บทที่ 317: เดี๋ยวฉันจะกลับมา! “อะไรนะ?!” ชายหนุ่มอุทานออกมา ดวงตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า “ฉันไม่สนใจ เข้าใจยากตรงไหน?” เกรย์พูดพร้อมโบกมือปัด เขาพิงหลังลงกับเก้าอี้ก่อนจะยกขาขึ้นไปพาดบนที่นั่งว่างข้างๆ เมื่อจัดท่าทางจนรู้สึกสบายแล้ว เขาก็เริ่มแคะจมูก ท่าทีไม่ยี่หระต่อคำท้าของเขาทำให้ชายหนุ่มคลุ้มคลั่งจนแทบจะทึ้งผมตัวเองทิ้งด้วยความโมโห ในตอนที่เขาคิดว่าจะได้แก้แค้นแล้วแท้ๆ เกรย์กลับปฏิเสธคำท้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “แก… แก… แกมันขี้ขลาด!” เขาตะกุกตะกักพลางชี้หน้าเกรย์ เกรย์ดึงนิ้วออกจากจมูก หลังจากมองดูสิ่งที่ติดออกมา เขาก็ดีดนิ้วไปมาสองสามครั้งก่อนจะมองไปยังชายหนุ่มที่อยู่บนเวที “ฉันไม่สนใจ ไปเล่นกับคนอื่นไป” เขากล่าวซ้ำ ชายหนุ่มมองเกรย์อย่างพูดไม่ออก ฝูงชนรอบข้างเองก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน พวกเขาไม่คิดว่าเกรย์จะเมินชายหนุ่มคนนั้นได้อย่างหน้าตาเฉยแบบนี้ ซาช่า พี่น้องตระกูลเอิร์ล รวมถึงแรนเดล ต่างมองเขาด้วยความตกตะลึง ในบรรดาคนที่อยู่ที่นี่ พวกเขาคือกลุ่มที่เคยติดต่อกับเขามาก่อน และเขาก็ไม่เคยแสดงท่าทีเช่นนี้ออกมาเลย เจอรัลด์หัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นวิธีที่เกรย์จัดการกับปัญหา “เขาทำได้ดีกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ” “เขาก็แค่ไม่ได้ทำอะไรเลยต่างหาก” หญิงสาวที่เคยติดตามเขาอยู่ที่ศาลากล่าวขึ้น “แล้วเธอคาดหวังจะให้เขาทำอะไรล่ะ? เธอเห็นไหมว่าฉันเองก็รู้สึกว่าการที่เขาเลือกไม่สู้เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว” เจอรัลด์กล่าวอย่างใจเย็น “หือ! ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะคะ?” หญิงสาวถามด้วยความงุนงงเล็กน้อย “เธอคิดว่านี่จะเป็นการต่อสู้เดียวที่เขาต้องเจอถ้าเขารับคำท้างั้นเหรอ?” เจอรัลด์ถามกลับ หญิงสาวมองไปที่ชายหนุ่มซึ่งยืนอยู่บนเวที แล้วหันไปมองฝูงชน เธอเห็นว่ามีอยู่หลายคนที่กระหายจะเห็นชายหนุ่มคนนั้นปะทะกับเกรย์ หากเกรย์รับคำท้านี้ มันก็เท่ากับว่าเขาเป็นการเปิดทางให้คนอื่นๆ เข้ามาท้าทายเขาได้อีก “เขาเป็นคนที่น่าสนใจและรู้จักคำนวณดีจริงๆ คนรุ่นราวคราวเดียวกับเขามีไม่กี่คนหรอกที่จะเทียบชั้นได้” เจอรัลด์ชื่นชม กลุ่มคนที่ติดตามเขาต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเขาที่มีต่อเกรย์ ในทางกลับกัน เกรย์ไม่ได้คิดอะไรเลยตอนที่ปฏิเสธคำท้าของชายหนุ่ม เขาแค่ไม่อยากเสียเวลาไปสู้กับอีกฝ่าย