Chapter 2801: เงาสะท้อนหลังชัยชนะ หลังจากต้องอดทนทำตามขั้นตอนอันแสนน่าเบื่อหน่ายในการขอรับเงินรางวัล อดัมก็ก้าวออกมาจากประตูโคลอสเซียม ในที่สุด ราตรีเริ่มคืบคลานเข้าสู่เมืองดอว์นสตาร์ ท้องฟ้าย้อมไปด้วยแสงสีส้มดั่งถ่านไฟในยามที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าที่ขรุขระ เจนนี่เดินตามเขามาอย่างใกล้ชิด เสียงคำรามกึกก้องของผู้ชมหลายหมื่นคนจางหายไปนานแล้ว ฝูงชนส่วนใหญ่กระจายตัวออกไปตามเส้นเลือดใหญ่ของเมือง—หลั่งไหลเข้าสู่โรงเตี๊ยม บ่อนพนัน และร้านรวงริมทาง ทุกคนต่างตื่นเต้นที่จะได้หวนนึกถึงภาพของเลือดและเกียรติยศที่เพิ่งได้เห็นมากับตา เสียงดนตรีดังแว่วมาจากตรอกซอกซอยห่างไกล ผสมปนเปไปกับเสียงหัวเราะ เสียงเชียร์ของเหล่านักดื่ม และเสียงเหรียญวิญญาณกระทบกัน “ด้วยชัยชนะติดต่อกันแบบนี้ เราคงไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทุนไปอีกนานเลยล่ะ” เจนนี่กล่าว อดัมเดินอย่างใจเย็น สีหน้าเรียบเฉยก่อนจะตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ “ยังห่างไกลจากเป้าหมายสุดท้ายของเรานัก” ความตื่นเต้นของเจนนี่ลดน้อยลงเล็กน้อย เธอถอนหายใจพลางพยักหน้า “ใช่... คุณพูดถูก น่าเสียดายที่ตอนนี้พลังของทรักซ์ถูกเปิดเผยแล้ว วิธีการนี้คงใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป อัตราต่อรองคงไม่ใจดีกับเราขนาดนี้แล้ว” ฝีเท้าของเธอช้าลง ความมั่นใจในน้ำเสียงอ่อนลง แทนที่ด้วยความลังเลชั่วครู่ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดขึ้นอีกครั้ง “จริงๆ แล้ว... ก่อนที่ฉันจะมาที่นี่... ท่านปู่ของฉันได้เอ่ยถึงเรื่องการสนับสนุนคุณอย่างเต็มที่...” อดัมหยุดเดิน เธอยังคงกล่าวต่อโดยก้มสายตาลง “เขายินดีที่จะทุ่ม... ถ้าคุณต้องการ... หินวิญญาณยี่สิบพันล้านก้อน... พวกเรา...” ก่อนที่เธอจะพูดจบ อดัมก็ยกมือขึ้นขัดจังหวะอย่างหนักแน่น “ไม่” เจนนี่เงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ “ความช่วยเหลือของคุณมันมากเกินพอแล้ว” อดัมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พวกเราจะหาจำนวนนั้นด้วยตัวเอง” ไม่มีความโอหังในน้ำเสียงของเขามีเพียงความแน่วแน่เท่านั้น เจนนี่พินิจมองเขาอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นความลังเลของเธอก็หายไปอย่างช้าๆ ความมุ่งมั่นที่คุ้นเคยกลับคืนสู่ดวงตาของเธอ เธอตัวตรงขึ้นและเริ่มพูดอย่างรวดเร็ว โดยเสนอแผนทางเลือกหลายประการ ทั้งเครือข่ายการค้า การแลกเปลี่ยนใต้ดิน และเส้นทางการลงทุน แต่แล้วเธอก็หยุดกลางคัน คิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน “ทำไม...” เธอพึมพำพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ “ถนนถึงได้เงียบขนาดนี้?” ความตระหนักรู้ถาโถมเข้าใส่เธอในจังหวะต่อมา