บทที่ 4101 – ผลไม้แห่งโลก **ผู้แปล**: ศิลวินทร์ และ จอน **ตรวจสอบการแปล**: ปิ้วปิ้วเลเซอร์กัน **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร**: ลีโอแห่งภูผาสิงห์ และ เดล ไลเกอร์คีย์ส --- สวีเจิ้นเอ่ยอธิบาย “ข้าเคยอ่านเจอเรื่องนี้จากคัมภีร์โบราณคร่ำคร่าในสำนักของเรา แม้บันทึกจะขาดหายไปบ้าง แต่ข้ามั่นใจอย่างที่สุดว่านี่คือต้นไม้สามพันโลก ดูนั่นสิ บนต้นไม้นี้มีผลไม้อยู่สามพันผลพอดิบพอดีมิใช่หรือ?” เมื่อได้ยินคำอธิบายของเขา ทุกคนต่างรีบหันขวับไปมองผลไม้ทิพย์เหล่านั้น ผู้คนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ล้วนเป็นยอดฝีมือ พวกเขาจึงสามารถนับจำนวนผลไม้ทิพย์ได้ในชั่วพริบตาเดียว และมันก็มีจำนวนสามพันผลพอดีจริงๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม สวีเจิ้นกล่าวต่อ “ต้นไม้สามพันโลกให้กำเนิดผลไม้แห่งสามพันโลก ทุกผลคือโลกหนึ่งใบ และทั้งหมดสอดคล้องกับมหาเต๋าทั้งสามพันแขนง ผลไม้แห่งโลกแต่ละผลคือระบบที่สมบูรณ์ในตัวเอง เฉกเช่นเดียวกับจักรวาลย่อยในร่างของยอดฝีมือระดับโอเพ่นเฮฟเว่น” ทุกคนต่างตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อหูตนเอง ผลไม้เหล่านี้มีขนาดเท่ากำปั้นเท่านั้น ทว่าแต่ละผลกลับบรรจุโลกย่อยไว้ภายใน นี่เป็นแนวคิดที่เกินกว่าจะจินตนาการได้ ในทางกลับกัน สีหน้าของหยางไค่กลับแปรเปลี่ยนไป เมื่อครู่ ความสนใจทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับผลไม้ทิพย์ เขาจึงไม่ทันได้ตระหนักถึงแก่นแท้ของปัญหา เมื่อได้ฟังคำอธิบายของสวีเจิ้น เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าต้นไม้สามพันโลกนี้อาจเป็นต้นไม้แห่งโลกที่อาต้า เทพยักษ์มหึมาเคยกล่าวถึง มหาศึกอันยิ่งใหญ่ในขอบเขตดวงดาวได้ทำให้หลักการแห่งโลกแหลกสลาย และตัวขอบเขตดวงดาวเองก็เผชิญกับความเสี่ยงที่จะล่มสลายได้ทุกเมื่อ แม้ว่าเหล่ามหาจักรพรรดิจะร่วมมือกันเพื่อรักษาเสถียรภาพ แต่ขอบเขตดวงดาวก็ไม่อาจคงสภาพอยู่ได้ตลอดไป ก่อนหน้านี้ หยางไค่เคยถามอาต้าถึงหนทางแก้ไข อาต้าผู้ฉงนสนเท่ห์เพียงแค่เอ่ยถึงต้นไม้แห่งโลกให้เขาฟัง ต้นไม้แห่งโลกคือปัจจัยสำคัญในการสร้างหลักการแห่งโลกของขอบเขตดวงดาวขึ้นมาใหม่ เป็นเวลานานพอสมควรแล้วที่หยางไค่มาถึงจักรวาลชั้นนอก แต่เขาก็ยังไม่พบร่องรอยใดๆ เกี่ยวกับต้นไม้แห่งโลกเลยจนถึงวันนี้ เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะมาพบพานกับต้นไม้ต้นนี้ในดินแดนบรรพกาล หากต้นไม้สามพันโลกนี้คือสิ่งที่อาต้ากล่าวถึงจริง มันก็คือกุญแจสำคัญที่จะช่วยขอบเขตดวงดาวให้รอดพ้นจากความดับสูญ ในชั่วพริบตานั้นเอง สายตาของหยางไค่ก็ลุกโชนด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า พลางครุ่นคิดหาวิธีที่จะถอนรากถอนโคนต้นไม้สามพันโลกนี้ให้จงได้ “ทุกผลคือโลกหนึ่งใบ...” ใครบางคนพึมพำกับตัวเอง “ถ้าเช่นนั้น...ชายผู้นั้นก็ตกลงไปในโลกภายในผลไม้สินะ?” “อืม” สวีเจิ้นพยักหน้า “นี่คือวาสนาของเขา” บัดนี้เองที่พวกเขาเข้าใจว่าเหตุใดสวีเจิ้นจึงกล่าวว่าชายผู้นั้นถูกผลไม้กลืนกิน เขาถูกผลไม้กลืนกินเข้าไปจริงๆ เพราะเขาได้ตกลงไปในโลกที่อยู่ภายในนั้น “หากเขาสามารถหยั่งรู้ถึงหลักการของโลกใบนั้นได้ เขาก็จะหลุดพ้นออกมา และผลไม้แห่งโลกก็จะตกเป็นของเขา แต่ถ้าหากเขาทำไม่ได้...” “ถ้าทำไม่ได้จะเกิดอะไรขึ้น?” ติงยี่ถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เขาจะติดอยู่ภายในนั้นตลอดกาล ไม่มีความหวังใดๆ อีกต่อไป” สวีเจิ้นตอบ คำพูดของเขาทำให้ทุกคนรู้สึกหนาวเยือกไปถึงสันหลัง ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นภายในโลกของผลไม้ หากต้องติดอยู่ภายในนั้นชั่วนิรันดร์ มันคงเป็นจุดจบอันน่าสังเวชอย่างแน่นอน “แล้วผลไม้แห่งโลกมีประโยชน์อันใด?” ชายอีกคนถามขึ้น “ศิษย์พี่อาวุโส ในเมื่อท่านจำผลไม้เหล่านี้ได้ ท่านก็น่าจะรู้ถึงคุณประโยชน์ของมันใช่หรือไม่?” สวีเจิ้นตอบพร้อมรอยยิ้ม “ประโยชน์ของผลไม้แห่งโลกนั้นน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก พวกมันคือสมบัติในตำนานที่กล่าวกันว่าสามารถช่วยให้ยอดฝีมือระดับโอเพ่นเฮฟเว่นเลื่อนขึ้นสู่ขั้นต่อไปได้” “หา?” ทุกคนอุทานออกมาพร้อมเพรียงกันและจ้องมองสวีเจิ้นอย่างไม่เชื่อสายตา พวกเขาพยายามมองให้ออกว่าสวีเจิ้นกำลังล้อเล่นหรือไม่ แต่สีหน้าของเขากลับดูจริงจังและเปี่ยมด้วยความปรารถนาอย่างยิ่งยวด “ช่วยให้ยอดฝีมือระดับโอเพ่นเฮฟเว่นเลื่อนขึ้นสู่ขั้นต่อไปได้? ท่านพูดจริงหรือ?” “ของวิเศษปานนี้มีอยู่จริงในโลกด้วยรึ?” “การที่ยอดฝีมือระดับโอเพ่นเฮฟเว่นจะทะลวงผ่านระดับนั้นยากแสนสาหัส ผลไม้พวกนี้จะช่วยให้คนผู้หนึ่งเลื่อนขึ้นได้ทั้งขั้นเชียวหรือ?” การที่ยอดฝีมือระดับโอเพ่นเฮฟเว่นจะพัฒนาขึ้นไปอีกขั้นได้นั้น