Chapter 1944 ดอกไม้สีขาวลวงตา “งั้นแกก็เป็นพวกทรยศสินะ?” หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ซึ่งเป็นน้ำเสียงที่อเล็กซ์เพิ่งเริ่มจะจำแนกและได้ยินชัดเจนขึ้น “แกอยู่กับพวกเรามานานแค่ไหนแล้วเจ้าหนุ่มหลาน? แกถูกใครติดสินบนมารึเปล่า? ใครเป็นคนจ้างแกมา?” อีกคนถามขึ้น จากนั้นเขาก็เริ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ เจ้าสำนักคนที่สองมีน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่า ‘สองคนนั้นคือคนที่กำลังดูดกลืนร่างของพี่ไทเมื่อครู่นี้สินะ’ อเล็กซ์คิด สองคนนั้นเข้ามาแทนที่คนที่ไม่ได้รับภาระอะไร “ยังมีใครอีก? บอกพวกเรามาซะ” เจ้าสำนักคนแรกถาม “ข้ารู้ว่ามีสามคนเพิ่งจะเทเลพอร์ตออกไปโดยไม่สนใจค่ายกลของพวกเรา วิธีที่พวกเขาใช้หนีไปนั้นไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่” “พวกนั้นไปไกลแล้วล่ะ พวกแกไม่มีทางตามหาเจอหรอก” ผู้อาวุโสหลานกล่าว “แล้วบอกไว้ก่อนนะ ข้าไม่เคยถูกติดสินบน ข้าเป็นแค่สายลับที่ถูกส่งมาที่นี่เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นในสำนักนี้” เจ้าสำนักทั้งสองมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะหันกลับมามองผู้อาวุโสหลานอีกครั้ง “ทำไม? ใครส่งแกมา?” ชายทั้งสองถาม ‘เตรียมตัวหนีให้ดี ข้าจะพยายามเบี่ยงเบนความสนใจพวกมัน’ เสียงของผู้อาวุโสหลานดังขึ้นในความคิดของอเล็กซ์ท่ามกลางการสนทนา อเล็กซ์เหลือบมองผู้อาวุโสหลานอย่างระแวดระวัง เขาดูมีสมาธิจดจ่ออยู่กับเจ้าสำนักทั้งสองที่มีพลังแกร่งกล้าเกินกว่าที่จะฆ่าคนทั้งคู่ได้ ผู้อาวุโสหลานยิ้ม “ข้าคือศิษย์ของสำนักไหมฟ้า และกิจกรรมชั่วร้ายที่พวกแกทำที่นี่ถูกบันทึกไว้และส่งถึงมือผู้อาวุโสของข้าเรียบร้อยแล้ว อีกไม่นานพวกเขาจะมาที่นี่และสังหารทุกคนที่มีส่วนร่วมกับสิ่งที่เกิดขึ้นในสำนักนี้ จงเพลิดเพลินกับเวลาที่เหลืออยู่น้อยนิดของพวกแกซะเถอะ” ผู้อาวุโสหลานพยายามจะเปิดใช้งานยันต์ แต่ก่อนที่เขาจะทำได้ กลับมีบางสิ่งพุ่งเข้าใส่เขาโดยตรง ตอนแรกอเล็กซ์มองไม่ทันด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร จนกระทั่งเขาเห็นหอกในเสี้ยววินาทีต่อมา ขณะที่มันกำลังปะทะเข้ากับโล่ที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าผู้อาวุโสหลานอย่างน่าอัศจรรย์ ผู้อาวุโสหลานมีระดับพลังสูงสุดเพียงแค่ขอบเขตเทพยดาสถิตเท่านั้น ในขณะที่เจ้าสำนักทั้งสองได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตหลักสุดท้ายของระดับอมตะอย่างขอบเขตวิญญาณอมตะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทว่าการต่อสู้กลับดูสูสีกัน “สิ่งประดิษฐ์ที่น่าสนใจนี่ แกมาจากสำนักไหมฟ้าจริงๆ สินะ?” เจ้าสำนักคนหนึ่งแสดงความเห็น “แกมาจากที่นั่นจริงๆ ด้วยสินะ?” “ฮ่าๆๆ!” ผู้อาวุโสหลานทำได้เพียงแค่นหัวเราะกลับไป “พี่ท่าน สงสัยจะเป็นเรื่องจริงที่ว่าสำนักไหมฟ้ากำลังตามล่าพวกเรา” อีกคนกล่าว “พวกเราควรรีบไปจากที่นี่” “หนีไปก็คงเป็นไปไม่ได้หรอกถ้าสำนักไหมฟ้ากำลังตามล่าเราอยู่” คนแรกกล่าว “พวกมันต้องมีวิธีตามรอยเราแน่ เราต้องไปพบท่านพี่เจิ้งเหมียนเพื่อหาวิธีปิดบังร่องรอยจากวิธีแกะรอยของพวกมัน” “จะมีทางจริงๆ เหรอ?” อีกคนถาม “ท่านพี่เจิ้งเหมียนอาจจะรู้อะไรบ้าง” คนแรกกล่าว “เขานี่แหละที่รู้เรื่อง—” สายตาของเขาตวัดไปด้านข้างทันทีพร้อมกับมือที่ยื่นออกไป พลังงานสีทองรูปร่างคล้ายหอกพุ่งออกจากมือของเขาแล้วกระแทกเข้ากับผนัง กั้นไม่ให้อเล็กซ์หนีออกไปได้ อเล็กซ์พยายามจะฉวยโอกาสหลบหนีในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน โดยหวังว่าพวกเขาจะยุ่งอยู่กับการต่อสู้จนไม่ทันสังเกต แต่ดูเหมือนพวกเขาจะระแวดระวังทางฝั่งนี้ด้วยเช่นกัน “แกได้ยินมากพอแล้ว ศิษย์ดาบรุ่งอรุณ แกเองก็คงไม่มีทางรอดไปจากที่นี่หรอก” เจ้าสำนักกล่าว “เจ้าต้องเป็นต้นเหตุที่ทำให้พวกมันรู้เรื่องนี้แน่ เจ้าต้องตายตอนนี้” “ไม่นะ!” ผู้อาวุโสหลานตะโกนพร้อมกับเคลื่อนตัวมาบังหน้าอเล็กซ์ ในขณะที่หอกและโล่ยังคงปะทะกันอยู่ อเล็กซ์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างรวดเร็ว พยายามตั้งสติกับสถานการณ์ตรงหน้า เขามองไปยังเจ้าสำนักทั้งสองที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร แล้วเริ่มคิดหาวิธีที่จะเอาชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ “ผู้อาวุโสหลาน ท่านต้องรีบหนีไป” เขาบอกชายชรา “ใช้ยันต์นั่นซะในขณะที่ยังมีโอกาสแล้วไปให้พ้น” “อะไรนะ?!” ผู้อาวุโสหลานไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “ไม่ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าตาย หลังจากที่เจ้าทำเพื่อพวกเรามาตลอดทั้งคืนนี้ ข้าจะปกป้องเจ้า ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม” อเล็กซ์รู้สึกซาบซึ้งใจอีกครั้ง แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ชายคนนี้จะมาทำตัวเป็นวีรบุรุษ เขาจำเป็นต้องหนีไป อเล็กซ์กำลังจะบอกให้เขาหนีไปอีกครั้ง เมื่อเจ้าสำนักอีกคนที่ยืนนิ่งมาตลอดในที่สุดก็ตัดสินใจลงมือ ในขณะที่อเล็กซ์จ้องมอง ภาพดอกไม้สีขาวที่มีกลีบยาว 5 กลีบและเกสรสีม่วง 3 อันปรากฏขึ้นเบื้องหลังชายผู้นั้น มันเป็นเพียงภาพลวงตาที่พร่าเลือน ราวกับมีคนเสกภาพมายาไว้ข้างหลัง แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง อเล็กซ์กลับรู้สึกว่ามันสมจริงมาก มีบางอย่างที่แปลกประหลาดเกี่ยวกับดอกไม้นั่นซึ่งอเล็กซ์บอกไม่ถูก