Chapter 732 หนทางข้างหน้า “ผมอาจจะงงกับสิ่งที่คุณพูดอยู่บ้าง แต่ใช่ครับ มันเกิดขึ้นแบบที่คุณว่ามาจริงๆ” รั่วหรานกล่าว “ตอนนั้นผมพยายามจะฝ่าด่านเข้าสู่ขอบเขตเซียน เลยคิดว่าจะไปหาสถานที่เงียบสงบเพื่อทำสมาธิ แต่พอเริ่มลงมือ ผมกลับรู้สึกเหมือนวูบไปไม่กี่ชั่วโมงราวกับหลับไป” “แต่เท่าที่ผมดู มันผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น สิ่งต่อมาที่ผมรู้ตัวคือมีพายุหมุนวนอยู่เหนือหัว ขู่ว่าจะทำลายผมให้สิ้นซาก” “มันฟาดลงมาไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่สองครั้ง ครั้งแรกผมป้องกันไว้ได้ แต่ครั้งที่สองสายฟ้ามีพลังเหนือกว่าผมมากจนผมได้รับบาดเจ็บ” รั่วหรานเล่า “ทำไมคุณถึงไม่บอกใครล่ะครับ?” อเล็กซ์ถาม “ผมพยายามแล้ว” รั่วหรานตอบ “แต่พวกเขาคิดว่าผมแค่หาข้ออ้าง” “พวกเขาไม่รู้เรื่องเต๋าของคุณงั้นเหรอครับ?” อเล็กซ์ถามต่อ “ไม่เลย” รั่วหรานกล่าว “แม้แต่ผมเองก็เพิ่งรู้เมื่อไม่กี่สิบปีมานี้ว่าสิ่งที่ผมมีคือเต๋า ผมยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันมากนักเพราะข้อมูลหายากเหลือเกิน” “ผมเข้าใจแล้ว” อเล็กซ์กล่าว จากนั้นเขาก็ตรวจสอบร่างกายของรั่วหรานอีกครั้ง “ขาของคุณได้รับบาดเจ็บ มันรักษาไม่ได้เลยหรือครับ?” “ผมไม่รู้เหมือนกัน” รั่วหรานกล่าว “ไม่ว่าใช้โอสถชนิดไหนกับผม ก็ไม่ได้ผลเลยด้วยเหตุผลบางอย่าง” ‘แปลกแฮะ’ อเล็กซ์คิดในใจ ‘ผมคงต้องไปถามเฉินจิงดูว่า การถูกสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ฟาดใส่ส่งผลให้เกิดอาการบาดเจ็บแบบนี้หรือเปล่า’ “เดี๋ยวสิครับ” อเล็กซ์พูด “แผลของคุณไม่น่าจะขัดขวางการบ่มเพาะได้นะ เพราะถึงยังไงคุณก็ไม่ได้สูญเสียรากฐานการบ่มเพาะไปทั้งหมดเสียหน่อย” “ผม... ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองแล้ว” รั่วหรานพูด “ผมดูเหมือนจะทะลวงระดับไม่ได้เลย ทุกครั้งที่พยายาม ผมมักจะจบลงด้วยการเหงื่อกาฬแตกพลั่ก” อเล็กซ์ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งจนตระหนักได้ว่าปัญหาคืออะไร “อ้อ” เขากล่าว “ปีศาจในใจของคุณคงจะก้าวข้ามได้ยากมากแน่ๆ” “ปีศาจในใจ?” รั่วหรานถามด้วยสายตาฉงน “ไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่าครับ ผมจะอธิบายทุกอย่างที่ผมพอจะรู้ให้ฟัง” อเล็กซ์กล่าว รั่วหรานพาเขาไปยังจุดหนึ่งบนยอดเขา ซึ่งเป็นพื้นที่โล่งกว้างไร้ซึ่งต้นไม้แม้แต่ต้นเดียว “ตรงนี้แหละที่ผมถูกสายฟ้าฟาด ความว่างเปล่านี้คอยเตือนใจถึงชีวิตของผมในตอนนี้ตลอดเวลา” รั่วหรานกล่าว อเล็กซ์กวาดสายตามองรอบๆ และประหลาดใจที่พบว่าในรัศมี 10 เมตรนี้ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตหลงเหลืออยู่เลย มีกระท่อมหลังเล็กตั้งอยู่ตรงกลาง รั่วหรานพาอเล็กซ์เข้าไปข้างใน ที่นั่นมีเตียงอยู่หนึ่งหลัง แต่รั่วหรานหยิบเก้าอี้ตัวเล็กออกมาจากถุงเก็บของแล้วเชิญให้อเล็กซ์นั่ง “ต้องขอโทษด้วยนะครับ ปกติไม่ค่อยมีใครมาเยี่ยมผมเท่าไหร่” รั่วหรานกล่าว “ไม่เป็นไรครับ” อเล็กซ์ตอบ “สำหรับผู้บ่มเพาะแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องมีอะไรเกินไปกว่านี้หรอกครับ” “เอาล่ะ คุณช่วยอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ? เริ่มตั้งแต่ต้นเลย” รั่วหรานกล่าว “ได้ครับ แต่เพื่อแลกเปลี่ยน ผมหวังว่าคุณจะพิจารณาคำขอของผมอีกครั้ง ผมอยากให้คุณช่วยสอนวิธีปลูกพืชให้ผมจริงๆ ครับ” อเล็กซ์กล่าว “ตกลง” รั่วหรานตอบรับอย่างจริงจังโดยไม่มีน้ำเสียงขุ่นเคืองแม้แต่น้อย อเล็กซ์พยักหน้าและเริ่มอธิบายทุกสิ่งที่เขารู้เกี่ยวกับเต๋า ปีศาจในใจ และสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ เขาบอกรั่วหรานว่าสวรรค์กำลังตัดสินเขาอยู่ทุกครั้งที่เขาจะพัฒนาตนเอง มันคอยสร้างอุปสรรคขวางทางไม่ให้เขาเก่งขึ้น รั่วหรานพยักหน้าตาม เพราะทุกอย่างที่ฟังดูสมเหตุสมผลไปหมด “ผมเองก็เคยประสบปัญหาปีศาจในใจเหมือนกัน และสูญเสียฐานการบ่มเพาะไปบางส่วนเมื่อ 5 เดือนก่อน กว่าจะผ่านมันมาได้ก็ต้องเตรียมตัวอยู่นานทีเดียวกว่าจะทะลวงระดับสำเร็จ” อเล็กซ์เล่า “คุณเตรียมตัวรับมือกับสิ่งที่แม้แต่ตัวเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันอยู่ตรงไหนได้ยังไง?” รั่วหรานถาม “มันอยู่ตรงนั้นแหละครับ และวิธีเตรียมตัวก็ง่ายนิดเดียว” อเล็กซ์กล่าว “คุณแค่ต้องเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสิ่งทุกอย่างที่มันจะใช้เล่นงานคุณได้” อเล็กซ์คาดเดาว่าปมด้อยของชายคนนี้จะเป็นเรื่องอะไรกันแน่ จนเขานึกขึ้นได้ว่าเกือบทุกเหตุการณ์ในชีวิตของรั่วหรานล้วนเป็นสิ่งที่สร้างปมในใจทั้งสิ้น ชายที่เกิดในราชวงศ์ แต่กลับไม่ใช่เชื้อพระวงศ์ ผู้บ่มเพาะที่มีพรสวรรค์ แต่กลับใช้มันอย่างสูญเปล่าไปกับการดูแลดอกไม้ หนึ่งในสมาชิกที่แข็งแกร่งที่สุดของคนรุ่นใหม่ ที่ตอนนี้ต้องมานั่งมองคนที่เคยอ่อนแอกว่าก้าวขึ้นมาเป็นผู้อาวุโสของเขา บุคคลที่ถูกทุกคนตราหน้าว่าเป็นคนโง่จากสิ่งที่เขาไม่ได้ทำ และชายที่หวาดกลัวการทะลวงระดับ เพราะกลัวว่าจะต้องเสียขาปกติอีกข้างและฐานการบ่มเพาะไปอีกครึ่งหนึ่ง นั่นคือปัญหามากมายที่รั่วหรานต้องค่อยๆ จัดการทีละอย่าง อเล็กซ์ให้เขาทำในสิ่งที่เฉินจิงเคยให้เขาทำ นั่นคือการเขียนรายการปัญหาออกมาแล้วจัดการกับพวกมันไปทีละข้อ อเล็กซ์ช่วยเขาจัดการไปได้บ้างเล็กน้อย แต่ส่วนใหญ่แล้วรั่วหรานต้องเป็นผู้จัดการด้วยตัวเอง “ผมจะกลับมาในวันที่คุณกลับมาเป็นจักรพรรดิแท้จริงอีกครั้ง” อเล็กซ์กล่าว “หลังจากนั้น ผมหวังว่าคุณจะสอนวิธีปลูกพืชให้ผมนะครับ” “คุณเชื่อว่าผมทำได้จริงๆ เหรอ?” รั่วหรานถาม “ทำได้แน่นอนครับ” อเล็กซ์ยืนยัน “เชื่อมั่นในตัวเองครับ นั่นคือวิธีที่คุณจะใช้สู้กับปีศาจในใจของคุณ” “ผมขอตัวก่อนนะครับ” อเล็กซ์กล่าวและปล่อยให้รั่วหรานอยู่ลำพังเพื่อขบคิดถึงบทสนทนาเมื่อครู่ การได้รู้ว่าอะไรคือปัญหาและรู้ว่ามีหนทางที่จะต่อสู้กับมัน ได้จุดไฟที่มอดดับไปนานนับศตวรรษในใจของรั่วหรานให้กลับมาลุกโชนอีกครั้ง * * * * * ผ่านไปไม่กี่วันหลังจากที่อเล็กซ์คุยกับรั่วหราน แต่เขาก็ไม่ได้เจอหน้าอีกฝ่ายอีกเลย