บทที่ 674 ข้ออ้าง เมื่ออเล็กซ์มาถึงประตูของสำนักพู่กันไหลริน เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจเมื่อพบกับฝูงชนที่ยืนอัดแน่นเต็มหน้าประตูสำนัก “อะไรกันเนี่ย?” อเล็กซ์มองดูด้วยความสับสน เขาหันซ้ายแลขวาก็พบผู้คนจากหลากหลายสำนักและหลายเมืองที่ดูเหมือนจะพากันมาที่นี่ อเล็กซ์สังเกตเห็นผู้ฝึกตนจากสำนักและตระกูลชั้นนำปะปนอยู่ในฝูงชนด้วย แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเป็นเพียงสมาชิกที่ไม่ได้สำคัญอะไรนักในสำนักของตน เขาจำต้องเข้าแถวเพื่อให้มีโอกาสได้พูดคุยกับยาม เขาจึงยืนรอคอยตามลำดับในขณะที่ฝูงชนต่างพากันส่งเสียงพึมพำ ‘พวกเขามาทำอะไรกันที่นี่? หรือมีการเฉลิมฉลองอะไรสักอย่างที่แม่ของฉันได้อันดับสองงั้นเหรอ?’ อเล็กซ์ตั้งคำถาม หากเป็นเช่นนั้นจริง เขาแทบไม่อยากจะคิดเลยว่าสำนักเสียงกระซิบอสูรจะเอิกเกริกกันขนาดไหน เพราะเจ้าอ้วนเทียนเย่เองก็เพิ่งจะชนะ… ความคิดของอเล็กซ์เตลิดเปิดเปิงไปเมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นเจ้าอ้วนคนที่เขาเพิ่งคิดถึงพอดี เจ้าอ้วนคนนั้นก็อยู่ในฝูงชนนี้เช่นกัน กำลังยืนรออยู่เหมือนคนอื่นๆ “อะไรกัน?” อเล็กซ์หลุดปากออกมาเบาๆ ‘ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?’ ฝูงชนนี้เริ่มไม่มีเหตุผลสำหรับเขาเสียแล้ว ‘งั้นก็ไม่ได้มีการเฉลิมฉลองสินะ?’ ในที่สุด หลังจากช่วงเวลาที่ยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์ เขาก็มาถึงหน้าประตูพร้อมกับคนหนุ่มสาวไม่กี่คนที่ดูเหมือนกำลังเข้าเวรยามอยู่ พวกเขาทอดถอนใจเมื่อเห็นเขา ซึ่งทำให้อเล็กซ์ประหลาดใจเพราะเขาไม่เคยพบหน้าพวกเขามาก่อน ‘แค่จัดการกับฝูงชนนี่มันน่าเหนื่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?’ เขาคิดในใจ “สวัสดีครับ ผมมาขอพบคนคนหนึ่ง” อเล็กซ์กล่าว “เออๆ ว่ามา” ยามตอบด้วยน้ำเสียงรำคาญอย่างเห็นได้ชัด อเล็กซ์รู้สึกประหลาดใจ แต่เขาก็ไม่ได้เก็บเอาความหยาบคายนั้นมาใส่ใจ “ผมมาหาแม่ครับ หวังว่าพวกคุณจะช่วยแจ้งให้ท่านทราบหน่อย” เขากล่าว “อ๋อ” ท่าทีของยามเปลี่ยนไปทันที “แม่ของนายงั้นเหรอ?” ยามหยิบตราสัญลักษณ์ออกมาเตรียมจะสื่อสารกลับเข้าไปในสำนัก “นางเป็นผู้อาวุโสหรือเปล่า? หรือเป็นผู้ช่วย? แล้วนางชื่ออะไร?” ยามถาม “เอ่อ ผมไม่ทราบตำแหน่งของท่านในสำนัก แต่แม่ผมชื่อเฮยหลิน ท่านคือคนที่ได้อันดับสองในการแข่งขันวาดอักขระครับ” อเล็กซ์ตอบ มือของยามที่กำลังจะยกตราสัญลักษณ์ขึ้นทาบหน้าผากชะงักลง เขามองอเล็กซ์ด้วยท่าทางที่ดูตกตะลึง “นายว่าอะไรนะ?” เขาถาม “เฮยหลิน นั่นคือชื่อของแม่ผม” อเล็กซ์ย้ำ ชายคนนั้นจ้องมองเขาด้วยสีหน้าจริงจังเต็มที่ แล้วจู่ๆ… เขาก็ระเบิดหัวเราะออกมา “ฮ่าๆๆ! มุกดีนี่เจ้าหนุ่ม เกือบเชื่อแล้วเชียว เฮ้ยพวกเรา เรามีข้ออ้างใหม่ในฝูงชนว่ะ” ยามพูดพลางหันไปเรียกพรรคพวก “โอ้ อะไรล่ะ?” “อันใหม่เหรอ? เร็วขนาดนี้เชียว?” ผู้คนเริ่มมารุมล้อมทำให้อเล็กซ์รู้สึกกระอักกระอ่วน ‘เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?’ เขาคิด “ไอ้หนุ่มนี่บอกว่าเป็นลูกชายของพี่หญิงเฮย” ยามคนนั้นบอก “ลูกชาย? ฮ่าๆ นั่นเป็นมุกใหม่จริงๆ ด้วย น้องชาย ขอบใจนะที่ทำให้ขำ” ยามอีกคนพูด “เดี๋ยวนะ หรือเขาอยากให้เธอรับเลี้ยงเป็นลูก?” ยามอีกคนที่สับสนถามขึ้น “ไม่ใช่รับเลี้ยงเว้ย เขาบอกว่าเป็นลูกจริงๆ เลย” ยามคนเดิมยืนยัน “นั่นมันเรื่องตลกชัดๆ” ยามที่สับสนสรุป อเล็กซ์มองพวกเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “เอ่อ ช่วยไปตามแม่ผมมาก่อนได้ไหมครับ ก่อนที่พวกคุณจะขำจนหมดสติไปน่ะ?” “ยังจะเรียกเธอว่าแม่อีก โอ๊ย น้องชายผู้น่าสงสารคนนี้คงโดนอะไรกระแทกหัวมาในช่วงสองสามวันนี้แน่ๆ” พวกยามหัวเราะกันอีกรอบ “ผมเป็นลูกของเธอจริงๆ นะ พวกคุณช่วยจริงจังหน่อยได้ไหม?” อเล็กซ์ถาม “งั้นเหรอ? งั้นทุกคนที่ยืนอยู่ที่นี่ก็คงเป็นพี่ชายและสามีของเธอด้วยสินะ?” ยามย้อนถาม “ไปซะเถอะน้องชาย ครั้งหน้าถ้าอยากจะพบพี่หญิงเฮย ก็หัดหาข้ออ้างที่ดีกว่านี้มาหน่อย” อเล็กซ์ถึงกับอึ้งกิมกี่ เขาอุตส่าห์เดินทางไกลมาจากเมืองหลวงเพื่อมาหาแม่ แต่พอมาถึงหน้าประตูกลับถูกขัดขวางเสียได้? สัมผัสจิตของเขากวาดผ่านยามทั้ง 5 คนและพบว่าระดับการบ่มเพาะของพวกเขาอยู่ในช่วงปลายของขอบเขตลอร์ดแท้จริง ซึ่งพวกเขาน่าจะเป็นศิษย์ระดับแนวหน้าของสำนัก “น้องชาย โปรดไปเถอะ เรามีคำร้องขอเข้าพบและคำขอแต่งงานที่ต้องจัดการอีกเพียบ ทุกคนที่นี่ต่างก็อยากเจอพี่หญิงเฮย เราต้องปฏิเสธพวกเขาทั้งหมดนั่นแหละ” ยามกล่าว “พวกคุณแค่ส่งข่าวไปถามไม่ได้เหรอว่าเธอจะออกมาไหม? พี่ชาย ผมเป็นลูกของเธอจริงๆ นะ” อเล็กซ์กล่าว ยามส่ายหัว “ทำไม่ได้ เราได้รับคำสั่งเข้มงวดว่าห้ามรบกวนพี่หญิงเฮยในขณะที่เธอกำลังเลื่อนระดับ” ยามกล่าว “เชิญไปได้แล้ว” ‘แม่กำลังเลื่อนระดับงั้นเหรอ?’ อเล็กซ์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินออกมา ‘นั่นเป็นเรื่องจริง หรือพวกเขาแค่พยายามไล่ฉันไปกันแน่?’ “ข้ามาจากวังดาบเร้นลับ มาในนามของอาจารย์ข้า ข้ามาเพื่อขอเยี่ยมเยียนแม่นางเฮยหลิน หวังว่าท่านจะช่วยเรียกนางออกมาให้ข้าที” ชายคนหนึ่งเดินเข้าไปหายามหลังจากที่อเล็กซ์ถอยออกมา “เสียใจด้วยน้องชาย ตอนนี้พี่หญิงเฮยกำลังเก็บตัวฝึกตนเพื่อเลื่อนระดับ เกรงว่าเราคงไปตามเธอไม่ได้ในตอนนี้” ยามตอบ “เข้าใจแล้ว น่าเสียดายจริงๆ” ชายคนนั้นกล่าวแล้วจากไป ‘อา ที่แท้ก็เป็นแค่คำโกหกสินะ’ อเล็กซ์คิด แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีคนมากมายมาหาแม่ของเขาเพียงเพราะเธอได้อันดับสองในการแข่งขัน ‘ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะถึงขั้นมาขอแต่งงานด้วย’ อเล็กซ์คิด ‘ถ้าพ่อรู้เข้าจะเป็นยังไงนะ?’ เมื่อความคิดล่องลอยไปในทิศทางนั้น หัวใจของอเล็กซ์ก็กระตุกวูบ เขาไม่ได้นึกถึงพ่อของเขาเลย ถ้าแม่ของเขาอยู่ที่นี่ พ่อของเขาก็ก็น่าจะได้เข้าสู่เกมนี้เหมือนกัน ต่อให้จะเป็นแค่ครั้งเดียวก็ตาม เขาจะเป็นอะไรไหม? เขาจะอยู่บนทวีปตะวันตกหรือเปล่า? หรือเขาจะไปลงเอยที่ไหนกันแน่? ความกังวลก่อตัวขึ้นในใจของอเล็กซ์เมื่อเขามองกลับไปยังกลุ่มยามและฝูงชน ด้วยจำนวนคนที่ต้องการพบเธอมากขนาดนี้ อเล็กซ์ยิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าเขาจะไม่ได้พบเธอในวันนี้อย่างแน่นอน เขาอาจจะแอบเข้าไปได้ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าที่นี่มีระบบป้องกันแบบไหนบ้าง ไม่ต้องพูดถึงผู้ฝึกตนขอบเขตนักบุญที่สามารถตรวจสอบได้ด้วยการกวาดสัมผัสเพียงครั้งเดียว ‘ไม่ละ ยังไงฉันก็ต้องกลับมาใหม่ทีหลัง’ เขาคิดแล้วเดินจากไป ผู้คนจะยังคงหลั่งไหลเข้ามาเรื่อยๆ และพวกยามก็จะยังคงอ้างเหตุผลเดิมๆ ต่อไป อเล็กซ์เงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง “ฉันควรหาที่พักก่อนดีกว่า” เขาคิด “หรือฉันจะพักที่สมาคมปรุงยาเหมือนครั้งที่แล้วดีนะ?” หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจว่าไม่ควรเสียเงินเช่าที่พักในเมื่อสามารถพักที่สมาคมได้ ดังนั้น อเล็กซ์จึงมุ่งหน้ากลับเข้าเมือง และเมื่อถึงยามค่ำ เขาก็ได้เข้าไปในสมาคมปรุงยาสาขาอรุณรุ่ง อเล็กซ์หยิบตราทองแดงออกจากช่องเก็บของแล้วนำมาห้อยไว้ที่หน้าอกก่อนจะเดินตรงไปที่กระดานภารกิจ ได้เวลาปรุงยาแล้ว