บทที่ 2037 “ข้าแปลกใจที่เจ้าไม่พยายามจะดวลจนตายกับอสุรา” กริดและมูมุดเป็นคนรู้จักกัน เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ในทะเลทรายเรดาน สมาชิกกลุ่มโอเวอร์เกียร์ มาเรีย โรส และฮายาเตะ ได้ต่อสู้กับมังกรเพลิงทราวคา จูดาร์และฉีหยูก็ปรากฏตัวขึ้นมาทีละคนทำให้สถานการณ์โกลาหลยิ่งขึ้นไปอีก กริดมาถึงในภายหลังหลังจากแยกทางกับนาธาเนียลและได้ปะทะกับมูมุด จากนั้นพวกเขาก็ได้สนทนากันสั้นๆ แต่ลึกซึ้ง เขาแจ้งให้มูมุดทราบว่าบราฮัมเคยเป็นอาจารย์ของเขา กริดถึงกับเอ่ยถึงเรื่องที่มูมุดกลายเป็นลิชและวิธีที่เขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม มีเพียงเท่านี้ กริดไม่รู้ว่าความทรงจำของมูมุดได้รับการฟื้นฟูมากน้อยเพียงใด เขาทำได้เพียงหวังว่าเทวทูตตนนี้จะจำอะไรได้ไม่มากนัก เพราะมีความเสี่ยงที่มูมุดจะจำได้ว่าบราฮัมหักหลังเขา ด้วยเหตุนี้ กริดจึงไม่กล้าตำหนิมูมุด เขาเข้าใจดีว่าทำไมมูมุดถึงร่วมมือกับเหล่าผู้บำเพ็ญมาร ในตอนนี้เขาเป็นเทวทูตที่มีหน้าที่ปกป้องแอสการ์ด และเขายังมีประวัติความเกลียดชังมนุษย์อีกด้วย “เขาแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคาดไว้” กริดตอบ “ข้าไม่แน่ใจเลยว่าจะจัดการเขาให้จบลงได้อย่างรวดเร็วหรือไม่ แม้ว่าจะร่วมมือกับมาเรีย โรสก็ตาม” กริดกำลังจะหมดเวลา ป้อมปราการจันทร์เต็มดวงสร้างไปได้แค่ไหนแล้วและอยู่ที่ไหน? เขาจำเป็นต้องทำลายป้อมปราการจันทร์เต็มดวงของผู้บำเพ็ญมารให้ได้แม้จะไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับมันเลยแม้แต่น้อย เขาจึงท้าทายตัวเองด้วยการรีบเร่งทำภารกิจนี้ นั่นหมายความว่าเป็นการดีที่สุดที่จะหลีกเลี่ยงการต่อสู้ที่ไม่จำเป็นให้ได้มากที่สุด ขอบคุณที่ทำเช่นนั้น ตอนนี้เขาจึงมายืนอยู่หน้าป้อมปราการจันทร์เต็มดวงได้ มูมุดดูเหมือนจะขมขื่นกับบางสิ่ง “บราฮัมคงไม่เชื่อข้า” “......?” มูมุดกำลังพูดเบามาก... เสียงดังซ้ำๆ ดังออกมาจากป้อมปราการจันทร์เต็มดวงด้านหลังมูมุด กริดจึงไม่เข้าใจสิ่งที่เทวทูตพูดแม้ว่าเขาจะมีประสาทสัมผัสการได้ยินที่ดีก็ตาม “อสุราน่าจะแข็งแกร่งขึ้นในตอนที่เจ้าจากไป โชคดีที่นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด มันเป็นเพียงการพัฒนาของความชั่วร้ายที่น้อยกว่า” มูมุดขึ้นเสียงเมื่อพูดประโยคนี้ ทำให้บทสนทนาดำเนินต่อไปได้ กริดพึมพำ “เขาจะแข็งแกร่งขึ้น... เจ้าคิดว่าอสุราจะกลืนกินเหล่าทวยเทพแห่งแอสการ์ดงั้นหรือ?” “ใช่ เหล่าทวยเทพจะได้เปรียบในช่วงแรกขอบคุณโดมิเนียน แต่... อย่างที่เจ้าทราบ อสุราคือสัตว์ประหลาดที่สามารถช่วงชิงพลังของผู้อื่นได้โดยไม่ต้องฆ่าพวกเขานี่คือปาฏิหาริย์ที่สร้างขึ้นจากความปรารถนาอันบิดเบี้ยวของบาอัล” “...