อเล็กซ์รับข้อเสนอขององค์หญิงที่ให้สอนเรื่องยาพิษในช่วงเช้า ดังนั้นในทุกๆ เช้า เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงพอดี เขาจึงเรียนรู้เกี่ยวกับประเภทของพิษต่างๆ และวิธีการปรุงพวกมัน นางสอนเขาเกี่ยวกับพิษหลากหลายรูปแบบ บางชนิดทำลายร่างกาย บางชนิดทำลายจิตใจ และบางชนิดทำลายไปถึงดวงวิญญาณ ยังมีพิษที่คร่าชีวิต พิษที่ทำให้คนไม่สามารถใช้ปราณได้ และพิษที่ปิดกั้นสัมผัสทางจิตวิญญาณ ในแง่หนึ่ง อะไรก็ตามที่มีผลลบต่อร่างกายก็ถือว่าเป็นพิษทั้งสิ้น อเล็กซ์ใช้เวลาไม่นานก็ตระหนักได้ว่า เขาจะสามารถสร้างอันตรายให้ผู้อื่นได้ง่ายดายแค่ไหน หากเขาสามารถเปลี่ยนพิษเหล่านั้นให้เป็นโอสถที่มีความเข้มข้นสูงขึ้นไปอีก การฝึกฝนกินเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น แต่อเล็กซ์ก็ได้สิ่งที่เขามองหามาจากการฝึกนี้ หนทางข้างหน้า หากเขาเดินตามเส้นทางนี้ ต่อให้ต้องก้าวเดินด้วยตัวเอง เขาก็จะทำได้ดีและพัฒนาขึ้นอย่างแน่นอน หนึ่งหรือสองวันหลังจากจบการฝึก เฉินจิงกลับมาเพื่อซ้อมรบอีกครั้ง ในตอนนั้นเองอเล็กซ์จึงถามเรื่องอาการบาดเจ็บของรั่วหราน “อาการบาดเจ็บจากสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์น่ะเหรอ? เรื่องนั้นรักษากันได้” เฉินจิงกล่าว “แต่ผู้อาวุโสรั่วหรานบอกว่า ไม่ว่าจะกินโอสถไปกี่ชนิด ขาของเขาก็ไม่เคยหายเลยครับ” อเล็กซ์แย้ง “ก็นะ ในเมื่อเขาอยู่บนจุดที่ใกล้จะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเซียน และปราณทั้งหมดของเขากลายเป็นปราณเซียนไปแล้ว โอสถระดับแท้จริงย่อมไม่มีทางรักษาได้” “หากเขาต้องการหายดี เขาจำเป็นต้องใช้โอสถระดับเซียน ซึ่งผมไม่คิดว่าจะมีใครอยากสิ้นเปลืองของแบบนั้นกับคนอย่างเขาหรอกนะ” เฉินจิงกล่าว “อ้อ เข้าใจแล้วครับ” อเล็กซ์กล่าว “ต้องใช้โอสถระดับสูงกว่าเดิมสินะครับ” “ไม่ก็ต้องฝ่าทัณฑ์สวรรค์ใหม่อีกรอบแล้วเอาชนะมันให้ได้” เฉินจิงเสริม “ทำไมต้องทำแบบนั้นล่ะครับ?” อเล็กซ์ถาม “เพราะเขาจะรักษาขาให้หายได้ด้วยวิธีนั้นยังไงล่ะ” เฉินจิงตอบ “อะไรนะ? คุณรักษาแผลได้ด้วยการทะลวงระดับในสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์งั้นเหรอ?” อเล็กซ์ถามด้วยความประหลาดใจ ถ้าเป็นเรื่องจริง เขาก็ไม่จำเป็นต้องพยายามปรุงโอสถรักษาแล้ว เขาสามารถฝึกฝนเงียบๆ จนถึงขอบเขตเซียน แล้วแขนที่เสียไปก็จะกลับคืนมาเอง “ไม่ ไม่ ไม่” เฉินจิงรีบแก้ความเข้าใจ “นายจะได้คืนมาเฉพาะส่วนที่สูญเสียไปเพราะทัณฑ์สวรรค์เท่านั้น ปัญหาอื่นๆ ที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้มีสาเหตุมาจากทัณฑ์สวรรค์จะไม่ได้รับการแก้ไข” “อ้อ” อเล็กซ์กล่าวด้วยความผิดหวัง “ไม่ต้องกังวลไป นายทำได้ดีอยู่แล้ว” เฉินจิงกล่าว อเล็กซ์พยักหน้า “ฟังนะ” จากนั้นเขาก็พูดขึ้นมาทันที “ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย” “เรื่องอะไรเหรอครับ?” อเล็กซ์ถาม “ฉันกำลังจะออกจากทวีปนี้ในเร็วๆ นี้” เฉินจิงกล่าว “แค่อยากบอกให้นายรู้ไว้ เผื่อว่าจู่ๆ นายจะไม่เห็นฉันอีก”