**บทที่ 2059: แผนการของโยวพานหู (1)** “ยังหรอก ผมเพียงแค่ถามหยั่งเชิงไว้ก่อนเท่านั้น...” หลินอี้กระตุกยิ้มอย่างขมขื่นที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความหวังอันริบหรี่ “จริงสิ เว่ยเทา... นายพอจะมีเตาปรุงยาคุณภาพเยี่ยมที่พอจะใช้กลั่นโอสถได้บ้างหรือเปล่า?” “มีอยู่เตาหนึ่งครับ แต่คุณปู่ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะมอบมันให้กับศิษย์ปิดก้นกุฏิคนสุดท้ายของท่าน...” ไป๋เว่ยเทากล่าวพลางทอดถอนใจ “คุณก็รู้ว่าทั้งพี่ชายและตัวผมเองต่างก็ไร้ซึ่งพรสวรรค์ในด้านนี้ คุณปู่จึงไม่คิดจะส่งต่อมันให้พวกเราตั้งแต่แรกแล้ว” “มีเพียงเตาเดียวเองงั้นหรือ? ไม่มีอย่างอื่นเลย? แม้จะเป็นเตาที่คุณภาพด้อยลงมาหน่อยก็ยังดี” ความผิดหวังพาดผ่านนัยน์ตาของหลินอี้ เมื่อรับรู้ว่าปรมาจารย์ไป๋มีเตาปรุงยาในครอบครองเพียงหนึ่งเดียว และมันได้ถูกจองจำไว้ให้ทายาทสายตรงทางวิชาเสียแล้ว ดูท่าว่าต่อให้เขาจะสำเร็จวิชาการกลั่นยาเพียงใด การจะครอบครองเตาปรุงยาดีๆ สักใบก็ยังเป็นเรื่องที่ไกลเกินเอื้อม “ไม่มีเลยครับ...” ไป๋เว่ยเทาส่ายหน้าช้าๆ “คุณปู่เป็นพวกพิถีพิถัน เน้นคุณภาพมากกว่าปริมาณ ตลอดชีวิตของท่านจึงใช้เพียงเตาใบนี้ใบเดียวเท่านั้น...” “ตกลง ขอบใจมาก ผมเข้าใจแล้ว!” เมื่อความจริงปรากฏชัด หลินอี้ก็ไม่เซ้าซี้อีก ในเมื่อเตาเพียงใบเดียวถูกส่งมอบให้ศิษย์คนสุดท้ายไปแล้ว เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องเอ่ยปากขอให้ลำบากใจ ทว่า... คำถามสำคัญคือ เขาจะไปเสาะหาเตาปรุงยาที่คู่ควรกับนักปรุงยาจากที่ไหนได้อีกล่ะ? ตระกูลโยว (House You) นั้นย่อมมีแน่ๆ แต่ด้วยความสัมพันธ์ที่ขัดแย้งจนแทบจะล่าสังหารกันเช่นนี้ มีหรือที่พวกนั้นจะยอมหยิบยื่นของล้ำค่าให้ ต่อให้เขาหอบเงินไปกองตรงหน้า พวกนั้นก็คงจะสะบัดหน้าหนีมากกว่าจะตอบรับ พระราชวังน้ำแข็ง (Ice Palace) เองก็คงมีสะสมไว้ไม่น้อย และเขาก็พอจะมีช่องทางติดต่อได้อยู่ แต่จะให้เขาลดตัวไปรบเร้า ‘แม่สาวน้ำตาลกรวด’ (Bing Tang) เพื่อเรื่องเล็กน้อยเพียงแค่นี้ มันช่างไม่คุ้มเอาเสียเลย! อีกอย่าง เขาเคยลั่นวาจาไว้ว่าจะก้าวขึ้นเป็นนักหลอมระดับสาม (Golden Class Level 3) ให้ได้ แต่ผ่านมาเนิ่นนานจนป่านนี้ แม้แต่เตาปรุงยาเขายังไม่มีในครอบครอง หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูหล่อน เขาคงไม่พ้นถูกยัยนั่นหัวเราะเยาะจนฟันร่วงแน่! หลินอี้เคยปะทะอารมณ์กับแม่สาวน้ำตาลกรวดคนนั้นมาแล้ว หากหล่อนมีโอกาสคงไม่ลังเลที่จะควักลูกตาเขาออกมาแน่ เขาไม่อยากให้ยัยนั่นดูถูกเขาไปมากกว่านี้เพียงเพราะเรื่องเตาปรุงยาใบเดียว ในยามนี้ คนที่หลินอี้พอจะนับเป็นที่พึ่งพาและอาจจะช่วยเสาะหาเตาปรุงยาให้เขาได้ คงมีเพียงตระกูลอวี่ (Hidden House Yu), ตระกูลเจ้า (Hidden House Zhao) และตระกูลหาน (Hidden House Han) เท่านั้น! ตระกูลอวี่ดูจะมีภาษีดีที่สุด เพราะเป็นตระกูลเร้นลับเก่าแก่ที่มีเส้นสายหยั่งรากลึก