บทที่ 4 แต่งงานกับผมไหม? “อ๊ะ!!” เซียวหลิงซีร้องอุทานพร้อมกับกระโดดถอยหลังไปราวกับกระต่ายที่ตื่นตกใจ นิ้วมือของเธอสัมผัสลงบนริมฝีปากที่ชาหนึบ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ และความแดงระเรื่อก็ลามไล่จากใบหน้าอันผุดผ่องขึ้นไปจนถึงต้นคอ “เธอ... เธอ... เธอจูบฉันอีกแล้วนะ!!” “ปฏิกิริยาของเธอก็เหมือนเดิมทุกทีเลยนะ” เซียวเช่ผู้แสนใสซื่อทำหน้าตาเศร้าสร้อย “ตอนเรายังเด็ก เรามักจะเล่นเกมจูจุ๊บที่เธอโปรดปรานกันประจำ แต่เดี๋ยวนี้พอผมพยายามจะจูบเธอก็ตกใจทุกครั้งเลย” “ธ-ธ-เธอ... เธอก็รู้นี่ว่านั่นมันตอนที่เรายังเป็นเด็ก!” ใบหน้าของเซียวหลิงซีเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำดุจกุหลาบ “เราโตเป็นผู้ใหญ่กันแล้วนะ จะมาทำตัวเหลวไหลแบบนี้ไม่ได้! อีกอย่าง... เธอกำลังจะมีภรรยาแล้ว! ต่อไปในอนาคต เธอจูบได้แค่ภรรยาของเธอเท่านั้น!” “ทำไมล่ะ...” “เพราะฉันเป็นอาเล็กของเธอยังไงล่ะ!” เซียวหลิงซีกระทืบเท้าด้วยความขัดใจจนลมหายใจติดขัด “งั้น... ถ้าผมอยากจูบอา ผมต้องทำยังไงเหรอ?” เซียวเช่ยกมือขึ้นมาเท้าคางพร้อมกับยิ้มอย่างทะเล้น เด็กสาววัยสิบห้าปีที่แสนน่ารักตรงหน้าไม่มีเค้าความน่าเกรงขามของ “อาเล็ก” อยู่เลยสักนิด “งั้น... เธอก็แต่งงานกับฉันสิ!” เซียวหลิงซีเชิดจมูกขึ้นอย่างแง่งอน “เฮ้ย! อาเป็นอาของผมนะ ผมจะแต่งงานกับอาได้ยังไงกัน...” เซียวเช่ลดเสียงต่ำลงพลางเบิกตากว้าง “เธอก็รู้! ถ้าเธอกล้าขโมยจูบฉันอีก ฉันจะฟ้องภรรยาของเธอให้เธอจัดการเธอซะให้เข็ด ฮึ!” เซียวหลิงซีมองเขาอย่างผู้ชนะพร้อมกับเชิดปลายจมูกขึ้นสูง เสียงของเซียวหงดังมาจากด้านนอกอีกครั้ง “นายน้อยครับ พร้อมหรือยังครับ? ถึงเวลาอันสมควรที่จะไปรับเจ้าสาวแล้วครับ” “ครับ กำลังออกไปเดี๋ยวนี้ครับ” เซียวเช่สำรวจชุดที่สวมใส่แล้วเตรียมตัวออกเดินทาง แต่พอเดินไปได้สองก้าว เซียวหลิงซีก็คว้ามือเขาไว้แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “เสี่ยวเช่! ก่อนไป ต้องทวนคำสัญญาที่เราให้ไว้เมื่อวานนี้มาให้ครบทุกคำ ไม่อย่างนั้นฉันไม่ปล่อยให้เธอไปแน่” คำสัญญาเมื่อวาน? เซียวเช่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา “ตกลงครับ... หลังจากแต่งงานกับเซี่ยชิงเยว่แล้ว ผมจะไม่ลืมอาเล็กเพียงเพราะมีภรรยา ผมจะใช้เวลาอยู่กับอาเล็กเหมือนเดิม จะคอยฟังเสียงเรียกของอาเล็กและจะรีบไปหาทันทีที่ถูกเรียกเหมือนที่เคยทำมาตลอด... ผมว่าผมไม่ได้ลืมสักคำนะ” “ฮิฮิ เด็กดี” เซียวหลิงซียิ้มหวานแต่ไม่ยอมปล่อยมือเซียวเช่ “แต่ว่าวันนี้เราจะเพิ่มข้อตกลงอีกข้อที่ฉันลืมไปเมื่อวานนี้... ถึงแม้ว่าเซี่ยชิงเยว่กำลังจะเป็นภรรยาของเธอ แต่ในใจของเธอ เธอต้องรักฉันมากกว่า! ทวนคำนั้นเดี๋ยวนี้เลย เร็วเข้า เร็วเข้า