บทที่ 1765 หอคอยโลหะ (3) “ท่านคิดว่าอย่างไร? ผมผ่านการทดสอบแล้วหรือยัง?” หยวนเอ่ยถามชายชราที่กำลังตกอยู่ในอาการตะลึงลาน ดวงตาของเขาเบิกกว้าง จ้องมองศาสตราที่เพิ่งตีเสร็จสมบูรณ์ด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา แม้ว่าศาสตร์แห่งการตีเหล็กจะรุดหน้าไปไกลนับแต่ยุคสมัยของเทียนฉีหยวน จนมีเทพช่างตีเหล็กถือกำเนิดขึ้นมากมาย ทว่าทักษะเชิงช่างของเทียนฉีหยวนก็ยังคงเป็นหนึ่งไร้ผู้ต้านทาน “ขะ...ขอข้าตรวจสอบสมบัติชิ้นนี้หน่อยได้ไหม?” ชายชราเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ หยวนพยักหน้าพลางยื่นดาบเล่มนั้นให้เขา เขารับดาบมาไว้ในมือที่สั่นเทา ประหนึ่งกำลังประคองสมบัติล้ำค่าที่มิอาจประเมินมูลค่าได้ “ข้าไม่เคยพบเห็นสมบัติระดับนภาที่มีคุณภาพยอดเยี่ยมเช่นนี้มาก่อนเลย!” เขาพึมพำออกมาอย่างเหม่อลอย “ผ่าน! เจ้าผ่านแล้ว! ยินดีด้วย ตอนนี้เจ้าคือช่างตีเหล็กระดับนิลกาฬอย่างเป็นทางการ!” ชายชรายื่นตราสัญลักษณ์สีดำขลับที่ทอประกายเรียบหรูทว่าทรงพลังให้แก่หยวน ตรานี้มีความหมายมหาศาลในโลกของช่างตีเหล็ก เป็นเครื่องหมายแห่งจุดสูงสุดที่มวลมนุษย์จะไขว่คว้าได้ ภายในสมาคมช่างตีเหล็กมีลำดับขั้นทั้งสิ้นหกขั้น และ ‘นิลกาฬ’ คือขั้นสูงสุดที่ผู้คนต่างเทิดทูนบูชา โดยปกติแล้ว การจะเป็นช่างตีเหล็กระดับนิลกาฬต้องผ่านบททดสอบอันเข้มงวดมากมาย ทว่าการรังสรรค์ที่ไร้ที่ติของหยวนในบททดสอบแรกนั้นกลับเหนือชั้นเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด จนเทพช่างตีเหล็กเช่นชายชรามองว่าการทดสอบที่เหลือล้วนไร้ความหมายและไม่จำเป็นอีกต่อไป “ข้ายังไม่ได้แนะนำตัวเลย ข้าคือประธานสมาคมช่างตีเหล็ก เลี่ยเหยียน หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือประการใดจากสมาคม พวกเราพร้อมจะหนุนหลังเจ้าเสมอ” ชายชรากล่าวด้วยความนับถือ หยวนพยักหน้าก่อนถามขึ้นว่า “ท่านพอจะให้ผมหยิบยืมวัตถุดิบได้ไหม? ผมอยากจะตีสมบัติเพิ่มอีกสักหน่อย” “แน่นอน! ช่างตีเหล็กอย่างเป็นทางการทุกคนภายใต้สมาคมจะมีสิทธิได้รับวัตถุดิบในปริมาณที่กำหนดทุกๆ สิบปีเป็นสิทธิพิเศษ” เลี่ยเหยียนอธิบาย “และในฐานะช่างตีเหล็กระดับนิลกาฬ เจ้าสามารถเข้าถึงวัตถุดิบส่วนใหญ่ของเราได้อย่างแทบไม่จำกัด ตราบใดที่จำนวนที่เจ้าขอมานั้นยังสมเหตุสมผล” “ผมต้องการไม่มากนัก แค่พอสำหรับสร้างสมบัติระดับตำนานสักสองสามชิ้น แล้วดาบเล่มนี้... ผมเก็บไว้ได้ใช่ไหม?” หยวนชี้ไปยังดาบที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นเพื่อการทดสอบ เลี่ยเหยียนดูจะอาลัยอาวรณ์สมบัติชิ้นนั้นอยู่บ้าง แต่ก็ตอบกลับว่า “แนะ...แน่นอนอยู่แล้ว” หลังจากนั้นไม่นาน เลี่ยเหยียนก็ขอตัวไปจัดเตรียมวัตถุดิบตามที่หยวนต้องการ เมื่อเขากลับมาพร้อมกับวัตถุดิบ เลี่ยเหยียนก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยอย่างนอบน้อม “ข้าขอเสียมารยาท...เฝ้าดูเจ้าทำงานได้หรือไม่? แม้ข้าจะเป็นเทพช่างตีเหล็ก แต่ข้ารู้สึกว่าทักษะของข้าพัฒนาขึ้นเพียงแค่ได้มองดูการรังสรรค์ของเจ้า” “ตามใจท่านเถอะ” หยวนตอบอย่างเรียบง่าย จากนั้นหยวนก็เริ่มลงมือใช้วัตถุดิบเกือบทั้งหมดรังสรรค์สมบัติระดับตำนานคุณภาพสูงสุดออกมาถึงห้าชิ้น “ขอบพระคุณสำหรับประสบการณ์ล้ำค่านี้” เลี่ยเหยียนก้มหัวคำนับหยวนอย่างจริงใจ “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน” “เดี๋ยวก่อน มีอีกเรื่องหนึ่งก่อนที่เจ้าจะไป แม้ข้าจะช่วยให้เจ้าเข้าสู่หอคอยโลหะโดยตรงไม่ได้ แต่ข้ารู้จักคนในนั้นอยู่บ้าง ครั้งหน้าที่ข้าไปพบพวกเขา ข้าจะเอ่ยชื่อของเจ้าให้ หวังว่ามันจะช่วยเจ้าได้ไม่มากก็น้อย” เลี่ยเหยียนกล่าว “ขอบคุณ” หยวนออกจากสมาคมช่างตีเหล็กในเวลาต่อมา ทว่าเขายังไม่ได้มุ่งหน้ากลับไปยังหอคอยโลหะในทันที แต่กลับตรงไปยังร้านของชายผู้ล่ำสันคนเดิม เมื่อไปถึง หยวนก็แสดงตราสัญลักษณ์นิลกาฬออกมาอย่างเรียบเฉย ชายผู้นั้นถึงกับอ้าปากค้างจนเกือบจะถึงพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความช็อก จ้องมองตรานั้นนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็งในความเงียบ “ผมมีคุณสมบัติพอจะใช้โรงงานของท่านได้หรือยัง?” เขาถาม หลังจากดึงสติกลับมาได้ ชายคนนั้นก็ละล่ำละลักตอบ “คะ...แน่นอน! หากท่านต้องการ ยกให้ทั้งร้านเลยยังได้!” หยวนเพียงแค่ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า ชายผู้นั้นรีบนำทางหยวนไปยังโรงงานด้านหลังร้านในทันที เมื่อเข้าไปด้านใน หยวนก็เริ่มลงมือทำงานโดยใช้วัตถุดิบที่เขาจงใจเก็บไว้เพื่อการนี้ ภายในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง เขาก็รังสรรค์สมบัติระดับตำนานที่ไร้ที่ติขึ้นมาอีกชิ้นหนึ่ง ทิ้งให้ชายร่างกำยำยืนตะลึงลาน พูดไม่ออกขณะจ้องมองผลงานชิ้นเอกตรงหน้าด้วยความยำเกรง “ขอบคุณที่ให้ยืมสถานที่” “ท่านสามารถกลับมาใช้โรงงานของข้าได้เสมอครับท่านผู้อาวุโส! ที่นี่จะเปิดต้อนรับท่านตลอดเวลา!” ด้วยสมบัติทั้งหกชิ้นในมือ หยวนเดินทางกลับไปยังหอคอยโลหะเพื่อจัดวางแสดงผลงาน “โอ้? เจ้ากลับมาแล้วงั้นหรือ?” ชายผู้ที่เคยปรามาสว่าหยวนเขลาเบาปัญญาถึงกับประหลาดใจที่เห็นหยวนกลับมาเร็วปานนี้ เพราะเพิ่งผ่านไปเพียงวันเดียวเท่านั้นหลังจากที่คุยกันครั้งก่อน “ครับ ผมทำตามคำแนะนำของท่านและไปตีสมบัติมาเพิ่ม ท่านคงไม่รังเกียจนะถ้าผมจะวางแผงข้างๆ ท่าน?” หยวนกล่าว “ฮ่าๆๆ! เจ้าหายไปแค่ไม่ถึงวันเนี่ยนะ!” ชายผู้นั้นหัวเราะร่าพลางส่ายหัว “ไม่มีทางที่ของที่เจ้าสร้างขึ้นในเวลาอันสั้นเช่นนี้จะดึงดูดความสนใจจากหอคอยโลหะได้หรอก! สมบัติแต่ละชิ้นของข้าต้องใช้เวลาแรมเดือน หรืออาจเป็นปีด้วยความอุตสาหะ!” “นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ท่านยังไม่ได้รับความสนใจจากหอคอยเสียทีก็ได้” หยวนยักไหล่ ชายผู้นั้นขมวดคิ้วสบถออกมา “เจ้าเด็กปากดี!” หยวนไม่ได้โต้ตอบอะไรอีก เขาสะบัดผ้าปูผืนง่ายๆ ลงบนพื้น แล้ววางสมบัติทั้งหกชิ้นลงไปอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับว่าพวกมันเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่งหาใช่สิ่งของล้ำค่าที่โลกต้องตะลึง ดวงตาของชายผู้นั้นเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้าเมื่อเห็นสมบัติระดับตำนานห้าชิ้นและระดับนภาอีกหนึ่งชิ้น “จะ...เจ้าตีของพวกนี้เสร็จในวันเดียวเนี่ยนะ?! เป็นไปไม่ได้! เจ้าไปซื้อของพวกนี้มาแน่ๆ!” เขาแผดเสียงตะโกนลั่นจนผู้คนที่อยู่รอบข้างต่างหันมามองด้วยความสนใจ “นั่นเป็นการกล่าวหาที่รุนแรงทีเดียว” หยวนกล่าวเรียบๆ “ใครที่มีสมองก็รู้ทั้งนั้นว่าเป็นไปไม่ได้! ต่อให้เป็นเทพช่างตีเหล็กก็ไม่มีทางสร้างสมบัติคุณภาพระดับนี้ได้ถึงหกชิ้นภายในวันเดียว!” “สงสัยผมคงจะแตกต่างจากคนอื่นกระมัง” หยวนยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ชายผู้นั้นกัดฟันกรอดด้วยความคับแค้นใจ “นี่มันเป็นการลบหลู่ศรัทธา! เจ้ามันตัวอัปยศ! ข้าพนันได้เลยว่าเจ้าไม่ใช่ช่างตีเหล็กด้วยซ้ำ!” “ตอนนี้ท่านกำลังใส่ร้ายผมแล้วนะ ท่านมีหลักฐานหรือว่าผมไม่ได้สร้างมันขึ้นมาเอง? แล้วท่านรู้ได้อย่างไรว่าผมไม่ได้สร้างมันไว้ก่อนที่เราจะคุยกันครั้งล่าสุด?” “ตะ...แต่นั่น... ใช่แล้ว! ถ้าเจ้ามีสมบัติพวกนี้อยู่แต่แรก เจ้าก็ต้องเอาออกมาโชว์ตั้งแต่วันนั้นแล้วสิ! แล้วเจ้าจะหายไปวันหนึ่งทำไม?!” “ผมหิว ก็เลยไปหาอะไรกินน่ะ” หยวนกล่าวทิ้งท้าย ทิ้งให้ชายผู้นั้นยืนอึ้ง พูดไม่ออกไปในทันที