Chapter 445 ผู้สืบทอดลำดับที่สิบคนใหม่? ควินน์กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง เกี่ยวกับสิ่งที่เขาเพิ่งพูดออกไป ชื่อสุดท้ายวนเวียนอยู่ในหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับแผ่นเสียงที่ตกร่อง ขณะนี้ ทุกครั้งที่เขาเคยเห็นชื่อ "อีโน" มาก่อนเริ่มปรากฏขึ้นในความคิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีเหตุการณ์หนึ่งที่เขากำลังนึกถึง ตอนที่มองดูเครื่องเคลื่อนย้ายมวลสารในห้องของโลแกน ระบบได้ระบุว่ามันถูกสร้างขึ้นโดยนักประดิษฐ์ที่ชื่อว่า ริชาร์ด อีโน ชื่อนี้เป็นที่รู้จักไปทั่วโลก นี่เป็นเพราะเขาเป็นนักประดิษฐ์ชื่อดังที่สร้างสิ่งต่างๆ เช่น เครื่องเคลื่อนย้ายมวลสาร รวมถึงวิธีการนำคริสตัลอสูรมาใช้ในการสร้างอาวุธ และสิ่งประดิษฐ์อื่น ๆ ที่ช่วยปรับปรุงวิถีชีวิตบนโลก เขาเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญที่เปลี่ยนกระแสของสงคราม หลังจากที่ได้รู้เกี่ยวกับเครื่องเคลื่อนย้ายมวลสารในห้องของโลแกน และรู้ว่ามันถูกพบโดยพ่อแม่ของเขาและสืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น แน่นอนว่าควินน์มีความสงสัยว่ามีความเป็นไปได้ที่ริชาร์ดจะเป็นแวมไพร์ มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ยาวนานขนาดนั้น แต่เมื่อชื่อนี้ถูกพูดออกมาอย่างอิสระ ทั้งระบบและเฟ็กซ์ต่างไม่แสดงท่าทีว่ารู้จักบุคคลที่พวกเขากำลังพูดถึงเลย ควินน์เคยสันนิษฐานว่ามันอาจเป็นนามแฝง แต่ตอนที่ใช้ทักษะ [ตรวจสอบ] กับเครื่องเคลื่อนย้ายมวลสาร มันก็ขึ้นชื่อว่า ริชาร์ด อีโน บางทีมันอาจไม่ใช่นามแฝงจริงๆ แต่ถ้าอย่างนั้นมันมีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลลำดับที่สิบของ AI? พวกเขาเกี่ยวข้องกันจริงหรือ? หรือว่ามันเป็นชื่อที่เก่าแก่มากจนแม้แต่ AI และเฟ็กซ์ก็ไม่รู้จักมัน ถ้าหากพวกเขาเกี่ยวข้องกัน นั่นแปลว่าระบบเลือกที่จะปกปิดเรื่องยิ่งใหญ่ไว้อีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ควินน์ไม่มีเวลามากนักที่จะคิดเรื่องนี้ เพราะมีสถานการณ์ตรงหน้าที่ต้องจัดการ แวมไพร์ชราผู้หนึ่งกำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา ชายชราที่ชื่อว่าเอ็ดเวิร์ดเริ่มมีอารมณ์ร่วมเมื่อได้ยินชื่อผู้นำของเขา แต่เขาก็ไม่ได้ปล่อยให้ตัวเองหลุดไปไกล เขาเช็ดตาด้วยแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว [ตรวจสอบ] [ชื่อ: เอ็ดเวิร์ด อีโน] [สถานะ: แวมไพร์ชั้นสูง] [อดีตอัศวินแวมไพร์แห่งตระกูลลำดับที่สิบ] ดูเหมือนว่าเอ็ดเวิร์ดจะเป็นแวมไพร์ชั้นสูง ซึ่งเป็นวิวัฒนาการระดับเดียวกับควินน์ แต่มีข้อมูลเพิ่มเติมระบุว่าเขาเคยเป็นอัศวินแวมไพร์ ซึ่งเป็นยศเดียวกับซิลเวอร์และคลาร์ก ถ้าเขาจำไม่ผิด อัศวินแวมไพร์จะถูกคัดเลือกโดยผู้นำตระกูล พวกเขาจะเลือกแวมไพร์ชั้นสูงที่แข็งแกร่งที่สุดมาดำรงตำแหน่งนี้ และแต่ละตระกูลจะอนุญาตให้มีได้เพียงสองคนเท่านั้น สถานะปัจจุบันของเขาอาจเป็นเพราะอดีตผู้นำลำดับที่สิบหายตัวไป เมื่อคิดถึงเรื่องทั้งหมดนี้ มันทำให้ควินน์นึกถึงภารกิจของตนเอง ที่จะต้องเลือกแวมไพร์สองตนมาเป็นอัศวินแวมไพร์ของเขา แต่สิ่งที่ทำให้เขาประทับใจมากกว่าคือความแข็งแกร่งของเอ็ดเวิร์ด ถึงแม้ว่าควินน์จะไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดในระหว่างการเผชิญหน้ากันเมื่อครู่ แต่เพียงแค่นั้นเขาก็บอกได้ว่าเอ็ดเวิร์ดแข็งแกร่งกว่าคลาร์ก บางทีในหมู่อัศวินแวมไพร์เองก็มีคนที่แข็งแกร่งและอ่อนแอกว่ากัน ซึ่งเริ่มทำให้ควินน์ต้องทบทวนสถานะความแข็งแกร่งของตัวเองเมื่อเทียบกับพวกเขา ตำแหน่งนี้ไม่จำเป็นต้องเป็นของคนที่แข็งแกร่งที่สุดเสมอไป ความน่าเชื่อถือก็มีส่วนสำคัญอย่างมากในการเลือกคน เมื่อมองใบหน้าของเอ็ดเวิร์ด ความสุขได้จางหายไปและแทนที่ด้วยสีหน้าจริงจังที่ดูน่าเกรงขาม "ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาปั่นหัวหรอกนะ!" เขาร้องตะโกน "มีหลายคนที่รู้ชื่อของลำดับที่สิบ เจ้าต้องทำมากกว่านี้ถ้าจะหลอกข้า ถ้าเจ้าไม่ได้รู้จักวินเซนต์จริงๆ หรือไม่ได้ถูกใครส่งมา เจ้าก็ต้องพิสูจน์ให้เห็น" ควินน์นิ่งไปครู่หนึ่งในขณะที่สื่อสารกับระบบว่าควรตอบอย่างไร หลังจากโต้ตอบกันไปมา ในที่สุดเขาก็พร้อมที่จะตอบ "ตอนที่คุณอายุเพียง 23 ปี คุณสารภาพรักกับแอชลีย์ ยัง แต่นั่นกลับทำให้คุณถูกปฏิเสธ ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่ถึงสามครั้ง" ควินน์ตอบ เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของเอ็ดเวิร์ดก็เริ่มแดงก่ำด้วยความอับอาย "ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีรอยแผลเป็นที่สะโพกด้านขวาของคุณ เพราะตอนที่เธอปฏิเสธคุณเป็นครั้งที่สาม คุณยืนกรานว่าจะไม่ยอมรับคำปฏิเสธ เธอจึงตอบโต้ด้วยการฟาดฟันจนเกิดแผล ถ้าข้าจำไม่ผิดจนถึงทุกวันนี้คุณก็ยังปฏิเสธที่จะให้ร่างกายรักษามัน อีกทั้งหลังจากนั้นคุณยังไปสารภาพรักกับ..." "หยุด! หยุด! หยุด! ได้โปรดพอเถอะ!!!" เอ็ดเวิร์ดตะโกนและอ้อนวอน "ข้าเชื่อแล้วว่าเจ้าจักวินเซนต์จริงๆ แต่เรื่องส่วนตัวเหล่านั้นทำไมเขาถึงเอาไปบอกเจ้า ข้าไม่เข้าใจเลยจริงๆ ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะอัดเขาจนจมหลุมอีกรอบแน่" เขากล่าวพร้อมกับกระทืบเท้าลงบนพื้นหลายครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่ควินน์ได้เห็นแวมไพร์ที่ดูไร้มาดและปลดปล่อยอารมณ์เช่นนี้ ปกติแล้วคนอื่นมักจะพยายามรักษาภาพลักษณ์เอาไว้เสมอ หลังจากระบายความโกรธลงกับพื้นแล้ว เอ็ดเวิร์ดก็มีคำถามมากมายที่อยากจะถาม "แล้วเขาเป็นอย่างไรบ้าง เขายังมีชีวิตอยู่ไหม? เขาทำตามความปรารถนาของเขาสำเร็จหรือยัง?" ถึงแม้เอ็ดเวิร์ดจะถามคำถามเหล่านี้ แต่ควินน์ก็ไม่มีเบาะแสคำตอบเลยแม้แต่น้อย แม้จะรออยู่สักพักดูเหมือนว่าระบบก็ไม่ได้ให้คำตอบเขาเช่นกัน "ข้าขอโทษ ข้าไม่รู้อะไรมากนัก ข้าแค่ได้รับคำสั่งให้มาที่นี่และขอความช่วยเหลือจากท่าน" ควินน์ตอบ "เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่?" ถ้าควินน์ไม่ได้คำตอบจากระบบ บางทีเขาอาจจะได้อะไรบางอย่างจากชายชราตรงหน้า เอ็ดเวิร์ดดูสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น คนตรงหน้าถูกส่งมาโดยวินเซนต์อย่างแน่นอน ทว่าเขากลับไม่รู้อะไรเลย เมื่อมองดูเด็กทั้งสองอีกครั้ง เขาก็เพิ่งตระหนักได้ว่าพวกเขาเด็กมากจริงๆ "ข้าคงรู้คำตอบสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาอยู่แล้ว" เอ็ดเวิร์ดกล่าวพร้อมกับถอนหายใจยาว "ตามข้ามา" ทั้งสามเริ่มเดินขึ้นบันไดและเดินผ่านโถงทางเดินมุ่งหน้าไปยังห้องบัลลังก์ ในระหว่างนั้นเอ็ดเวิร์ดก็อธิบายเหตุการณ์ "ตอนที่เขาจากไป วินเซนต์ไม่เคยสละตำแหน่ง และเปลวไฟก็ยังคงลุกโชนอย่างสว่างไสว ก่อนหน้านี้มีหลายคนคิดว่าสักวันเขาจะกลับมาหาพวกเรา และเปลวไฟนั้นคือความหวังของเรา อย่างไรก็ตาม ไม่นานแสงก็ดับลงและเปลวไฟก็หายไป" "นั่นหมายความว่าความหวังที่ผู้นำของเราจะกลับมาได้ดับสูญไปแล้ว การที่เปลวไฟดับลงเช่นนั้นมีความหมายเดียวคือเขาเสียชีวิตแล้ว โดยไม่มีผู้สืบทอดหรือใครมารับช่วงต่อ พวกเราคิดว่าเปลวไฟนั้นคงไม่มีวันลุกโชนขึ้นมาได้อีก" "สถานการณ์ที่เป็นไปได้มากที่สุดคือการสร้างตระกูลใหม่ ทำพิธีกรรมให้สมบูรณ์และสร้างสายเลือดใหม่ขึ้นมา อย่างไรก็ตาม การเมืองก็เข้ามาแทรกแซงตามเคย และท้ายที่สุดลำดับที่สิบและผู้คนของเขาก็ถูกทิ้งให้อยู่ในสถานะก้ำกึ่ง... และถูกลืมเลือน" "จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ ข่าวเรื่องเปลวไฟในปราสาทหลักลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งได้แพร่กระจายออกไป บางทีผู้นำลำดับที่สิบอาจไม่เคยตาย หรือมีผู้สืบทอดกลับมา เมื่อข้าเห็นแสงไฟในปราสาท ข้าก็คิดว่าท่านลอร์ดได้กลับมาแล้ว ข้าขอโทษ... นั่นคือเหตุผลที่ข้าอาละวาดใส่พวกเจ้าทั้งสอง ข้าคาดหวังว่าจะได้พบท่านลอร์ด แต่เมื่อเห็นเป็นเด็กสองคน ข้าเลยตอบโต้เกินกว่าเหตุโดยไม่ได้ให้โอกาสพวกเจ้าอธิบาย" ผู้นำลำดับที่สิบจากไปแล้ว ตอนนี้จึงเข้าใจได้ว่าทำไมสถานที่แห่งนี้ถึงทรุดโทรมไม่เหมือนปราสาทหลังอื่น แต่ก็ยังอธิบายไม่ได้ว่าพ่อแม่ของควินน์ไปเอาหนังสือเล่มนั้นมาได้อย่างไร ถ้าผู้นำลำดับที่สิบเป็นผู้สร้างหนังสือเล่มนั้นและควินน์กลายเป็นผู้สืบทอดโดยบังเอิญตอนเปิดมัน แล้วทำไมพวกเขาถึงมีมันไว้ในครอบครอง? และทำไมผู้นำลำดับที่สิบถึงตัดสินใจทอดทิ้งผู้คนของเขา? มันเป็นเรื่องสำคัญขนาดนั้นเชียวหรือ? ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงห้องบัลลังก์ ซึ่งดูว่างเปล่าเมื่อเทียบกับส่วนอื่นๆ ของปราสาท แต่มันไม่ใช่ห้องบัลลังก์ทั่วไป ห้องนี้ตั้งอยู่บนจุดสูงสุดของปราสาท และต่างจากห้องอื่น ตรงฝั่งตรงข้ามกับเก้าอี้ซึ่งปกติควรจะเป็นผนัง กลับเป็นแผ่นกระจกบานใหญ่ยักษ์ เมื่อมองออกไปจะสามารถเห็นทิวทัศน์ของทั้งเมืองและผู้คนเบื้องล่าง "งดงามมาก" ควินน์กล่าวขณะมองออกไป "นี่คือจุดที่ท่านลอร์ดโปรดปรานที่สุด เขามักจะจ้องมองออกไปที่หน้าต่างบานนั้น เพื่อมองดูทุกคน ข้ายังจำได้ตอนที่เขาสั่งทำมันขึ้นมาเป็นพิเศษ เขาต้องการจับตามองทุกอย่างที่เกิดขึ้นตลอดเวลา เขารักพวกเราทุกคนจริงๆ ไม่เหมือนกับที่ตระกูลอื่นคิด" ควินน์ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง ขณะที่จ้องมองผู้คนมากมายเบื้องล่าง เขารู้สึกต่างออกไปอย่างบอกไม่ถูก เขาเริ่มจินตนาการว่าตัวเองเป็นลอร์ดของปราสาทแห่งนี้ ถ้าผู้คนเบื้องล่างทั้งหมดเป็นความรับผิดชอบของเขาจะเป็นอย่างไร? ถ้าพวกเขาพึ่งพาเขาในการนำทางและหนักอึ้งของความรู้สึกนั้น... เขาบอกไม่ได้ว่าเขาชอบมันหรือไม่ บางทีหากเขาต้องเผชิญกับความกังวลของผู้คนมากมายขนาดนี้ เขาอาจเลือกที่จะหนีไปเช่นกัน แต่แล้วเขาก็เริ่มคิดถึงเหตุผลที่เขามาที่นี่ เพื่อช่วยเฟ็กซ์ ถ้าทุกคนเบื้องล่างคือเฟ็กซ์อีกคน บางทีเขาก็อาจจะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องพวกเขาเช่นกัน "อะแฮ่ม!" เอ็ดเวิร์ดกระแอมไอ ต้องการที่จะดำเนินบทสนทนาต่อ "ขออภัยที่ขัดจังหวะ แต่มีคำถามสำคัญที่ข้าต้องถาม เนื่องด้วยเปลวไฟที่ลุกโชนขึ้น ตอนนี้ทุกคนต่างรู้แล้วว่ามีผู้นำคนใหม่ หากวินเซนต์หรือผู้นำคนใหม่นี้ส่งเจ้ามา ถ้าอย่างนั้นข้าก็สันนิษฐานได้เพียงว่าเจ้ารู้ว่าเขาคือใคร หรือพวกเขาอยู่ที่ไหน?" ควินน์รออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ ในที่สุดระบบที่เงียบมาตลอดตั้งแต่พวกเขาเข้ามาในปราสาทก็เอ่ยขึ้น "หากเราต้องการให้เขาช่วยเหลือ เราก็จำเป็นต้องบอกทุกอย่างแก่เขา แจ้งเขาไปว่าเจ้าคือผู้นำลำดับที่สิบคนใหม่" ระบบกล่าว ไม่แน่ใจว่าจะได้รับปฏิกิริยาอย่างไร แต่เมื่อนึกถึงการช่วยชีวิตเฟ็กซ์ เขาจึงทำตามที่ได้รับคำสั่ง "ข้าถูกส่งมาที่นี่ เพราะข้าคือผู้นำลำดับที่สิบ" ควินน์กล่าว