Chapter 1076 หยกพิฆาต นิ้วอีกนิ้วหนึ่งของชายคนนั้นขาดกระเด็น เขาพยายามจะร้องด้วยความเจ็บปวด ทว่าเลือดของอเล็กซ์กลับอุดปากเขาไว้แน่นด้วยการบดขยี้ลำคอ อเล็กซ์มีความคิดที่จะเก็บเลือดของมันไว้กับตัว แต่หลังจากเห็นเลือดที่ไหลออกมาจากร่างของชายคนนั้น เขาก็ตัดสินใจล้มเลิก เพราะมันมีสีเขียวเจือปนอยู่นั่นเอง "ชิ สรรหาทำอะไรถึงได้มีเลือดแบบนี้วะเนี่ย? ไม่ต้องพูดถึงหน้าตาที่เละเทะนั่นเลยด้วยซ้ำ" อเล็กซ์กล่าว ชายคนนั้นไม่ปริปากพูดสักคำ อเล็กซ์จึงตัดนิ้วของมันเพิ่มอีกนิ้ว "แกชอบความเจ็บปวดงั้นเหรอ?" เขาถาม "นั่นเป็นเหตุผลที่แกเอาแต่เงียบหรือไง? ทำไมไม่ตอบคำถามฉันให้จบๆ ไปจะได้สิ้นเรื่องเสียที?" "แกจะต้องตายอย่างไม่สงบแน่!" ชายคนนั้นเอ่ยออกมาผ่านกระแสสัมผัสทางจิตในที่สุด "นี่คือสิ่งที่แกอยากจะบอกฉันตอนนี้เหรอ?" อเล็กซ์ถามพร้อมกับตัดนิ้วอีกนิ้วหนึ่ง "แค่ตอบคำถามบัดซบนั่นมาก็พอ" "ฮึๆ อยากได้คำตอบงั้นเหรอ?" ชายคนนั้นถาม "นี่คือคำตอบของแก ข้ามาที่นี่เพื่อฆ่าแกเพราะข้าถูกส... ส่ง..." ใบหน้าของชายคนนั้นบิดเบี้ยว เส้นเลือดปูดโปนและเลือดสีเขียวเรืองแสงไหลออกมาจากใบหน้าซีกซ้ายที่เน่าเฟะจนเห็นกระดูก "แกพูดอะไร?" อเล็กซ์ถาม "พูดให้มันชัดๆ หน่อย" "ส... ส่ง... ส่ง..." ดวงตาของชายคนนั้นกลายเป็นสีเขียวและมีเส้นเลือดฝอยแดงฉานทำให้อเล็กซ์ตกใจ อเล็กซ์ค่อยๆ ถอยหลังออกมาโดยไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เขารู้สึกว่าต้องอยู่ห่างจากสิ่งนี้ไว้ก่อน "ส่ง... ส่ง... ส่งมา..." ชายคนนั้นหยุดดิ้นรน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขณะที่เลือดสีเขียวไหลทะลักออกมา และเส้นเลือดบนตัวก็เริ่มอ่อนยุ่ยจนกลืนไปกับผิวหนัง ร่างทั้งร่างหยุดนิ่ง แม้แต่หน้าอกก็ไม่ขยับอีกต่อไป ชายคนนั้นตายไปแล้ว ตายไปดื้อๆ อย่างนั้นเอง "เขา... เขาตายแล้ว?" เขาตั้งคำถาม เขาไม่แน่ใจ เขาไม่อาจแน่ใจได้เพราะเขาไม่เคยเห็นใครตายด้วยวิธีนี้มาก่อน "แต่มันเป็นไปได้ยังไง?" เขาเดินเข้าไปหาร่างนั้นแล้วแตะตัวมัน ไม่หลงเหลือร่องรอยของไอความตายแม้แต่นิดเดียว ชายผู้นี้ไม่ได้อยู่ในสภาพใกล้ตายด้วยซ้ำ แต่จู่ๆ ก็ขาดใจตายในทันที อเล็กซ์หวาดกลัวกับสาเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องนี้จึงถอยออกมาอีก เขาเรียกเลือดของตัวเองกลับมาและถอยห่างจากศพของชายคนนั้นด้วยความหวาดระแวง "เขาพูดว่าอะไรนะ? ส่งมางั้นเหรอ?" อเล็กซ์คิด "เขาไม่ใช่คนที่อยากจะฆ่าฉันงั้นเหรอ? เขาทำงานให้คนอื่นอยู่หรือไง?" ทันใดนั้น เขาสัมผัสได้ถึงกระแสสัมผัสทางจิตที่กวาดผ่านร่างจึงหันกลับไปดูด้วยความกลัว ทว่าครู่ต่อมาเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะความช่วยเหลือที่เขาตั้งใจจะเรียกมาได้มาถึงแล้ว ชิวฮั่นอวี้ ผู้นำสำนักหอผกามาด้วยตัวเอง โดยมีวิสเกอร์นำทางมา วิสเกอร์กระโดดจากมือของเธอมาเกาะบนตัวอเล็กซ์เมื่อเห็นเขา "ขอบคุณที่มาครับ" อเล็กซ์กล่าวด้วยแววตาซาบซึ้ง "เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ข้าเองก็ตั้งใจจะมาอยู่แล้ว" เธอกล่าว เธอรู้สึกกังวลเกี่ยวกับอเล็กซ์อย่างยิ่งหลังจากได้ยินว่าเขาถูกวางยาพิษ ถ้าเธอปล่อยให้เขาตาย นั่นคงเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของทั้งทวีป แม้แต่ท่านอาใหญ่ของเธอยังต้องพึ่งพาเขาเลย "เจ้าเป็นอะไรไหม? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า? ข้าเห็นเลือดอยู่บนตัวเจ้านะ" เธอกล่าวอย่างเป็นห่วง "ไม่เป็นไรครับ" อเล็กซ์ตอบ "ผมกินยาแก้พิษไปแล้ว และผมก็จัดการคนที่พยายามวางยาพิษผมเรียบร้อยแล้ว" "เจ้าฆ่าเขาแล้วงั้นเหรอ?" เธอถามขณะหันไปมองศพชายผู้นั้น จนถึงตอนนี้เธอสนใจแต่อเล็กซ์เพราะนั่นคือสิ่งที่เธอเป็นห่วงที่สุด อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าเขาปลอดภัยดีแล้ว เธอจึงหันไปมองศพชายคนนั้นที่พื้น สายตาของเธอจับจ้องไปที่เลือดสีเขียวรอบๆ ตัวชายคนนั้นก่อนจะมองที่ตัวเขาเสียอีก เธอรู้สึกประหลาดใจและรังเกียจ แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาอื่นใดนอกจากนั้น ทว่าเมื่อเธอมองไปยังใบหน้า ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว เธอถอยกรูดทันทีพร้อมกับส่งคลื่นดินขึ้นมาเพื่อฝังศพนั้นลงสู่ใต้พื้นดินในทันที ในเวลาเดียวกันเธอก็ใช้พลังไฟเข้าโจมตีใส่กองดินนั้นจนร้อนจัดและเริ่มแข็งตัว ก่อนจะหลอมละลายจนหมดสิ้น เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากมั่นใจว่าร่างของชายผู้นั้นถูกเผาจนไม่เหลือซาก อเล็กซ์มองเธอด้วยความสงสัยจากปฏิกิริยาที่เกิดขึ้น "คุณรู้จักเจ้าคนนั้..." "อย่าเข้ามาใกล้ข้า!" เธอตะโกน "กินยาแก้พิษเดี๋ยวนี้" อเล็กซ์ประหลาดใจและรีบหยิบยาแก้พิษออกมากิน เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ก็เข้าใจได้ว่าผู้นำสำนักคงกังวลเรื่องการถูกพิษ หลังจากกินไปหนึ่งเม็ด เขาก็ส่งอีกเม็ดให้เธอ "นี่ครับ คุณควรกินด้วยถ้ากลัวขนาดนั้น" ผู้นำสำนักพยักหน้าและกินมันโดยไม่ลังเล "สรุปว่าคุณรู้จักงั้นเหรอว่าเขาเป็นใคร?" เขาถาม "พวกเขารียกเขาว่า หยกพิฆาต" เธอกล่าว "เขาเป็นปรมาจารย์ด้านพิษ ซึ่งแต่ละชนิดมีความร้ายกาจถึงขนาดสังหารได้ทั้งเซียนและคนธรรมดา ว่ากันว่าเขาหลงใหลในวิชาพิษมากเสียจนทดลองกับตัวเอง" "เขาคอยกินยาถอนพิษอยู่เสมอ แต่ผลข้างเคียงมักจะตกค้าง เลือดสีเขียวและใบหน้าที่เละเทะนั่นคือร่องรอยของมัน" เธอกล่าว "หากเจ้าถอดหน้ากากทองคำนั่นออก เจ้าจะเห็นใบหน้าสีเขียว ซึ่งนั่นก็เป็นที่มาของฉายา หยกพิฆาต" "งั้นเขาก็เป็นนักฆ่าที่มีชื่อเสียงสินะครับ" อเล็กซ์กล่าว "เขามีชื่อเสียงในทางเสื่อมเสียมากในหมู่คนระดับสูง เพราะเขามักจะเล่นงานเฉพาะคนที่โปรไฟล์สูง เช่นเจ้า" เธอกล่าว "เขาต้องการฆ่าผมงั้นเหรอ?" อเล็กซ์ถาม "เดี๋ยวนะ เขาเป็นนักฆ่า งั้นเขาก็รับงานมาสินะ?" "ใช่" เธอกล่าว "เจ้าฆ่าเขาได้อย่างไร? เขาควรจะแข็งแกร่งมากนะ" "เขาก็แกร่งครับ" อเล็กซ์ตอบ "แต่เขาประเมินพิษของตัวเองสูงเกินไป ผมได้รับยาแก้พิษมาตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งก่อนแล้ว พิษของเขาเลยใช้กับผมไม่ได้ ในขณะที่เขาคิดว่าพิษกำลังออกฤทธิ์กับผม ผมก็ฉวยโอกาสตอนเขากำลังชะล่าใจจัดการเขาซะ" "ผมพยายามจะถามคำถามเขา แต่เขาก็ตายไปเสียก่อน" อเล็กซ์บอก "แค่ตาย? ยังไง?" ผู้นำสำนักถาม "ผมยังงงอยู่เลยครับ" อเล็กซ์กล่าว "เขากำลังพยายามตอบคำถามผมว่าเขาถูกส่งมาโดยใคร แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ... เขาก็ตาย" แม้ในขณะที่อเล็กซ์อธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น เขาก็ตระหนักได้ว่าต้องเกิดอะไรขึ้น "เขาพยายามจะบอกเจ้าว่าใครเป็นคนส่งเขามางั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้ คนระดับเขาถูกทำพันธสัญญาไว้เพื่อให้ไม่มีทางพูดความจริง นายจ้างไม่มีทางอยากให้ใครรู้ และเหล่านักฆ่าเองก็พอใจกับแบบนั้น" เธอกล่าว "แต่ถ้าเขาพยายามจะ..." ใบหน้าของผู้นำสำนักว่างเปล่าลง "เขาก็จะต้องตาย เขาจะตายตอนที่พยายามจะบอกเจ้า" เธอกล่าว "ซึ่งนั่นแหละครับที่เกิดขึ้น" อเล็กซ์กล่าวอย่างไร้อารมณ์ "สรุปคือการที่เขาตอบผมหมายถึงความตายของเขา ไอ้บ้านั่น ยอมตอบคำถามผมเพื่อที่จะตายสินะ ผมไม่น่าถามคำถามนั้นไปเลยจริงๆ" อเล็กซ์เสียดายที่เขาไม่ได้ถามเรื่องพ่อของเขาแทน แต่นักฆ่าจะไปรู้เรื่องพ่อของเขาได้อย่างไรกัน? 