มีเหตุผลที่เขาไม่ไล่ตามข้ามา” ในวินาทีที่เขาสลัดการไล่ล่าของอสุราและเข้ามาในวิหาร กริดระวังอยู่เสมอว่าอสุราจะตามมา แต่ทางเข้าที่ปิดสนิทก็ไม่เคยเปิดออกอีกเลย อสุราไม่สนใจที่จะไล่ตามกริด ราวกับว่ามันไม่สำคัญเลยสำหรับเขาว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับป้อมปราการจันทร์เต็มดวง “ไม่ อสุราหมกมุ่นอยู่กับเจ้า เขาไม่ได้เข้ามาในวิหารเพราะข้า ข้าสร้างบาเรียเพื่อกันไม่ให้เขาเข้ามา” “......?” คำอธิบายของมูมุดทำให้กริดงุนงง “ทำไม? เจ้าก็รู้แน่ชัดว่าเขาจะไปที่ที่เหล่าทวยเทพถูกคุมขังอยู่ แล้วทำไมล่ะ?” “ถ้าข้าปล่อยให้อสุราไล่ตามเจ้าไป เราคงไม่มีโอกาสที่สองในการคุยกันแบบนี้” รอยยิ้มของมูมุดอบอุ่น เขาเหมือนกับสิ่งมีชีวิตที่มีเมตตาตามแบบฉบับที่ถูกบรรยายไว้ในตำนาน เขาดูกรากฏกายเป็นเทวทูตที่จะโอบกอดมนุษย์ด้วยความอบอุ่นอันไม่มีที่สิ้นสุดเพื่อเป็นการตอบแทนศรัทธาและคำอธิษฐานของพวกเขา มีบางอย่างที่ต่างออกไปเกี่ยวกับตัวเขา เขาแตกต่างจากเทวทูตที่กริดเคยพบและต่อสู้ด้วยอย่างสิ้นเชิง ในความเป็นจริง เขาไม่ได้ทำงานหนักเพื่อเห็นแก่มนุษยชาติหรอกหรือ? กริดมีความหวังเช่นนั้น เขาขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด ‘...เป็นไปตามคาด เขาไม่ได้ฟื้นความทรงจำทั้งหมดกลับคืนมา และจำได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น’ ตามที่บราฮัมเล่า เขาเลี้ยงดูมูมุดราวกับมูมุดเป็นลูกของตัวเอง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าบราฮัมทุ่มเทความรักและความเอ็นดูให้เขา หลังจากถูกเบเรียเช่ขับไล่ บราฮัมร่อนเร่ไปอย่างไร้จุดหมายตามเมืองต่างๆ ของมนุษย์และบังเอิญไปพบเด็กกำพร้าชื่อมูมุด บราฮัมหลงใหลในพรสวรรค์โดยกำเนิดของเขาและรับเขาเป็นศิษย์ด้วยความหวังว่าจะช่วยงานวิจัยของตนเอง แต่ในมุมมองของมูมุด บราฮัมเปรียบเสมือนพ่อ เขาจะไม่รักผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาจากความตายในหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยสงคราม มอบอาหารและที่อยู่อาศัยให้ และสอนเวทมนตร์ให้ได้อย่างไร? จะเป็นอย่างไรหากมูมุดฟื้นความทรงจำได้ถึงเพียงจุดนี้เท่านั้น? กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เขาไม่รู้ว่าบราฮัมทำอะไรลงไป... หากเป็นเช่นนั้น มูมุดก็อาจจะมีทัศนคติที่ดีต่อมนุษยชาติ จากความทรงจำของเขา มนุษย์คือผู้ที่มอบความรักและความเมตตาให้แก่เขา นี่เป็นเรื่องที่ดี กริดมั่นใจว่าเป็นเช่นนั้น... ตุบ! เขากุมหน้าอกทันที เขารู้สึกเสียใจและเศร้าเหลือเกิน