เสียงของเมือง ทั้งดนตรี เสียงพูดคุย และเสียงฝีเท้า หายไปหมดสิ้น หายไปอย่างสมบูรณ์ เจนนี่หันขวับไปทางอดัม สัญชาตญาณของเธอกรีดร้อง แต่เขายังคงนิ่งสงบ สายตาจับจ้องไปข้างหน้า “อยู่ใกล้ฉันไว้” เขากล่าว ในเสี้ยววินาทีถัดมา แสงสนธยาอันอบอุ่นก็หรี่ลงอย่างผิดธรรมชาติ เงาเริ่มยืดขยายและบิดเบี้ยว ปีนป่ายขึ้นไปบนผนังของอาคารใกล้เคียงราวกับสิ่งมีชีวิต พื้นที่รอบตัวพวกเขามืดมิดลงราวกับถูกกลืนกินโดยม่านลึกลับ ค่ายกลถูกกระตุ้นขึ้นแล้ว ถนนบิดเบี้ยว ขอบเขตของมันละลายกลายเป็นอาณาเขตปิดตาย อาคารยังคงตั้งอยู่ แต่มีบางอย่างผิดปกติ—ขอบของมันพร่าเลือน อากาศหนาแน่นขึ้น และโลกทั้งใบรู้สึกราวกับถูกผนึกไว้ “เราต้องรีบออกไป—เดี๋ยวนี้!” เจนนี่กล่าวอย่างเฉียบขาด เจนนี่หมุนตัวไปรอบๆ สายตาของเธอกวาดมองไปทั่วถนนที่บิดเบี้ยวเพื่อหาโครงสร้างของค่ายกล เส้นใยพลังวิญญาณสั่นไหวอย่างแผ่วเบาในอากาศ มันซ้อนทับกันอย่างซับซ้อนและถูกบดบังอย่างตั้งใจ ใครก็ตามที่วางกับดักนี้รู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่ ก่อนที่เธอจะวิเคราะห์ได้เสร็จ มือของอดัมก็พุ่งออกไปคว้าแขนเธอไว้แน่น เขากระชากเธอไปด้านข้าง ในจังหวะเดียวกันนั้น เงาบนผนังใกล้ๆ ก็ลอกออกมาดั่งของเหลวสีดำ ร่างหนึ่งพุ่งออกมา—เงียบเชียบและถึงตาย กริชที่อาบไปด้วยพลังแห่งขุมนรกพุ่งเข้าหาจุดที่เจนนี่เคยยืนอยู่เมื่อวินาทีก่อน จิตสังหารที่อัดแน่นอยู่ในการโจมตีนั้นรุนแรงจนน่าเหลือเชื่อ หนักแน่นพอที่จะทำให้อากาศรอบข้างแทบขาดใจ มันเป็นพลังที่เหนือกว่าระดับจอมเวท (Magus Realm) เจนนี่รู้สึกหนังหัวชาไปหมด หากอดัมช้ากว่านี้เพียงเสี้ยววินาที เธอคงตายไปแล้ว นักฆ่าพลาดเป้าและไม่รีรอ ร่างของเขาบิดเบี้ยวกลางการจู่โจม ละลายหายกลับเข้าไปในเงาเสมือนไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้น “นักฆ่าระดับมหาจอมเวท!” เจนนี่อุทาน ความตื่นตระหนกพุ่งพล่านในน้ำเสียง “เป็นไปได้ยังไงกัน?!” อดัมไม่ตอบ เขาไม่ได้เคลื่อนไหวเพื่อตอบโต้ ดวงตาของเขาปรือลงครึ่งหนึ่ง สีหน้าสงบนิ่งอย่างน่าขนลุก สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ (Divine Sense) คลี่ขยายออกมาอย่างเงียบเชียบ กระจายไปทั่วพื้นที่ที่ถูกผนึกราวกับคลื่นล่องหน สามคน เขาพิจารณาแล้ว คนหนึ่งซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง—ผู้ถือกริชที่พรางตัวได้อย่างสมบูรณ์แบบ กำลังรอโอกาสครั้งต่อไป อีกคนหนึ่งลอยตัวอยู่เหนือศีรษะ หมอบอยู่บนหลังคาใกล้ๆ พลังของเขาถูกกดทับไว้อย่างแม่นยำ ขอบเขตของอาวุธยาว—ไม่สิ หอก—นั้นเลือนรางจนแทบมองไม่เห็น ปลายหอกแผ่ซ่านความผันผวนของพลังจักรวาลที่หนาแน่น คนที่สามยืนอยู่ไกลออกไป เป็นหญิงสาว เธอไม่ได้ซ่อนตัว เธอยืนอยู่อย่างเปิดเผยภายในอาณาเขตของค่ายกล ชุดคลุมสีเข้มของเธอสะบัดพลิ้วแม้ไร้สายลม