ส่วนใหญ่มาจากการสั่งสมบ่มเพาะเป็นเวลาหลายปี ทุกการทะลวงผ่านระดับต้องใช้เวลายาวนานและทรัพยากรนับไม่ถ้วน ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีข้อจำกัดมากมาย ทำให้จำนวนครั้งที่พวกเขาสามารถเลื่อนระดับได้นั้นมีจำกัด โดยปกติแล้ว หลังจากที่ผู้บำเพ็ญเพียรกลายเป็นยอดฝีมือระดับโอเพ่นเฮฟเว่น หากมีเวลาและทรัพยากรเพียงพอ พวกเขาจะสามารถทะลวงผ่านระดับได้อีกอย่างมากที่สุดเพียงสองครั้งเท่านั้น เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับโอสถโอเพ่นเฮฟเว่นที่มนุษย์ปรุงขึ้น เมื่อเวลาผ่านไป ผลของโอสถเหล่านี้ที่มีต่อผู้บำเพ็ญเพียรจะลดน้อยลงและในที่สุดก็จะไร้ผล แน่นอนว่า หากใครโชคดีพอที่จะได้รับโอสถโอเพ่นเฮฟเว่นที่ถือกำเนิดขึ้นเองตามธรรมชาติจากจักรวาล ก็จะไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ จักรวาลนั้นเต็มไปด้วยสิ่งมหัศจรรย์ แต่โอสถโอเพ่นเฮฟเว่นโดยกำเนิดนั้นหายากอย่างยิ่งยวด โอสถโอเพ่นเฮฟเว่นเหล่านี้ไม่มีผลข้างเคียงใดๆ และด้วยความช่วยเหลือของมัน ทุกคนสามารถพยายามเลื่อนขึ้นสู่ขั้นต่อไปได้ โอสถโอเพ่นเฮฟเว่นที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติเหล่านี้ล้ำค่าอย่างหาที่เปรียบมิได้ ทุกครั้งที่ปรากฏขึ้น พวกมันจะถูกแดนสวรรค์และแดนสุขาวดีแย่งชิงไปจนหมดสิ้น ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้เห็นสักครั้ง ข้างต้นไม้สามพันโลก ผู้บำเพ็ญเพียรหลายร้อยคนเกิดความโกลาหลขึ้น พวกเขาตกตะลึงกับสิ่งที่สวีเจิ้นกล่าว สวีเจิ้นกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ตอนแรกข้าเองก็ไม่เชื่อ แต่เมื่อได้เห็นผลไม้แห่งโลกด้วยตาตนเอง ข้าก็รู้ว่ามันเป็นความจริง การที่ยอดฝีมือระดับโอเพ่นเฮฟเว่นจะเลื่อนขึ้นสู่ขั้นต่อไปได้นั้น หลักๆ แล้วคือการขยายจักรวาลย่อยของตนและทำให้พลังสมบูรณ์ยิ่งขึ้น ลองดูผลไม้แห่งโลกเหล่านี้สิ แต่ละผลคือโลกย่อยโดยสมบูรณ์ หากผู้ใดสามารถบริโภคและหลอมรวมมันได้ ประโยชน์ที่จะได้รับนั้นมหาศาลอย่างยิ่ง ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันสามารถช่วยให้ผู้บำเพ็ญเพียรไปถึงขั้นต่อไปได้” หยางไค่พยักหน้าเบาๆ สวีเจิ้นพูดถูก เขาสัมผัสได้ถึงพลังแห่งโลกที่แผ่ออกมาจากผลไม้แห่งโลกเหล่านี้ เห็นได้ชัดว่าพวกมันบรรจุโลกย่อยไว้ภายในจริงๆ หากยอดฝีมือระดับโอเพ่นเฮฟเว่นสามารถหลอมรวมหนึ่งในนั้นได้ มันจะช่วยให้พวกเขาขยายจักรวาลย่อยในร่างกายและทำให้พลังสมบูรณ์ขึ้นได้ ในชั่วขณะนั้นเอง ทุกคนต่างรู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมาทันที พวกเขาต่างจับจ้องผลไม้แห่งโลกด้วยความอยากได้จนน้ำลายสอ นี่คือผลไม้วิเศษที่สามารถช่วยให้ผู้บำเพ็ญเพียรเลื่อนขึ้นสู่ขั้นต่อไปได้ ทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างก็ได้รับรางวัลบางอย่างในขอบเขตมหาโบราณสถาน กล่าวได้ว่าหากพวกเขาออกจากที่นี่ไปได้อย่างปลอดภัย พวกเขาก็จะกลายเป็นยอดฝีมือระดับโอเพ่นเฮฟเว่นได้อย่างแน่นอนในอนาคตอันใกล้ หากพวกเขาสามารถได้ผลไม้แห่งโลกไว้ล่วงหน้า ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นที่สามก็จะเลื่อนเป็นขั้นที่สี่ ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นที่สี่ก็จะเลื่อนเป็นขั้นที่ห้า และผู้บำเพ็ญเพียรขั้นที่หกก็จะเลื่อนเป็นขั้นที่เจ็ด ผลไม้แห่งโลกเพียงผลเดียวสามารถย่นระยะเวลาการบำเพ็ญเพียรอย่างหนักได้หลายศตวรรษ หากไม่นับเป็นพันปี แม้ว่าพวกเขาจะตัดสินใจขายมันแทนที่จะบริโภค ยอดฝีมือระดับโอเพ่นเฮฟเว่นก็จะแย่งชิงกันซื้อมันอย่างแน่นอน ทันใดนั้น สวีเจิ้นก็หัวเราะเบาๆ และกล่าวเสียงดัง “เอาล่ะ อย่าได้คาดหวังลมๆ แล้งๆ เกี่ยวกับผลไม้แห่งโลกเหล่านี้เลย พวกมันน่าอัศจรรย์และพิเศษก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะมีสรรพคุณครอบจักรวาล ผลไม้เหล่านี้แบ่งออกเป็นสามระดับ ผลไม้แห่งโลกระดับต่ำสามารถช่วยยอดฝีมือระดับโอเพ่นเฮฟเว่นขั้นต่ำให้ไปถึงขั้นต่อไปได้เท่านั้น ส่วนระดับกลางจะช่วยผู้บำเพ็ญเพียรระดับกลางให้เลื่อนขึ้นสู่ขั้นต่อไป และระดับสูงก็จะช่วยผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงให้ไปถึงขั้นต่อไปได้” “ผลไม้เหล่านี้แบ่งออกเป็นสามระดับรึ?” เซี่ยงหยิงเลิกคิ้วขึ้น สวีเจิ้นพยักหน้า “นั่นคือสิ่งที่ข้าเห็นในบันทึก อย่าถามข้าว่าแยกแยะอย่างไร เพราะข้าเองก็ไม่รู้ ข้ารู้เพียงว่าผลไม้ส่วนใหญ่บนต้นไม้นี้เป็นระดับต่ำ มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่เป็นระดับกลาง ส่วนผลไม้ระดับสูงนั้น อาจจะไม่มีแม้แต่ผลเดียวบนต้นไม้นี้ หรือต่อให้มี ก็คงจะหายากอย่างยิ่งยวด” ขณะที่เขาพูด หลายคนใช้จิตสัมผัสเทวะของตนสำรวจต้นไม้ทิพย์ แม้ว่าผลไม้ทิพย์เหล่านี้จะดูเล็กจิ๋ว