บทที่ 715 มรดกตกทอด "หยดน้ำตาแห่งเทพสมุทร? ผู้อาวุโส ท่านทราบหรือครับว่านี่คืออะไร?" จักรพรรดิถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ นับตั้งแต่ท่านปู่ของเขาพบผลึกนี้ พวกเขาก็สงสัยมาตลอดว่ามันคืออะไรกันแน่ พวกเขาค้นพบโดยบังเอิญว่ามันสามารถรักษาบาดแผลได้ แต่นอกเหนือจากนั้น พวกเขาก็ไม่รู้อะไรเลย เช่นเดียวกับไอเทมชิ้นอื่น ๆ ที่ตกลงมาในช่วงฝนดาวตก ชิ้นนี้เองก็เป็นปริศนาเช่นกัน พวกเขาทุกคนเคยสงสัยในบางครั้งว่าฝนดาวตกนั้นคืออะไรกันแน่ อย่างไรก็ตาม หลังจากไม่ได้คำตอบมาเป็นเวลาหลายพันปี พวกเขาก็ถอดใจไปแล้ว ในตอนนี้เมื่อจักรพรรดิได้รับคำตอบ แม้จะเป็นเพียงชื่อเรียกของสิ่งของสิ่งหนึ่ง เขาก็อยากรู้เกี่ยวกับมันให้มากขึ้น "คงเป็นการโกหกถ้าบอกว่าข้ารู้จักมันดีพอ" เซินจิ้งกล่าว "ข้าเพียงเคยได้ยินและเคยเห็นภาพของมันมาบ้างเท่านั้น" "ของแบบนี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?" เซินจิ้งพึมพำกับตัวเองเบา ๆ "เทพสมุทรคือใครหรือครับ?" อเล็กซ์ถามจากด้านหลัง "คนตายไปแล้วน่ะ" เซินจิ้งพูดโดยไม่คิด "ตอนนี้มันไม่สำคัญหรอก สิ่งที่สำคัญคือ มรดกตกทอดของเขาอยู่ที่นี่ และผู้คนที่อยู่ใต้อาณัติของเขาจะรีบมาตามหามันในไม่ช้า" "และเชื่อข้าเถอะว่า เจ้าไม่ต้องการจะมีเรื่องกับคนพวกนั้นหรอก" เซินจิ้งกล่าว จากนั้นเซินจิ้งก็หันกลับมาและโยนผลึกนั้นให้อเล็กซ์ "ลองรักษาตัวเองดูสิ ดูว่าเจ้าทำได้ไหม" อเล็กซ์พยักหน้าและส่งพลังปราณเข้าไปในผลึก มันเป็นการฝืนทำเพราะมรดกชิ้นนี้เป็นของคนอื่น แต่เขาก็ทำสำเร็จ ทันใดนั้น พลังงานเย็นเยียบก็แผ่ออกมาจากผลึกและพยายามจะรักษาเขาอีกครั้ง ทว่าในคราวนี้พลังงานมันเบาบางกว่าตอนที่องค์หญิงเป็นคนทำ จึงไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ไม่ได้ผลครับพี่เซิน" อเล็กซ์กล่าว "อืม ข้าก็ไม่ได้คิดว่าเจ้าจะทำได้อยู่แล้ว" เซินจิ้งกล่าว อเล็กซ์รู้สึกท้อแท้ "งั้นสิ่งนี้ก็ช่วยผมไม่ได้สินะครับ?" เขาถาม เซินจิ้งส่ายหน้า "มันช่วยได้หากเรามีเวลา หรือหากองค์หญิงน้อยผู้นี้ขัดเกลามันได้ดีกว่านี้ แต่ในสภาพปัจจุบัน ข้าไม่เห็นว่าเจ้าจะทำได้อย่างไร" "มรดกชิ้นนี้ต้องการรากปราณธาตุน้ำที่เหนือระดับ ยิ่งรากปราณดี ผลลัพธ์ก็จะยิ่งดีตาม" เซินจิ้งกล่าว "อย่างไรก็ตาม นอกเหนือจากนั้น พวกเขายังต้องขัดเกลามันอีกด้วย" "เท่าที่ข้าเห็น องค์หญิงพวกนี้ขัดเกลาเพียงส่วนเล็ก ๆ ของมรดกชิ้นนี้มาตั้งแต่ต้น และก็ไม่มีความคืบหน้าอะไรเลยนับแต่นั้นมา" "ของชิ้นนี้สามารถรักษาบาดแผลที่เลวร้ายที่สุดได้ ต่อให้เจ้าสูญเสียร่างกายไปทั้งร่าง แต่ถ้าวิญญาณยังอยู่ มันก็รักษเจ้าได้" "มันสามารถรักษาเจ้าจากยาพิษที่ร้ายแรงที่สุดเท่าที่จะมีได้ด้วย" "มันสามารถรักษาแม้กระทั่งบาดแผลทางจิตวิญญาณได้ ทว่าเนื่องจากองค์หญิงหยุดขัดเกลามันไป