ต่อให้ก่อนหน้านี้เขาจะไม่มีปัญหาอะไรกับชายหนุ่มคนนี้ เขาก็จะปฏิเสธคำท้าอยู่ดี “แกมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย ลูกผู้ชายตัวจริงที่ไหนเขาจะปฏิเสธคำท้าได้ง่ายๆ แบบนี้!” ชายหนุ่มยังคงยั่วยุต่อไป แต่ครั้งนี้กลับไม่มีใครสนใจฟังเขาอีก เกรย์ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขาอีกเลย เขากลับเปลี่ยนความสนใจไปคุยเรื่องอื่นกับพี่น้องตระกูลเอิร์ล เอลดาดูประหม่านิดหน่อย แต่อัลเดรด้าเริ่มชวนเขาคุยทันที ผ่านไปหนึ่งนาทีโดยที่เกรย์ไม่โต้ตอบชายหนุ่มที่ยืนอยู่บนเวที เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ชายหนุ่มคนนั้นจึงเดินลงจากเวทีด้วยความหงอยเหงา เป็นครั้งที่สองในเวลาไม่ถึงห้านาทีที่เกรย์ทำให้เขาต้องอับอายขายหน้า บรรยากาศโดยรอบตกอยู่ในความเงียบงันอย่างกระอักกระอ่วนเพราะเกรย์ไม่ยอมขึ้นไปสู้ ผู้ท้าชิงคนถัดมาก้าวขึ้นบนเวทีหลังจากชายหนุ่มคนนั้นเดินจากไปไม่กี่วินาที และท้าทายคนจากหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ ทั้งคู่ต่างอยู่ในระดับเก้าของขั้นอาร์เคน หลังจากต่อสู้กันไปเกือบสิบนาที ชายหนุ่มจากหนึ่งในตระกูลใหญ่ก็ชนะไปได้อย่างเฉียดฉิว การต่อสู้ของพวกเขาช่วยสลายความอึดอัดที่เกิดจากการปฏิเสธไม่ยอมสู้ของเกรย์ไปได้บ้าง การต่อสู้ถัดมาเริ่มขึ้นทันที โดยมีคนสองคนที่อยู่ในขั้นต้นของขั้นออริจินปะทะกัน เกรย์เฝ้าดูการต่อสู้ทั้งหมดด้วยความสนใจที่แทบจะเป็นศูนย์ เขาคุยกับอัลเดรด้าเกือบตลอดเวลาที่การต่อสู้เหล่านี้ดำเนินไป สามสิบนาทีผ่านไป “ฉันขอท้า เซค ฮูเวอร์!” หญิงสาวคนหนึ่งประกาศขณะก้าวขึ้นไปบนเวที เกรย์ที่กำลังคุยกับอัลเดรด้าลืมไปสนิทว่านั่นคือชื่อของเขา จึงคุยต่อไปเรื่อยๆ “ฉันขอท้า เซค ฮูเวอร์!” หญิงสาวพูดอีกครั้ง คราวนี้เธอตรงดิ่งมาทางเกรย์ “หือ!” เกรย์อุทานออกมาเบาๆ เมื่อเห็นคนยืนอยู่ตรงหน้า เขาจ้องใบหน้าของหญิงสาว ผิวของเธอเนียนกริบ ดวงตาสีอำพันที่ลุกโชน ผมสีดำถูกมัดเป็นแกละสองข้าง เมื่อมองดูเธอแล้ว เขารู้สึกว่าหน้าตาคุ้นๆ เพียงแต่เขานึกไม่ออกว่าเคยเห็นเธอที่ไหน “เอ่อ… ให้ฉันช่วยอะไรไหม?” เขาถามพลางมองไปรอบๆ เขารู้สึกแปลกๆ เมื่อตระหนักได้ว่าทุกคนกำลังจ้องมองมาที่เขา ‘ทำไมพวกเขาถึงจ้องมองกันนะ?’ เขาถามตัวเองในใจ “ฉันขอท้า เซค ฮูเวอร์” หญิงสาวพูดขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เกรย์คิดว่าหลังจากปฏิเสธชายหนุ่มคนก่อนไปแล้ว คงไม่มีใครกล้าท้าเขาอีก แต่เขากลับต้องประหลาดใจ สิ่งเดียวที่เขารู้สึกว่ายังดีหน่อยคือ คนที่มาท้าเขาไม่ใช่ผู้ชาย อย่างน้อยก็แสดงให้เห็นว่าหญิงสาวคนนี้ต้องการต่อสู้กับเขาจริงๆ ไม่ใช่เพราะความแค้นส่วนตัว “ถึงฉันจะอยากรับคำท้าของเธอมากแค่ไหน แต่ฉันคงต้องปฏิเสธนะ” เขาปฏิเสธเธออย่างสุภาพ “งั้นก็ได้ ฉันขอท้า อัลเดรด้า เอิร์ล” หญิงสาวเบนสายตาไปที่อัลเดรด้า เธออยู่ในขั้นต้นของขั้นออริจินเช่นเดียวกับอัลเดรด้า แต่เธอมีระดับสูงกว่าถึงสองช่วงชั้น เกรย์มองเธอ ก่อนจะหันไปหาอัลเดรด้า เขามีสัญชาตญาณว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยว แต่เขาก็ไม่สามารถทนเห็นอัลเดรด้าต้องมาสู้กับหญิงสาวคนนี้ได้ หญิงสาวคนนี้กำลังจงใจเล่นงานเธอเพราะเขานั่นแหละที่ปฏิเสธที่จะสู้กับเธอ “ฉัน…” อัลเดรด้าพยายามจะพูด แต่หญิงสาวก็ขัดขึ้นมาทันที “อะไร? จะปฏิเสธเหมือนไอ้คนขี้ขลาดที่อยู่ตรงนี้หรือไง?” หญิงสาวเยาะเย้ยพลางชี้หน้าเกรย์ด้วยท่าทางรังเกียจ เกรย์ส่ายหัวอย่างขมขื่น หากเป็นเขาคนเดียว เขาคงไม่ใส่ใจหรอกที่จะถูกเรียกว่าขี้ขลาด แต่การปล่อยให้เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่ออัลเดรด้าเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจทนได้ “เอาเถอะ ฉันรับคำท้าของเธอ แต่ขอบอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่ซ้อมกับคนที่ไม่ชอบ ฉันสู้จริง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “มันต่างกันตรงไหน?” หญิงสาวถามอย่างดูแคลน “มันก็หมายความว่าเราคนใดคนหนึ่งอาจจะต้องตายยังไงล่ะ” เกรย์พูดช้าๆ พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เขามิได้เกรงกลัวใครที่นี่อยู่แล้ว ยกเว้นพวกที่อยู่ในขั้นโอเวอร์ลอร์ด ที่นี่มีคนที่อยู่ในระดับหกของขั้นออริจินเพียงแปดคน และระดับเจ็ดอีกสามคน ซึ่งพวกนี้ล้วนเป็นคนที่เขามั่นใจว่าจะสามารถเอาชนะได้อย่างง่ายดายแบบตัวต่อตัว หญิงสาวไม่ถอยหลังเมื่อได้ยินแบบนั้น กลับกันเธอยิ่งรุกหนัก “ก็แบบที่ต้องการเลย” “ถ้าฉันถามได้ เธอมีเรื่องอะไรกับฉันหรือเปล่า?” เกรย์ถาม หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะมุ่งหน้าไปยังเวที ด้วยระดับพลังของทุกคนที่นี่ พวกเขาจึงไม่มีปัญหาในการแอบฟังบทสนทนาของเกรย์กับหญิงสาวคนนั้น การที่เกรย์ตกลงสู้ทำให้ทุกคนประหลาดใจ แต่พวกเขาต้องชะงักเมื่อเขาพูดว่าหนึ่งในสองคนจะต้องตาย “เธอเป็นน้องสาวของวิลเลียม” อัลเดรด้าบอกกับเกรย์ที่กำลังจะเดินไปที่เวที “วิลเลียม? วิลเลียมคือใคร?” เกรย์ถามด้วยสีหน้าสงสัย “ก็คนที่มาท้าคุณเมื่อกี้นี้ไง” “อ๋อ! ไม่แปลกใจเลยที่ฉันรู้สึกว่าหน้าตาเธอคุ้นๆ” เกรย์พยักหน้าก่อนจะเสริมว่า “เดี๋ยวฉันจะกลับมา”