Chapter 187 รู้สึกไร้ประโยชน์ แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องขึ้นมาในที่สุด ผู้คนรอบโรงเรียนหลายคนต่างต้องทนทุกข์กับการนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน และเลย์ล่าก็เป็นหนึ่งในนั้น ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เธอเฝ้าครุ่นคิดว่าจะแจ้งข่าวกับคนอื่น ๆ อย่างไรดี เธอตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจำเป็นต้องเตือนทุกคน แต่กลับหาทางออกไม่ได้ว่าจะบอกอย่างไรดี เธอไม่อยากจินตนาการเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อทรูดรีมรู้ว่าปีเตอร์ไม่มีความสามารถใด ๆ ให้เขานำไปใช้ได้ เธอรับรู้ถึงเจตนาของเขาจากข้อมูลที่พวกเด็กหนุ่มและกลุ่มเพียวบอกเล่า ทำให้เลย์ล่าสามารถอนุมานรายละเอียดแผนการของดยุคได้อย่างถูกต้อง ในทุกเทอม ทรูดรีมจะเดินทางไปเยี่ยมฐานทัพทหารแต่ละแห่ง แต่ปรากฏว่าเขามักจะแวะเวียนไปที่ฐานทัพทหารแห่งหนึ่งบ่อยกว่าที่อื่น นั่นคือฐานทัพทหารที่สอง และนี่คือเหตุผลว่าทำไมเลย์ล่าถึงถูกส่งมาที่นี่ มีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นที่ฐานทัพทหารที่สอง ซึ่งพวกเขายังไม่สามารถหาคำตอบได้ว่าคืออะไร เพราะจนถึงตอนนี้ เจ้าหน้าที่ทุกคนที่ส่งไปต่างก็หายสาบสูญไปหมด ดังนั้นครั้งนี้พวกเขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนวิธี แทนที่จะส่งผู้ใหญ่ไป พวกเขาเลือกส่งเจ้าหน้าที่ที่อยู่ในเกณฑ์เข้ารับการคัดเลือกทหารแฝงตัวเข้าไปในฐานะนักเรียน เหตุผลที่ทรูดรีมมาเยี่ยมชมก็เพื่อแย่งชิงความสามารถต่าง ๆ ไปจากเหล่านักเรียน ทุกครั้งที่ทรูดรีมใช้ความสามารถ ระดับพลังของเขาก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย ทักษะของเขาสามารถข้ามผ่านข้อมูลเกือบทั้งหมดที่พวกเขามีเกี่ยวกับเซลล์กลายพันธุ์ หลังจากแย่งความสามารถของใครไป เขาก็สามารถถ่ายทอดความสามารถนั้นให้คนใหม่ได้ ร่างกายของพวกเขาก็จะได้รับระดับความสามารถเท่ากับที่แย่งมาโดยอัตโนมัติ อย่างไรก็ตาม พวกเขายังคงต้องใช้เวลาในการทำความคุ้นเคยกับความสามารถและเรียนรู้ทักษะทั้งหมดอยู่ดี นี่คือเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงมอบหนังสือความสามารถให้ปีเตอร์มากมาย และยังอธิบายได้ว่าทำไมพวกเขาถึงรีบร้อนให้ปีเตอร์อัปเลเวลความสามารถของเขาให้ถึงระดับสี่ การเลือกนักเรียนมาเป็นเป้าหมายนั้นมีเกณฑ์อยู่เสมอ เกณฑ์ข้อแรกและสำคัญที่สุดคือ ต้องไม่มาจากตระกูลดั้งเดิม แม้ว่าตระกูลของทรูดรีมจะเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ แต่โดยปกติแล้วตระกูลดั้งเดิมอื่น ๆ ก็เป็นส่วนหนึ่งของสี่ตระกูลใหญ่หรือไม่ก็อยู่ภายใต้การสนับสนุนของตระกูลใดตระกูลหนึ่ง เกณฑ์นี้จึงถูกเพิ่มเข้ามาเพื่อป้องกันสงครามระหว่างสี่ตระกูลใหญ่ พวกเขาต้องการนักเรียนที่ไม่เป็นจุดสนใจ เพื่อที่คนอื่นจะได้ไม่สังเกตเห็น หรือไม่สนใจหากพวกเขาหายตัวไป ดังนั้นอีกหนึ่งเกณฑ์ก็คือ นักเรียนคนนั้นต้องมาจากครอบครัวที่ยากจน ไม่มีใครหนุนหลังหรือให้การสนับสนุน ควินน์ยังคงปลอดภัยเพราะทางโรงเรียนเชื่อว่าในขณะนี้เขายังไม่มีความสามารถ แต่ความสามารถของทั้งเลย์ล่าและปีเตอร์นั้นมีบันทึกไว้ชัดเจน และทั้งคู่ก็เข้าเกณฑ์ที่กำหนด สำหรับพวกเขานั้นต่างออกไป มีความเป็นไปได้ว่านอกจากปีเตอร์แล้ว เลย์ล่าเองก็อาจเป็นเป้าหมายเช่นกัน เลย์ล่าเข้ามาในโรงเรียนโดยใช้เอกสารปลอม ครอบครัวของเธอไม่ได้โดดเด่นอะไร แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจหากจะต้องสูญเสียความสามารถไป เพราะแต่แรกเธอก็ได้รับมันมาเพื่อทำภารกิจเท่านั้น สิ่งเดียวที่เธอไม่ต้องการคือการลงเอยเหมือนปีเตอร์ และกลายเป็นสุนัขรับใช้ของกองทัพ เธอต้องการตำแหน่งภายนอกที่สามารถเฝ้าสังเกตทุกอย่างที่เกิดขึ้นโดยไม่เข้าไปเกี่ยวข้อง เมื่อพูดถึงเรื่องทั้งหมดนี้ เธอไม่จำเป็นต้องเตือนพวกเขาก็ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่เลย์ล่าต้องการทำ คำถามที่เหลือคือ เธอควรจะอธิบายสิ่งที่เธอค้นพบอย่างไรดี? **** การฝึกซ้อมการต่อสู้ยามเช้าเริ่มต้นขึ้นแล้ว และเลย์ล่าตั้งใจจะจับคู่กับควินน์ โดยหวังว่าเธอจะได้เบาะแสว่าพวกเขากำลังวางแผนอะไรกับปีเตอร์อยู่ โชคร้ายที่ก่อนที่เธอจะเข้าถึงตัวควินน์ เขาก็เดินออกไปหาเฟ็กซ์เสียแล้ว แม้ทั้งคู่จะไม่ได้คุยกันมากนัก แต่เธอก็เห็นว่าควินน์กำลังสนุกกับการฝึกซ้อมร่วมกับเฟ็กซ์ บางทีอาจเป็นเพราะทั้งคู่มาจากเผ่าพันธุ์เดียวกันหรือมีบางอย่างที่เหมือนกัน เธอดูออกว่ามิตรภาพที่แท้จริงกำลังก่อตัวขึ้น 'ฉันหวังว่าฉันจะมีอะไรแบบนั้นบ้าง ทุกอย่างดูสมจริงดีกว่าความจอมปลอมพวกนี้' เลย์ล่าคิดขณะมองดูสถานะของตนเอง "เหม่ออะไรอยู่ยะ!" เอรินตะโกน "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเราต้องมาฝึกเทคนิคการใช้ขาโง่ ๆ พวกนี้ต่อ นี่มันคลาสอาวุธสัตว์อสูรนะ ไม่ใช่คลาสศิลปะการต่อสู้ แล้วลีโอก็บอกว่าจะไม่เปลี่ยนไปบทเรียนอื่นจนกว่าจะพอใจกับผลงานของพวกเราทุกคน" เธอโอดครวญด้วยสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย ทั้งสองสาวฝึกเทคนิคการใช้ขาด้วยกันต่อไป แต่เลย์ล่าเสียสมาธิทำให้ลดการป้องกันลง เธอไม่สามารถยกเข่าขึ้นได้ทันท่วงทีเหมือนตอนฝึกปกติ ทำให้เลย์ล่าโดนลูกเตะเต็มแรงจากเอรินเข้าที่สีข้าง "โอ๊ย!" เลย์ล่าร้องออกมาพร้อมกับทรุดตัวลงบนพื้นพลางกุมสีข้าง "เป็นอะไรไป? เราฝึกเตะท่านี้กันมาตั้งหลายรอบ ฉันมั่นใจว่าเธอต้องป้องกันท่าแบบนี้ได้แน่" เอรินกล่าวขณะเดินเข้ามาและยื่นมือให้สหายที่ล้มลง เลย์ล่าพยายามยกมือขึ้นเพื่อคว้ามือของเอริน แต่ความเจ็บปวดที่สีข้างกลับทวีความรุนแรงขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังรู้สึกถึงความเจ็บแปลบทุกครั้งที่หายใจเข้า "ให้ตายเถอะ ฉันรู้ว่าฝีมือดาบของเธอหนะร้ายกาจ แต่เธอไปเอาเรี่ยวแรงมหาศาลแบบนี้มาจากไหนเนี่ย? ฉันว่าซี่โครงฉันน่าจะหักไปซี่หนึ่งแล้ว" "เลิกบ่นได้ไหม?" เอรินพูดพลางคุกเข่าลงแล้ววางมือบนสีข้างของเพื่อน เธอเปิดใช้งานความสามารถน้ำแข็งเบา ๆ ทำให้กล้ามเนื้อบริเวณนั้นชาจากความเย็นและช่วยบรรเทาความเจ็บปวด "มีใครช่วยเรียกยามให้พาส่งห้องพยาบาลทีได้ไหม?" ลีโอกล่าว จากนั้นเอรินก็พยุงเลย์ล่าขึ้นจากพื้นโดยให้เลย์ล่าใช้ไหล่ของเธอเป็นที่พยุง "ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันจะพาไปเอง อีกอย่างเธอจำเป็นต้องเดินด้วยตัวเองบ้าง มันจะทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้น" เอรินกล่าว ทั้งสองสาวเริ่มเดินออกจากห้องไปด้วยกัน ขณะที่เดิน เลย์ล่าอดรู้สึกไม่ได้ว่าตนเองนั้นไร้ประโยชน์และน่าสมเพชเพียงใด นอกจากจะเป็นธนาคารเลือดให้ควินน์แล้ว เลย์ล่ามีประโยชน์อะไรกันแน่? เธอไม่ได้ช่วยอะไรเลยในการต่อสู้กับดาลกิ ถ้าไม่ใช่เพราะเอริน ทั้งคู่คงตายไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว ส่วนวอร์เดน แม้สมองจะเพี้ยนไปบ้างแต่เขาก็ทรงพลังมาก คนเดียวที่ดูไร้ค่ากว่าเธอเห็นจะมีแต่ปีเตอร์ ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่ความสำเร็จที่น่ายกย่องเท่าไหร่ "ช่วยหยุดร้องไห้ได้ไหม? ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเตะเธอแรงขนาดนั้น ปกติเธอป้องกันท่าแบบนี้ได้ตลอดนี่" เอรินกล่าวเพื่อปลอบใจเลย์ล่า เลย์ล่าไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ เพราะความคิดในหัวสับสนจนน้ำตาค่อย ๆ ไหลรินออกมาจากดวงตา เธอเช็ดน้ำตาเหล่านั้นออกแล้วฝืนยิ้มอย่างกล้าหาญ "อ๋อ ไม่ใช่เพราะแบบนั้นหรอก ฉันแค่กำลังคิดว่าตัวเองไร้ประโยชน์ต่อทีมแค่ไหนเวลาที่เราอยู่ในการต่อสู้" เลย์ล่ากล่าว "ก็นะ เธอก็พูดถูก" เอรินตอบกลับโดยไม่รู้เลยว่าคำพูดของเธอนั้นรุนแรงเพียงใด แม้เอรินจะพูดถูก แต่มันก็ยังทำให้เลย์ล่าเจ็บปวดที่ได้ยินประโยคนั้นตรง ๆ จากปากของเพื่อน "แต่เธอช่วยในทางอื่นนะ เธอเป็นคนคิดเรื่องถ้วยเลือดนั่นไม่ใช่เหรอ จำได้ไหม? ฉันพูดอะไรมากไม่ได้ แต่พูดตามตรงนะ ถ้าเธอไม่อยู่ห้ามฉันไว้บ้าง บางทีฉันคงจะแทงไอ้พวกผู้ชายนั่นไปหลายเข็มแล้ว" เลย์ล่าหัวเราะ "เอริน นี่อาจจะเป็นคำถามที่แปลกไปสักหน่อยนะ แต่เราเป็นเพื่อนกันหรือเปล่า?" "ก็นะ ฉันไม่ได้คอยพยุงทุกคนที่ฉันซัดจนน่วมออกจากห้องหรอกนะ" แม้เอรินจะไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่เลย์ล่าก็รู้จักเธอดีพอที่จะเข้าใจว่าเธอเป็นคนอย่างไรในตอนนี้ กลับมาที่ห้องฝึกซ้อม บทเรียนจบลงสำหรับวันนี้แล้ว ควินน์เหงื่อท่วมจากการต่อสู้กับเฟ็กซ์ พูดตามตรง เฟ็กซ์คือคนเดียวในห้องที่เขาสามารถสู้ด้วยโดยใช้พลังเพียงเศษเสี้ยว นอกเหนือจากลีโอ เวลาฝึกกับเลย์ล่าและเอริน เขาต้องยั้งพลังไว้เสมอ แต่กับเฟ็กซ์นั้นต่างออกไป ตอนนี้บทเรียนจบลงแล้ว นักเรียนต่างมีอิสระที่จะทำอะไรก็ได้ นั่นคือตอนที่ควินน์สังเกตเห็นเฟ็กซ์ที่กำลังมองไปรอบห้องอย่างประหลาดและเตะพื้นไปมา จนในที่สุดเขาก็เริ่มเอ่ยปาก "นี่... ฉันรู้ว่ามันแปลกที่จะถามหลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรา แต่ว่านายวางแผนจะทำอะไรต่อจากนี้เหรอ?" เฟ็กซ์ถาม ช่วงหลัง ๆ มานี้ ทุกครั้งที่เฟ็กซ์พยายามจะเข้าใกล้คนอื่น พวกเขาก็จะหันหนีทันทีที่เห็นนาฬิกาข้อมือของเขา มันเป็นปฏิกิริยาที่แปลกประหลาด แต่ในที่สุดเขาก็เข้าใจเรื่องราวหลังจากที่ได้เห็นการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมที่เกิดขึ้นทั่วโรงเรียน สิ่งนี้ทำให้เขาค่อนข้างเป็นคนนอกคอก แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเดียว เขายังรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างเหลือเชื่อ ในเมื่อไม่มีใครให้คุยด้วยและไม่มีอะไรให้สำรวจ เขาจึงเริ่มตั้งตารอคลาสฝึกซ้อมกับควินน์ "ฉันเหรอ อืม ฉันกำลังวางแผนจะไปที่ห้องเล่นเกม VR น่ะ" ควินน์ตอบ "ห้องเล่นเกม VR? นั่นคืออะไรเหรอ?" เฟ็กซ์ถามด้วยแววตาที่ตื่นเต้นเล็กน้อย "ฉันพาไปดูได้นะถ้าอยากไป นายอยากไปด้วยกันไหม?" "ก็นะ ถ้าอยากให้ฉันไปขนาดนั้นล่ะก็ ได้สิ" เฟ็กซ์ตอบกลับ พร้อมความคาดหวังที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนผ่านท่าทีที่แกล้งทำเป็นเขินอายของเขา