พวกเขาจึงสัมผัสได้เพียงขั้นต้นเท่านั้น" เซินจิ้งกล่าว คนอีก 3 คนที่เหลือยืนอึ้งเมื่อได้ยินข้อมูลนั้น องค์หญิงเป็นคนที่รู้เรื่องผลึกนี้มากที่สุดในบรรดาทั้งสามคน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังตกใจ "ถ้าอย่างนั้น... ถ้าเราขัดเกลามัน เราจะใช้มันได้ไหมครับ?" อเล็กซ์ถาม เขาเคยขัดเกลาสิ่งของมาแล้ว แหวนที่เขาสวมใส่อยู่นั้นเคยเป็นของคนอื่นมาก่อน ในเมื่อเขาขัดเกลาแหวนวงนั้นได้ เขาก็น่าจะขัดเกลาหยดน้ำตานี้ได้เช่นกัน เซินจิ้งส่ายหน้า "เจ้าทำไม่ได้หรอก" เขากล่าว "แต่ผมเคยขัดเกลาของแบบนี้มาแล้วนะครับ" อเล็กซ์กระซิบเบา ๆ "จำแหวนวงนั้นได้ไหมครับ?" "มันไม่เหมือนกัน" เซินจิ้งกล่าว "มรดกตกทอดไม่ได้ขัดเกลาได้ง่ายขนาดนั้น มันคือสมบัติที่ใครบางคนใช้มาตลอดชีวิต เป็นสมบัติที่เขาใช้ในทุก ๆ วันเป็นเวลานาน" "มันคือสมบัติที่ใช้จดจำพวกเขา เจ้าคิดว่าเจ้าจะเอาสมบัติแบบนั้นมาเทียบกับของโหล ๆ อย่างแหวนเก็บของได้งั้นหรือ?" เซินจิ้งถามและส่ายหัว "องค์หญิงพวกนั้นคงใช้เวลาหลายสิบปีเพื่อมาให้ถึงจุดที่ทำได้ และเหตุผลที่พวกนางหยุด เพราะการขัดเกลาให้ลึกซึ้งกว่านี้มันยากลำบากอย่างแสนสาหัส" "หากพวกนางต้องการก้าวหน้า พวกนางต้องมีฐานการบ่มเพาะที่สูงกว่านี้" เซินจิ้งกล่าว "หากเจ้าสามารถรอจนกว่าองค์หญิงหรือเจ้าจะมีระดับการบ่มเพาะที่สูงขึ้น ป่านนั้นเจ้าก็คงได้แขนคืนกลับมาแล้วด้วยการเป็นผู้บรรลุธรรม" "ผมเข้าใจแล้วครับ" อเล็กซ์กล่าวด้วยความผิดหวังอีกครั้ง 'สงสัยผมคงต้องรอจนกว่าจะถึงระดับผู้บรรลุธรรมจริง ๆ สินะ' เขาคิด "ช่างเถอะ ข้าจะเอาของชิ้นนี้ไปแล้ว ลาก่อน" เซินจิ้งกล่าวแล้วหันหลังจะจากไป "ผู้อาวุโส เดี๋ยวครับ" จักรพรรดิรีบพูดก่อนที่องค์หญิงจะทันได้เอ่ยปากเสียอีก "มีอะไรอีก?" เซินจิ้งมองด้วยสายตาหงุดหงิด ซึ่งทำเอาคำพูดที่กำลังจะออกมาจากปากจักรพรรดิต้องหยุดชะงัก "ผู้อาวุโส พวกเราพึ่งพาผลึกนั้นมากเกินไป ประชาชนของเราคาดหวังให้ข้ารักษาพวกเขาเมื่อได้รับบาดเจ็บ หากท่านเอาไป เราก็จะ..." องค์หญิงไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เซินจิ้งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจ "เจ้าพูดถูก" เขากล่าว "ข้าไม่ควรแย่งของของคนอื่นไปเฉย ๆ" "พวกเจ้าใช้มันเพื่อการรักษาอย่างเดียวใช่ไหม?" เขาถาม องค์หญิงพยักหน้า "เอาล่ะ ถ้างั้นเอาไอ้นี่ไปแทนแล้วกัน" เซินจิ้งกล่าวพร้อมกับดันตัวอเล็กซ์ออกไปข้างหน้า "หือ? เอ๊ะ? อะไรนะครับ?" อเล็กซ์ประหลาดใจและตกใจ "ข้าเอาเจ้ามาแลกกับผลึกนี้" เซินจิ้งกล่าวในขณะที่ผลึกหายวับไปที่ไหนสักแห่ง "เด็กหนุ่มคนนี้... คือใครหรือ?" จักรพรรดิถามอย่างเกร็ง ๆ โดยพยายามไม่ล้ำเส้นในการตั้งคำถาม "เขาเป็นเด็กน้อยที่ข้าเจอในจักรวรรดิของท่าน ในเมื่อท่านต้องการรักษาประชาชนของท่าน เขาก็จะทำ