แต่ทว่าแต่ละผลคือโลกที่เป็นอิสระ จิตสัมผัสเทวะทั้งหมดถูกกลืนหายไปในทันที ทำให้ไม่มีใครสามารถรับรู้ถึงความพิเศษหรือแยกแยะคุณภาพได้ ผลไม้ทั้งหมดนี้ดูเหมือนกันทุกประการ ราวกับหล่อมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน แม้ว่าจะไม่มีผลไม้ระดับสูง แต่ผลไม้เหล่านี้ก็มีเสน่ห์ดึงดูดใจถึงตายสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรเหล่านี้ ติงยี่หัวร่อเสียงดังลั่น “ครานี้ข้าจะร่ำรวยมหาศาลแล้ว! ฮ่าฮ่าฮ่า!” ผู้คนจำนวนมาก ณ ที่แห่งนี้มาจากสวรรค์จักรพรรดิของเขา แม้ว่าผลไม้ทิพย์ทั้งหมดจะถูกแบ่งเท่าๆ กัน เขาก็ยังคงได้ส่วนแบ่งไปไม่น้อย ทว่าเงื่อนไขสำคัญคือเขาต้องสามารถเก็บผลไม้เหล่านี้ได้ สวีเจิ้นเผยรอยยิ้มราวกับมองทะลุความคิดของเขา “แม้ว่าจะมีผลไม้แห่งโลกมากมายที่นี่ แต่พวกเจ้าแต่ละคนมีโอกาสเพียงครั้งเดียว หากเจ้าเลือกผลไม้ผลใดแล้ว เจ้าจะไม่มีวันสามารถเข้าไปในผลอื่นได้อีก” “เรื่องไร้สาระอะไรกัน?” ติงยี่เบิกตากว้าง สวีเจิ้นตอบ “ข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก ข้าแค่บอกพวกเจ้าในสิ่งที่ข้าเห็นในคัมภีร์โบราณของสำนักข้า ข้าไม่รู้อะไรมากนักเกี่ยวกับต้นผลไม้นี้” หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ติงยี่กล่าวว่า “มีเพียงการเข้าไปในโลกภายในผลไม้เท่านั้นจึงจะสามารถหยั่งรู้ถึงหลักการของมันและมีโอกาสได้รับผลไม้แห่งโลกใช่หรือไม่?” สวีเจิ้นพยักหน้าเบาๆ “นั่นคือสิ่งที่ข้าเห็น” หลังจากส่งเสียงในลำคอ ติงยี่ก็ยิ้มกว้าง “เช่นนั้นเราก็ต้องลองดูเท่านั้นจึงจะรู้” เมื่อพูดจบ เขาก็รวบรวมลูกน้องและเลือกคนมากว่าสิบคน จากนั้นจึงสั่งให้พวกเขาพยายามใช้กำลังเข้าช่วงชิงผลไม้แห่งโลก คนกว่าสิบคนเหล่านั้นพับแขนเสื้อขึ้นและเดินเข้าไปใกล้ต้นไม้สามพันโลก หยางไค่และคนอื่นๆ เฝ้าดูพวกเขาอย่างเงียบๆ แต่ไม่ได้มีความคิดที่จะหยุดยั้งคนเหล่านี้ มีหลายสิ่งที่พวกเขาไม่เข้าใจเกี่ยวกับต้นไม้สามพันโลก ดังนั้นคนจากสวรรค์จักรพรรดิจึงสามารถใช้เป็นหนูทดลองให้พวกเขาได้ ครู่ต่อมา คนเหล่านี้ได้เปิดใช้วิชาลับของตนและพยายามคว้าจับผลไม้แห่งโลก ทว่าไม่ว่าพวกเขาจะทำอย่างไร ผลไม้แห่งโลกก็ยังคงนิ่งไม่ไหวติง และวิชาทั้งหมดก็หายวับไปราวกับก้อนหินจมลงสู่มหาสมุทร ใครบางคนเกิดโทสะและซัดพลังเทวะเข้าใส่ผลไม้แห่งโลก