Chapter 2790: นิมิต เอเมอรี่รอคอยคำอธิบายของออราเคิลด้วยความรู้สึกถึงน้ำหนักในคำพูดของเธอ ออราโรร่าแทบจะไม่พูดจาเป็นปริศนาหากไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่เธอกำลังจะเปิดเผย... ทันใดนั้น ทะเลภายนอกก็สั่นสะเทือน แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าหาชายฝั่ง พลังที่แม้แต่กระแสน้ำยังต้องก้มหัวให้กับการมาถึงของมัน เอเมอรี่จำสัมผัสพลังที่คุ้นเคยนี้ได้ในทันที เท้าเปล่าสัมผัสกับพื้นหินพร้อมหยดน้ำที่กระเซ็นราวกับเกล็ดคริสตัลไปทั่วห้องสลัว ร่างหญิงสาวก้าวผ่านประตูเข้ามาด้วยท่าทางราวกับเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้ ผิวของนางเป็นสีฟ้าจางที่เปล่งประกาย เรียบเนียนดั่งหยกขัดเงา เส้นผมสีขาวยาวสยายลงมาเบื้องหลังราวกับผ้าไหมที่พลิ้วไหว ใบหูที่มีครีบกระตุกเล็กน้อยขณะที่นางกวาดสายตามองเอเมอรี่ เจ้าหญิงเนย์ทิริแห่งท้องทะเลไร้สิ้นสุด ลูกครึ่งราชวงศ์แห่งอาณาจักรใต้สมุทรชัมบาลา เอเมอรี่ลุกจากที่นั่งและโค้งคำนับอย่างให้เกียรติทันที “ท่านเนย์ทิริ” ดวงตาสีฟ้าอ่อนของนางจ้องเขม็งมาที่เขา ประกายความซุกซนวูบไหว รอยยิ้มขี้เล่นปรากฏขึ้นที่มุมปาก “ยินดีด้วยนะที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ได้สำเร็จ...” นางกล่าวพลางก้าวเข้ามาหาเขาด้วยท่วงท่าสง่างามดุจนักล่า มือของนางยกขึ้นใช้นิ้วเคาะเบาๆ ที่หัวไหล่เขา “ด้วยระดับพลังของเจ้าตอนนี้ ไม่จำเป็นต้องเรียกข้าว่าท่านแล้ว เรียกข้าว่าพี่อิริก็พอ” ใบหน้าของนางขยับเข้ามาใกล้จนชิด—แล้วจู่ๆ ก็ชะงักค้างไป รอยยิ้มเลือนหายไป แทนที่ด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก “ไม่มีทาง... สองจักรวาลเนี่ยนะ?!!!” นางถอยหลังไปหนึ่งก้าว จ้องมองเขาเหมือนกับเพิ่งเคยเห็นเขาเป็นครั้งแรก “สองจักรวาลในเวลาเพียงยี่สิบปี...” นางพึมพำพลางเหลือบมองออราโรร่าเพื่อขอคำยืนยัน ออราเคิลเพียงพยักหน้ารับ เนย์ทิริหวีดร้องออกมาเบาๆ “บ้าไปแล้ว” นางเริ่มเดินวนรอบตัวเขาเหมือนผู้ประเมินที่กำลังตรวจสอบวัตถุโบราณล้ำค่า “เจ้าอายุยังไม่ถึงร้อยปีด้วยซ้ำใช่ไหม?” รอยยิ้มกลับมาที่ริมฝีปากของนางอีกครั้ง “น่าทึ่ง... น่าทึ่งจริงๆ” จากนั้นนางก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ ดวงตาเป็นประกายแวววาวอย่างหยอกเย้า “เจ้าคิดยังไงกับพี่สาวคนนี้บ้าง?” นางถามอย่างอ่อนหวาน “สนใจอยากเป็นเจ้าชายแห่งชัมบาลาไหมล่ะ?” เอเมอรี่หัวเราะแห้งๆ “พี่ครับ... พี่ต้องล้อผมเล่นแน่ๆ” “อ้าว? งั้นเหรอ?” เนย์ทิริเลิกคิ้ว นางดูเหมือนพร้อมจะรุกต่อด้วยคำพูดหยอกล้อ แต่ออราโรร่ายกมือขึ้นเพียงเล็กน้อย—แค่ท่าทางที่นุ่มนวลเพียงครั้งเดียว เนย์ทิริหยุดทันที “จ้าๆ...” เจ้าหญิงแห่งท้องทะเลถอนหายใจอย่างโอเวอร์พลางถอยห่างออกมา “เขามีอาจารย์สาวแสนสวยคนนั้นจับจองไปแล้วสินะ?” เอเมอรี่กระแอมไออย่างกระอักกระอ่วน เนย์ทิริหยิบถุงเล็กๆ ออกมาจากเอวแล้วโยนให้เขา “เอาไป นี่คือทั้งหมดที่ข้าเตรียมมาให้” เอเมอรี่รับไว้และใช้สัมผัสเทพกวาดดูทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้าง วัตถุดิบหายากกว่าร้อยชนิด ทั้งสมุนไพรทางทะเลระดับสูง แร่ธาตุที่ผ่านการกลั่น และชิ้นส่วนจากสัตว์ทะเลลึก สิ่งเหล่านี้มีมูลค่ามหาศาล เขามองไปยังหญิงสาวทั้งสองเพื่อขอคำอธิบาย ออราโรร่าเป็นฝ่ายตอบก่อน “มันเป็นการสนับสนุนสำหรับการฟื้นฟูกิจการปรุงยาของเจ้า” ไม่น่าแปลกใจที่ออราเคิลรู้สถานการณ์ปัจจุบันของเขา และดูเหมือนว่าเธอจะเป็นคนประสานงานให้ชัมบาลามาช่วยเหลือ เนย์ทิริแค่นเสียง “แหม... เราไม่ได้ให้เปล่าๆ หรอกนะ พ่อของข้ายังรอเซรั่มยีนที่เจ้าสัญญากับเขาไว้อยู่” เอเมอรี่พยักหน้าอย่างจริงใจ “ครับ... ผมขออภัยที่ล่าช้า โครงการจะเริ่มใหม่ในเร็วๆ นี้ ผมจะรีบแจ้งให้ทั้งสองทราบทันทีที่มีผลลัพธ์” “ดี” เนย์ทิริกอดอกอย่างพึงพอใจ แต่ออราโรร่ายังไม่จบเพียงเท่านี้ จากแขนเสื้อของเธอ มีแสงจางๆ ปรากฏขึ้น—พืชขนาดเล็กบอบบางลอยละล่องกลางอากาศจนมาหยุดลงบนฝ่ามือของเอเมอรี่ เขารู้จักมันทันที [ผลบัวสปริง] หายากยิ่งยวด ว่ากันว่าในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมามีเพียงไม่กี่ต้นเท่านั้นที่เติบโตในสถาบัน เขาเคยทานมันมาแล้วครั้งหนึ่งจึงรู้ถึงคุณค่าของมัน ผลไม้นี้เพียงผลเดียวสามารถผลักดันให้เขาเลื่อนขั้นในเส้นทางการบำเพ็ญเพียรได้อีกระดับ แต่ในขณะที่ความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัว ออราโรร่าก็เอ่ยขึ้นเบาๆ “อย่าเพิ่งกินมัน เจ้าจะต้องใช้มันในภายหลัง” เอเมอรี่เงยหน้าขึ้นมองทันที นี่ต้องเป็นหนึ่งในนิมิตที่เธอเห็นเกี่ยวกับเขา และการได้ยินเช่นนั้นทำให้ความรู้สึกไม่สบายใจก่อตัวขึ้นในหัวใจของเอเมอรี่ พืชระดับสูงที่มีสรรพคุณในการฟื้นฟูอันทรงพลัง... นี่หมายความว่าใครบางคนที่ใกล้ชิดกับเขาจะตกอยู่ในอันตรายใช่หรือไม่? เขาครุ่นคิด เอเมอรี่พยักหน้าและรับของขวัญนั้นด้วยความซาบซึ้ง “ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง” ออราเคิลกล่าว สีหน้าของเธอเคร่งขรึมขึ้น “จงฟังให้ดี...” คำพูดต่อมาไม่ได้ผ่านริมฝีปากของเธอ แต่ดังก้องเข้าไปในจิตใจของเขาโดยตรง หลายนาทีต่อมา