บทที่ 1083 การต่อสู้กับชายปริศนา อเล็กซ์กระชับด้ามมิดไนท์ในมือแน่น พร้อมจะจู่โจมได้ทุกเมื่อ ในขณะที่คู่ต่อสู้ของเขากลับดูผ่อนคลายอย่างไม่น่าเชื่อ แม้ว่าในมือจะถือดาบอยู่ก็ตาม “ต้องยอมรับเลยว่า ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะถูกคุณจับได้ และยังเร็วขนาดนี้ด้วย” ชายคนนั้นกล่าว “ผมวางแผนว่าจะคอยติดตามคุณไปอย่างน้อยหนึ่งปีเต็มๆ เลยนะ” ดวงตาของอเล็กซ์หรี่ลงทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ‘หนึ่งปีงั้นเหรอ? เขาไม่ได้วางแผนจะลอบสังหารเรางั้นหรือ?’ เขาครุ่นคิด แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องเค้นคำตอบออกมาให้ได้ “บอกผมมาสิ ผมทำอะไรพลาดไป?” ชายคนนั้นถาม โดยยังคงใช้รูปลักษณ์และน้ำเสียงของแฮร์รี่ “คุณคงไม่ได้ถามคำถามนั้นกับผมมั่วๆ หรอกใช่ไหม? ต้องมีอะไรบางอย่างที่ทำให้คุณสงสัยแน่ๆ” “แฮร์รี่ไม่เรียกผมว่าพี่อเล็กซ์ เขาเรียกแค่ อเล็กซ์ เหมือนตอนที่เรายังอยู่ที่บ้านเกิด” อเล็กซ์ตอบ ดวงตาของชายคนนั้นเบิกกว้าง “แค่นั้นเองเหรอ? แค่นั้นก็ทำให้ผมถูกจับได้แล้วเนี่ยนะ?” เขาถามด้วยความตกตะลึง “เป็นไปไม่ได้! คุณโกหก” “นั่นก็เรื่องหนึ่ง รวมกับที่นายมีรากวิญญาณธาตุน้ำ แฮร์รี่ไม่มีสิ่งนั้น” เขากล่าว ออร่าสีน้ำเงินที่แผ่ออกมารอบตัวชายคนนี้ตั้งแต่ตอนที่ปรากฏตัวครั้งแรกทำให้อเล็กซ์เริ่มสงสัย “คุณดูออกด้วยเหรอว่าผมมีรากวิญญาณธาตุน้ำ? ได้ยังไง?” ชายคนนั้นถาม “เปลี่ยนเป็นผมถามคำถามบ้างดีไหม?” อเล็กซ์กล่าว “คุณเป็นใคร และทำไมต้องตามล่าผม?” “ผมบอกตัวตนที่แท้จริงของตัวเองไม่ได้หรอก” ชายคนนั้นยิ้ม “ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมผมถึงตามคุณมา ผมได้รับภารกิจให้มาคอยสังเกตการณ์และสืบหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับตัวคุณ เพื่อที่เราจะนำมันไปใช้ในเวลาที่เหมาะสม” “คุณเป็นนักฆ่าใช่ไหม? เหมือนกับนักฆ่าหน้าหยกคนนั้น” อเล็กซ์ถาม “คุณรู้เรื่องของเขาได้ยังไง?” ชายคนนั้นถามกลับ “เขาไม่ควรจะเปิดเผยตัวตนแท้ๆ” อเล็กซ์นิ่งเงียบ ไม่กล้าที่จะตอบอะไรออกไป “คุณฆ่าเขาไปแล้วเหรอ? ในเมื่อคุณรู้ว่าเขาเป็นใคร ผมก็คงต้องสันนิษฐานว่าคุณจัดการเขาสิ้นฤทธิ์ไปแล้ว” ชายคนนั้นกล่าว “ก็นะ เจ้าโง่นั่นสมควรโดนแล้วล่ะ เขาคงพยายามจะฆ่าคุณสินะ เจ้าคนนั้นมันใจร้อนจะตายไป เดิมทีเขาควรจะแค่เฝ้าดู แต่สุดท้ายผมก็ต้องมารับช่วงต่องานของเขาแทน” ทันทีที่พูดจบ อเล็กซ์ก็รู้แน่ชัดแล้วว่าอีกฝ่ายคือนักฆ่าเช่นกัน เขาไม่รอช้ารีบเคลื่อนไหวทันที