มูมุดเป็นอัจฉริยะผู้โชคร้ายที่ได้รับพรสวรรค์จากสวรรค์แต่กลับต้องตายด้วยโรคร้าย เขาต้องทนทุกข์ทรมานจนสิ้นใจ ความเจ็บปวดทางกายจากโรคร้ายที่คร่าชีวิต ความเจ็บปวดทางใจจากการถูกหักหลังโดยคนที่เขาเชื่อใจที่สุดในโลก... นั่นก็คืออาจารย์ของเขา ในท้ายที่สุดเขาก็ตาย กลายเป็นลิช และวิญญาณของเขายังได้รับบาดแผลอีก กริดรู้สึกรังเกียจตัวเองที่แสร้งทำเป็นไม่รู้ความจริงทั้งๆ ที่เขารู้ดี และยังหวังจะได้รับผลประโยชน์จากมูมุด “...สามีที่รักของข้า” มือที่อ่อนนุ่มของมาเรีย โรสลูบหลังของกริด เธอเข้าใจความรู้สึกของเขาดี “ข้าจะทำให้บราฮัมชดใช้ความผิดด้วยการฆ่าเขาทิ้งเสีย” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงหวานหูที่ฟังดูน่าขนลุก ขอบคุณเธอที่ทำให้กริดได้สติและถามคำถามกับมูมุด “ทำไมเจ้าถึงอยากพบข้า? เจ้าน่าจะรู้ว่าข้ากำลังวางแผนจะทำลายป้อมปราการจันทร์เต็มดวงของผู้บำเพ็ญมาร ไม่ใช่ว่าเจ้าควรจะปกป้องมันไว้หรือ?” กริดกำลังแสดงความเคารพต่อมูมุดอย่างกะทันหัน เทวทูตกระพริบตาให้กับการเปลี่ยนท่าทีอย่างกระทันหันของกริดแล้วหัวเราะ “ฮ่าๆ เจ้าก็เหมือนอย่างที่ข้าคาดไว้เป๊ะเลย เอาล่ะ ถ้าข้าต้องอธิบายว่าทำไม... ข้าก็แค่อยากจะโน้มน้าวเจ้า” “โน้มน้าวข้า?” “ใช่ เจ้าไม่สามารถรอให้ป้อมปราการจันทร์เต็มดวงนี้สร้างเสร็จก่อนได้หรือ?” กริดหรี่ตาลง ป้อมปราการหยกตั้งตระหง่านอยู่เหนือศีรษะของเขา เขาสังเกตป้อมปราการจันทร์เต็มดวงที่มีขนาดใหญ่กว่าเมืองส่วนใหญ่ มันเกือบจะเติมเต็มใจกลางของวิหารจนหมดสิ้น “นั่นทำไม่ได้ ข้าไม่มีเจตนาจะปล่อยให้ผู้บำเพ็ญมารย่างกรายเข้ามาในโลกนี้อีกครั้ง” กริดกล่าวอย่างหนักแน่น “ข้ามีส่วนร่วมในการสร้างป้อมปราการจันทร์เต็มดวงนี้มาตั้งแต่ต้น” “......!” กริดตกตะลึง สิ่งที่มูมุดพูดนั้นสำคัญยิ่ง กริดนึกถึงข้อมูลที่เขาได้รับจากการใช้เทคนิคค้นหาความทรงจำกับผู้บำเพ็ญมารคนหนึ่ง เขารู้ว่าด้วยความช่วยเหลือจากมูมุดและเหล่าทวยเทพ ผู้บำเพ็ญมารจึงสามารถสร้างป้อมปราการจันทร์เต็มดวงขึ้นมาได้ ดังนั้นมูมุดจึงอยู่ที่ไซต์ก่อสร้างของป้อมปราการจันทร์เต็มดวงมาตั้งแต่ต้น แล้วอัจฉริยะหายากผู้ที่ทำให้บราฮัมอิจฉาตั้งแต่อยู่ในร่างมนุษย์จะทิ้งโอกาสเช่นนี้ไปหรือ? ไม่มีทาง “...เจ้ามั่นใจหรือว่าเจ้าสามารถควบคุมป้อมปราการจันทร์เต็มดวงได้?” “ใช่ ป้อมปราการนี้จริงๆ แล้วเป็นของข้า” “......” ความรู้นั้นเป็นสิ่งที่น่ากลัว ผู้คนที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดสามารถทำสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้สำหรับผู้อื่นและหลอกลวงพวกเขาได้อย่างง่ายดาย กริดเคยเห็นบราฮัมทำแบบนี้มาก่อนหลายครั้ง “ข้าใช้ประโยชน์จากความรู้ที่ข้าได้รับเป็นการตอบแทนจากการช่วยผู้บำเพ็ญมารอย่างเต็มที่ ข้าเปลี่ยนค่ายกลที่ติดตั้งไว้ในป้อมปราการจันทร์เต็มดวง ผู้บำเพ็ญมารระดับสูงส่วนใหญ่ที่น่าจะสังเกตเห็นเรื่องนี้ต่างก็ถูกอสุราหรือเจ้าฆ่าตายไปหมดแล้ว” มูมุดยังคงมีรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้า เขายังมีวงแหวนของเทวทูตและขนนกสีขาวที่พริ้วไหวอยู่รอบตัว ดังนั้นกริดจึงไม่ได้สังเกตจนกระทั่งตอนนี้ว่าดวงตาของมูมุดนั้นเย็นชาเพียงใด “ผู้บำเพ็ญมารที่จะผ่านเข้ามาทางป้อมปราการจันทร์เต็มดวงนี้จะมีระดับการบำเพ็ญที่ต่ำมาก พลังและความสามารถของแต่ละคนจะไม่ถึงระดับของเทวทูต” “...กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ...” “ใช่ พวกเขาจะถูกปฏิบัติเหมือนทาส หน้าที่เดียวของพวกเขาคือการบูชาแอสการ์ด เหล่าทวยเทพแห่งแอสการ์ดจะยังคงมีชีวิตอยู่ต่อไปได้เพราะพวกเขา” นั่นหมายถึงการแยกตัวออกจากพื้นพิภพ มูมุดกำลังแสวงหาเอกราชของแอสการ์ด เขาวางแผนที่จะกำจัดต้นเหตุของความขัดแย้งระหว่างแอสการ์ดและพื้นพิภพโดยทำให้เหล่าทวยเทพไม่หมกมุ่นอยู่กับการบูชาของมนุษย์อีกต่อไป และเปลี่ยนไปสังเวยเหล่าผู้บำเพ็ญมารที่ไร้พลังแทน “นั่นเป็นวิธีในอุดมคติที่ทำได้...” แต่มันโหดร้ายอย่างยิ่ง กริดไม่สามารถพูดต่อได้ มาเรีย โรสพ่นลมหายใจแทนเขา “เจ้าเป็นศิษย์ของบราฮัมจริงๆ ด้วย” การบอกใครสักคนว่าพวกเขานั้นเหมือนกับบราฮัมคือคำด่าที่ดีที่สุดที่มาเรีย โรสจะนึกออก ไม่เหมือนกับบราฮัมที่เกลียดเธอ มาเรีย โรสไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อเขา เธอรู้สึกขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือที่เขาเคยให้ในช่วงเหตุการณ์เบเรียเช่ และกำลังเริ่มใส่ใจพี่ชายของเธอ... กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ความสัมพันธ์ระหว่างมาเรีย โรสและบราฮัมค่อนข้างดีในตอนนี้ อย่างไรก็ตาม นั่นเป็นเรื่องแยกต่างหาก เหมือนกับพี่น้องส่วนใหญ่ในโลก มาเรีย โรสก็เกลียดบราฮัมในระดับหนึ่ง มูมุดอธิบาย “อาจารย์มักจะพูดเสมอว่า ยิ่งวิธีการมีความสมเหตุสมผลมากเท่าไหร่ การเสียสละหรือการทอดทิ้งก็จะยิ่งต้องเกิดขึ้นมากเท่านั้น ตอนที่ข้ายังเป็นมนุษย์ ข้าไม่อาจยอมรับเรื่องนั้นได้ แต่ตอนนี้ข้าไม่มีทางเลือกอื่น ข้ากำลังจะลงมือทำมันให้เป็นจริง ข้านึกวิธีอื่นที่จะปกป้องแอสการ์ดไม่ออก” ตัดสินจากคำอธิบายอันยาวเหยียดของเขา เขารู้ตัวแล้วแน่นอนว่าการถูกเปรียบเทียบกับบราฮัมนั้นคือการดูถูก แสงวูบวาบปรากฏขึ้นในดวงตาของกริด “จากสิ่งที่เจ้าพูด... ข้าขอสรุปว่าเจ้าได้ฟื้นความทรงจำส่วนใหญ่ในชาติก่อนกลับคืนมาแล้ว