**บทที่ 198: จังหวะร่ายรำของคนสองคน** ผมเบือนหน้าหนีในทันควัน—สาบานต่อองค์เทพธิดา ข้าหันขวับรวดเร็วเสียจนลำคอประท้วงด้วยความเจ็บแปลบ มวลความร้อนพวยพุ่งพาดผ่านใบหน้าอย่างไม่อาจข่มกลั้น ความอับอายจู่โจมเข้าตะกุยตะกายในใจแทบจะในวินาทีนั้น "ผมขอโทษ" ผมละล่ำละลักกล่าว "ผมนึกว่า... นึกว่าแม่ของผมอยู่ที่นี่" ผมได้ยินเสียงเธอขยับกาย เสียงผ้าเสียดสีกัน และเสียงลมหายใจของเธอที่เริ่มกลับมาสม่ำเสมอ "เดี๋ยวผมจะออกไปข้างนอก" ผมเสริม "ไม่เป็นไร" น้ำเสียงของเธอมั่นคงแล้วในตอนนี้ "ไม่เป็นไรหรอก คุณหันกลับมาได้แล้ว" ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันหน้ากลับไปหาเธออย่างช้าๆ บัดนี้ผ้าขนหนูถูกพันไว้อย่างมิดชิดแน่นหนากับเรือนร่างของเธอ แมดเดอลีนดูสงบนิ่งและสุขุมเยือกเย็นแม้จะเพิ่งผ่านสถานการณ์ชวนปั้นหน้าไม่ถูกเมื่อครู่ก็ตาม "มีเหตุผลอันควรที่คุณบุ่มบ่ามเข้ามาในห้องของฉันไหมคะ" เธอเอ่ยถาม "หรือว่าคุณแค่คิดถึงฉันมากจนทนไม่ไหว?" ถ้อยคำนั้นกระทบโสตประสาทผิดจังหวะจนทำให้สันหลังของผมตั้งตรงแน่วด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ "ผมคิดว่าแม่มาหาเรื่องคุณน่ะ" ผมตอบ "ดูเหมือนผมจะเข้าใจผิดไปเอง" แล้วประโยคหลังที่เธอพูดก็เริ่มย้อนกลับมาในหัว มุกตลกที่ว่าผมคิดถึงเธอ... หรืออยากจะเห็นเธอ "และได้โปรดเถอะ" ผมรีบเสริม "เราไม่ควรเล่นมุกแบบนั้น ผมแต่งงานแล้ว" ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเพียงเล็กน้อย คล้ายกับประหลาดใจในทิศทางที่ผมลากบทสนทนาไป ราวกับว่าผมเองนั่นแหละที่เป็นคนทำให้บรรยากาศมันดูพิลึกพิลั่น "ก็นะ" เธอลากเสียงช้าๆ "คุณก็รู้ว่าฉันเป็นคนขี้เล่นแบบนี้ และฉันก็ตระหนักดีว่าคุณแต่งงานแล้ว ฉันไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกขนาดนั้นหรอกค่ะ" ผมรู้สึกถึงมวลความร้อนที่แล่นพล่านขึ้นมาถึงต้นคอ "ผมขออภัยด้วย" "ฉันเข้าใจ ฉันรับรู้แล้ว" เธอสอดประสานแขนไว้หลวมๆ ที่หน้าอก "แต่ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมทุกคนถึงได้ปักใจเชื่อกันนักว่าชีวิตของฉันต้องหมุนรอบตัวคุณ หรือต้องโหยหาให้คุณกลับมาหาฉันขนาดนั้น" ผมขมวดคิ้ว "คุณหมายความว่ายังไง?" "แม่ของคุณมาที่นี่จริงๆ ค่ะ มาเพื่อ 'จัดหนัก' ใส่ฉันเลยล่ะ" ผมคลึงหน้าผาก รับรู้ได้ถึงความเครียดที่ก่อตัวเป็นแรงดันมหาศาลอยู่เบื้องหลังดวงตา "ผมขอโทษจริงๆ" "คุณยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท่านพูดอะไรบ้าง" "ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม—" "ไม่ค่ะ" เธอตัดบทอย่างเด็ดขาด "ฉันจะบอกคุณให้ชัดเจนเลยว่าแม่ของคุณพูดว่าอะไรบ้าง" ผมหยุดนิ่งเพื่อรอฟัง "ท่านเชื่อฝังหัวว่าฉันจะทำให้ความสัมพันธ์ของคุณกับแม่สาวคนใหม่พังพินาศ" น้ำเสียงของแมดเดอลีนเรียบเรื่อย เธอไม่มีทีท่าโกรธเคืองแม้แต่น้อย "เฟียดูเป็นคนน่ารักดีนะ แต่ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะมีอำนาจล้นฟ้าขนาดนั้นหรอก" เธอก้าวเข้ามาหาผมสองสามก้าว ผมถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณ แมดเดอลีนชะงักฝีเท้า พลันแววตาของเธอก็คมปลาบราวกับจะกรีดลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งแห่งจิตวิญญาณของผม "ฉันสงสัยเหลือเกินว่าทำไมแม่ของคุณถึงมองว่าฉันเป็นภัยคุกคามนัก" เธอเว้นจังหวะ "คุณยังรักฉันอยู่ใช่ไหม เซียน?" คำถามนั้นแขวนค้างอยู่ในอากาศระหว่างเรา แล้วผมก็ตระหนักได้ว่าหากปล่อยให้ความเงียบดำเนินต่อไป มันจะกลายเป็นการส่งสารถที่ผิดเพี้ยน ผมยืดตัวตรงทันทีและจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างไม่ลดละ "ไม่" ผมกล่าว "ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว" เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "คุณควรบอกเรื่องนี้ให้แม่คุณรู้นะ รู้ไหม" "ผมบอกไปแล้ว และผมจะย้ำกับท่านอีกครั้ง" ผมสูดลมหายใจเข้าลึก "ผมต้องขอโทษอีกครั้งสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น" เธอมอบรอยยิ้มตามมารยาทให้ผม "ไม่เป็นไรค่ะ" ความเงียบโรยตัวเข้าปกคลุมเราอีกครั้ง "พี่ชายของฉันจะมาหา" เธอเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปพักใหญ่ "เขามีบางอย่างที่ต้องมาเอาคืนจากฉัน ในเมื่อตอนนี้พ่อไม่อยากให้ฉันไปปรากฏตัวใกล้ท่านอีกแล้ว" คำพูดนั้นสะกิดใจผมอย่างจัง "ว่าไงนะ?" เธอหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่แหบแห้งและแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันก็แค่ถูกตัดออกจากตระกูลอย่างเป็นทางการแล้วเท่านั้นเอง" "อะไรนะ?" คำถามหลุดจากปากผมด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นกว่าเดิม "ทำไมพ่อคุณถึงทำแบบนั้น..." "เพราะฉันช่วยคุณไงคะ" เธอตอบสั้นๆ เรียบง่ายราวกับมันเป็นเรื่องที่เห็นได้ชัดอยู่แล้ว "คีแวน (Coven) ของฉันไม่พอใจเรื่องนั้นมาก และพ่อก็ถูกกดดันจนเลี่ยงไม่ได้ ท่านจำเป็นต้องลงโทษฉันไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง" ผมก้าวเข้าไปหาเธอ ใกล้พอที่จะมองเห็นรอยหมองคล้ำแห่งความเหนื่อยล้าที่สลักลึกรอบดวงตาของเธอ "ผมเสียใจจริงๆ" "มันก็เป็นอย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ" "ผมจะไปคุยกับพ่อคุณเอง" ผมยืนยัน "หรือบางทีอาจจะคุยกับพวกผู้นำคีแวนของคุณด้วย เพื่อทำให้เรื่องนี้มันถูกต้อง" "คุณหมายถึงไปข่มขู่พวกเขาน่ะเหรอ" ผมอ้าปากจะค้าน แต่แล้วก็ต้องปิดลง เพราะสิ่งที่เธอพูดมันก็ไม่ผิดเพี้ยนไปนัก เธอนิ่งไปและส่ายหัว "ไม่ค่ะ อย่ากังวลเลย มันเป็นเรื่องภายในของคีแวน" เธอโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ "แค่บอกฉันมาก็พอว่าฉันจะไปจากที่นี่ได้เมื่อไหร่ แล้วฉันจะรีบออกไปให้พ้นหูพ้นตาคุณเพื่อไปจัดการธุระของตัวเองเสียที" "ไม่" ผมโพล่งออกมาด้วยเสียงหนักแน่น "ผมยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้" เธอมองหน้าผม... มองอย่างพิจารณาจริงๆ "คุณก็รู้ว่าผมปล่อยให้คุณไปไม่ได้" ผมพูดต่อ "บ้าชิบ! ทำไมพ่อคุณถึงทำแบบนี้?" "เหตุผลส่วนใหญ่ก็เหมือนกับที่แม่คุณมาหาฉันนั่นแหละ" น้ำเสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อย "ท่านเชื่อว่าฉันอยู่ที่นี่เพื่อหาทางประสานรอยร้าว... เพื่อซ่อมแซมความสัมพันธ์ระหว่างเรา" เธอหยุดคิด "นั่นคือเหตุผลหนึ่ง และแน่นอนว่าคีแวนก็กดดันท่านอยู่ มีหลายเรื่องที่แม้แต่จอมเวทสูงสุดก็ไม่อาจต้านทานได้ มันคือราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการครองตำแหน่งสูงส่งในโลกแห่งเวทมนตร์" *เวทมนตร์* คำนั้นทำให้สมองของผมเกิดอาการสะดุดกับบางสิ่ง โอฟีเลีย... แม่มดที่ศีรษะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ มันทำให้ผมนึกขึ้นมาได้ว่าแมดเดอลีนยังคงเป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัย ผมจึงต้องวิเคราะห์ทุกถ้อยคำและทุกกริยาที่เธอสื่อออกมาอย่างละเอียด ความคิดในหัวของผมเริ่มหมุนวนด้วยกลไกแห่งความระแวง... แมดเดอลีนจะได้ประโยชน์อะไรหากเธอถูกเนรเทศออกจากคีแวน? คำตอบผุดขึ้นมาโดยมิได้นัดหมาย *ความใกล้ชิด* ทุกคนดูจะกังวลว่าเธอกับผมจะกลับมาคบกันโดยไม่ตั้งใจ แมดเดอลีนอาจจะมองเห็นว่าการอาศัยอยู่ที่นี่ต่อไปคงเป็นไปไม่ได้ เว้นเสียแต่ว่าเธอจะทำให้มันเป็นไปได้ มันฟังดูบ้าคลั่งที่คิดแบบนี้ เพราะแมดเดอลีนที่ผมรู้จักไม่ใช่คนแบบนั้น เธอไม่ใช่คนจอมบงการหรือเจ้าวางแผนในทางที่เสื่อมเสีย แต่ผมได้ให้สัญญาไว้แล้วว่าจะตั้งคำถามกับทุกสิ่งที่ดูผิดปกติ และสัญชาตญาณของผมก็ดูเหมือนจะไม่ได้เตือนผิด "ผมจะหาที่พักให้คุณ" ผมเอ่ย "ฉันเป็นผู้หญิงที่พึ่งพาตัวเองได้นะคะ" น้ำเสียงของเธอสุภาพทว่าเด็ดขาด "ฉันจัดการเองได้ และฉันก็ไม่ค่อยสบายใจนักถ้าคุณจะเป็นคนจัดการเรื่องนั้น คุณไม่ได้ติดค้างอะไรฉันเพียงเพราะฉันช่วยชีวิตแม่คุณไว้หรอก" "ผมติดค้างคุณ" ผมยืนหยัดน้ำเสียงให้มั่นคง "และคนในฝูงนี้ทุกคนก็ติดค้างคุณด้วย พวกเขาจะรู้ซึ้งเมื่อผมบอกเล่าสิ่งที่รายละเอียดคุณได้ทำให้เรา" "ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ" ผมรู้ดีว่าเธอกำลังใช้คำพูดโน้มน้าวใจอย่างแยบยล สิ่งที่เธอไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ต้องการให้ผมเป็นฝ่ายหยิบยื่นข้อเสนอให้ "ถ้าอย่างนั้นก็อยู่ที่นี่เถอะ" ผมกล่าว "พักอยู่ที่นี่ไปก่อน บ้านหลังนี้กว้างขวางและว่างพอ คุณจะปลอดภัยและสะดวกสบายถ้าอยู่ที่นี่" เธอลังเลอยู่ครู่เดียว "ฉันไม่ควรเลยจริงๆ แม่คุณก็กำลังไม่พอใจ และคู่ของคุณเองก็คงไม่ได้พูดออกมา แต่ฉันมั่นใจว่าเธอเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน" "โอ้ ผมยืนยัน เฟียไม่ใช่คนแบบนั้น และผมจะจัดการให้แม่หยุดพ่นคำด่าทอพวกนั้นเอง" แมดเดอลีนนิ่งคิด สายตาของเธอเลื่อนลอยคล้ายกับกำลังไตร่ตรองอย่างหนัก จากนั้นเธอก็ระบายรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง "ก็ได้ค่ะ อย่างมากก็แค่เดือนเดียวเท่านั้นนะ" ผมพยายามยิ้มตอบ "ไม่มีปัญหา" ทว่าภายในใจกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ผมกำลังชั่งน้ำหนักทุกคำพูดและทุกท่าทางเพื่อค้นหาร่องรอยแห่งการลวงหลอก เพราะถ้าหากแมดเดอลีนกำลังเล่นเกมเดินหมากอยู่ ผมจำเป็นต้องรู้ให้ได้ ลุงกาเบรียลยังคงเป็นภัยคุกคามต่อความมั่นคงของผมในฐานะอัลฟ่า (Alpha) อยู่เสมอ