ในขณะที่คามิล่ากำลังวุ่นวายกับการทำอาหาร ลิธยืนปล่อยให้สายน้ำเย็นฉ่ำชำระล้างร่างกาย พลางลอบประเมินสภาวะจิตใจของตนเอง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องอยู่ห่างจากโซลัสนานถึงเพียงนี้ และมันทำให้เขาได้ตระหนักเป็นครั้งแรกว่าพันธนาการระหว่างพวกเขาทั้งสองมีอิทธิพลต่อการดำเนินชีวิตของเขามากเพียงใด หากปราศจากนาง โลกโวการ์แห่งนี้ก็ช่างเงียบสงัดจนน่าใจหาย สายน้ำอุ่นที่ไหลรินผ่านกายไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลายแม้แต่น้อย ความเหนื่อยล้าทั้งทางกายและใจยังคงเกาะกิน สำหรับเขาแล้ว ทุกสิ่งดูจะเป็นการเสียเวลาไปเสียหมด ลิธจึงหันไปครุ่นคิดถึงความคืบหน้าในงานวิจัยเพื่อผูกวิญญาณของตนเองเข้ากับโวการ์ ’การกลายเป็นวัตถุต้องสาปนั้นตัดทิ้งไปได้เลย แบล็กสตาร์ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ต่อให้วางแผนมานานนับปีก็อาจพังพินาศได้เพียงเพราะความผิดพลาดเล็กน้อย ส่วนการกลายเป็นอันเดดนั้นพอจะเป็นไปได้ แต่หากไม่ใช่การเป็นลิช เผ่าพันธุ์อื่นๆ ต่างก็มีข้อจำกัดมากเกินไป’ ’หลังจากเปรียบเทียบบันทึกกับคัลล่า แม้จะใช้งานวิจัยของนางเป็นรากฐาน แต่มันก็ยังต้องใช้ความพยายามอีกมหาศาล ไม่มีวิธีการที่ตายตัว ทุกคนต้องค้นหาหนทางที่เหมาะสมเพื่อให้วิญญาณและพลังชีวิตของตนแยกออกจากกันและถูกกักเก็บไว้ให้ได้’ ’กระบวนการนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเหมือนกับตัวบุคคลที่พยายามจะทำมัน ไม่มีสูตรสำเร็จหรือทางลัด บัดซบเอ๊ย ในโลกนี้การสังเวยผู้บริสุทธิ์จะทำให้เจ้ากลายเป็นพวกวิปริตหาใช่ลิชไม่’ ’จนถึงตอนนี้ ทางเลือกที่ดีที่สุดของผมคือความบ้าคลั่งของอาร์ธาน หากธรุดทำได้ ผมก็ต้องทำได้ มีผู้คนมากมายบนโวการ์ที่ไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่ ด้วยวิชาอินวิกอเรชันและการสลักสรีระ ผมสามารถเปลี่ยนใครก็ได้ให้กลายเป็นภาชนะที่เหมาะสม... อย่างน้อยก็ในทางทฤษฎีล่ะนะ’ ’ผมจะเก็บมันไว้เป็นแผนสำรองหากหาทางอื่นที่แน่นอนกว่านี้ไม่ได้ การต้องทำกระบวนการซ้ำซากนั้นช่างน่ารำคาญใจ และที่สำคัญ โโซลัสอาจจะไม่ยินดีกับความคิดนี้นัก’ มีเพียงความคิดถึงเหล่าผู้เป็นที่รักเท่านั้น ที่ฉุดรั้งไม่ให้เขามองเห็นชีวิตมนุษย์เป็นเพียงตัวเลขทางสถิติหรือการวิเคราะห์ผลกำไรขาดทุน ’ข่าวร้ายคือผมยังคงเป็นสัตว์ร้าย และหากไม่มีโซลัส ครอบครัวก็เป็นเพียงสิ่งเดียวที่รั้งไม่ให้ผมกลายเป็นลิชที่มีชีวิต ส่วนข่าวดีคือ ตอนนี้ผมสามารถห่วงใยใครสักคนได้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีประโยชน์ต่อผมเลยก็ตาม’ ’สมัยที่ยังอยู่ในสถาบัน ผมคงไม่ชายตาแลคนอย่างคามิล่าเลยสักนิด ยูเรียลและคนอื่นๆ เป็นเพียงเครื่องมือสู่จุดหมายเท่านั้น แม้ตอนนี้ผมจะอยู่ตัวคนเดียว