เขาวาดดาบฟันเข้าใส่หน้าอกของชายคนนั้นอย่างรุนแรง พลังบ่มเพาะของชายคนนั้นพุ่งสูงขึ้นทันที จนถึงระดับแก่นแท้นักบุญในชั่วพริบตา พลังยังคงทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดลงที่ระดับแก่นแท้นักบุญขั้นที่ 6 เขายกมือขึ้นรับคมดาบมิดไนท์ด้วยฝ่ามือทั้งสองข้าง “เดี๋ยวๆ! ใจเย็นสิ อย่าเพิ่งบุ่มบ่ามโจมตีกันแบบนี้” ชายคนนั้นกล่าว “ผมยังไม่ใช่ศัตรูของคุณ อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ในตอนนี้” “แกคือนักฆ่า” อเล็กซ์กล่าว “ไม่ว่ายังไงแกก็ต้องตาย” ชายคนนั้นพยายามปัดดาบของอเล็กซ์ออก แต่เขากลับพบว่ามันยากเย็นนัก ซ้ำยังถูกแรงปะทะผลักถอยหลังเมื่อดาบของอเล็กซ์เปล่งแสงสีดำสนิทออกมา เขาใช้วิชา ‘คมดาบมรณะผ่าสวรรค์’ ผสานลงไปในตัวดาบ แสงสีดำสายหนึ่งฟาดเข้าที่หน้าอกของชายคนนั้นจนเสื้อผ้าฉีกขาด เผยให้เห็นชุดเกราะที่สวมอยู่ภายใน ชุดเกราะนั้นมีรอยบุบจากการโจมตีเมื่อครู่ “บัดซบ!” ชายคนนั้นร้องลั่นขณะกระโดดถอยหลัง “คิดจะสู้กันจริงๆ สินะ? ผมคงต้องเอาจริงบ้างแล้ว เพราะเห็นหน้าผมแล้ว ผมคงปล่อยให้คุณเอาข้อมูลไปบอกคนอื่นไม่ได้” “ใครส่งแกมา? ใครต้องการให้แกฆ่าฉัน?” อเล็กซ์ถาม “ผมไม่บอกหรอก” ชายคนนั้นยิ้มพร้อมกับดึงหอกของตัวเองออกมา “การฆ่าคุณไม่ใช่ภารกิจหลักของเรา แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้” “พวกเราคือใคร?” อเล็กซ์ถาม “พวกเราคือ ‘ฟีนิกซ์ทมิฬ’” ชายคนนั้นกล่าว “หนึ่งเดียวและแท้จริง” อเล็กซ์แปลกใจที่อีกฝ่ายยอมเปิดเผยข้อมูลนี้ง่ายๆ ทั้งที่ปิดบังเรื่องอื่นไว้ทั้งหมด ชายคนนั้นกวาดสายตามองไปรอบอาณาจักรลับ “เอาล่ะ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะเท่าไหร่ แต่ก็น่าจะพอใช้ได้ อย่างน้อยก็ดีกว่าโลกภายนอก” ฉับพลัน ชายคนนั้นก็เคลื่อนไหว เขาแทงหอกออกไปจนเกิดเป็นภาพลวงตาของหอกนับร้อยพุ่งเข้าใส่อเล็กซ์ อเล็กซ์ซัดฝ่ามือหยางออกไปด้วยมือซ้าย แต่เขาก็พบว่ามันอ่อนแอเกินไป พลังบ่มเพาะของอีกฝ่ายนั้นสูงเกินกว่าที่เขาจะจัดการได้ด้วยวิธีปกติ เมื่อคิดได้ดังนั้น เลือดจึงทะลักออกมาจากร่างกายของเขา ก่อตัวเป็นชุดเกราะโลหิตปกคลุมไปทั่วร่าง หอกนับสิบพุ่งเข้ากระทบตัวเขา แต่มีเพียงไม่กี่เล่มเท่านั้นที่สร้างความเสียหายได้ ส่วนที่เหลือถูกชุดเกราะโลหิตต้านไว้ได้หมด เลือดไหลซึมออกมาจากบาดแผล แต่เพียงครู่เดียวมันก็สมานตัวอย่างรวดเร็ว ส่วนเลือดที่ไหลออกมานั้นก็ได้กลายเป็นพลังงานกลับเข้าไปหล่อเลี้ยงชุดเกราะอีกครั้ง ชายคนนั้นมองด้วยความตกตะลึงและรังเกียจเล็กน้อย “นั่นมันอะไรวะ?” เขาไม่เคยเห็นใครใช้ปราณโลหิตแบบนี้มาก่อน “จุดจบของแกไงล่ะ” อเล็กซ์กล่าวแล้วพุ่งตัวเข้าไป เขาวาร์ปไปปรากฏข้างตัวชายคนนั้นจนอีกฝ่ายตกใจ แล้วจึงโจมตีเข้าใส่ ชายคนนั้นรีบหันหอกมาปะทะตรงๆ อเล็กซ์เห็นหอกพุ่งเข้ามาพร้อมกับคลื่นพลังปราณหอกที่เคลือบอยู่บนตัวอาวุธ เขาเอียงศีรษะหลบฉิวเฉียด แล้วตวัดดาบที่เสริมพลังด้วยโลหิตเข้าที่หน้าอกของอีกฝ่าย อเล็กซ์รู้สึกได้ว่าเกราะของอีกฝ่ายร้าวเพิ่มขึ้น ขณะที่ร่างของชายคนนั้นถูกซัดจนกระเด็นไปทางซ้าย เขาหยุดร่างได้ห่างออกไปหลายสิบเมตรก่อนจะกุมหน้าอกซ้ายด้วยสีหน้าเจ็บปวด “ทำไมแกถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้?” ชายคนนั้นพึมพำด้วยความเจ็บปวด ในความฝันที่แย่ที่สุด เขาก็ไม่เคยคิดว่าอเล็กซ์จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ อย่างไรก็ตาม แทนที่จะได้รับคำตอบ เขากลับถูกโจมตีซ้ำอีกครั้ง แรงระเบิดเกิดขึ้นด้านหลังจนเสื้อผ้าขาดวิ่น แล้วผลักร่างของเขาให้พุ่งเข้าไปหาดาบของอเล็กซ์โดยตรง เขาสวนกลับด้วยหอกที่เต็มไปด้วยปราณธาตุน้ำ งูน้ำตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากปลายหอกเพื่อโจมตีอเล็กซ์ แต่อเล็กซ์ใช้วิชา ‘เต๋าแห่งการตัด’ ฟันงูน้ำนั้นขาดเป็นสองท่อนขณะที่ยังพุ่งเข้าหาอีกฝ่าย ดาบและหอกปะทะกันจนชายคนนั้นรู้สึกถึงน้ำหนักจากการโจมตีของอเล็กซ์ ไม่ใช่แค่น้ำหนักของการโจมตีเท่านั้น แต่ตัวดาบเองก็หนักอึ้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มันไม่ใช่แบบนี้ตั้งแต่การปะทะครั้งแรก ‘นึกว่ามันจะเป็นแค่นักปรุงยาซะอีก’ ชายคนนั้นคิดในใจ อเล็กซ์ฟันดาบใส่อีกสองสามครั้ง บีบให้ชายคนนั้นต้องถอยหลังไปเรื่อยๆ จากนั้นเขาก็ฟันลงมาจากด้านบน บีบให้ชายคนนั้นต้องเลือกจะป้องกันหรือหลบให้พ้น ในจังหวะที่การต่อสู้กำลังดำเนินไป ชายคนนั้นตัดสินใจหยุดนิ่ง ดาบปะทะเข้ากับด้ามหอกที่เป็นโลหะล้วน แรงโจมตีนั้นหนักหน่วง แต่เขาก็พอจะต้านทานไว้ได้ในตอนนี้ ทว่าเขากลับสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ จู่ๆ ก็มีไอความร้อนพุ่งเข้าปะทะใบหน้า ทั้งที่ไม่มีไฟอยู่รอบตัวเลยสักนิด เพียงเสี้ยววินาทีต่อมาเขาก็สัมผัสได้ถึงความร้อนนั้นที่มือของตัวเอง ถึงตอนนั้นเองที่เขาตระหนักได้ว่าอเล็กซ์กำลังทำให้โลหะที่ด้ามหอกของเขาร้อนขึ้น และมันร้อนขึ้นด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ อเล็กซ์ถอนดาบออกมาแล้วฟาดฟันลงไปอีกครั้ง แต่คราวนี้ดาบของเขาขยายขนาดใหญ่ขึ้นจนบดบังแสงอาทิตย์ในสายตาของชายคนนั้น