ความมั่งคั่งและอิทธิพลไม่ได้ด้อยไปกว่าตระกูลโยวเลยแม้แต่น้อย หากตระกูลอวี่ยอมปริปากขอร้อง การจะหาเตาปรุงยาระดับสามัญจากตระกูลโยวก็คงไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรง แต่ปัญหาคือ คนเดียวในตระกูลอวี่ที่เขาติดต่อได้คือ ‘อวี่บิง’ ซึ่งขณะนี้กำลังเก็บตัวฝึกฝนอยู่ในพระราชวังน้ำแข็ง การจะหาทางส่งข่าวถึงเขา ย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับยัยคุณหนูน้ำตาลกรวดคนนั้นไปได้! อีกทั้งอวี่บิงเองก็ติดภารกิจอยู่ที่นั่น การจะกะเกณฑ์ให้ตระกูลอวี่หาเตามาส่งมอบให้เขาก็ดูจะเป็นเรื่องที่วุ่นวายเกินไป สุดท้าย หลินอี้จึงต้องละทิ้งความคิดนั้น แล้วเบนเป้าหมายไปที่อีกสองตระกูลที่เหลือ ตระกูลเจ้า... ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเจ้าฉีคุน การจะได้เตามาสักใบไม่น่าจะเป็นปัญหา แต่ติดตรงที่สถานะของฉีคุนในตระกูลนั้นยังไม่มั่นคงนัก ต่อให้มีเตาอยู่จริง ฉีคุนก็อาจจะไม่มีอำนาจพอที่จะกดดันให้ตระกูลยอมมอบมันออกมาให้เขาได้ หลินอี้ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ความหวังสุดท้ายจึงไปตกรวมอยู่ที่ตระกูลหาน ตระกูลเร้นลับหน้าใหม่ เขาเพียงไม่แน่ใจว่าตระกูลหานจะมีเส้นสายแข็งแกร่งพอจะเอื้อมถึงของล้ำค่าอย่างเตาปรุงยาหรือไม่ จากที่เคยได้ยินมา ตระกูลหานกำลังถูกตระกูลเร้นลับอื่นๆ กดดันอย่างหนัก ดูท่าว่าการจะหาเตาปรุงยาผ่านทางพวกเขาก็คงริบหรี่เต็มที “เป็นยังไงบ้างคะ พี่หลินอี้?” จิ้งจิ้งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล เมื่อเห็นคิ้วของชายหนุ่มขมวดมุ่นเข้าหากัน “เตาแบบนี้ใช้กลั่นยาไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ” หลินอี้ยิ้มขื่นพลางอธิบาย “หากฝืนใช้เตาทั่วไปแบบนี้กลั่นโอสถ ผลลัพธ์เดียวที่จะได้ก็คือ... ระเบิด!” “อ๋า... มิน่าล่ะเตาของจิ้งจิ้งถึงได้ระเบิดไม่เป็นชิ้นดี จิ้งจิ้งก็นึกว่าทำอะไรผิดขั้นตอนไปซะอีก!” หานจิ้งจิ้งอุทานด้วยความกระจ่างแจ้ง “แสดงว่าจิ้งจิ้งไม่ได้ปรุงผิด แต่เป็นเพราะเตามันไม่ได้ความนี่เอง” “น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ ช่วงนี้เธออย่าเพิ่งฝืนกลั่นยาเลยนะ เดี๋ยวอีกสองสามวันผมจะลองหาทางหาเตาปรุงยาที่เหมาะสมจากที่อื่นมาให้เธอเอง!” หลินอี้ให้คำมั่น “ตกลงค่ะ พี่หลินอี้...” หานจิ้งจิ้งพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย --- **ณ คฤหาสน์ตระกูลโยว** “แกกำลังจะบอกว่า หลินอี้ได้รับข้อมูลบางอย่างมาจากตาแก่ไป๋อย่างนั้นรึ?” โยวเจิ้นเทียนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ หลังจากได้รับฟังรายงานจากโยวพานหู เขาไม่เข้าใจเลยว่าหลินอี้ทำอย่างไร ถึงทำให้ตาเฒ่าไป๋ให้ความสำคัญถึงเพียงนี้ “ครับท่านลุง ถึงผมจะไม่ได้ยินชัดเจนทุกคำ แต่จากเสียงที่เล็ดลอดออกมาจากประตู ผมจับใจความสำคัญได้ว่า...” โยวพานหูเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ “ตาแก่ไป๋คิดจะรับหลินอี้เป็นศิษย์และถ่ายทอดวิชาการปรุงยาให้! แถมตอนออกมา หลินอี้ยังถือเอกสารปึกใหญ่ติดมือไปด้วย ผมมั่นใจว่าต้องเป็นเคล็ดลับจากตาแก่นั่นแน่ๆ!” “ถ้าเป็นแบบนั้นจริง มันก็คุ้มค่าที่จะหาทางชิงเอาข้อมูลนั้นมา แต่คำถามคือ... หลินอี้มันจะยอมแลกเปลี่ยนกับเราหรือ?” โยวเจิ้นเทียนรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลินอี้กับโยวพานหูนั้นย่ำแย่เพียงใด และตระกูลโยวเองก็ไม่ได้เป็นมิตรกับชายหนุ่มนัก ยังดีที่หลินอี้ยังไม่รู้ความจริงว่า ‘มือขวาสิบสาม’ (Right-hand thirteen) มีที่มาจากตระกูลโยว ความสัมพันธ์จึงยังไม่ถึงขั้นแตกหักจนกู่ไม่กลับ หากผลประโยชน์ที่ยื่นไปนั้นเย้ายวนพอ หลินอี้อาจจะยอมใจอ่อน... “ท่านลุงครับ ผมมั่นใจว่าหลินอี้ต้องยอมแน่ ประเด็นมันอยู่ที่ว่าเราจะเอาอะไรไปล่อมันต่างหาก!” โยวพานหูแสยะยิ้ม “ต่อให้หลินอี้จะเก่งกาจแค่ไหน แต่มันก็เป็นแค่จอมยุทธ์พเนจรไร้รากเหง้า เป็นไอ้กระจอกถังแตกที่ต้องไปเดินขุดคุ้ยเศษเหล็กในตลาดของเก่าเพื่อหาเตาปรุงยาขยะๆ คนแบบมันไม่มีของล้ำค่าอะไรติดตัวหรอก ถ้าเราเสนอสิ่งที่มันโหยหาจนตัวสั่น รับรองว่ามันต้องยอมสยบแน่!” “หืม? ไปเดินตลาดของเก่าเพื่อซื้อเตาปรุงยาขยะงั้นรึ?” โยวเจิ้นเทียนเลิกคิ้วสูง “หลินอี้มันจะตกอับขนาดนั้นเลยรึไง? อย่างน้อยมันก็นับว่ามีเส้นสายกับพระราชวังน้ำแข็งไม่ใช่หรือ... ถึงกับต้องไปซื้อของแบกะดินเลยเชียว?” “ความสัมพันธ์ของมันกับพระราชวังน้ำแข็งน่ะรึ? เหอะ! ก็แค่พึ่งใบบุญของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับถังหยุนเท่านั้นแหละ ผมมั่นใจว่าในตอนนี้พระราชวังน้ำแข็งไม่ได้สนับสนุนอะไรมันเลย มันถึงได้ไม่มีปัญญาแม้แต่จะหาเตาปรุงยาดีๆ มาใช้!” โยวพานหูสำทับด้วยความมั่นใจ “ก็จริง...” โยวเจิ้นเทียนเริ่มคล้อยตาม เพราะหากพระราชวังน้ำแข็งหนุนหลังหลินอี้จริง พวกนั้นคงไม่อยู่นิ่งเฉยหลังจากที่มีข่าวว่ายอดฝีมือขอบเขตโลก (Earth Class) สามคนรุมสังหารหลินอี้แน่ แต่นี่กลับเงียบกริบ... แสดงว่าแม่สาวน้ำตาลกรวดนั่นไม่ได้เห็นหลินอี้อยู่ในสายตาเลยสักนิด “คุณชายรองครับ ท่านประมุขครับ... ผมคิดออกแล้วว่าเราควรเอาอะไรไปแลกเปลี่ยน!” เจ้าหนุ่มผมทองที่ยืนรอจังหวะอยู่ เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยท่าทีพินอบพิเทา “โอ้? เจ้าผมทอง ลองว่ามาซิ... เราควรเอาอะไรไปแลก?” โยวเจิ้นเทียนปรายตามองพลางเอ่ยถาม “เตาปรุงยายังไงล่ะครับ! ในเมื่อหลินอี้ถึงขนาดต้องบากหน้าไปตลาดของเก่าเพื่อซื้อเตา แสดงว่ามันกำลังขาดแคลนเตาปรุงยาคุณภาพดี หรืออย่างน้อยเตาใบเก่าของมันก็อาจจะพังไปแล้ว!” เจ้าผมทองวิเคราะห์อย่างกระหยิ่มใจ “และการที่มันต้องไปหาในตลาดของเก่า นั่นหมายความว่ามันไร้ซึ่งหนทางอื่นในการจะได้ครอบครองเตามันจึงต้องไปเสี่ยงดวงเอาดาบหน้า! แต่ดูท่าว่ามันคงจะไม่เจอเตาที่ถูกใจ เลยคว้าเอาเศษเหล็กพวกนั้นมาประดับบารมีแก้ขัดไปก่อนเท่านั้นเอง!”