้วเหรอว่าจะใช้วิธีนี้?" เฟ็กซ์ถาม ควินน์พยักหน้าตอบรับ "เอาแบบนั้นก็ได้" เฟ็กซ์ดันตัวนักเรียนหญิงคนนั้นไปทางควินน์ ซึ่งเขาคว้าตัวเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะสะดุดล้ม "นี่เป็นปัญหาของพวกนาย ไม่ใช่ของฉัน ฉันไม่ทำทุกอย่างให้หรอกนะ ดังนั้นคนใดคนหนึ่งในพวกนายนั่นแหละที่ต้องเป็นคนตัดชิ้นส่วนร่างกายของเธอ ฉันไม่ใช่พวกโรคจิตที่ได้รับความสุขจากการเห็นคนอื่นเจ็บปวด เพราะงั้นเกรงว่าฉันจะไม่ขออาสาทำเองนะ"