Chapter 1063 ดินแดนลับ อเล็กซ์ปรากฏตัวขึ้นภายในดินแดนลับ ในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยป่าทึบ ทันทีที่เขาเข้ามา สัมผัสทางจิตวิญญาณสายหนึ่งก็พุ่งเข้าหาตัวเขาและเขาก็ยิ้มออกมา “ในที่สุดเธอก็อยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย” เขาพูดขึ้นเสียงดัง “เป็นไปได้ยังไง? นายเข้ามาที่นี่ได้ยังไงกัน?” เสียงของสการ์เล็ตดังมาจากที่ไกลๆ ก่อนที่ร่างของเธอจะบินมาหยุดลงข้างๆ เขา “ฉันก็มีวิธีของฉันน่ะนะ” อเล็กซ์กล่าวขณะมองนกฟีนิกซ์ยักษ์ที่กำลังกางปีกตระหง่านอยู่เหนือหัวเขา “ให้ตายเถอะ พวกสัตว์เทพสวรรค์บ่มเพาะพลังได้รวดเร็วขนาดนี้กันทุกคนเลยหรือไง? ฉันชักสงสัยแล้วสิว่าถ้าเพิร์ลวิวัฒนาการเป็นพยัคฆ์ขาวเต็มตัว มันจะทำความเร็วได้เท่าเธอหรือเปล่า” สการ์เล็ตมีขนาดตัวที่ใหญ่โตขึ้นมาก เธอไม่เพียงแค่เติบโตขึ้นเท่านั้น แต่ยังบรรลุถึงขอบเขตควบแน่นเซียนในช่วงเวลาที่พวกเขาแยกจากกันอีกด้วย อเล็กซ์ไม่สามารถทำความเข้าใจได้เลยว่าใครบางคนจะบ่มเพาะได้รวดเร็วขนาดนี้ นอกจากจะสรุปว่าเป็นเพราะเธอคือสัตว์เทพสวรรค์ที่มีสายเลือดอันได้รับพรจากเทพที่แท้จริง “นายตามหาฉันเจอได้ยังไง?” เธอถามเขาอีกครั้ง “ฉันก็แค่ตามพันธสัญญาของเรามา” อเล็กซ์กล่าว “พอดีฉันมีเวลาว่างก็เลยอยากรู้ว่าเธอทำอะไรอยู่ เห็นทีว่าเธอกำลังบ่มเพาะพลังสินะ” “แล้วนายเข้ามาในที่แห่งนี้ได้ยังไง? ไม่ควรมีใครนอกจากพวกเราที่รู้ว่าสถานที่นี้มีอยู่จริง” เธอกล่าว “งั้นเหรอ?” อเล็กซ์กล่าวพลางมองไปรอบๆ เมื่อลองสังเกตดูดีๆ พื้นที่แห่งนี้มีความเสถียรมาก เสถียรเสียจนถ้าเขาไม่ได้ตั้งใจตามหามันจริงๆ เขาก็คงพลาดการค้นพบสถานที่นี้ไปอย่างแน่นอน “สงสัยฉันคงโชคดีที่ได้เรียนรู้วิถีแห่งมิติมา ไม่อย่างนั้นคงเข้ามาไม่ได้แน่” เขากล่าว “เอาเถอะ แล้วเธอเป็นยังไงบ้าง? ดูเหมือนเธอจะตื่นเต้นมากตอนที่รีบวิ่งหนีฉันไป” “เปล่าสักหน่อย” สการ์เล็ตรีบปฏิเสธ “ฉันแค่... ฉันจำเป็นต้องบ่มเพาะพลังในตอนนั้น ในเมื่อดูเหมือนนายจะเข้ามาไม่ได้ ฉันเลยไม่มีทางเลือกอื่น” “แหม จริงๆ เธอก็แค่ขอกันตรงๆ ก็ได้ เธอเล่นจากไปโดยไม่บอกกล่าวกันเลยนะ” อเล็กซ์ตำหนิ “นั่น... ฉันขอโทษ ฉันมัวแต่จดจ่อกับการพยายามเข้ามาข้างใน ฉันจำเป็นต้องบ่มเพาะจริงๆ” เธอกล่าว “เอาเถอะ ฉันไม่ได้โทษเธอหรอก” อเล็กซ์กล่าว “เป็นความผิดของฉันเองที่คิดไปว่าสัตว์พันธสัญญาของฉันทุกคนจะซื่อสัตย์กับฉันเหมือนเพิร์ลและวิสเกอร์” “เฮ้! ฉันไม่ได้... ช่างเถอะ” สการ์เล็ตหยุดพูด อเล็กซ์หัวเราะเบาๆ แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ “แล้วที่นี่คือที่ไหนกันแน่? ไม่มีใครรู้เรื่องนี้จริงๆ งั้นเหรอ? ฉันสัมผัสไม่ได้ถึงสัตว์อสูรตัวอื่นเลยในนี้” “ไม่เลย ไม่มีใครรู้เรื่องนี้มาก่อน นกหงส์แดงตัวแรกที่มา... อ้อ ที่เป็นผู้ปกครองทวีปนี้ได้พบสถานที่นี้ระหว่างออกสำรวจน่ะ” เธอกล่าว “เขาได้มอบข้อมูลนี้ให้แก่ผู้ปกครองรุ่นต่อๆ มาและครอบครัวของพวกเขา เราทุกคนเลยรู้เรื่องนี้มาตลอด” “เธอไม่ต้องปิดบังเรื่องโลกอมตะหรอก ฉันรู้เรื่องพวกนั้นแล้ว” อเล็กซ์กล่าว “แต่ฉันอยากรู้เพิ่มนะ พวกฟีนิกซ์และสัตว์อสูรชนิดอื่นๆ มาจากไหนกัน?” “อืม ฉันไม่แน่ใจว่าควรพูดเรื่องเหล่านั้นกับนายดีไหม” สการ์เล็ตกล่าว “ฉันยังระแวงอยู่เลยว่านายเป็นใครกันแน่” “หือ? ทำไมต้องระแวงฉันด้วยล่ะ? เธอกับฉันทำพันธสัญญากันแล้วนะ จำไม่ได้เหรอ?” อเล็กซ์ถาม “ใช่ นั่นแหละที่ทำให้ฉันสงสัย ตอนนั้นฉันยังไม่ได้ฉลาดขนาดนี้ แต่การที่ฉันยอมทำพันธสัญญากับนาย มันต้องเป็นเพราะมีอะไรบางอย่างดึงดูดฉันให้เข้าหานายแน่ๆ” เธอกล่าว “อ้อ?” อเล็กซ์ประหลาดใจ “เธอคงไม่บอกหรอกนะว่าเป็นเพราะฉันหล่อ? แบบนั้นมันฟังดูไม่ค่อยใช่เลยนะ” “ไม่ใช่สิ แน่นอนว่าไม่ใช่” เธอกล่าว “มันเป็นความรู้สึกที่ฉันมีต่อนาย มันเหมือนกับ... เหมือนกับว่านายมีอะไรบางอย่างที่ดูคุ้นเคย” “เธอรู้สึกแบบนั้นงั้นเหรอ? นั่นเป็นเหตุผลที่เธอทำพันธสัญญากับฉันเหรอ?” อเล็กซ์ถาม “ใช่” เธอกล่าว “พันธสัญญาเป็นแค่ผลพลอยได้จากความคุ้นเคยนั่นแหละ แต่นั่นไม่ใช่แค่สิ่งที่ฉันรู้สึกหรอกนะ มันคือสิ่งที่พวกฟีนิกซ์ทุกคนควรจะรู้สึกเมื่ออยู่ใกล้นายต่างหาก” “อืม เป็นเพราะสายเลือดพยัคฆ์ขาวหรือเปล่า? ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าฉันมีสายเลือดนั้นอยู่?” อเล็กซ์ถาม “ใช่ นายบอกแล้ว แต่มันไม่ใช่เรื่องนั้น” เธอกล่าว “มันเป็นอย่างอื่นที่ฉันเองก็อธิบายไม่ได้เหมือนกัน” “เอาไว้ถ้าเธอเข้าใจเมื่อไหร่ก็บอกฉันแล้วกัน” อเล็กซ์กล่าว “ว่าแต่ ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ? ทำไมยังไม่กลับบ้านอีก?” “ฉัน... ฉันกลับไม่ได้” สการ์เล็ตกล่าวด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น “ทำไมล่ะ?” อเล็กซ์ถาม “ฉัน... ฉันกลัวว่าพวกเขาจะไม่ยอมให้ฉันเข้าไป” เธอกล่าว “ทำไมพวกเขาจะไม่ยอม?” อเล็กซ์ถามด้วยความประหลาดใจ “ลูกสาวเขากำลังกลับบ้านนะ มันจะดูงี่เง่ามากถ้าพวกเขาจะขวางไม่ให้เธอกลับเข้าบ้าน” สการ์เล็ตลังเลและเม้มปากแน่น “เธอกลัวเหรอ?” อเล็กซ์ถาม “ครั้งล่าสุดที่ฉันตั้งใจจะกลับบ้าน พวกเขากลับผลักไสฉันไปที่ดินแดนรกร้าง