แต่ผมก็นึกเสียใจที่ปฏิบัติต่อยูเรียลแบบนั้น และเสียใจที่ยอมปล่อยฟลอเรียไปโดยไม่แม้แต่จะพยายามต่อสู้เพื่อรั้งนางไว้’ ’แต่ตอนนี้ ความรู้สึกที่ผมมีต่อคามิล่านั้นแรงกล้าพอที่ตราบใดที่เรายังใกล้ชิดกัน ผมจะสามารถต่อสู้กับความว่างเปล่าในจิตวิญญาณได้ ผมไม่อยากจะทำลายทุกอย่างพังพินาศเหมือนที่เคยทำกับฟลอเรีย’ ’ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ผมพูดคำนี้ออกมา แต่ผมดีใจที่ผมกับโซลัสต้องแยกจากกัน ผมพึ่งพานางมากเกินไปจนการควบคุมตัวเองและอารมณ์ของผมแทบจะพิการไปหมดแล้ว’ ลิธเดินเข้าไปหาคามิล่าในห้องครัว กลิ่นหอมกรุ่นที่แผ่ซ่านมาจากเตาอบทำให้ท้องของเขาแผดคำรามขึ้นมาอีกครั้ง เขาใช้เวทจิตวิญญาณจัดโต๊ะอาหารพลางครุ่นคิดว่าจะเริ่มเปิดบทสนทนาเกี่ยวกับข่าวล่าสุดอย่างไรดี ’ทุกครั้งที่ผมพูดว่า "เรามีเรื่องต้องคุยกัน" ฟลอเรียมักจะคิดว่าผมจะบอกเลิกนาง เหมือนกับที่คามิล่ารู้สึกว่าประโยค "ผมมีเรื่องจะบอกคุณ" มันดูเป็นลางร้าย ผมไม่เหลือประโยคเปิดใจสวยๆ แล้ว และเมื่อไม่มีโซลัส ผมก็เหลือเพียงการเข้าหาแบบตรงไปตรงมาเท่านั้น’ เขาคิดในใจ คามิล่าเตรียมอาหารที่เทียบได้กับลาซานญ่าของโลกโวการ์ และฝีมือที่ฝึกฝนมาอย่างดีก็ทำให้น่าลิ้มลองยิ่งนัก "มันควรจะเหลือไว้กินมื้อที่สองนะ!" คามิล่าอุทานออกมา เมื่อเห็นลิธใช้ขนมปังปาดกวาดถาดอาหารจนเกลี้ยงหลังจากตักเป็นจานที่สาม "ผมหิวหน่ะ" "อุตส่าห์ลงแรงในครัวแทบตาย แต่คุณกลับกินทุกอย่างเกลี้ยงในไม่กี่นาที อย่างน้อยก็น่าจะชวนคุยสักนิด หรือชมคนทำบ้าง ไม่ใช่ก้มหน้าก้มตากินเหมือนโทรลล์ผู้หิวโหยแบบนี้" นางบ่นอุบอิบ "มันอร่อยมากจริงๆ คามิ คุณเป็นแม่ครัวที่ยอดเยี่ยมมาก เดี๋ยวผมจะล้างจานชดเชยความตะกละของผมเอง" ลิธกล่าว พลางหวังว่านางคงจำไม่ได้ว่าด้วยเวทมนตร์แห่งความมืด เขาใช้เวลาไม่ถึงนาทีก็จัดการกับ 'งานหนัก' นี้ได้แล้ว คามิล่าดูจะพอใจกับข้อเสนอของเขา เพราะมีจานชามต้องล้างมากมายและนางเองก็ต้องการคนช่วย คำชมนั้นช่วยเติมความหวานให้หัวใจของนางเต้นระรัว "ผมได้รับเชิญไปงานวันเกิดของเลดี้เออร์นาส และผมสงสัยว่าคุณอยากจะไปในฐานะคู่เดทของผมไหม" ลิธทิ้งระเบิดลูกใหญ่กลางโต๊ะอาหาร จนส้อมในมือของคามิล่าร่วงหล่นลงบนจาน "นั่นคืองานใหญ่มากเลยไม่ใช่เหรอ?" นางเอ่ยถามพลางลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "ใช่ งานวันเกิดของจิรินี่เป็นวันครบรอบแต่งงานของนางด้วย ปีนี้ครบรอบปีที่ 25 พอดี นางกับผมจะได้รับรางวัลจากภารกิจที่โอเธอร์ ดังนั้นจะมีพวกขุนนางจองหอง เชื้อพระวงศ์ และจอมเวทไปร่วมงานมากมาย" "ฉันไม่ค่อยถูกโฉลกกับงานกาล่าเท่าไหร่เลย" คามิล่ารู้สึกมวนท้องขึ้นมาทันที "ฉันไม่เคยไปงานแบบนั้นเลย ไม่มีชุดจะใส่ และมารยาททางสังคมก็สนิมเกาะจนแทบจำไม่ได้แล้ว อีกอย่าง