Chapter 1039 การลงทะเบียน อเล็กซ์และแฮร์รี่เดินทางมาถึงสมาคมปรุงยาในไม่ช้า อเล็กซ์รู้สึกประหลาดใจทันทีที่เห็นว่าสถานที่แห่งนี้มีประตูทางเข้าขนาดใหญ่ราวกับสำนักฝึกตนก่อนที่จะเข้าไปข้างในได้ เขาเดินเข้าไปพร้อมกับชายหนุ่มอีกคนแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ พื้นที่กว้างขวางเบื้องหน้าเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังนั่งฟังใครบางคนบรรยายอยู่ อีกด้านหนึ่งมีกลุ่มคนที่กำลังหยอกล้อเล่นกัน ภายในมีอาคารหลายหลังตั้งอยู่ ซึ่งแต่ละหลังดูเหมือนจะแยกตามแผนกต่างๆ ของการปรุงยา “ที่นี่... คือที่ไหนกันแน่?” อเล็กซ์อดไม่ได้ที่จะถาม ข้อมูลที่เขาได้รับบอกเพียงว่าที่นี่คือสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับนักปรุงยา นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรเขียนไว้อีกเลยบนยันต์ที่เขาได้รับ อเล็กซ์เองก็ไม่ได้เจาะจงถามหาข้อมูลเรื่องการปรุงยามาก่อน ดังนั้นการที่เขาได้รู้เรื่องสถานที่นี้จากข้อมูลที่มีอยู่ก็ถือว่าดีมากแล้ว แต่เมื่อมาถึงที่นี่จริงๆ เขาเริ่มนึกเสียดายที่ไม่ได้สอบถามรายละเอียดให้ดีเสียก่อน ‘ที่นี่ไม่เหมือนกิลด์ไหนๆ ในทวีปตะวันตกเลยแฮะ’ เขาคิดในใจ “นี่คือสมาคมปรุงยาไงล่ะ” แฮร์รี่กล่าวจากด้านข้าง “นายประหลาดใจอะไร? นายไม่รู้จักที่นี่งั้นเหรอ?” “ไม่รู้สิ” อเล็กซ์ตอบขณะมองไปรอบๆ “ฉันแค่มาเพราะมันมีคำว่า ‘ปรุงยา’ อยู่ในชื่อแค่นั้นเอง” “ฮ่าๆ!” แฮร์รี่อดหัวเราะไม่ได้ “ไม่ต้องห่วงหรอก มันไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น ก็แค่... ลองจินตนาการว่าเป็นโรงเรียนที่นักเรียนสามารถสมัครเข้ามาทำงานที่นี่ได้น่ะนะ คล้ายๆ กับวิทยาลัยการแพทย์ที่บ้านฉันนั่นแหละ” ‘โรงเรียนงั้นเหรอ... แล้วนั่นมันช่วยอธิบายอะไรให้ฉันเข้าใจบ้างเนี่ย?’ อเล็กซ์คิดพลางส่ายหัว “แล้วสรุปที่นี่ทำอะไรกันแน่? พวกเขาสอนแค่การปรุงยาหรือทำพวกยาพอกด้วย?” “ไม่มีใครจำเป็นต้องเรียนเรื่องยาพอกหรอกว่าจะทำยังไงถึงจะสำเร็จ นายทำแบบปกติได้เลยแค่มีสูตรกับวัตถุดิบ ที่นี่พวกเขาสอนแง่มุมต่างๆ ของการปรุงโอสถ แม้กระทั่งเรื่องที่นักปรุงยามือใหม่ไม่ทันสังเกตเห็นด้วยซ้ำ” แฮร์รี่อธิบาย “เรื่องที่ไม่ทันสังเกตงั้นเหรอ? พอจะยกตัวอย่างได้ไหม?” อเล็กซ์ถาม “นายน่ะเป็นนักปรุงยาระดับเซียนก็น่าจะรู้นะว่าการปรุงโอสถมันสูบพลังวิญญาณแค่ไหน พวกมือใหม่ส่วนใหญ่น่ะไม่รู้หรอก แล้วสุดท้ายก็ฝืนตัวเองจนเกินไป” แฮร์รี่กล่าว “หรืออีกเรื่องคือการที่มีสิ่งที่เรียกว่า ‘ความถนัดเฉพาะทาง’ เวลาปรุงโอสถ โอสถที่พลังงานสอดคล้องกับรากฐานจิตวิญญาณของนายจะทำได้ง่ายกว่า อะไรแบบนั้นแหละ” “เข้าใจแล้ว...” อเล็กซ์กล่าว เขาไม่เคยรู้เรื่องหลังนี้มาก่อนเลย แต่ก็นะ เขาจะไปรู้ได้ยังไงในเมื่อไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัสเรื่องพวกนั้น “ฉันต้องไปที่หอปรุงโอสถแล้ว งั้นให้ฉันพาไปที่ห้องลงทะเบียนเถอะ” แฮร์รี่กล่าวพร้อมกับพาอเล็กซ์ไปยังอาคารหลังหนึ่ง “ผู้อาวุโสครับ ผมมีคนอยากจะสมัครเข้าสมาคมครับ” แฮร์รี่กล่าวพร้อมกับดันตัวอเล็กซ์ออกไปข้างหน้า “หืม? นักเรียนใหม่เหรอ?” ชายที่นั่งอยู่ตรงจุดลงทะเบียนเงยหน้าขึ้นมองอเล็กซ์ เขาเป็นชายชราที่มีระดับบ่มเพาะขั้นก้าวหน้าในระดับเซียน (Saint Condensation) “เปล่าครับ ไม่ใช่นักเรียน” อเล็กซ์กล่าว “ผมมาสมัครเพื่อทำงานและปรุงโอสถ” “เขาเป็นนักปรุงยาระดับเซียนครับผู้อาวุโส” แฮร์รี่รีบเสริม “เขาไม่จำเป็นต้องมาเรียนหรอกครับ” ชายชราไล่สายตามองอเล็กซ์ตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วถามว่า “เจ้าเป็นนักปรุงยาระดับเซียนรึ?” “ใช่ครับ” อเล็กซ์ตอบ “เก่งแค่ไหนกัน?” ชายชราถาม “มากครับ” อเล็กซ์ตอบกลับ “เจ้าจะบอกว่าความประสาน (Harmony) เฉลี่ยของเจ้าเวลาปรุงโอสถอยู่ที่เท่าไหร่?” ชายชราถาม “เฉลี่ยเหรอ... ให้ดูนะ” อเล็กซ์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ถ้าไม่ได้เตรียมตัวเลยก็น่าจะอยู่ที่ประมาณ 60% ถึง 70% ครับ ถ้ามีเวลาเตรียมตัวสักหน่อยก็น่าจะ 80% ขึ้นไป และถ้าได้เวลาเตรียมตัวนานมากกับวัตถุดิบเสริมเพิ่มอีกนิด ก็เกิน 90% ทุกครั้งครับ” เมื่อได้ยินคำตอบของอเล็กซ์ ทั้งเจ้าหน้าที่ลงทะเบียนและแฮร์รี่ต่างก็อ้าปากค้าง “ฮะ... ฮ่า พี่ชาย มุกตลกนี้ดีนะ” แฮร์รี่กล่าวอย่างอ่อนแรง “แต่เวลาลงทะเบียนนายควรจะตอบความจริงนะ” “ผมไม่ได้โกหกครับ” อเล็กซ์กล่าวพลางมองไปยังชายชราผู้รับผิดชอบการลงทะเบียน ชายชราส่ายหัว “ข้าหมายถึงระดับโอสถระดับเซียน” ชายชรากล่าว “ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง โอสถระดับเซียนที่เจ้าปรุง มีความประสานเฉลี่ยอยู่ที่เท่าไหร่?” “คำตอบของผมยังเหมือนเดิมครับผู้อาวุโส” อเล็กซ์กล่าวกับชายชรา ชายชราขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่แน่ใจว่าจะทำอย่างไรดีในตอนนี้ คนเราควรทำอย่างไรเมื่อมีใครบางคนประกาศว่าเขาสามารถทำในสิ่งที่ไม่มีวันเป็นไปได้? “ไม่เจ้าก็เป็นนักโกหกที่แย่ที่สุดที่ข้าเคยเจอ ซึ่งจะทำให้ตัวเองขายหน้าอย่างรวดเร็ว หรือไม่ข้าก็กำลังจะได้เห็นปาฏิหาริย์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนตลอดชีวิตพันปีของข้า ไม่ว่าทางไหน วันนี้คงไม่น่าเบื่อแน่” ชายชรากล่าวพลางวางสมุดลงทะเบียนลงแล้วลุกขึ้นยืน “ตามข้ามา” ชายชรากล่าวแล้วเดินออกไป อเล็กซ์เดินตามชายชราไป “ไว้เจอกันนะพี่ชาย เดี๋ยวฉันจะไปที่หอปรุงโอสถ” แฮร์รี่กล่าวแล้วหันหลังจะเดินจากไป “ไม่ เจ้าต้องมากับเราด้วย” ชายชราเรียกแฮร์รี่ไว้ “เอ๋? แต่ผมต้องไปทำงานต่อนะครับผู้อาวุโส” แฮร์รี่กล่าว “เจ้าเป็นคนพาเขามาเอง ความรับผิดชอบก็ต้องจบที่เจ้า” ชายชรากล่าว “อีกอย่าง เผื่อว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็นเรื่องจริง ข้าก็ต้องการพยานอีกคนมาดูพร้อมกับข้า จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาทดสอบเขากับคนอื่นอีกรอบ” แฮร์รี่ถอนหายใจ “ก็ได้ครับ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” เขากล่าวแล้วเดินตามมา ทั้งสามคนเข้าไปในห้องปรุงยาที่มีอาคมติดตั้งอยู่โดยรอบหลายจุด “ปรุงโอสถให้พวกเราดูหน่อย” ชายชรากล่าว “ได้ครับ แล้ววัตถุดิบอยู่ที่ไหนล่ะ?” อเล็กซ์ถาม “เจ้าต้องใช้วัตถุดิบของเจ้าเอง” ชายชรากล่าว “ถ้าไม่มีก็ซื้อจากเราได้” อเล็กซ์ขมวดคิ้ว “ผมไม่มีทั้งวัตถุดิบและไม่มีเงินเลยครับ แล้วจะทำยังไงดี?” เขาถาม “ไม่มีวัตถุดิบและไม่มีเงินงั้นรึ? นั่นเป็นปัญหาใหญ่เลยนะ” ชายชรากล่าว “เราให้เจ้าหยิบยืมวัตถุดิบได้ แต่ถ้าเจ้าทำพลาด เจ้าต้องชดใช้คืนไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เจ้ามีอะไรที่จะใช้เป็นหลักประกันชั่วคราวบ้างไหม?” อเล็กซ์คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า เขาดึง ‘มิดไนท์’ ออกมาและวางไว้ข้างชายชรา เมื่อชายชราเอื้อมมือจะไปหยิบ อเล็กซ์ก็ดึงมันกลับมาเล็กน้อย “เรามาคุยกันก่อนดีกว่าว่าผมต้องทำอะไรบ้าง ก่อนที่ผมจะมอบดาบเล่มนี้ให้” เขากล่าว “ได้สิ” ชายชรากล่าว “เจ้าต้องปรุงโอสถที่ดีที่สุดเท่าที่เจ้าจะทำได้ ขึ้นอยู่กับว่าโอสถที่ได้ออกมานั้นดีแค่ไหน เจ้าถึงจะได้รับจ้างจากสมาคม” “ต้องได้อย่างน้อยเท่าไหร่ครับ?” อเล็กซ์ถาม “25% แต่เราสนับสนุนให้เจ้าปรุงโอสถระดับสูงออกมาจริงๆ เพราะเราจะโฆษณาชื่อของเจ้าโดยการเขียนชื่อโอสถต่างๆ ที่เจ้าทำสำเร็จพร้อมกับระดับความประสานสูงสุดที่เจ้าทำได้ในแต่ละชนิด” ชายชรากล่าว