บทที่ 44 บทที่ 4488 – ไม่กินก็ดูจะไร้มารยาทเกินไป **ผู้แปล**: ศิลาวิน & Tia **ตรวจสอบการแปล**: PewPewLazerGun **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร**: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys --- "ผู้อาวุโสสอง..." ซูว่านเฉิงก้มหน้าลงมองผู้อาวุโสสองที่อยู่ทางซ้ายของตน ผู้อาวุโสสองพลันไอโขลกอย่างรุนแรง เขาไอจนใบหน้าซีดเผือดและมีโลหิตไหลซึมออกมาจากมุมปาก เมื่อหยุดไอแล้วจึงเอ่ยขึ้นด้วยความยากลำบาก "ท่านเจ้าสำนัก โปรดเข้าใจด้วยเถิดว่าข้าผู้นี้ถูกโรคเรื้อรังรุมเร้า มันเพิ่งจะกำเริบขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเร็วๆ นี้ พลังของข้าจึงอ่อนแอลงอย่างมาก แม้ข้าจะเต็มใจแบ่งเบาภาระของท่านเจ้าสำนักเพียงใด แต่เกรงว่าจะมิอาจจัดการเรื่องสำคัญเช่นนี้ได้ดีพอ" ซูว่านเฉิงจ้องมองผู้อาวุโสสองอย่างไม่วางตา เป็นเวลานานกว่าเขาจะพยักหน้าในที่สุด "หากสุขภาพของท่านย่ำแย่ ก็ควรพักผ่อนให้ดีเถิด ผู้อาวุโสสอง" เขาหันไปมองอีกคน "ผู้อาวุโสใหญ่เล่า?" หลี่เจิ้งชิงลูบเคราของตนแล้วตอบว่า "เป็นธรรมดาที่ข้าผู้นี้จะน้อมรับคำสั่งของท่านเจ้าสำนัก แต่... อนุภรรยาคนที่สิบสามของข้ากำลังจะให้กำเนิดบุตร คงใช้เวลาเพียงไม่กี่วันเท่านั้น ท่านพอจะให้เวลาข้าสักสองสามวันเพื่ออยู่เป็นสักขีพยานในการถือกำเนิดของบุตรข้าก่อนจะออกเดินทางไปยังนิกายดาบวิญญาณว่างเปล่าได้หรือไม่?" ชั่วขณะหนึ่ง เหล่าผู้อาวุโสทั้งกลุ่มต่างจ้องมองชายชราผู้นี้ด้วยความประหลาดใจ ไม่นานหลังจากนั้น คำแสดงความยินดีก็หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ผู้อาวุโสใหญ่ตอบรับด้วยรอยยิ้ม ทำให้ท้องพระโรงหลักกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นทันที ในทางกลับกัน ใบหน้าของซูว่านเฉิงกระตุกกับคำพูดเหล่านั้น มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าผู้อาวุโสใหญ่เพียงแค่หาข้ออ้าง? *สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าสถานการณ์ที่แท้จริงของอนุภรรยาคนที่สิบสามของเขาเป็นเช่นไร ข้าควรจะรอไปเรื่อยๆ หรืออย่างไรหากนางไม่คลอดสักที?* เขาอดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงเบาๆ ออกมา เมื่อนั้นเองที่ผู้คนในท้องพระโรงหลักจึงเงียบเสียงลง ซูว่านเฉิงมองลงไปยังเหล่าผู้อาวุโสแห่งตำหนักเทียนหลัวด้วยความเหนื่อยล้าและตัดสินใจแข็งใจ ในขณะที่เขากำลังจะประกาศว่าตนจะลงมือด้วยตนเอง เสียงความวุ่นวายประหลาดก็ดังขึ้นจากนอกท้องพระโรงหลัก แม้แต่ผู้ที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาผู้ที่อยู่ในท้องพระโรงหลักแห่งนี้ก็ยังอยู่ในขอบเขตปฐพีขั้นที่สี่ เป็นธรรมดาที่ประสาทการได้ยินของพวกเขาจะยอดเยี่ยม พวกเขาหันไปมองข้างนอกอย่างสงสัยโดยสัญชาตญาณ "เกิดอะไรขึ้น?" ซูว่านเฉิงถามด้วยความขุ่นเคืองเต็มอก *แย่พอแล้วที่เหล่าผู้อาวุโสเพียงแสร้งทำเป็นเชื่อฟัง