ทว่า ท่ามกลางความสำเร็จนั้นกลับยังมีอุปสรรคที่ต้องเผชิญ ทั้งกระบวนการเรียนรู้ที่แสนซับซ้อน สมาธิอันแน่วแน่ที่ต้องใช้ในการกำหนดค่าตัวแปรต่างๆ และที่สำคัญที่สุดคือปริมาณพลังงานที่ต้องสูญเสียไปอย่างมหาศาล แน่นอนว่านั่นคือกรณีที่เลวร้ายที่สุด ถึงกระนั้น มันก็ยังง่ายดายและทรงประสิทธิภาพยิ่งกว่าเวทมนตร์ธาตุทั่วไป และเห็นได้ชัดว่านี่คือรูปแบบแห่งเวทมนตร์ที่อนุญาตให้ใครก็ตามสามารถกุมบังเหียน ‘กฎเกณฑ์แห่งโลก’ ได้ตามใจนึก ผมมั่นใจว่ามันเป็นเรื่องที่ชัดเจนอยู่แล้ว... ผมไม่มีความคิดที่จะปล่อยให้เวทมนตร์นี้แพร่งพรายออกไปสู่ภายนอกเด็ดขาด นี่เป็นเพียงการทดลองเพื่อดูว่า นักเรียนธรรมดาที่ไม่ได้มีความรู้ท่วมหัวจะสามารถดึงศักยภาพของมันออกมาได้มากน้อยเพียงใด พูดง่ายๆ ก็คือ ผมแค่อยากทดสอบว่ามันจะ ‘ใช้งานง่าย’ แค่ไหนก็เท่านั้น <<เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด นั่นคือเจตนาของท่านมาโดยตลอดสินะคะ>> ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่น้ำเสียงของ ‘ชิเอล’ กลับฟังดูแฝงไปด้วยความทะนงตัวเล็กน้อย จะว่าไปแล้ว คงไม่มีข้อกังขาใดๆ ว่าผู้ที่ริเริ่มแนวคิด ‘เวทมนตร์อักษรสลับ (Anagram Magic)’ นี้ขึ้นมาคือผม แต่แน่นอนว่า... ผู้ที่ลงมือพัฒนาและเจียระไนมันจนสมบูรณ์แบบก็คือชิเอลนั่นเอง ด้วยเหตุนี้ เธอจึงคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าผมจะต้องหาที่ทางเพื่อทดสอบมัน และเธอก็เล็งเห็นตั้งแต่วันแรกว่าผมจะเลือกไหว้วาน ‘มาร์ชา’ *‘แน่นอนค่ะ ฉันรู้อยู่แล้ว!’* เธอทำท่าเหมือนอยากจะเอ่ยคำนั้นออกมาเสียเหลือเกิน ทว่า การที่ผมตัดสินใจเริ่มการทดลองในครั้งนี้ มันก็เป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้น นั่นก็เพราะในระหว่างที่กำลังทำอาหาร ผมจำเป็นต้องปรับระดับไฟให้คงที่ และในขณะที่กำลังขบคิดว่าจะทำอย่างไรดี ภาพของมาร์ชาก็ผุดขึ้นมาในหัว โดยปกติแล้ว ผมสามารถควบคุมมันได้อย่างง่ายดายด้วยเวทมนตร์ของตัวเอง แต่ผมทำเช่นนั้นไม่ได้เพราะตอนนี้ผมกำลังสวมบทบาทเป็นเพียงคนธรรมดาที่มีฝีมือดาษดื่น ดังนั้นผมจึงไม่สามารถปรับระดับไฟด้วยตัวเองได้ แต่ถึงอย่างนั้น จะให้ผมยอมถอดใจจากมื้ออาหารอันเลิศรสอย่างนั้นหรือ... ไม่มีวันเสียหรอก! และนั่นเองที่ทำให้ผมฉุกคิดถึงพรสวรรค์ของมาร์ชาขึ้นมาได้ สรุปก็คือ ผมถ่ายทอดเวทมนตร์นี้ให้แก่มาร์ชาเพียงเพื่อให้เธอช่วยปรุงอาหารให้สมบูรณ์แบบที่สุด ผมคิดว่ามันคงจะดูไม่งามนักหากจะไหว้วานอาจารย์ให้มาทำหน้าที่เล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ เหตุผลมันก็มีแค่นั้นจริงๆ —ใช่แล้ว ทั้งหมดนี้ก็เพื่ออาหารค่ำอันสุดแสนโอชะนั่นเอง! ทำไมผมถึงต้องหมกมุ่นกับเรื่องกินขนาดนี้งั้นเหรอ? เอาละ ลองตรองดูสักนิดสิ ในบรรดาความปรารถนาอันยิ่งใหญ่สามประการของมนุษย์ อันได้แก่ การนอนหลับ ความใคร่ทางกามารมณ์ และความหิวโหย... สิ่งเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ในตัวผมก็คือความกระหายในรสสัมผัสของอาหารเท่านั้น แล้วมันแปลกตรงไหนที่ผมจะทุ่มเทจนสุดตัวขนาดนี้? ผมไม่ได้ครอบครอง ‘เบลเซบิวท์ (Beelzebuth)’ มาเล่นๆ เสียหน่อย ◇◇◇ —เอาเถอะ ไม่ว่าอย่างไร การทดลองครั้งนี้ก็ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงาม มาร์ชาใช้การ์ดเวทมนตร์แห่งอัคคีและวารีควบคุมระดับความร้อนได้อย่างไร้ที่ติ ตรงตามที่ผมต้องการทุกประการ “ท่านอาจารย์วิลเลียมคะ! การ์ดเวทมนตร์พวกนี้มันสุดยอดไปเลยค่ะ!” “อืม... นั่นสินะ...” มาร์ชาเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้นท่วมท้น ทว่าอาจารย์เฒ่าวิลเลียมกลับไม่ได้ร่วมยินดีไปกับเธอด้วยเลย เขากำลังเผชิญหน้ากับรูปแบบเวทมนตร์ที่ก้าวล้ำเกินกว่าสติปัญญาของเขาจะหยั่งถึง จนถึงขั้นแทบจะลืมหายใจและไม่อาจแสดงอาการตื่นเต้นใดๆ ออกมาได้ ผมแอบรู้สึกสงสารเขาอยู่นิดๆ เขามองมาที่ผมราวกับจะขอความช่วยเหลือ และผมก็คิดว่าจะเข้าไปช่วยปลอบขวัญเขาเสียหน่อย ทว่า ตอนนี้อาหารสำคัญกว่าสิ่งใด ผมปัดเรื่องของวิลเลียมทิ้งไปจากหัวและเริ่มลงมือแต่งแต้มรสชาติในขั้นตอนสุดท้าย ผมบรรจงเลาะกระดูกออก นำเนื้อและผักลงไปต้มจนได้ที่ ก่อนจะโปรยเครื่องปรุงรสลงไป ทุกกระบวนการถูกจัดการภายใต้การควบคุมอันสมบูรณ์แบบของ ‘ประเมินผล (Appraisal)’ รสชาติจึงถูกปรับแต่งจนถึงขีดสุดเท่าที่สถานการณ์นี้จะอำนวย ผมเปลี่ยนที่กับมาร์ชาและเริ่มรังสรรค์อย่างตั้งใจ ในช่วงเวลานั้น มาร์ชาได้เข้าไปสมทบกับเหล่าอาจารย์เพื่อช่วยกันเสียบไม้และจัดเรียงเนื้อให้เป็นระเบียบ ฟืนที่จอร์จและคนอื่นๆ รวบรวมมาได้เมื่อเช้าถูกใส่ลงในเตาพกพา ก่อนจะวางตะแกรงย่างไว้ด้านบน... การเตรียมการทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น ในส่วนของผมนั้น... เนื้อที่ถูกเคี่ยวจนนุ่มละมุนลิ้น และผักป่าปริศนาที่ส่งกลิ่นหอมหวนยวนใจในแบบที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ และแล้ว ‘สตู’ หม้อนี้ ซึ่งหากพูดกันตามตรง มันคือผลงานชิ้นเอกที่ละทิ้งตำราอาหารทุกเล่มไปจนสิ้น ก็ได้เสร็จสมบูรณ์ ผมบรรจงตักมันขึ้นมาลิ้มรสอย่างระมัดระวัง รสชาติของมันช่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติ ไม่ได้ด้อยไปกว่าฝีมือการปรุงของชูนะเลยแม้แต่น้อย “สมบูรณ์แบบ...” ผมรำพึงออกมาด้วยความตื้นตันจนล้นอก ความรู้สึกของผมราวกับไม่ได้สัมผัสรสชาติอาหารมาเนิ่นนานจนไม่อาจหยั่งถึง ทั้งที่ความจริงมันเพิ่งผ่านไปเพียงสามวันเท่านั้น แต่สำหรับผม