เร็วเข้า!” เซียวเช่จ้องมองดวงตาคู่สวยของเธอแล้วกล่าวว่า “ถ้าอาจูบผม ผมจะรับปาก” “งั้น... แต่งงานกับฉันไหมล่ะ?” “......” เซียวเช่ถึงกับไปไม่เป็น “นายน้อยครับ ยังไม่พร้อมอีกหรือครับ?” การเลย “ฤกษ์มงคล” เป็นเรื่องต้องห้าม เสียงร้อนรนของเซียวหงดังมาจากด้านนอกอีกครั้ง เซียวเช่วางมือบนประตูแต่ยังไม่ได้ผลักมันออก เขาพึมพำเบาๆ “ผมรับปากไม่ได้หรอกครับ เพราะในใจของผม อาคือที่หนึ่งมาตลอด ต่อให้มีเซี่ยชิงเยว่สักร้อยคน เธอก็เทียบอาไม่ได้ อาคือคนที่ไม่มีใครมาแทนที่ได้” เมื่อสิ้นเสียง เขาก็ผลักประตูออกแล้วเดินจากไป เซียวหลิงซียืนนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม ก่อนจะกระโดดโลดเต้นตามออกไปอย่างร่าเริง ราวกับเด็กสาวที่เพิ่งได้รับขนมที่โปรดปรานที่สุด เมื่อเซียวเช่เดินออกจากห้อง ขบวนแห่ขันหมากอันงดงามก็รอเขาอยู่ เซียวหงยิ้มให้เขาอย่างใจดี “นายน้อย เชิญขึ้นม้าครับ ระหว่างทางผมจะปกป้องนายน้อยด้วยชีวิต... แต่ก็นะ วันนี้เป็นวันสำคัญของนายน้อย ผมคงไม่ต้องกังวลอะไรมากนักหรอกครับ เพราะจะมีแต่เรื่องดีๆ รออยู่แน่นอน” “ขอบคุณครับ ท่านอาหง” เซียวเช่ยิ้มตอบเซียวหงแล้วก้าวขึ้นหลังม้า ทันใดนั้นมีเสียงนุ่มนวลดังมาจากทางซ้ายของเขา “ดูเหมือนผมจะมาได้จังหวะพอดีเลยนะ พี่เซียวเช่กำลังจะไปรับเจ้าสาวเหรอ? ยินดีด้วยนะ” คิ้วของเซียวเช่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงนั้น แล้วเขาก็เห็นชายหนุ่มสองคนค่อยๆ เดินเข้ามาหา คนที่พูดคือชายหนุ่มวัยยี่สิบปีที่มีรูปร่างสันทัด เขาดูหล่อเหลาและสง่างาม ดวงตาของเขากระจ่างใสบนใบหน้าที่สดใสและมีรอยยิ้มกว้างประดับอยู่ ด้านหลังของเขาคือชายหนุ่มที่ดูผอมกว่า เดินตามหลังผู้พูดมาติดๆ เมื่อเห็นคนทั้งสอง เซียวเช่ก็ยิ้ม “อ้อ พี่อวี้หลงกับพี่เซียวหยาง นี่พวกพี่ตั้งใจแวะมาส่งผมเหรอครับ?” เซียวอวี้หลงเป็นบุตรชายของผู้นำตระกูลเซียว ในวัยยี่สิบปี ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์ ความสามารถ วาทศิลป์ หรือสติปัญญา เขานับว่าอยู่ระดับแถวหน้าของคนรุ่นใหม่ในตระกูลเซียว พลังปราณของเขาบรรลุถึงระดับชั้นต้นขั้นที่สามแล้วในตอนนี้ เขาเป็นความภาคภูมิใจและเป็นแก้วตาดวงใจของเซียวหยุนไห่บิดาของเขา อีกทั้งยังเป็นความหวังในอนาคตของตระกูลเซียวอีกด้วย ตระกูลฝากความหวังไว้กับเขามากเพราะเขามีโอกาสสูงที่จะกลายเป็นผู้นำคนต่อไปหากไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น เขามีคุณสมบัติที่ดีหลายอย่างแต่ไม่เคยโอ้อวด เป็นคนที่ใจดีและสุภาพกับทุกคน แม้แต่กับเซียวเช่ที่ใครๆ ต่างมองว่าพิการ เขาก็ไม่เคยล้อเลียนแต่อย่างใด ซ้ำยังสุภาพอ่อนโยนเสมอมา ไม่เพียงเท่านั้น เขายังแสดงความกังวลใจต่อปัญหาเส้นลมปราณที่เสียหายของเซียวเช่อยู่บ่อยครั้ง เซียวเช่ชอบอวี้หลงมาโดยตลอด