สถานการณ์ตอนนี้กระชั้นชิดและอันตรายเกินกว่าจะมาใส่ใจเรื่องเหล่านั้น อเล็กซ์ไม่รู้ว่าสิ่งที่เขากำลังมองอยู่นั้นคืออะไร หรือมันเป็นวิชาลับของเจ้าสำนัก แตาดอกไม้ลวงตาที่ปรากฏขึ้นข้างหลังชายคนนั้นดูอันตรายอย่างยิ่ง อย่างน้อยเขาก็ได้ยินผู้อาวุโสหลานสูดหายใจด้วยความตกใจที่อยู่ตรงหน้า “ตายซะ!” นั่นคือคำพูดเดียวที่เจ้าสำนักกล่าวขณะชี้ไปทางผู้อาวุโสหลานและ… ทำบางอย่างลงไป สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นไม่ได้รวดเร็วเลย มันช้าและน่าสยดสยอง ผู้อาวุโสหลานเริ่มหอบหายใจอย่างหนัก เสียงหายใจของเขาแหบพร่า เขาค่อยๆ หมดแรงที่จะประคองโล่ไว้เบื้องหน้า จนมันร่วงหล่นลงสู่พื้น หอกพุ่งกลับไปหาเจ้าสำนักอีกคนที่ขว้างมันออกมา และเขาก็คว้ามันไว้ “ทำได้ดีมากท่านพี่” “อะไร… กัน…” ผู้อาวุโสหลานถามขณะกุมหน้าอก “แกทำอะไรกับข้า?” “เอาน่า” เจ้าสำนักอีกคนกล่าว “เจ้าอยู่ในสำนักเรามาตั้งนานขนาดนี้ น่าจะเคยเรียนรู้อะไรมาบ้างสิ” ดวงตาของผู้อาวุโสหลานเบิกกว้างขึ้นเมื่อเขามองขึ้นไป เส้นเลือดสีเขียวลุกลามเข้าสู่ตาขาวและกำลังจะเข้าไปถึงตาดำ เส้นเลือดสีเขียวเริ่มปูดโปนตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย เช่น แขนและลำคอ ไม่ต้องเป็นอัจฉริยะก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ ‘ยาพิษ!’ อเล็กซ์คิด ‘เขาถูกวางยาพิษ’ เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าเขาถูกวางยาพิษได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าผู้อาวุโสหลานเผลอกินอะไรเข้าไป หรือว่าจะเป็นทางอากาศ? แต่อเล็กซ์ก็ไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเลย ถึงแม้ร่างกายของเขาจะต้านทานพิษได้ แต่เขาก็ควรจะสังเกตเห็นหากได้รับพิษเข้าไป แต่นี่กลับไม่ใช่กรณีนั้น ผู้อาวุโสหลานถูกเล็งเป้าหมายเพียงคนเดียว และดูเหมือนเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เอง ‘ดอกไม้ลวงตานั่น’ อเล็กซ์คิด ‘หรือจะเป็นเพราะมัน?’ นั่นคือข้อสันนิษฐานเดียวที่อเล็กซ์มีในขณะนี้ เขายังไม่เข้าใจว่าดอกไม้นั่นคืออะไร แต่ต้องเกี่ยวข้องกับยาพิษที่อยู่ภายในร่างกายของผู้อาวุโสหลานแน่ๆ ‘แต่ข้าไม่เห็นมันพุ่งเข้าตัวเขาเลยนะ’ อเล็กซ์คิด แม้แต่เนตรปีศาจของเขาก็ไม่เห็นอะไรเคลื่อนผ่านอากาศ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนที่ชายคนนั้นถูกวางยาพิษ แต่มันก็เกิดขึ้นไปแล้ว ‘ดอกไม้นั่น…’ อเล็กซ์คิด ‘มันอันตรายจริงๆ’ เจ้าดอกไม้นั่นมันคืออะไรกันแน่? “เราควรจะเค้นข้อมูลจากเขาก่อนที่เขาจะตายไหม?” ชายผู้ถือหอกถาม “ไม่ล่ะ ฆ่าเขาให้จบๆ ไปเลยดีกว่า” อีกคนตอบ “ได้ตามนั้น” ชายผู้ถือหอกกล่าวพร้อมชี้หอกไปที่ผู้อาวุโสหลาน เตรียมจะปิดฉากเขา