ถ้าฉันไปกับคุณ ทุกสายตาต้องจับจ้องมาที่ฉันแน่ๆ มันคงจะอึดอัดมาก ขอบคุณที่ชวนนะ แต่บางทีคุณน่าจะพาทิสต้าไปแทนมากกว่า" "ที่จริง ครอบครัวของผมได้รับเชิญกันหมดแล้ว ทิสต้าเองก็จะไปกับคู่เดทของนาง ผมเป็นเพื่อนกับครอบครัวเออร์นาสมาตั้งแต่ตอนที่ผมเดทกับลูกสาวของพวกเขา... ฟลอเรีย ผมเข้าใจนะถ้าคุณจะ..." ลาซานญ่าในท้องของคามิล่าพุ่งพล่านราวกับโรมิโอที่โหยหาจะกลับไปเคียงคู่กับจูเลียตที่รออยู่บนจาน "ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันยินดีจะไปกับคุณ" คามิล่าขัดจังหวะเขาทันควัน โอกาสที่จะได้พบกับอาจารย์ของนางเป็นแรงจูงใจที่แข็งแกร่งอยู่แล้ว แต่การได้รู้ว่าครอบครัวของลิธจะอยู่ที่นั่นด้วย รวมถึงภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นจาก 'แฟนเก่า' มอบความกล้าหาญทั้งหมดที่นางต้องการ "งานมีเมื่อไหร่คะ?" "อีกสองสัปดาห์ข้างหน้า ผมได้รับคำเชิญก่อนจะไปภารกิจที่เมคอชเสียอีก ที่ไม่ได้บอกก่อนหน้านี้เพราะเห็นว่าคุณมีเรื่องวุ่นๆ ให้จัดการเยอะแล้ว" เขาอธิบายเพื่อความปลอดภัย "โอ้พระเจ้า ฉันมีเรื่องต้องทำเยอะเลย ทั้งหาชุด บทเรียนมารยาท แล้วก็ต้องฝึกซ้อมอีก" คามิล่าใช้ส้อมจิ้มลาซานญ่าที่เหลือราวกับว่ามันได้ทรยศนางไปเสียแล้ว "ผมเตรียมทุกอย่างที่คุณต้องการให้ได้เอง คุณไปในฐานะแขกของผม เพราะฉะนั้นผมเลี้ยงเอง ยกเว้นว่าจะมีเหตุฉุกเฉินเรียกตัว ผมจะอยู่เคียงข้างคุณตลอดทั้งงาน" เขาคว้ามือของนางขึ้นมาจุมพิตเบาๆ ทำให้คามิล่าเขินจนหน้าแดงซ่าน "จริงเหรอคะ? คุณจะทำเพื่อฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?" แม้แต่ชุดราตรีที่เรียบง่ายที่สุดก็มีราคาแพงลิบลิ่ว นางรู้ดีว่ามันหมายความว่าอย่างไรสำหรับคนขี้งกอย่างลิธ "แน่นอน ผมจะประดิษฐ์เครื่องประดับให้คุณด้วย" คามิล่ามองว่าข้อเสนอนั้นมาจากความรัก แต่ความจริงแล้วนั่นคือวิธีประหยัดเงินของเขาต่างหาก ต้องขอบคุณพ่อตาของเรน่า... เซเคล ช่างตีเหล็กคนนั้น ที่ทำให้ลิธสามารถหาวัตถุดิบได้ในราคามิตรภาพ ลิธเรียนรู้การใช้เวทมนตร์ในเตาหลอมเพื่อขึ้นรูปโลหะมีค่ามานานแล้วโดยไม่ต้องพึ่งช่างทอง แม้แต่ในอดีต เครื่องประดับทุกชิ้นที่เขามอบให้ใคร ต่างก็ถูกสร้างขึ้นด้วยต้นทุนที่ต่ำที่สุดเสมอ "ขอบคุณมากนะคะ" คามิล่าเกือบจะหลั่งน้ำตาด้วยความซาบซึ้ง "หากมีอะไรที่ฉันจะตอบแทนคุณได้ แค่คุณเอ่ยปากมานะคะ" นางลูบไล้มือของเขากับแก้มก่อนจะจุมพิตมัน "ที่จริงก็มีนะ... พูดถึงเรื่องจาน ลาซานญ่าคำนั้นคุณจะกินไหม?" ลิธชี้ไปที่อาหารที่เหลือในจานของนาง "กินค่ะ กินแน่นอน!" นางรีบตักเข้าปากคำโตเพื่อยืนยันคำพูด ลิธเป็นคนทำลายบรรยากาศซึ้งๆ นี้เอง สิ่งที่คามิล่าทำได้ดีที่สุดตอนนี้คือการเอาคืนเขาเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้แหละ