อเล็กซ์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ผมเลือกชนิดโอสถที่จะปรุงตอนนี้ได้ไหมครับ?” “ขึ้นอยู่กับว่าเรามีวัตถุดิบหรือเปล่านะ ถ้ามีก็ได้” ชายชราตอบ “ดีครับ” อเล็กซ์กล่าวพร้อมกับส่งมิดไนท์ให้ชายชรา “ผมต้องการวัตถุดิบสำหรับ ‘สัมผัสแห่งภูต’ (Fairy's Touch)” “เลือกปรุงยาฟื้นฟูงั้นรึ? ไม่เลว” ชายชรากล่าวขณะรับมิดไนท์ไป ทันทีที่เขาแตะด้ามดาบ ดาบก็ร่วงลงสู่พื้น และชายชราก็ร่วงลงไปกองกับพื้นด้วยเช่นกัน “อ๊าก! อะไรกันเนี่ย?” ชายชราโวยวายพร้อมพยายามดึงดาบขึ้นมาแต่ทำไม่ได้ “ทำไมดาบเล่มนี้ถึงหนักขนาดนี้!” อเล็กซ์รีบดึงมิดไนท์ขึ้นมาและช่วยชายชรา “คุณเป็นอะไรไหมครับ?” เขาถามด้วยสีหน้าสับสน จะเป็นไปได้อย่างไรที่ผู้บ่มเพาะระดับเซียนจะรู้สึกว่าเหล็กแค่ 16 ตันมันหนัก? ถ้าไม่ได้ตั้งตัวก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ถึงกับร่วงลงไปเลยเชียวหรือ “คุณมีปัญหาเรื่องการบ่มเพาะหรือเปล่าครับ?” อเล็กซ์ถาม “แน่นอนว่าไม่มี! แล้วทำไมดาบของเจ้าถึงหนักนักล่ะ?” ชายชราถาม “มันหนักแค่ 16 ตันเองครับ” อเล็กซ์กล่าวพลางแกว่งดาบไปมา “หนักแค่ไหนนะ!” ชายชราอุทาน “นี่มันใกล้จะ 100 ตันแล้วนะ” “เอ่อ... ไม่นะ?” อเล็กซ์พูด ทันใดนั้น เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เป็นความทรงจำเกี่ยวกับดาบเล่มหนึ่งที่หนักจนไม่มีใครยกขึ้น เขาจำความจริงเบื้องหลังน้ำหนักของมันได้ มันไม่ได้หนักเพราะเนื้อเหล็ก แต่มันหนักเพราะ ‘จิตวิญญาณดาบ’ ที่อยู่ข้างในไม่ยอมรับผู้ที่ถือมันเป็นเจ้านาย ‘มิดไนท์กำลังแผลงฤทธิ์เพราะไม่ยอมรับว่าชายชราคนนี้มีค่าพอที่จะถือมันงั้นเหรอ?’ เขาคิดในใจ มันเป็นเรื่องที่น่าทึ่งมากสำหรับอเล็กซ์ เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเมื่อรู้ว่ามิดไนท์กำลังพัฒนาไปได้ไกลมาก ถ้า ‘เมมโมรี่’ อยู่ที่นี่ด้วย ป่านนี้มันคงพัฒนาได้ดีไม่แพ้กัน... น่าเสียดายที่... “งั้นผมฝากดาบไว้ที่นี่เป็นหลักประกันนะครับถ้าคุณไม่อยากถือมัน” อเล็กซ์กล่าว “ตอนนี้ช่วยนำวัตถุดิบสำหรับ ‘สัมผัสแห่งภูต’ มาให้ผมทีครับ” “ตกลง” ชายชราตอบแล้วส่งข้อความออกไป ไม่ถึง 2 นาที ชายหนุ่มคนหนึ่งก็วิ่งนำวัตถุดิบมาให้ ชายชรานำวัตถุดิบมาแล้วส่งต่อให้ “เจ้าเริ่มได้ทุกเมื่อที่ต้องการ โอสถที่เจ้าปรุงจะถูกนำไปขาย และถ้าเจ้าทำสำเร็จ เจ้าจะได้ส่วนแบ่งกำไร 50% จากโอสถตัวนั้น หลังจากนั้นค่อยมาเจรจากันว่าเจ้าต้องการอะไร”