เอเมอรี่จากเกาะนั้นออกมาพร้อมกับจิตใจที่หนักอึ้ง คำทำนายของออราเคิลยังคงดังก้องราวกับเสียงกระซิบแห่งโชคชะตา <หมอกแห่งการทำลายล้างมอดไหม้ถูกสายลมพัดกระจัดกระจาย โชคชะตาที่เคยแตกสลาย... บัดนี้ถูกยกขึ้นอย่างแผ่วเบา จากห้วงลึกที่ว่างเปล่า ก้าวอันรุ่งโรจน์ได้พุ่งทะยานขึ้น—สะพานแห่งความหวังได้ตื่นขึ้นแล้ว> นี่คือนิมิตที่เธอเห็นในตัวเอเมอรี่ ซึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากการเข้ามามีส่วนร่วมของตัวเขาในอนาคต แต่ข้อความที่สองคือคำเตือนที่แท้จริง <พายุที่ถูกม่านบังตาซุ่มรออยู่บนเส้นขอบฟ้า ในส่วนลึกของมัน ฝนโลหิตกำลังหลับใหลอยู่ในเงามืด เหล่าสรรพสัตว์นับร้อยแห่งแสงและเงาพัวพันกัน ถักทอสิ่งกีดขวางแห่งเขี้ยวเล็บและความหวาดกลัว จงปกป้องหัวใจของเจ้าไว้ ผู้พเนจรแห่งโชคชะตาที่แตกสลาย จงก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางที่เจ้าเลือกไว้อย่างมั่นคง> น่าเสียดายที่เอเมอรี่เป็นผู้ทำลายโชคชะตา นิมิตที่เกี่ยวกับตัวเขาจึงมักจะคลุมเครือเสมอ และออราเคิลก็ไม่สามารถให้ความชัดเจนได้มากกว่านี้ เอเมอรี่ก้าวผ่านประตูมิติกลับไปยังที่พักของเขาในเมืองเซนทอรี หัวใจของเขายังคงเต็มไปด้วยความกังวล เขานึกถึงเพื่อนๆ ทั้งแธร็กซ์ที่ยังคงอยู่แนวหน้า และเคลียที่ยังคงสูญหาย เขาตัดสินใจส่งข้อความไปหาแธร็กซ์เพื่อขออัปเดตสถานการณ์และกำชับให้เขากลับบ้าน แม้เพียงชั่วครู่หากเป็นไปได้ ส่วนเรื่องของเคลีย... แม้จะเป็นเรื่องปกติที่จอมเวทจะเก็บตัวบำเพ็ญเพียรเป็นเวลาหลายปี แต่เอเมอรี่ไม่สามารถรอคอยโดยไม่มีข่าวคราวต่อไปได้อีกแล้ว เขาตัดสินใจลงมือด้วยตัวเอง เอเมอรี่สูดลมหายใจเบาๆ ก่อนจะเรียก [อวตารมืด] ออกมา ในฐานะส่วนขยายของวิญญาณตนเอง มันรับรู้ได้ถึงความเร่งรีบของเขา—อาจจะรู้สึกรุนแรงกว่าตัวเขาเสียด้วยซ้ำ มันเข้าใจถึงความกลัวที่ไม่อาจพูดออกมาได้ต่อความปลอดภัยของเคลีย “ใช้ทุกวิถีทางเท่าที่จะทำได้” เอเมอรี่สั่ง “แต่อย่าให้ถูกจับได้ก็พอ” ร่างแยกพยักหน้าหนึ่งครั้งก่อนที่ร่างนั้นจะคลายตัว สลายกลายเป็นหมอกสีดำที่จางหายไปในอากาศ “ข้าหวังว่า... จะไม่มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น” แต่ความหวังเพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ เอเมอรี่กลับเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวของเขา คำทำนายนั้นยังคงลอยวนอยู่เหนือหัวราวกับพายุที่มองไม่เห็น ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เอเมอรี่ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องเตรียมพร้อมรับมือให้ได้