เขาชื่นชมและซาบซึ้งในความใจดีของอวี้หลง... แน่นอนว่าความรู้สึกเหล่านั้นมาจากเซียวเช่คนก่อน ฐานะของคนที่อยู่เบื้องหลังเซียวอวี้หลงก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน เขาไม่ใช่ศิษย์ตระกูลเซียวทั่วไป แต่เป็นหลานชายคนเล็กของผู้อาวุโสลำดับสองที่ชื่อเซียวหยาง ในวัยสิบเก้าปี เขาอยู่ในระดับชั้นเริ่มต้นขั้นที่เก้า ตั้งแต่เด็กเขาคอยติดตามเซียวอวี้หลงไปทุกที่และเชื่อฟังคำสั่งทุกอย่าง อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ใจดีกับเซียวเช่เหมือนที่ปฏิบัติต่อเซียวอวี้หลง แม้ว่าทั้งคู่จะเป็นหลานชายของผู้อาวุโสเหมือนกัน แต่เขากลับไม่เคยสนใจเซียวเช่เลย ทุกครั้งที่เซียวเช่พยายามชวนคุย เขามักจะเมินเฉยหรือตอบโต้ด้วยการเชิดจมูกใส่เสมอ ในฐานะที่เป็นหลานชายของผู้อาวุโสตระกูลเซียว ไม่เพียงแต่เซียวเช่จะมีที่พักของตัวเอง เขายังมีเรือนเล็กๆ แยกต่างหากอีกด้วย นอกเหนือจากปู่ของเขา เซียวเลี่ย, อาเล็กเซียวหลิงซี และเพื่อนสนิทคนเดียวของเขาแล้ว ก็แทบจะไม่มีใครแวะมาเยี่ยมเลย ในเวลานี้เซียวอวี้หลงกลับพาเซียวหยางมาเพื่อดูเขาออกเดินทางไปแต่งงาน “ฮ่าฮ่า แน่นอนสิ” เซียวอวี้หลงเดินเข้ามาพร้อมเสียงหัวเราะอย่างจริงใจ “คนที่พี่กำลังจะแต่งงานด้วยในวันนี้คืออัญมณีล้ำค่าอันดับหนึ่งของเมืองเมฆาล่อง นี่ไม่ใช่งานใหญ่แค่ของตระกูลเซียวเราเท่านั้น แต่มันคืองานใหญ่ของเมืองเมฆาล่องเลยทีเดียว ในเมื่อพี่มีโอกาสได้แต่งงานกับสมบัติชิ้นนี้ พี่ชายคนนี้ก็รู้สึกยินดีกับพี่ด้วยจริงๆ แน่นอนว่าพี่ก็อดรู้สึกอิจฉาและละอายใจไม่ได้เหมือนกัน ฮ่าฮ่าฮ่า” เซียวเช่หัวเราะ “พี่อวี้หลงก็พูดเกินไปครับ ด้วยความสามารถของพี่อวี้หลง สาวๆ ทั้งเมืองเมฆาล่องก็คงรอให้พี่เลือกแล้วล่ะครับ” “นายน้อยครับ เราต้องออกเดินทางแล้วครับ” เซียวหงเตือน “พี่เซียวเช่ รีบไปเถอะ พวกเราตั้งตารอให้พี่พาอัญมณีล้ำค่าของเมืองเมฆาล่องเข้าสู่ตระกูลเซียวอย่างสง่างามอยู่นะ” เซียวอวี้หลงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม เซียวเช่พยักหน้าและนั่งประจำที่ทันที ขบวนแห่ขันหมากมุ่งหน้าออกจากเรือนไปตามเสียงกลองและฆ้องตรงไปยังจวนตระกูลเซี่ย ทันทีที่เซียวเช่ลับสายตาไป รอยยิ้มของเซียวอวี้หลงก็แข็งค้างและเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาหันกลับมาตบหน้าเซียวหยางอย่างแรง “ไอ้ไร้ประโยชน์!” แรงตบของเซียวอวี้หลงเต็มแรงจนแก้มซ้ายของเซียวหยางเริ่มบวมเป่ง เขารีบคลานไปแทบเท้าของเซียวอวี้หลงแล้วพูดด้วยความหวาดกลัว “ผ-ผม... ผมใส่ยาพิษทำลายหัวใจไปแล้วจริงๆ ครับ และข่าวที่ผมได้รับยืนยันว่าเขาฟุบลงไปแล้ว... ผม... ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น...” “ฮึ!” คิ้วของเซียวอวี้หลงขมวดเข้าหากันจนใบหน้าบิดเบี้ยว “ฉันทุ่มเงินไปมากมายเพื่อซื้อยาพิษที่แม้แต่หมอซือถูก็ยังไม่มีทางรักษา แต่แกกลับทำแผนพังหมด! อย่าบอกนะว่าแกจะให้ฉันไปยืนดูเซี่ยชิงเยว่แต่งงานกับไอ้ขยะเซียวเช่นั่นจริงๆ?” “ลูกพี่ครับ เจ้าหมอนั่นเพิ่งออกไปเอง เรายังมีโอกาสระหว่างทางไปงานแต่ง... ถึงแม้เราจะลงมือเองไม่ได้เพราะกลัวถูกจับได้ แต่เราสามารถยุยงให้พวกตระกูลอวี้เหวินและคนอื่นๆ ก่อเรื่องได้นะครับ ยังมีหนุ่มขุนนางอีกหลายคนที่หมายตาเซี่ยชิงเยว่อยู่ แค่ได้ยินข่าวเรื่องงานแต่งของเซี่ยชิงเยว่กับเซียวเช่ พวกนั้นก็ฟันฝอยกันใหญ่แล้ว ถ้าเรายุยงอีกนิด แล้วออกไปพร้อมกัน เราก็น่าจะ...” “ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ฉันจะเสียเวลาไปหายาพิษทำลายหัวใจมาทำไม!” เซียวอวี้หลงขัดจังหวะเซียวหยางอย่างเย็นชา “เซียวเช่มันเป็นแค่ไอ้สวะ แต่ปู่ของมันอยู่ถึงระดับชั้นวิญญาณขั้นที่สิบ ใครจะกล้าไปแตะต้อง? อีกอย่าง พ่อของเซี่ยชิงเยว่ก็ไม่ได้คัดค้านการแต่งงานครั้งนี้เลย ใครจะกล้าไปท้าทายตระกูลเซี่ยและเซียวเช่อย่างเปิดเผยล่ะ? ต่อให้พวกตระกูลอวี้เหวินไปรวมกลุ่มกับพวกบุตรชายเจ้าเมือง ครอบครัวของพวกนั้นก็คงห้ามไม่ให้ทำอะไรอยู่ดี... แล้วแกไม่ได้เห็นเหรอว่าเจ้าแก่เซียวหงนั่นเป็นคนคุ้มกันไปเอง? ถ้ามีมันอยู่ จะไปมีปัญหาอะไรได้!” ขณะที่พูด เซียวอวี้หลงก็กำหมัดแน่น เสียงกระดูกลั่นดังขึ้นในอากาศ ครั้งแรกที่เขาเห็นเซี่ยชิงเยว่ เขาคิดว่าได้พบกับนางฟ้าและใจเขาก็หลุดลอยไปตั้งแต่นั้นมา เขาจึงสาบานว่าจะต้องเอาเซี่ยชิงเยว่มาเป็นผู้หญิงของเขาให้ได้ในชาตินี้ แต่เซี่ยชิงเยว่กลับต้องไปแต่งงานกับเซียวเช่ คนที่น่ารังเกียจที่สุดในตระกูลเซียว! เขาจะยอมรับได้อย่างไร! “ลูกพี่ครับ อันที่จริง... อันที่จริงพี่ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นก็ได้ครับ” เซียวหยางเหลือบมองสีหน้าของเซียวอวี้หลงแล้วพูดอย่างระมัดระวัง “ลองคิดดูสิครับ ด้วยนิสัยของเซี่ยชิงเยว่ที่ไม่เคยชายตามองคนเก่งคนไหนในเมืองเมฆาล่องเลย เธอจะไปชอบเจ้าเด็กเซียวเช่นั่นเหรอ? เหตุผลเดียวที่เธอแต่งงานกับเซียวเช่ก็คือข้อตกลงเมื่อสิบหกปีก่อนเท่านั้น ถ้าเธอแต่งเข้าตระกูลมา เป็นไปไม่ได้เลยที่เซียวเช่จะได้แตะต้องตัวเธอแม้แต่นิดเดียว... หลังจากที่เธอเข้าตระกูลเราแล้ว โอกาสที่ลูกพี่จะได้เจอเธอก็จะเพิ่มขึ้นมาก ไอ้สวะเซียวเช่นั่นไม่มีทางเทียบกับความหล่อเหลาและความสามารถของลูกพี่ได้หรอกครับ อีกไม่นาน ลูกพี่ก็ต้องพิชิตใจเซี่ยชิงเยว่ได้แน่ ถึงตอนนั้น...” เมื่อฟังคำพูดของเซียวหยาง สีหน้าที่ขุ่นมัวของเซียวอวี้หลงก็เริ่มผ่อนคลายและดวงตาที่หรี่แคบก็เบิกขึ้น เขาใช้นิ้วถูที่ปลายจมูกแล้วพึมพำ “แกพูดก็มีเหตุผลดีเหมือนกันนะ... ดูท่าการที่ไม่ได้วางยาพิษฆ่าไอ้สวะนั่นอาจจะเป็นเรื่องดีเหมือนกัน”