ซึ่งมันก็กลืนกินพลังนั้นเข้าไป ผลไม้ทิพย์ยังคงปกติสุขในขณะที่พลังเทวะได้หายสาบสูญไปแล้ว ครู่ต่อมา ติงยี่จึงบอกให้คนเหล่านั้นกลับมา ผลลัพธ์นั้นชัดเจน: เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้กำลังเก็บผลไม้ทิพย์ เหมือนดังที่สวีเจิ้นได้กล่าวไว้ การจะเก็บมันได้นั้นต้องเข้าไปในโลกภายในผลไม้เท่านั้น “ถ้าเช่นนั้น ก็เข้าไปกันเลย” ใครบางคนหัวเราะและเดินตรงไปข้างหน้า หลังจากกระโจนขึ้นไปบนกิ่งไม้ เขาก็ยื่นมือออกไปหาผลไม้ทิพย์ผลหนึ่ง ทันทีที่เขาสัมผัสกับผลไม้ ร่างของเขาก็หายวับไป เมื่อเห็นเช่นนั้น ผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ ก็ไม่อาจอยู่นิ่งได้อีกต่อไป พวกเขากระโจนขึ้นไปบนต้นไม้สามพันโลกและเลือกผลไม้ทิพย์ที่แตกต่างกันไป ทุกคนหายตัวไปราวกับเงามายา ในชั่วพริบตาเดียว คนกว่าร้อยคนก็หายไป ผู้บำเพ็ญเพียรที่เหลืออยู่บ้างก็สังเกตการณ์อย่างเงียบๆ บ้างก็ลังเลใจเพราะไม่แน่ใจว่าควรจะเสี่ยงเช่นนี้หรือไม่ อย่างไรก็ตาม สวีเจิ้นได้กล่าวไว้ว่าการเข้าไปในโลกภายในผลไม้แต่ละผลนั้นมีอันตราย หากสำเร็จ พวกเขาก็จะได้ผลไม้ทิพย์ หากล้มเหลว พวกเขาจะติดอยู่ภายในนั้นตลอดไป ไม่มีโอกาสครั้งที่สอง เซี่ยงหยิงและชายหนุ่มผู้ซึ่งได้อาคู่มาก็เลือกผลไม้ทิพย์คนละผลและเข้าไปข้างในตามลำดับ ติงยี่ชี้ดาบไปที่ต้นไม้และตะโกนลั่น “พี่น้องทั้งหลาย โอกาสอยู่ตรงหน้าเราแล้ว บัดนี้ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับว่าพวกเจ้าจะคว้ามันไว้ได้หรือไม่ ข้าจะไม่บังคับผู้ใด ผู้ที่พอใจจะอยู่อย่างสามัญก็จงอยู่ที่นี่ ส่วนผู้ที่ต้องการความมั่งคั่งและเกียรติยศจงตามราชันย์ผู้นี้มา!” เมื่อพูดจบ เขาก็พุ่งไปข้างหน้าและหาผลไม้ทิพย์ที่อยู่บนจุดสูงสุด ทันทีที่เขากำผลไม้ไว้ ร่างของเขาก็หายวับไปในอากาศธาตุ บางคนจากสวรรค์จักรพรรดิตามเขาไปและเลือกผลไม้ของตนเอง บางคนก็ส่ายหน้าและถอนหายใจก่อนจะลงจากภูเขาไป อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกคนที่จะเด็ดเดี่ยวเหมือนติงยี่ ในทางกลับกัน สวีเจิ้นและหยางไค่ยังคงอยู่ที่เดิม พวกเขากำลังพยายามแยกแยะระดับของผลไม้ทิพย์เหล่านี้ น่าเสียดายที่แม้จะตรวจสอบอยู่นาน พวกเขาก็ยังคงไม่สามารถบอกความแตกต่างได้ ครู่ต่อมา สวีเจิ้นส่ายหน้าและกล่าวว่า “สหายหยาง ข้าขอตัวไปก่อน” หยางไค่พยักหน้า “สหายสวี เดินทางโดยสวัสดิภาพ”