## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 2580: ถ้วยยาพิษ (ภาค 4)** "ต่อให้ 'ไฮดรา' จะร่วมมือกับ 'สภา' อย่างแท้จริง ไม่ใช่เพียงเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง นางก็จะกักขังพวกเราผู้มี 'ฮาร์โมไนเซอร์' ไว้ที่นี่บน 'การ์เลน' แทน มันเป็นสถานการณ์ที่สมบูรณ์แบบ ที่จะจับเราเป็นทาสเช่นเดียวกับที่ 'เกลมอส' เคยทำ หรือไม่ก็ใช้พวกเราเป็นตัวประกัน เพื่อบีบบังคับพี่น้องของเราให้เข้าร่วมสงคราม และผลักดันให้เราต้องตกอยู่ภายใต้การทดลองอันโหดร้ายของพวกมัน" "ท่านกำลังเรียกร้องให้พวกเรากระโดดเข้าสู่ความเชื่อมั่นอันมหาศาลนี้ โดยอาศัยเพียงภาพลวงตาของท่านเกี่ยวกับความยิ่งใหญ่ของ 'เกลมอส' และความหลงใหลอันชัดแจ้งของท่านที่มีต่อบุตรหลานของเขา" "'ทุกสิ่งที่ท่านกล่าวมาล้วนเป็นความจริง พระราชินีของข้าพเจ้าย่ะ'" น้ำเสียงของ 'ไรลา' ปราศจากความขุ่นเคืองหรือการเยาะเย้ยใดๆ "'สิ่งที่ข้ากำลังเสนอ เป็นการเดิมพันอันใหญ่หลวงอย่างแท้จริง ที่อาจนำพาหายนะมาสู่พวกเราทุกคน'" เหล่าขุนนางต่างตะลึงงันพอๆ กับ 'ซีราห์' พวกเขายากที่จะเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้ยิน ขณะรับฟังเสียงของนักรบผู้ถ่อมตนผู้นี้ที่ยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง "แต่ทางเลือกอื่นเล่าคือสิ่งใด? เราจะอยู่ที่นี่เพื่อรอวันแห่งความตาย หรือจะออกติดตามเหล่าภูตผีอันชั่วร้าย แล้วมอบตนให้อยู่ในมือที่ไม่อาจไว้วางใจได้เช่นกัน? หากจะให้สถานการณ์เลวร้ายยิ่งขึ้น การกระทำเช่นนั้นจักบังคับให้เราต้องสังหารเหล่าผู้อาวุโสทั้งหมดของเรา และเร่งเร้าให้เหล่าบุตรหลานของเราเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ก่อนที่จะต้องอพยพออกจาก 'เซเล็กซ์'" มอนสเตอร์ใดๆ ที่ล่วงเลยวัยอันสมบูรณ์ไปแล้ว ย่อมถูกมองว่าเป็นภาระอันหนักอึ้ง ในขณะที่เหล่าตัวน้อยจำเป็นต้องได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างต่อเนื่อง ทั้งสองล้วนเป็นภาระที่พวกมอนสเตอร์ไม่อาจแบกรับได้ยามต้องเคลื่อนย้ายสู่สภาพแวดล้อมอันเป็นปรปักษ์ ทว่าแม้เหล่าเด็กๆ จะสามารถถูกเร่งให้เติบใหญ่เป็นผู้ใหญ่ได้ เหล่าผู้อาวุโสนั้นจะยิ่งแก่ชราและอ่อนแอลงเรื่อยๆ พวกมอนสเตอร์ไม่อาจทนต่อการสูญเสียทรัพยากรไปกับสมาชิกผู้ไร้ประโยชน์ในสังคมของพวกเขา หรือแม้กระทั่งเสียเวลาอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ไปกับการดูแลพวกเขา เหล่าผู้อาวุโสเองก็ตระหนักถึงสัจธรรมนี้ และนั่นคือเหตุผลที่พวกเขาอาสาเข้าร่วมภารกิจเสี่ยงตายในการออกล่าทันทีที่เสบียงเริ่มขาดแคลน บรรดาผู้ที่รอดชีวิตจากการปะทะ ก็ได้อาสาเป็นกลุ่มแรกที่จะถูก 'คัดเลือก' เพื่อสละชีพ "'ไม่มีทางเลือกใดที่ปลอดภัยอีกแล้ว'" 'ไรลา' กล่าวต่อ หลังจากที่คำพูดของเธอได้ซึมลึกเข้าสู่จิตใจของทุกคน "'มีเพียงการเดิมพันที่จะทำให้เราต้องหลั่งเลือดในหลากหลายรูปแบบเท่านั้น ทว่าหากข้าต้องเลือกระหว่างการหวาดกลัวเหล่าภูตผีอันชั่วร้าย คอยระแวดระวังภัยรอบกายอยู่ตลอดเวลา กับความหวังเพื่อสันติภาพที่แท้จริง ข้าขอเลือกความหวัง'" เพียงดีดนิ้ว ประตูห้องโถงก็เปิดผางออก ปล่อยให้เหล่าบุตรหลานของเหล่าขุนนางที่นักรบผู้นี้เรียกตัวกลับมาจาก 'สวนแห่งกาลเวลา' ก้าวเข้ามา แม้จะผ่านพิธีศักดิ์สิทธิ์ไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง พวกเขาก็ยังดูอ่อนเยาว์แทบไม่เปลี่ยนแปลง "'แม่!'" เหล่าเด็กน้อยตะโกนร้อง แผดเสียงเรียกขานขณะวิ่งเข้าสู่อ้อมอกของมารดาแต่ละคน เหล่าขุนนางโอบกอดบุตรหลานของตนไว้แนบอก โดยไม่แยแสต่อการละเมิดกฎหมายอันโจ่งแจ้งของนักรบผู้นี้ วันอันยาวนานยังไม่สิ้นสุด แต่เลือดได้หลั่งรินไปแล้วถึงสองครา และจะยิ่งหลั่งไหลอีกในไม่ช้า ตามการตัดสินใจที่กำลังจะเกิดขึ้นของเหล่าขุนนาง ทั้งพ่อแม่และลูกๆ ต่างหลั่งน้ำตาด้วยความปิติปนโศกเศร้า เมื่อรู้ว่าความสุขของการได้กลับมาพบกันนี้คงอยู่เพียงชั่วครู่ 'ไลรา' จ้องมองภาพนั้นด้วยความอิจฉาปรารถนาเหลือเกิน อยากให้ 'การ์ริก' อยู่เคียงข้างนางเสียเหลือเกิน ทว่าความปลอดภัยของเขาคือสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าความรู้สึกส่วนตัวของนาง "จงระลึกไว้ว่า หากเรายอมรับข้อเสนอของ 'โมโรค' เหล่าบุตรหลานของเราจะไม่ถูกบังคับให้ต้องสังเวยความเยาว์วัยอีกต่อไป ตรงกันข้ามกับเหล่าภูตผีอันชั่วร้าย 'สภา' สามารถใช้ศาสตร์แห่งมิติอันล้ำลึก นำพาพวกเราไปยังจุดหมายปลายทางได้โดยตรง โดยไม่จำเป็นต้องเดินเท้าไปยังบ่อน้ำมานาแห่งอื่น" "อีกทั้ง ข้ายังมีความหวัง แต่ไม่ใช่คนโง่เง่า มีไพ่ใบสุดท้ายที่เราสามารถหยิบยื่นให้กับ 'สภา' ได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ส่งผลใดๆ ต่อเหล่าภูตผีอันชั่วร้าย ให้ข้าอธิบาย แล้วพวกท่านจึงค่อยตัดสินใจ" *** นคร 'ลูเทีย', บ้านของ 'ลิธ', ในเวลาเดียวกัน 'โมโรค' ได้มอบตำราเกี่ยวกับ 'ฮาร์โมไนเซอร์' ให้ 'อาจาทาร์' ถอดรหัส 'เดรค' ตนนั้นได้ขอความช่วยเหลือจาก 'ไฮดรา' และนางก็ยอมรับอย่างจำใจ แผนการของนางคือการยืมตำราเล่มนั้น แล้วย้ายไปยังหอคอย ณ ที่นั้น ด้วยการผนึกกำลังของ 'คลังอาวุธ' เพื่อแบ่งปันคุณสมบัติแห่ง 'ไม้แห่งหยักก์ดราซิล' จาก 'คทาแห่งปราชญ์', 'เนตรแห่งเมนาเดียน' และพลังทั้งเจ็ดเศียรของนาง นางมั่นใจว่าการถอดรหัสลับนี้จะใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน แทนที่จะเป็นสัปดาห์ หรือแม้กระทั่งหลายเดือน ทว่า 'ลิธ' กลับเห็นต่างอย่างสิ้นเชิง ทันทีที่ข้าเสนอให้เขาทำเช่นนั้น ดวงตาของเขาก็จ้องมองมาอย่างดุร้าย ราวกับจะกัดศีรษะของข้าให้หลุด 'ฟาลูเอล' ถอนหายใจอย่างเงียบงันในใจ 'ข้าลืมไปเสียสนิทว่า เมื่อ 'อีลิเซีย' กำลังจะเดินทางมา การพราก 'ลิธ' ไปจากครอบครัวนั้นเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้' 'โปรเทคเตอร์' ก็รีบรุดกลับบ้านเช่นกัน ด้วยความกระตือรือร้นที่จะตรวจสอบสภาพของ 'เซเลีย' และตรวจดูว่าการแบ่งปันความสามารถสายเลือดที่เพิ่งค้นพบใหม่นี้ จะส่งผลข้างเคียงใดๆ ต่อเธอหรือเหล่าบุตรหลานหรือไม่ 'โมโรค' รู้สึกย่ำแย่ และแม้แผนจะสำเร็จลุล่วง เขาก็ยังไม่อาจทนมองหน้า 'ลิธ' ได้เลย การสังหารหมู่ที่เขาได้ก่อขึ้น และการปราศจากความรู้สึกผิดอย่างสิ้นเชิงที่ 'ลิธ' แสดงออกมานั้น ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ แต่คราวนี้ 'ลิธ' กลับลงมือเพื่อ 'โมโรค' และสิ่งนี้ได้ทิ่มแทงจิตสำนึกของ 'จอมทรราชย์' อย่างหนักหน่วง เขาได้กลับบ้านไปพร้อมกับ 'ควีล่า' ความหวังเล็กๆ เพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ คือแนวคิดที่ว่า การเปิดอกพูดความจริงกับเหล่าบุตรหลานของ 'เกลมอส' และประสบความสำเร็จในการมอบชีวิตที่ดีขึ้นให้แก่พวกเขา บางที เขาอาจจะสามารถสบมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกได้อีกครั้ง... บางที "'พวกเรากลับมาถึงบ้านแล้ว!'" 'ลิธ' เอ่ยพลางเปิดประตูบ้าน ต้อนรับการกลับมาด้วยการต้อนรับอันแสนอบอุ่นจากสมาชิกทุกคนในครอบครัว แม้จะเป็นยามวิกาลก็ตาม "'เรานำข่าวใหญ่มาด้วย และเมื่อข้ากล่าวว่า 'ใหญ่' ข้าหมายถึงทั้งในความหมายตรงตัวและโดยนัย'" เขาผายมือไปทาง 'ทิสต้า' ผู้ซึ่งตบไหล่เขาด้วยพละกำลังอันมหาศาลจนทำให้เขาเซเล็กน้อย 'ราอาซ' และ 'เอลิน่า' สังเกตเห็น แต่พวกเขาคิดว่า 'ลิธ' เพียงแค่แสดงบทบาทตามปกติ และแสร้งทำเป็นว่าตนเองมีน้ำหนักเฉกเช่นมนุษย์ธรรมดา แทนที่จะเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์ "'นั่นไม่ตลกนะ!'" 'ทิสต้า' หน้าแดงก่ำด้วยความขัดเขิน "'คำพูดแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่พี่สาวคนไหนอยากได้ยินจากน้องชายเกี่ยวกับเรือนร่างของตนเอง'" "'ข้ากำลังพูดถึงน้ำหนักของเจ้าต่างหาก'" 'ลิธ' ชี้ไปยังรอยเท้าลึกที่ปรากฏนอกบ้าน และเสียงพื้นไม้ที่ดังเอี๊ยดอ๊าด อันเกิดจากการควบคุม 'กราวิตี้ ฟิวชั่น' อันไร้ประสิทธิภาพของนาง "'เหตุใดเจ้าจึงได้มีอาการร้อนรนเช่นนี้เล่า'" "'ข้าคิดว่าท่านกำลังพูดถึง...'" ความทรงจำอันเลือนรางเกี่ยวกับเหตุการณ์ ณ เครื่องชั่งน้ำหนัก ที่ได้เปิดเผยตัวเลขอันน่าอับอายของนางให้แก่ 'ลิธ' และ 'อาจาทาร์' ได้เห็น ทำให้ 'ทิสต้า' หน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม ครั้นเมื่อตระหนักได้ว่าครอบครัวไม่จำเป็นต้องรับรู้ถึงความผิดพลาดอันน่าขายหน้านี้ นางจึงรีบเปลี่ยนประเด็นสนทนาอย่างรวดเร็ว "หมายถึง... นั่นก็ยังไม่ตลกนะ! เจ้าไม่ควรจะล้อเลียนน้ำหนักของผู้หญิงนะ" "'แล้วน้ำหนักของเจ้าล่ะ?'" 'ราอาซ' เกาหัวอย่างงงงวย "'เจ้าดูเหมือนเดิมกับตอนที่ออกไปตอนเช้านี้เลย บางทีอาจจะผอมลงด้วยซ้ำ'" มันไม่เป็นความจริง แต่เขาก็ได้เรียนรู้จากประสบการณ์ว่า คำชมเชยจะช่วยคลี่คลายปัญหาที่กำลังรบกวนจิตใจบุตรสาวของเขาได้ "'ขอบคุณค่ะพ่อ'" นางหัวเราะคิกคัก "'แต่จริงๆ แล้วมันตรงกันข้ามต่างหาก ข้าไขว่คว้าปัญหาเกี่ยวกับพลังชีวิตของข้าได้สำเร็จแล้ว'" "'เจ้าหมายความว่าพวกเจ้าประสบความสำเร็จในการครอบครอง 'ฮาร์โมไนเซอร์' งั้นหรือ?'" 'เอลิน่า' มองไปยังลำคอของ 'ทิสต้า' ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อสังเกตว่าไม่มีสิ่งใดอยู่บนนั้น 'ลูกๆ ของข้าถูกปฏิบัติอย่างไม่ยุติธรรมเพราะธรรมชาติของอสูรอยู่แล้ว การต้องสวมปลอกคอโลหะเหมือนสุนัข เป็นสิ่งสุดท้ายที่ลูกสาวข้าต้องการ นางคิดในใจ "'ไม่เพคะ ข้าปล่อยให้ทั้งสามส่วนในตัวข้าหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว และตอนนี้ข้าคือ... ข้าคืออะไรกันแน่?'" นางหันไปถาม 'ลิธ' พูดไม่ออก