มันช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนทรมานเหลือเกิน ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าตัวตนที่แท้จริงจะตกอยู่ในอันตรายจากการถูกเปิดโปงเพียงเพราะเรื่องการกิน แต่ก็นับว่าโชคดีที่ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี ครั้งหน้าผมจะไม่ยอมพลาดท่าเสียทีแบบเดิมอีกแน่ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ผมเพียงอยากจะซึมซับความสมบูรณ์แบบของสตูหม้อนี้ให้เต็มคราบ มาร์ชาดูเหมือนจะอยากลิ้มลองมันเช่นกัน ผมจึงตักแบ่งให้เธอชิมหนึ่งช้อน “อร่อยที่สุดเลยค่ะ!! รสชาติดีกว่าสตูที่โรงเรียนหรือที่บ้านหนูเสียอีก!!” การได้แบ่งปันความสุขให้แก่ผู้อื่นช่างเป็นเรื่องที่ดีเหลือเกิน มาร์ชาและผมต่างจมดิ่งอยู่ในห้วงเวลาแห่งความปิติ ยินดีกับผลลัพธ์ที่พวกเราได้สร้างสรรค์ขึ้นมา ในขณะเดียวกัน ดูเหมือนเหล่าอาจารย์ที่เข้ามาช่วยงานจะอยากลิ้มรสของมันด้วยเช่นกัน แต่นั่นไม่ได้มีความหมายใดๆ ต่อพวกเราเลย เพราะในชั่วขณะนั้น พวกเราได้หลุดเข้าไปอยู่ในโลกส่วนตัวเสียแล้ว สุดท้ายจึงมีเพียงเราสองคนเท่านั้นที่มีโอกาสได้ลิ้มรสชาติอันแสนวิเศษนี้ ในที่สุด ยามโพล้เพล้ก็มาถึง จอร์จและทีมรวบรวมของป่าคนอื่นๆ เดินทางกลับมาพร้อมกับฟืนจำนวนมากเกินพอ และเมื่อการเตรียมการทุกอย่างเสร็จสิ้น วงเวทก็ส่องประกายวาบ ทีมสำรวจเองก็เดินทางกลับมาถึงเช่นกัน และแล้ว... เวลาที่ทุกคนรอคอย อาหารค่ำอันแสนพิเศษก็ได้เริ่มต้นขึ้น เสียงโห่ร้องแสดงความดีใจดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ บางคนถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ นักเรียนหลายคนเดินตรงมาหาผมเพื่อกล่าวขอบคุณ ผมคิดว่าน่าจะมีอาจารย์อยู่ด้วยสองสามท่าน แต่ผมไม่ได้ใส่ใจนัก แม็กนัสถึงขั้นตะโกนออกมาว่า “เฮ้ ซาโตรุ! มาแต่งงานกับฉันเถอะ!” พร้อมกับถลาตัวเข้ามาหา ผมจึงสวนกลับไปว่า “เดี๋ยวฉันจะซัดหน้าแกให้” พร้อมกับยึดสตูของหมอนั่นมาเสีย เสียของเปล่าๆ หากจะปล่อยให้คนปัญญาอ่อนแบบนั้นได้กินมัน หลังจากนั้น ผมก็ได้ยินเสียงคร่ำครวญขอโทษอย่างเจ็บปวดรวดร้าว แต่ผมก็เลือกที่จะเมินเฉย สตูที่ยึดมาจากแม็กนัสถูกส่งต่อไปให้มอนโดกินอย่างเอร็ดอร่อย และยังมี— “...รสชาติดีจริงๆ” แม้แต่จูเลียสเองก็ยังเดินเข้ามาร่วมวงกินสตูนี้ด้วย “หึ รู้จักซาบซึ้งใจเสียบ้างล่ะ” ผมเอ่ยออกมาด้วยท่าทางจองหอง ทว่าแม้ผมจะแสดงกิริยาเช่นนั้น จูเลียสกลับเพียงแค่เดินจากไปอย่างเงียบเชียบโดยไม่ปริปากบ่น ผมกลับรู้สึกว่าปฏิกิริยาที่สงบนิ่งเช่นนั้นมันน่าขนพองสยองเกล้าเสียยิ่งกว่าเดิม และแล้ว คืนวันที่สามก็จบลงด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด —ทว่า เรื่องราวไม่คาดฝันกลับอุบัติขึ้นหลังจากนั้นเพียงชั่วอึดใจ!