แต่ตอนนี้แม้แต่ศิษย์ก็ยังทำตัวไม่เหมาะสม! ตำหนักเทียนหลัวไม่ใช่สำนักที่เป็นปึกแผ่นเหมือนที่ข้าก่อตั้งขึ้นในตอนแรกอีกต่อไปแล้ว* คำถามของเขาแน่นอนว่าไม่มีผู้ใดตอบ คิ้วของซูว่านเฉิงขมวดเข้าหากันอย่างหนักเมื่อเขาสัมผัสได้ลางๆ ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนจะมีกลิ่นคาวเลือดจางๆ โชยมาในอากาศ ผู้อาวุโสหลายคนเริ่มระแวดระวังตัว ผู้อาวุโสสองขมวดคิ้วอุทานออกมาว่า "มีบางอย่างผิดปกติ!" "ข้าจะออกไปดูเอง!" ผู้อาวุโสเจ็ดอาสาแล้วร่างก็พลันวาบหายออกไปด้านนอก ครู่ต่อมา เสียงดังโครมครามผสมกับเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวดก็ดังมาจากข้างนอก สีหน้าของผู้คนในท้องพระโรงหลักพลันมืดทะมึนลงทันทีที่ได้ยินเสียงเหล่านั้น และพวกเขาทั้งหมดก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกัน ซูว่านเฉิงสบตากับหลี่เจิ้งชิง ทั้งสองเห็นความระแวดระวังอย่างลึกซึ้งในแววตาของกันและกัน ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ค่อยๆ เดินเข้ามาในท้องพระโรงหลัก เป็นชายหนุ่มรูปงามผู้มีท่วงท่าองอาจกล้าหาญ เขาสวมอาภรณ์สีน้ำเงินขาว มือข้างหนึ่งถือดาบที่อยู่ในฝัก ขณะที่อีกข้างหิ้วคนผู้หนึ่ง คนในมือของเขาก็คือผู้อาวุโสเจ็ดที่ออกไปตรวจสอบสถานการณ์เมื่อครู่นั่นเอง! ผู้อาวุโสเจ็ด ยอดฝีมือขอบเขตปฐพีขั้นที่ห้า บัดนี้หมดสติและถูกชายหนุ่มหิ้วราวกับกระสอบทราย น้ำหนักเกือบร้อยกิโลกรัมของเขาดูเบาราวกับขนนกในมือของชายหนุ่มผู้นี้ ย่างก้าวของชายหนุ่มเงียบกริบขณะที่เขาเดินไปข้างหน้า ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งและการควบคุมอันยอดเยี่ยมของเขา "เจ้าเป็นใคร?" ผู้อาวุโสสองตะโกนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาสัมผัสได้ลางๆ ว่าชายหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่าย การที่เขาสามารถทำให้ผู้อาวุโสเจ็ดหมดสติได้ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ แสดงว่าความแข็งแกร่งของเขานั้นไม่อาจประเมินต่ำได้เลย "นิกายดาบวิญญาณว่างเปล่า, หยางไค่!" หยางไค่เผยรอยยิ้มเจิดจ้าแล้วโยนคนในมือเข้าไปในท้องพระโรงหลัก ร่างของผู้อาวุโสเจ็ดกระแทกพื้นเสียงดังตุ้บ "หยางไค่?" ทุกคนตกตะลึงกับคำทักทายนั้น หลี่เจิ้งชิงหรี่ตาลง "เจ้าคือศิษย์เอกแห่งนิกายดาบวิญญาณว่างเปล่ารึ?" *เราเพิ่งจะพูดถึงคนผู้นี้ไปเอง ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะมาปรากฏตัวที่นี่ ช่างบ้าบิ่นที่กล้าบุกเข้ามาถึงท้องพระโรงหลักของตำหนักเทียนหลัว* "ถูกต้อง!" หยางไค่พยักหน้า "เจ้าคือคนที่สังหารผู้อาวุโสจ้านป๋อสง?" หลี่เจิ้งชิงถามอีกครั้ง "ใช่!" หลี่เจิ้งชิงหันหน้าไปสบตากับซูว่านเฉิง แววตาแห่งความสงสัยวาบผ่านดวงตาของเขา ตามหลักเหตุผลแล้ว หยางไค่ควรจะบาดเจ็บสาหัสหลังจากใช้เพลงดาบปราณอันรุนแรงนั้น ต่อให้เขารอดชีวิตมาได้ ก็น่าจะพิการไปแล้ว แต่เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วันนับจากเหตุการณ์นั้น