ดวงตาของเธอเปล่งประกายสีม่วงเข้มอย่างผิดธรรมชาติ แสงอักขระหมุนวนอย่างช้าๆ ภายในม่านตา เลเยอร์ของอาคมทับซ้อนกันอยู่รอบตัวเธอราวกับมงกุฎล่องหน ปรมาจารย์วิญญาณผู้สร้างค่ายกลนี้ ชั่วขณะหนึ่ง ความประหลาดใจที่แท้จริงปรากฏขึ้นในใจเขา เขายังคงปลอมตัวเป็นผู้ฝึกตนระดับจอมเวทอยู่ การส่งนักฆ่าระดับมหาจอมเวทถึงสามคนมาจัดการผู้ฝึกตนระดับจอมเวทสองคน... นั่นไม่ใช่ความระมัดระวัง นั่นคือการกวาดล้าง “นิยามของคำว่าเกินกว่าเหตุจริงๆ” อดัมพึมพำ เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและกล่าวออกมา น้ำเสียงดูสบายๆ ราวกับเบื่อหน่าย “พวกเจ้าต้องการอะไร?” หญิงสาวไม่ตอบ แต่เธอยกมือเรียวบางขึ้นข้างหนึ่ง พื้นดินสั่นสะเทือน โซ่ตรวนสีดำพุ่งทะลุขึ้นมาจากใต้พื้นหินอย่างรุนแรง มันถูกหลอมขึ้นจากพลังเวทที่เข้มข้นและสลักด้วยอักขระพันธนาการ มันตวัดพันร่างของอดัมและเจนนี่ในทันที ล็อกการไหลเวียนของพลังวิญญาณและตรึงพวกเขาไว้กับตัวค่ายกล เจนนี่สูดหายใจเฮือกเมื่อพลังวิญญาณของเธอหยุดชะงัก ในขณะเดียวกัน นักฆ่าบนหลังคาก็เคลื่อนไหว เขาพุ่งตัวลงมาดั่งอุกกาบาต หอกในมือลุกโชนด้วยพลังจักรวาลที่หมุนวนอยู่รอบด้ามอย่างแน่นหนา อากาศกรีดร้องในยามที่อาวุธร่วงหล่นลงมา วิถีของมันแม่นยำ—พุ่งตรงไปยังหัวใจของอดัม ม่านตาของเจนนี่หดวูบ อดัมไม่หลบ เขาไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นป้องกัน “ข้าคิดว่า” เขาพึมพำอย่างใจเย็น “ข้าคงต้องบังคับให้เจ้าพูดออกมาเอง” ดวงตาของเขาเบิกโพลง สีทองอาบไปทั่วไอริส เนตรดารา—จุดระเบิด โซ่ตรวนที่พันธนาการเขาระเบิดออกทันทีกลายเป็นหมอกสีดำมลายสิ้น นักฆ่าที่พุ่งลงมาถูกตรึงไว้กลางอากาศเมื่อแรงกดดันมหาศาลบดขยี้ลงมา เวลาถูกยืดออก หนึ่งลมหายใจ นั่นคือทั้งหมดที่อดัมต้องการ มือของเขาเอื้อมออกไป แสงสว่างตอบรับ รัศมีเจิดจ้าปะทุขึ้นเบื้องหน้าพร้อมกับการปรากฏขึ้นของดาบ อัญมณีที่ฝังอยู่ตามด้ามดาบสว่างขึ้นทีละดวง อักขระสีทองลุกโชนไปทั่วใบดาบ เอ็กซ์คาลิเบอร์ ดาบศักดิ์สิทธิ์ส่งเสียงครางกระหึ่มเมื่อผนึกของมันถูกปลดปล่อย หอกพุ่งกระทบ เคร้ง—! การปะทะส่งคลื่นกระแทกกระจายไปทั่วพื้นที่ปิดตาย ทำให้กำแพงใกล้เคียงร้าวและฝุ่นฟุ้งกระจายไปในอากาศ ดวงตาของนักฆ่าที่ใช้หอกเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่ออย่างที่สุด การจู่โจมด้วยพลังเต็มสูบของเขา— ถูกสกัดกั้นไว้ได้อย่างง่ายดาย เขายังไม่ทันได้แม้แต่จะหายใจหอบ อดัมก้าวไปข้างหน้าและเหวี่ยงดาบ เส้นโค้งแห่งแสงสว่างเพียงเส้นเดียววาดผ่านอากาศ ฉัวะ!!! เลือดสาดกระเซ็นในยามที่ร่างของนักฆ่าหอกถูกแยกออกเป็นสองส่วนจากช่วงเอวอย่างสะอาดตา ครึ่งบนเลื่อนไถลจากครึ่งล่าง สิ้นใจก่อนที่ร่างจะกระทบพื้น ตายสนิทในทันที ความเงียบเข้าครอบงำ นักฆ่าสองคนที่เหลือผงะด้วยความตกใจ “ถอย!” หญิงสาวตะโกนอย่างเฉียบขาด ความเยือกเย็นของเธอแตกร้าวในที่สุด เธอหันหลังจะหนี—แต่พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเธอกลับมืดมิด และในเสี้ยววินาทีต่อมา รากไม้แห่งสนธยาก็พุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นหินอย่างรุนแรง มันบิดเบี้ยวราวกับอสรพิษที่มีชีวิต ตวัดรัดข้อเท้าและน่องของเธอด้วยแรงบดขยี้ ตรึงเธอไว้กับค่ายกลอย่างแน่นหนา เส้นทางหนีของเธอถูกตัดขาด นักฆ่าที่ใช้กริชตอบสนองเร็วกว่า ร่างของเขาไหววูบ กะพริบหายไปในอากาศขณะที่เขาหลบหนีด้วยความเร็วสูงสุด ในชั่วพริบตาเดียวเขาก็อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร เร่งความเร็วไปยังขอบเขตของพื้นที่ที่ถูกผนึกไว้ อดัมหันศีรษะไปเล็กน้อย “ใครบอกเจ้า... ว่าเจ้าหนีไปได้?” เขายกแขนขึ้น มิติบิดเบี้ยว นักฆ่าที่กำลังหนีส่งเสียงกรีดร้องเมื่อแรงล่องหนกระชากเขากลับหลัง ฉีกเขาออกจากเส้นทางหลบหนีและกระแทกเขากลับเข้ามาในระยะ “ไม่—!!!” เอ็กซ์คาลิเบอร์ประกายแสงอีกครั้ง เส้นโค้งแห่งแสงรัศมีอีกเส้นหนึ่ง ฉัวะ!!! นักฆ่าถูกฟันขาดเป็นสองส่วนอย่างสะอาดตา เลือดสาดกระจายไปทั่วพื้นเป็นเส้นโค้งสีแดงฉาน ร่างของเขาตกลงสู่พื้นอย่างไร้วิญญาณ แต่วิญญาณของเขากลับไม่ได้ดับสูญไปง่ายดายขนาดนั้น แสงบิดเบี้ยวสั่นไหวพุ่งออกมาจากศพเมื่อนักฆ่าใช้วิชาหลบหนีวิญญาณขั้นสูง วิญญาณของเขาหลุดออก บิดตัวอย่างรุนแรงขณะพยายามหนีไปยังความว่างเปล่าที่เกินกว่ามือของอดัมจะเอื้อมถึง อดัมมองดูมันจากไป เขาพึมพำคำหนึ่งก่อนจะปล่อยให้วิญญาณที่กำลังหนีหายไป จากนั้นเขาก็หันกลับมา มหาจอมเวทหญิงที่ถูกตรึงไว้กำลังดิ้นรนอย่างรุนแรง ความหวาดกลัวเข้าครอบงำใบหน้าของเธอ อดัมเดินเข้าไปหาเธออย่างไม่รีบร้อน ฝีเท้าของเขามั่นคง เอ็กซ์คาลิเบอร์ยังคงเปล่งแสงดาราจางๆ อยู่ในมือ “ตอนนี้” เขากล่าวอย่างราบเรียบ “เจ้าจะบอกข้าว่าเจ้าเป็นใคร—และใครเป็นคนส่งเจ้ามา” “ข้าไม่บอกอะไรเจ้าทั้งนั้น!” เธอแผดเสียง น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความสิ้นหวัง ออร่าของเธอพุ่งพล่านอย่างรุนแรง โดยไม่ลังเล เธอเผาผลาญแก่นแท้ชีวิตของตนเอง แสงสีแดงจุดติดขึ้นใต้ผิวหนังขณะที่เธอเริ่มร่ายมนตร์ทำลายล้างตนเอง อักขระรูนจารึกตัวเองขึ้นในอากาศ เป็นเวทมนตร์ที่สามารถลบตัวตนของเธอออกไปพร้อมกับทำร้ายใครก็ตามที่อยู่ใกล้ๆ เจนนี่สูดหายใจเฮือก แต่อดัมเคลื่อนไหวไปแล้ว นิ้วของเขาสัมผัสที่หน้าผากของหญิงสาว และการโจมตีทางวิญญาณอันหนักหน่วงก็พุ่งเข้าใส่จิตสำนึกของเธอ ทำให้การร่ายเวทของเธอหยุดชะงักลงกลางคัน เธอเป็นปรมาจารย์วิญญาณ—ผู้ที่มีพลังอาจเทียบได้กับโม่หยาน ทาสผู้คุมหลังค่อมคนนั้น อย่างไรก็ตาม อดัมไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป ความ