ฉันกลัวว่าครั้งนี้ก็จะเป็นแบบเดิมถ้าฉันกลับไปทั้งที่ยังเป็นแบบนี้” สการ์เล็ตกล่าว “นั่นมันนานมาหรือยัง?” อเล็กซ์ถาม “อืม... ฉันไม่รู้เหมือนกัน” สการ์เล็ตกล่าว “สัก 10 ปีได้มั้ง? นายต้องเข้าใจนะว่าตอนนั้นฉันยังไม่มีสติสัมปชัญญะพอที่จะจดจำวันเวลาที่ผ่านไปได้” “10 ปี? พวกเขาปล่อยให้ลูกสาวตกระกำลำบากในโลกภายนอกถึง 10 ปีเนี่ยนะ? พ่อแม่ประสาอะไรกัน?” อเล็กซ์ถาม “แล้วเธอนี่คืออะไรกันแน่? คนนอกคอก? สมาชิกที่ห่วยที่สุดในฝูงงั้นเหรอ?” “ฉันไม่ใช่คนนอกคอก ฉันแค่... ฉัน...” ศีรษะของสการ์เล็ตตกวูบลงเล็กน้อย “ฉันอาจจะเผลอไปทำร้ายใครบางคนในตอนที่ฉันยังคุมสติไม่ได้ มันไม่ใช่ความตั้งใจของฉันเลย แต่ฉันเดาว่าพวกเขาคงกลัวว่าฉันจะทำแบบนั้นอีก” “ก็นะ พ่อแม่ปกติเขาก็ต้องรับลูกกลับไปสอนสั่งกัน แต่นี่ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพ่อแม่ประเภทไหนที่พวกฟีนิกซ์เขามีกัน” อเล็กซ์ส่ายหน้า “แล้วครั้งนี้เธอจะทำยังไง? อยากกลับบ้านใช่ไหม?” เขาถาม “แน่นอน” เธอกล่าว “ครั้งนี้ฉันจะบ่มเพาะพลังทุกวินาทีที่ตื่น และจะแข็งแกร่งพอที่จะต่อกรกับใครก็ตามที่พยายามขัดขวางไม่ให้ฉันกลับบ้าน” อเล็กซ์หัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนั้น “นั่นแหละคือจิตวิญญาณที่ถูกต้อง” เขากล่าว “ฟาดให้หมดเลย อยากให้ฉันช่วยไหม?” สการ์เล็ตเริ่มสนใจ “นายจะช่วยยังไง?” เธอถามพลางมองไปที่ฐานพลังบ่มเพาะของเขา “นายแข็งแกร่งนะ แต่ยังไม่มากพอที่จะไปสู้กับพวกเขาหรอก” “ไม่ๆ ไม่ใช่การช่วยแบบนั้น” อเล็กซ์กล่าวพร้อมเหงื่อตกด้วยความกลัว เขาไม่มีทางคิดจะต่อสู้กับพวกฟีนิกซ์แน่นอน ต่อให้จะเป็นเพื่อสการ์เล็ตก็ตาม พวกนั้นคงไม่ฆ่าลูกสาวตัวเองหรอกถ้าเธอไปท้าสู้ แต่พวกเขาจะฆ่าคนนอกอย่างเขาที่ไปท้าสู้กับพวกเขา แถมยังทำพันธสัญญากับลูกสาวของเขาด้วยแน่ๆ “ฉันให้สิ่งนี้กับเธอได้” อเล็กซ์กล่าวพร้อมหยิบขวดเล็กๆ ออกมา “นั่นอะไรน่ะ?” สการ์เล็ตถามอย่างสงสัย “ลองดูข้างในสิ” อเล็กซ์กล่าวแล้วเปิดขวดออก สการ์เล็ตมองเข้าไป ดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง “ไม่จริงน่า! นั่นมัน—” “โอสถ” “—ลายเส้นโอสถ” สการ์เล็ตอุทาน อเล็กซ์ประหลาดใจเล็กน้อย “เธอรู้จักลายเส้นโอสถด้วยเหรอ?” เขาถาม เพราะนั่นไม่ใช่ความรู้ที่หาได้ง่ายๆ “แน่นอน” สการ์เล็ตกล่าวอย่างตื่นเต้น “แม่ของฉันเคยทำพวกนี้ให้ฉันกินตลอดตอนอยู่ที่บ้าน” “จริงดิ?” อเล็กซ์มองด้วยความประหลาดใจ “ใช่ แล้วนายเอาพวกนี้มาจากไหน?” สการ์เล็ตถาม “ฉันทำเองแหละ” อเล็กซ์กล่าวอย่างภาคภูมิใจ “เป็นไปไม่ได้” สการ์เล็ตกล่าวด้วยสายตาที่ไม่เชื่อถือ “ฉันไม่ได้บอกเธอไปก่อนเหรอ?” อเล็กซ์ถาม “ฉันเป็นปรมาจารย์โอสถ ถ้าตอนนั้นเธอไม่หนีไปกับฉัน ไม่เพียงแค่เธอจะเริ่มบ่มเพาะพลังได้ภายในไม่กี่วันเท่านั้น แต่เธอยังได้ดื่มด่ำกับของพวกนี้ตลอดสองปีที่เธอจากไปอีกด้วย” “แต่เธอกลับเลือกจะทิ้งฉันไป เธอเลยไม่ได้อะไรเลย ถือว่าสวรรค์ลงโทษที่เธอทิ้งฉันไปก็แล้วกัน” อเล็กซ์กล่าว สการ์เล็ตทำหน้ากังวลเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ฉันขอโทษ โอเคไหม? ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งนายไป ฉันแค่จำเป็นต้องรีบหาสถานที่ที่มีปราณเข้มข้น ฉันคิดว่านายคงกลับไปตามหาพ่อของนายหรืออะไรทำนองนั้น ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่านายเองก็ออกมาบ่มเพาะพลังเหมือนกัน” “ฉันไม่ถือสาหรอก ไม่ต้องห่วงนะ” อเล็กซ์กล่าว “เอ้านี่ มีโอสถ 10 เม็ดที่จะช่วยให้เธอเก็บเกี่ยวพลังได้รวดเร็วขึ้นในช่วง 2 เดือนครึ่งข้างหน้านี้ กินอาทิตย์ละเม็ดก็พอ” สการ์เล็ตมองเข้าไปในขวดอีกครั้ง “พวกนี้มีลายเส้นโอสถถึง 5 เส้นเลยเหรอ? นายเก่งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?” เธอถาม “คนคนหนึ่งจะเรียนรู้จนเก่งขนาดนี้ได้ยังไงในโลกใบนี้? แถมยังไม่ทันถึงขอบเขตอมตะด้วยซ้ำ” “ฉัน... ไม่รู้จะพูดกับเธอยังไงดี บอกได้แค่ว่าเรื่องปรุงโอสถน่ะ ฉันเก่งของจริง” อเล็กซ์กล่าว “มันผสมผสานระหว่างความพยายามและความโชคดีน่ะนะ เลยพอเข้าใจได้ว่าทำไมถึงไม่มีใครในโลกนี้ที่ไปถึงระดับเดียวกับฉันได้” “เอาล่ะ ฉันจะเชื่อเธอก็ได้” สการ์เล็ตกล่าว “ถ้าฉันกลับบ้านไปได้เมื่อไหร่ ฉันจะตอบแทนที่นายให้ของพวกนี้” “เธอไม่ต้องตอบแทนอะไรฉันหรอก” อเล็กซ์กล่าว “แต่ว่า... ถ้าเธอช่วยพูดจาดีๆ ให้ฉันบ้าง ฉันอยากได้เลือดฟีนิกซ์ถ้าเป็นไปได้น่ะนะ เลือดแก่นแท้ของพยัคฆ์ขาวช่วยปรับปรุงรากปราณธาตุโลหะของฉัน ฉันเลยหวังว่าเลือดของหงส์แดงจะทำแบบเดียวกันกับรากปราณธาตุไฟของฉันได้” สการ์เล็ตทำหน้างงแต่ก็พยักหน้า “ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องอะไรแบบนั้นมาก่อน แต่ถ้ามันคือสิ่งที่นายต้องการ ฉันจะเก็บไปพิจารณาก็แล้วกัน” เธอกล่าว “ขอบใจนะ” อเล็กซ์กล่าว สการ์เล็ตพยักหน้าแล้วเดินห่างออกไปเพื่อบ่มเพาะพลัง ด้วยโอสถชุดใหม่ที่ได้รับมา การบ่มเพาะของเธอน่าจะราบรื่นกว่าที่ผ่านมามาก อเล็กซ์นั่งลงข้างต้นไม้ต้นหนึ่งแล้วหยิบยันต์จำนวนหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บของ ในเมื่อตอนนี้เขามีเวลาว่างสักที เขาตั้งใจจะไล่ดูรายการที่ได้รับมาจากหอคอยหยั่งรู้ หากโชคดี เขาอาจจะพบเบาะแสเกี่ยวกับพ่อของเขาในนั้นก็ได้