บัดนี้เขากลับมายืนอยู่ที่นี่ในสภาพสมบูรณ์พร้อม แม้ว่าเขาจะไม่ตายและฟื้นตัวได้อย่างปาฏิหาริย์ ก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะล้มผู้อาวุโสเจ็ดจนหมดสติได้ ช่องว่างของพลังระหว่างยอดฝีมือขอบเขตมนุษย์ขั้นที่เจ็ดกับยอดฝีมือขอบเขตปฐพีขั้นที่ห้านั้นกว้างเกินกว่าจะข้ามผ่านไปได้ หลี่เจิ้งชิงขมวดคิ้วและมองไปที่หยางไค่ "ดี... พวกเราจะถือว่าเจ้าคือหยางไค่แห่งนิกายดาบวิญญาณว่างเปล่า แล้ว... เจ้ามาที่ตำหนักเทียนหลัวด้วยเหตุใด?" หยางไค่ยิ้มกว้าง "นิกายดาบวิญญาณว่างเปล่าค้นพบเหมืองหยกดำ แต่พวกเราขาดแคลนกำลังคนที่จะขุดค้นมัน ข้าได้ยินมาว่าตำหนักเทียนหลัวมีศิษย์มากมาย ดังนั้น... โปรดยอมจำนนต่อนิกายดาบวิญญาณว่างเปล่าและส่งคนมาช่วยข้าทำงานนี้ด้วย! พวกท่านก็น่าจะรู้ว่านิกายดาบวิญญาณว่างเปล่ามีสมาชิกน้อยมาก พวกเรามีมือไม่พอจริงๆ" เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น ซูว่านเฉิงมองหยางไค่ด้วยสีหน้าประหลาด "เจ้าต้องการให้ตำหนักเทียนหลัวยอมจำนนต่อนิกายดาบวิญญาณว่างเปล่างั้นรึ? ข้าฟังผิดไป? หรือเจ้าพูดผิดกันแน่?" หยางไค่มองไปที่ซูว่านเฉิง "เจ้าคือเจ้าสำนักแห่งตำหนักเทียนหลัว ซูว่านเฉิงสินะ?" "ใช่ ข้าคือเจ้าสำนัก!" ซูว่านเฉิงยอมรับ คำพูดเพิ่งจะหลุดออกจากปาก เขาก็รู้สึกถึงลมกระโชกแรงปะทะใบหน้า เมื่อมองให้ดีอีกครั้ง เขาก็เห็นว่าหยางไค่ซึ่งเดิมทียืนอยู่เบื้องล่าง ได้มาปรากฏตัวอยู่ไม่ไกลจากเบื้องหน้าเขาตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ *ชิ้ง...* เสียงดาบคร่ำครวญใสดังก้อง ตามมาด้วยประกายแสงวาบเมื่อร่างทั้งสองสวนทางผ่านกันไป ผู้คนในท้องพระโรงหลักทุกคนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสยดสยอง และเห็นหยางไค่กับซูว่านเฉิงยืนหันหลังให้กันห่างกันหนึ่งเมตร ซูว่านเฉิงยืนนิ่งแข็งทื่อราวกับถูกสะกดด้วยวิชาพันธนาการ ในทางกลับกัน หยางไค่ค่อยๆ เก็บดาบกลับเข้าฝัก เมื่อนั้นเองที่แสงดาบอันเจิดจ้าค่อยๆ สลายไป "เจ้า..." ซูว่านเฉิงอ้าปาก แต่กลับปรากฏรอยโลหิตเส้นหนึ่งซึมออกมาจากระหว่างคิ้วจรดปลายคาง ตามมาด้วยเสียงประหลาด ร่างกายของเขาก็แยกออกเป็นสองซีกก่อนที่ทั้งสองส่วนจะระเบิดกระจาย โลหิตและอวัยวะภายในสาดกระจายเกลื่อนพื้น กลิ่นคาวเลือดอันหนักหน่วงก็แผ่ซ่านไปทั่วอากาศทันที เสียงสูดลมหายใจอย่างตกตะลึงดังขึ้นภายในท้องพระโรงหลัก ผู้อาวุโสของตำหนักเทียนหลัวทุกคนมองไปที่หยางไค่ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พร้อมกับโคจรพลังปราณวิญญาณของตนเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสิ่งทุกอย่างตลอดเวลา ซูว่านเฉิงตายแล้ว! เจ้าสำนักแห่งตำหนักเทียนหลัวถูกหยางไค่สังหารในดาบเดียว! และพวกเขายังมองไม่ทันด้วยซ้ำว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร! ซูว่านเฉิงคือยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดของตำหนักเทียนหลัว เขาอยู่ในขั้นสูงสุดของขอบเขตปฐพี ห่างจากการทะลวงสู่ขอบเขตสวรรค์เพียงก้าวเดียว แต่ยอดฝีมือเช่นนี้กลับถูกผ่าออกเป็นสองซีกด้วยเพลงดาบเดียวง่ายดายราวกับเป็นเพียงไก่ตัวหนึ่ง! หากหยางไค่โจมตีผู้ใดในหมู่พวกเขา พวกเขาย่อมไม่มีพลังที่จะต่อสู้กลับ ภัยคุกคามแห่งความตายทำให้ขนทั่วร่างลุกชัน ความเย็นเยียบแล่นไปทั่วสันหลัง พวกเขาไม่เคยคาดคิดว่าชายหนุ่มผู้นี้จะโหดเหี้ยมถึงขั้นสังหารคนโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงแม้แต่คำเดียว "ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตำหนักเทียนหลัวอยู่ที่ไหน?" หยางไค่หันกลับมาและมองลงไปยังพวกเขา หัวใจของหลี่เจิ้งชิงบีบรัดด้วยความกลัว โดยสัญชาตญาณเขาอยากจะวิ่งหนี แต่เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่องรอยจิตสังหารของชายหนุ่มได้ล็อกเป้ามาที่เขาอย่างมั่นคง หากเขากระทำการผลีผลาม เขาจะตามรอยซูว่านเฉิงไปทันที ดังนั้น เขาจึงกัดริมฝีปากและก้าวออกมาข้างหน้า "ผู้เฒ่าผู้นี้คือผู้อาวุโสใหญ่แห่งตำหนักเทียนหลัว ไม่ทราบว่าท่านมีธุระอันใด?" ณ จุดนี้ เขามั่นใจได้ว่าคนผู้นี้ไม่ใช่ศิษย์เอกของนิกายดาบวิญญาณว่างเปล่า นั่นเพราะหยางไค่มีพลังเพียงขอบเขตมนุษย์ขั้นที่เจ็ดเท่านั้น ทว่า พลังที่ระเบิดออกจากร่างของคนผู้นี้เมื่อครู่นั้นเห็นได้ชัดว่าสูงกว่าขอบเขตมนุษย์ เขาไม่สามารถแยกแยะระดับพลังที่แท้จริงของอีกฝ่ายได้เพราะพวกเขาเคลื่อนไหวเร็วเกินไป แต่มันอยู่เหนือขอบเขตมนุษย์อย่างแน่นอน "ขอแสดงความยินดี! นับจากนี้ไป ท่านคือเจ้าสำนักแห่งตำหนักเทียนหลัว!" หยางไค่นั่งลงบนบัลลังก์ที่เคยเป็นของซูว่านเฉิงอย่างสง่างามและมองลงไปยังหลี่เจิ้งชิงที่ยืนอยู่เบื้องล่าง หลี่เจิ้งชิงพูดไม่ออกและไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร แม้ว่าเขาจะรอคอยให้ซูว่านเฉิงตายเพื่อที่เขาจะได้ขึ้นนั่งตำแหน่งเจ้าสำนักแทน แต่ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่มีความกล้าพอที่จะรับตำแหน่งเจ้าสำนักแม้ว่าจะถูกมอบให้ฟรีๆ ก็ตาม "สถานที่แห่งนี้จะเป็นสาขาตำหนักเทียนหลัวของนิกายดาบวิญญาณว่างเปล่านับจากวันนี้เป็นต้นไป พวกท่านจะยังคงเป็นผู้อาวุโสของตำหนักเทียนหลัวดังเดิม และทุกอย่างเกี่ยวกับการบริหารสำนักจะยังคงไม่เปลี่ยนแปลง" หยางไค่ออกคำสั่งโดยไม่สนใจผู้อื่น เหล่าผู้อาวุโสเบื้องล่างมองหน้ากันไปมา ไม่เข้าใจเลยว่าหยางไค่กำลังพยายามทำอะไร หลี่เจิ้งชิงแข็งใจถาม "ขอทราบได้หรือไม่ว่าจุดประสงค์ของท่านคืออะไร?" "จุดประสงค์รึ?" หยางไค่ลูบคางอย่างหยาบๆ แล้วตอบว่า "ข้าไม่ได้บอกท่านไปแล้วหรือเมื่อครู่? นิกายดาบวิญญาณว่างเปล่าขาดแคลนคนงานเหมือง ข้าจึงต้องการให้พวกท่านส่งคนไปช่วย!" ... "เพียงเท่านี้รึ?" หลี่เจิ้งชิงจ้องมองหยางไค่อย่างไม่เชื่อสายตา "แล้วท่านคิดว่าข้าต้องการอะไรอีก?" หยางไค่มองกลับไปที่หลี่เจิ้งชิงอย่างแผ่วเบา หลี่เจิ้งชิงมองไปที่ซากศพสองซีกของซูว่านเฉิงบนพื้นแล้วถอนหายใจยาว *ท่านเจ้าสำนักตายไปอย่างไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง เขาถูกฆ่าเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้* "หากมีเพียงเท่านี้ ผู้เฒ่าผู้นี้ก็สามารถตัดสินใจด้วยตนเองและยอมรับคำขอของท่านได้ ตำหนักเทียนหลัวมีศิษย์เกือบ 600 คน ดังนั้นการขุดเหมืองหยกดำจึงไม่ใช่ปัญหา" *อย่างไรเสีย ข้าก็แค่ต้องยอมรับไปก่อนในตอนนี้ ส่วนเรื่องในอนาคต ค่อยว่ากันตามสถานการณ์ก็แล้วกัน* "ดี" หยางไค่พยักหน้า "นอกจากนี้ อ๋องผู้นี้มาที่นี่เพื่อนำของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้พวกท่าน ถือเสียว่าเป็นของขวัญต้อนรับสำหรับการเข้ามาอยู่ใต้ร่มธงของนิกายดาบวิญญาณว่างเปล่า" พูดจบ หยางไค่ก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าของเขาและหยิบขวดหยกออกมา เขาเปิดขวดหยกและดีดวัตถุทรงกลมหลายชิ้นออกมาด้วยการสะบัดมือ วัตถุเหล่านี้ลอยไปยังผู้อาวุโสแต่ละคนด้วยความแม่นยำอย่างยิ่ง หลี่เจิ้งชิงและคนอื่นๆ ยื่นมือออกไปรับวัตถุนั้น และเห็นเพียงเม็ดยาขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองสีฟ้าอ่อนในมือ สีหน้าของพวกเขาพลันเคร่งขรึมขึ้นทันที พวกเขาเงยหน้าขึ้นถาม "นี่คืออะไร?" "ยาพิษ!" หยางไค่ตอบพร้อมรอยยิ้ม แม้ว่าหลี่เจิ้งชิงจะคาดเดาอยู่ในใจก่อนแล้ว แต่ดวงตาของเขาก็ยังกระตุกเมื่อหยางไค่ยอมรับความจริงอย่างเปิดเผย "พวกท่านไม่ต้องกังวลว่ามันคือยาพิษชนิดใด สิ่งที่พวกท่านต้องรู้ก็คือ พวกท่านจะต้องกินยาถอนพิษทุกๆ หนึ่งเดือน มิฉะนั้น พวกท่านจะทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดราวกับมดนับหมื่นตัวกำลังกัดกินหัวใจและเส้นลมปราณของเจ้าจะแตกสลาย มันเป็นความรู้สึกที่เลวร้ายยิ่งกว่าการถูกเผาทั้งเป็นเสียอีก!" ด้วยความสำเร็จในวิถีแห่งการปรุงยาของหยางไค่ การปรุงยาเช่นนี้จึงเป็นเรื่องง่ายดายอย่างยิ่งสำหรับเขา เขาได้จัดหาสมุนไพรบางอย่างมาจากเมืองที่เชิงเขาและปรุงยาพิษเหล่านี้ขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ ขณะนี้เขาต้องการกำลังคนอย่างเร่งด่วน แต่เขาไม่มีเวลาที่จะทำให้ผู้อื่นยอมจำนนต่อเขาอย่างแท้จริง ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงใช้วิธีการเช่นนี้ กลยุทธ์ดังกล่าวอาจถือได้ว่าน่ารังเกียจ แต่ข้อดีของมันอยู่ที่ความเรียบง่ายและสะดวกสบาย ... หลี่เจิ้งชิงสะกดกลั้นความโกรธของตนและจ้องไปที่หยางไค่ "นี่คือของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่ท่านนำมาให้พวกเรารึ?" "ท่านเจ้าสำนักไม่ชอบใจหรือ?" หยางไค่ถาม หลี่เจิ้งชิงสะกดกลั้นความโกรธขณะที่ตะโกนก้องในใจ *ใครในโลกจะชอบของแบบนี้กันเล่า!?* "กินสิ! ทำไมถึงไม่กิน? ไม่กินก็ดูจะไร้มารยาทเกินไป! และการไร้มารยาทกับข้า...จุดจบไม่สวยงามแน่!" หยางไค่ปักดาบสุญญะแท้จริงลงบนพื้นตรงหน้าเขาและสีหน้าของเขาก็มืดทะมึนลง