'เรื่องนี้มันทำให้ปวดหัวชะมัด' เขาคิด ด้ายไหมของหนอนไหมสวรรค์, นักฆ่าที่มีชื่อเสียงแม้แต่ในระดับเซียน, และข้อมูลเกี่ยวกับพ่อของเขา ใครก็ตามที่จ้างเขามาต้องร่ำรวยและทรงอิทธิพลมากถึงขนาดเข้าถึงทั้งสามสิ่งนี้ได้ 'และเป้าหมายของเขาไม่ใช่สูตรยาของผมด้วย นั่นแค่เรื่องลวง' เขาคิด 'เป้าหมายหลักคือการฆ่าผม แล้วคนระดับนั้นจะอยากฆ่าผมไปทำไม?' จนถึงตอนนี้ อเล็กซ์ยังไม่ได้ทำอะไรที่คุ้มค่ากับการที่จะต้องมาสังหารเขา นอกจากว่าจะเป็นนักฆ่าที่เต็มไปด้วยความริษยา อเล็กซ์ก็นึกไม่ออกเลยว่าจะมีใครจ้างนักฆ่าเพื่อมาจัดการเขา อีกอย่าง นักเล่นแร่แปรธาตุทั่วไปก็ไม่เข้าข่ายด้วยซ้ำ นายจ้างของนักฆ่าผู้นี้ต้องร่ำรวยและมีเส้นสาย แต่เหนือสิ่งอื่นใด พวกเขาต้องรู้เรื่องของเขากับพ่อของเขา 'ผู้นำสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุไม่เคยปล่อยข้อมูลผมออกไปในขณะที่มีคนคอยตามหาตัวเขา และผมก็ไม่เคยสืบเรื่องพ่อตัวเองตอนอยู่ที่ศาลาหยั่งรู้เลยสักครั้ง' เขาคิด ดังนั้น คนเดียวที่รู้เรื่องเขากับพ่อของเขาและเข้าข่ายเงื่อนไขอื่นๆ ก็คือสมาชิกสภาทั้ง 10 คน รวมถึงสำนักและตระกูลของพวกเขา 'มีใครบางคนจากกลุ่มนั้นอยากฆ่าผม' เขาคิด 'และผมต้องรู้ให้ได้ว่าเพราะอะไร' อเล็กซ์มองไปยังชิวฮั่นอวี้ที่ดูไม่สบายใจและเริ่มเกิดความระแวง 'เธอแกล้งทำหรือเปล่านะ? เธอเป็นคนส่งเขามาหรือเปล่า? นั่นเป็นเหตุผลที่เธอรีบเผาศพจนผมไม่ทันได้หลักฐานอะไรเลยใช่ไหม?' เขาคิด ข้อสงสัยทั้งที่มีเหตุผลและไม่มีเหตุผลเริ่มก่อตัวในหัว เมื่อเขาเข้าใจนัยสำคัญของการตกเป็นเป้าหมายของการลอบสังหาร 'จากนี้ไปผมคงต้องระวังตัวทุกฝีก้าว ไม่รู้แล้วว่าศัตรูซ่อนตัวอยู่ที่ไหน' "เรากลับกันเถอะครับ" เขากล่าวและหันหลังเตรียมตัวจะจากไป ตอนนี้เขารู้แล้วว่าต้องอยู่ห่างจากทุกคน แม้แต่ผู้อาวุโสทั้ง 10 ของสภา เพราะใครก็ตามจากที่นั่นอาจเป็นศัตรูของเขาก็ได้ 'หรืออาจจะเป็นตระกูลหวง' อเล็กซ์คิดขณะเดิน 'นั่นสมเหตุสมผลที่สุด เมื่อคำนึงถึงความแค้นของเรา' คำสาบานของเขาต่อตระกูลนั้นจะต้องสร้างความแค้นที่ไม่อาจดับลงได้ง่ายๆ เป็นแน่ ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้สูงที่พวกเขาจะเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นี้ อย่างไรก็ตาม อเล็กซ์ไม่อาจหยุดสงสัยคนอื่นๆ ได้ ตราบใดที่เขายังไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าใครเป็นคนทำ เขาก็ต้องระแวงทุกคนต่อไป 'ชีวิตต่อจากนี้คงน่ารำคาญน่าดู'