มันฟาดลงมาอย่างหนักหน่วงในขณะที่ชายคนนั้นยังคงพะวงอยู่กับความร้อนบนหอก ดาบฟาดเข้าที่ตัวหอกและหักมันออกเป็นสองท่อนในทันที “ไม่!” ชายคนนั้นตะโกนลั่นเมื่อดาบกระแทกเข้าที่ร่างของเขา จนร่างกระแทกพื้นจนเกิดเป็นหลุมขนาดเล็ก เขาพยายามพยุงร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสขึ้นมาจากหลุมนั้น เขามองขึ้นไปยังอเล็กซ์บนท้องฟ้าด้วยความหวาดกลัวที่เห็นได้ชัดในแววตา เขาเคยคิดว่าด้วยช่องว่างของพลังบ่มเพาะ เขาจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ แต่ตอนนี้เขากำลังได้เรียนรู้ว่าความประมาทนั้นมีราคาที่ต้องจ่าย ‘ต้องหนีไปบอกพวกมันว่าตัวประหลาดนี่มันร้ายกาจแค่ไหน’ เขาคิดขณะที่หน้าอกมีเลือดไหลทะลักออกมาจากรอยร้าวของชุดเกราะ ทันใดนั้น บางอย่างก็ตกลงมาทางซ้ายของเขาด้วยแรงกระแทกจนพื้นสั่นสะเทือน จากนั้นก็มีอีกบางอย่างตกลงมาทางขวา ด้านหน้า ด้านหลัง และอีก 3 ตัวรอบๆ ตัวเขา ชายคนนั้นรีบตรวจสอบด้วยสัมผัสทางวิญญาณ ก่อนจะตกตะลึงและหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม ตอนนี้มีสัตว์ร้ายสีแดงฉาน 7 ตัวล้อมรอบเขาไว้ แต่ละตัวแผ่ออร่าที่บ่งบอกถึงอันตรายอย่างถึงที่สุด และพวกมันทั้งหมดกำลังจ้องมองมาที่เขา อเล็กซ์ร่อนลงมาจากฟ้า มองลงมาที่เขาในชุดเกราะสีแดงที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือดที่ทำให้นักฆ่าผู้นี้รู้สึกขยะแขยง ชายคนนั้นกวาดสายตามองไปรอบๆ และต้องยอมรับความจริงที่ว่าไม่มีทางหนีรอด สิ่งเดียวที่ทำได้คือสู้และฆ่าอเล็กซ์ หรือไม่ก็ต้องตายในการต่อสู้ เขาไม่พร้อมที่จะตายที่นี่ “ไม่ ไม่ ไม่” เขาเริ่มพึมพำอย่างแผ่วเบา “มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ ผมไม่ควรจะต้องมาสู้กับคุณ ผมแค่มาเฝ้าดู” สติของชายคนนั้นเริ่มหลุดลอยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตายในวันที่เขาคิดว่าน่าจะเป็นวันที่ราบรื่นไม่มีการต่อสู้ “แกคงต้องทำพันธสัญญาไว้สินะ งั้นฉันจะไม่ถามอะไรมาก” อเล็กซ์กล่าว “แค่บอกเท่าที่แกบอกได้ แล้วฉันอาจจะไว้ชีวิตแกในฐานะคนพิการ” ชายคนนั้นเกือบจะหลุดปากบอกทุกอย่างออกมาแล้ว แต่พันธสัญญาได้บีบบังคับให้เขาต้องปิดปากไว้ เขาอาจจะฝืนทำลายแรงบีบคั้นนั้นได้ แต่มันจะจบลงด้วยการที่เขาต้องตายแทน ไม่ตายด้วยน้ำมือของอเล็กซ์ ก็ต้องตายด้วยพันธสัญญา เขาไม่เห็นทางรอดทางอื่นเลย หากต้องตายไม่ว่าจะทางไหน งั้นเขาก็จะเลือกทางที่สาม เขายิ้มด้วยรอยยิ้มบ้าคลั่งแล้วกล่าวว่า “ดูท่าผมคงทำได้แค่นี้ล่ะนะ” จากนั้น ร่างกายของเขาก็ระเบิดออกทันที