ใช่หรือไม่?” “ใช่” มูมุดตอบว่าใช่ แต่เขาไม่ได้บอกว่าเขาจำได้มากน้อยแค่ไหน กริดเริ่มอยู่ไม่สุขจะเป็นอย่างไรหากมูมุดฟื้นความทรงจำได้ทั้งหมด? จะเป็นอย่างไรหากเขาต้องการปกป้องป้อมปราการจันทร์เต็มดวงเพราะความแค้นที่เขามีต่อบราฮัม? “กริด” “......?” “ข้าไม่โทษบราฮัมสำหรับสิ่งที่เขาทำ” “......!” น่าประหลาดใจที่มูมุดจำทุกอย่างได้ ดวงตาของกริดเบิกกว้าง เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง มูมุดยิ้มให้เขา “ทั้งหมดนี้เป็นเพราะช่วงเวลาที่ข้าใช้ในฐานะลิชของแอกนัส ข้าได้เห็นว่าบราฮัมรู้สึกเสียใจและโทษตัวเองมากเพียงใดสำหรับสิ่งที่เขาทำกับข้า ข้าจำช่วงเวลาที่คุณพยายามขอโทษข้าได้อย่างชัดเจน” มูมุดนึกถึงบราฮัมที่เขาเคยพบที่เรดานเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ดวงตาของอาจารย์ที่ยังคงดูเหมือนเดิม... เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความทุกข์ระทม “...ยากที่จะเชื่อ” กริดยังคงสงสัย มูมุดเป็นอัจฉริยะ ไม่ใช่นักบุญ เขาไม่โทษอาจารย์ที่ฉกฉวยเอาความสำเร็จทั้งหมดของเขาไปและเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นลิชงั้นหรือ? นั่นเป็นเรื่องที่ยากจะเชื่อ อย่างไรก็ตาม มูมุดคิดต่างออกไป เขาไม่ใช่คนประเภทนักบุญอย่างแน่นอน แต่เขาเป็นคนดี เขามีความเข้าใจในสถานการณ์และความผิดพลาดของผู้อื่น ดังนั้นเขาจึงให้อภัยพวกเขา “ทำไมคุณถึงไม่เชื่อข้า?” มูมุดถามด้วยความสงสัย “ถ้าบราฮัมทำสิ่งที่เขาทำกับเจ้ากับข้า ข้าคงจะลงไปถึงก้นบึ้งของนรกเพื่อฆ่าเขาแล้ว” “......” บราฮัมต่างจากพัคมา เขาไม่มีเหตุผลใดมารองรับการกระทำของเขา เขาขโมยความสำเร็จของลูกศิษย์ตัวเองไปด้วยความอิจฉาและความโลภส่วนตัวจริงๆ เขาเปลี่ยนลูกศิษย์ผู้มีอายุขัยสั้นให้กลายเป็นลิชเพียงเพราะเขารู้สึกผิด มูมุดจะให้อภัยสิ่งที่เลวทรามต่ำช้าขนาดนั้นได้อย่างไร? กริดตัดสินใจว่าเขาต้องชักดาบ เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องฟันป้อมปราการจันทร์เต็มดวงที่อยู่เบื้องหลังมูมุดให้พังพินาศ เขาไม่ต้องการมีความเสียใจภายหลัง “เจ้าต้องการล้างแค้นบราฮัมอย่างแน่นอน ข้าไว้ใจเจ้าไม่ได้” “ข้าไม่แค้นจริงๆ นะ...? ข้าบอกคุณไปแล้วว่าข้าให้อภัยเขา...” “นั่นเป็นไปไม่ได้ เจ้าจะให้อภัยคนที่เลวทรามขนาดนั้นได้อย่างไร?” “เลวทราม... ไม่ว่าคุณจะประสบความสำเร็จมามากแค่ไหน แต่มันก็ยากสำหรับข้าที่จะยืนดูเฉยๆ ในตอนที่คุณตำหนิอาจารย์ของข้า” โนอีทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ “ความคิดเห็นของพวกคุณเรื่องบราฮัมสลับกันงั้นเหรอ...?”