บทที่ 173: ความต้องการที่เอ่อล้น (ม.) - เฮเซล ฉันคว้าใบหน้าของเขาไว้ในอุ้งมือ พลันประกบจุมพิตลงไปอีกครา ทว่าคราวนี้มันกลับเนิบช้าและหนักแน่นกว่าเดิม... ฉันปรารถนาจะลิ้มรสทุกหยาดหยดภายในโพรงปากเขา จดจำทุกท่วงทำนองของเสียงครางกระหึ่มในลำคอยามที่ฉันขบเม้มริมฝีปากล่างของเขาเบาๆ มือของเขาเอื้อมขึ้นมาหมายจะโอบรอบเอวฉัน ทว่าฉันกลับผลักไสมันออกไปอย่างไม่ใยดี "ห้ามแตะต้อง" ฉันกระซิบชิดริมฝีปากเขา "จนกว่าฉันจะอนุญาต" เขาพยักหน้ารับอย่างจำนน ลมหายใจหอบถี่กระชั้น... ดี... ฉันชอบที่เขาเป็นแบบนี้ ว่านอนสอนง่าย... ทุรนทุราย... และเป็นของฉันเพียงผู้เดียว... ฉันบดจูบเขาอีกครั้ง พลางต้อนเขาให้ถอยรั้งไปทางเตียงนอน เรียวลิ้นของฉันรุกรานสำรวจไปทั่วโพรงปาก ขณะที่ฝ่ามือลูบไล้ไปตามแผงอกกว้าง สัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่งภายใต้เนื้อผ้าที่ฉีกขาดของเสื้อเชิ้ตตัวบาง ทันทีที่ข้อพับเข่าของเขาชนเข้ากับขอบฟูก ฉันก็ออกแรงผลักเขาไปเต็มเหนี่ยว เขาล้มตึงลงบนเตียงพร้อมเสียงครางต่ำ อกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เสื้อเชิ้ตที่ขาดวิ่นแยกออกจากกันเผยให้เห็นผิวเนื้อด้านใน กระดุมที่ฉันกระชากขาดก่อนหน้านี้กระจัดกระจายเกลื่อนพื้นราวกับเศษกระดาษฉลองชัย... มันคือหลักฐานชั้นดีว่าฉันได้ตีตราจองเขาไว้แล้ว ฉันยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เพียงเพื่อจะจ้องมองเขาให้เต็มตา ผมเผ้าของเขายุ่งเหยิง ริมฝีปากบวมเจ่อจากรสจุมพิต นัยน์ตาสั่นระริกด้วยไฟแห่งความปรารถนา เขาช่างดูงดงามเหลือเกินในสภาพที่พ่ายแพ้และยับเยินเช่นนี้... และนี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ฉันคลานขึ้นไปบนเตียง คืบคลานไปตามร่างกายของเขาด้วยท่วงท่าของนักล่าที่กำลังกดข่มเหยื่อ ฝ่ามือลูบไล้ไปตามสัดส่วนทรวดทรงของท่อนบน ปลายเล็บกรีดกรายลงบนผิวเนื้อแผ่วเบาจนเขาถึงกับสั่นสะท้าน มัดกล้ามเนื้อกระตุกเกร็งทุกครั้งที่ปลายนิ้วฉันลากผ่าน ยามที่ฉันขยับขึ้นไปนั่งคร่อมทับสะโพกเขา ฉันสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่ดุนดันอยู่เบื้องล่าง แม้จะผ่านศึกหนักมาแล้วทว่าเขาก็ยังคงพร้อมพรั่ง ความรู้สึกนั้นส่งกระแสความตื่นเต้นแล่นพล่านไปทั่วร่าง... ชายผู้นี้ต้องการฉัน โหยหาฉัน และในค่ำคืนนี้ ฉันจะตักตวงจากความต้องการนั้นให้ถึงที่สุด ฉันโน้มตัวลงซุกไซ้ซอกคออุ่น ชีพจรของเขาเต้นรัวแรงอยู่ใต้ริมฝีปาก ฉันขบเม้มลงไปเบาๆ ในตอนแรก ก่อนจะเพิ่มแรงกดให้หนักขึ้นจนเขารู้สึกตึงเครียดไปทั้งร่าง เสียงครางเครือหลุดรอดออกมาจากลำคอ... มันกึ่งสะอื้นกึ่งคร่ำครวญ ช่างเป็นเสียงที่สมบูรณ์แบบเหลือเกิน ฉันปรารถนาจะฝากร่องรอยไว้บนตัวเขา... ให้คนทั้งโลกที่ได้พบเห็นเขาในวันพรุ่งนี้ได้รับรู้ว่ามีใครบางคนได้ตีตราจองเขาไว้แล้ว ว่าเจ้าคนขี้แพ้น่าเวทนาผู้นี้เป็นของฉัน! ฉันดูดดึงผิวเนื้อตรงนั้นจนมั่นใจว่ามันจะกลายเป็นรอยช้ำเด่นชัด ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไป เรียวปากของฉันลากผ่านกระดูกไหปลาร้า พรมจูบและขบเม้มไปตามแผงอก แล้วหยุดชะงักเพื่อใช้ปลายลิ้นวนเวียนอยู่รอบยอดอกของเขา เขาหอบหายใจกระตุก แผ่นหลังแอ่นหยัดขึ้นจากเตียงโดยสัญชาตญาณ สองมือพยายามไขว่คว้าหาตัวฉัน ทว่าฉันกลับรวบข้อมือเขาทั้งสองข้างไว้ได้ทันท่วงทีก่อนที่เขาจะได้สัมผัสถูกตัว "ฉันสั่งว่าอะไร?" น้ำเสียงของฉันกร้าวระคายกว่าที่ตั้งใจ ทว่าฉันก็ไม่ได้ลดทอนความดุดันลงเลย "ขอโทษ..." เสียงของเขาพร่าพรายและสั่นเครือ "ผม... ผมลืมตัว" ฉันตรึงข้อมือของเขาไว้เหนือศีรษะ กดแน่นด้วยมือเพียงข้างเดียว ขณะที่มืออีกข้างยังคงทำหน้าที่สำรวจร่างกายเขาต่อไป "อย่าลืมอีกเป็นอันขาด" "ไม่แล้ว... ผมจะไม่ลืมอีก" "ดีมาก" ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาเนิ่นนานเพื่อให้มั่นใจว่าเขาเข้าใจคำสั่งนั้นอย่างถ่องแท้ จากนั้นจึงปล่อยข้อมือเขาให้เป็นอิสระแล้วเริ่มเดินทางต่อลงไปยังเบื้องล่าง ปลายนิ้วลากผ่านลอนกล้ามท้องที่หดเกร็งทุกครั้งที่ฉันสัมผัส มองดูขนลุกชันที่พากันตั้งชันตามรอยแยกของปลายนิ้ว เมื่อมาถึงขอบกางเกงที่ยังคงเปิดอ้าอยู่ ฉันเกี่ยวปลายนิ้วเข้ากับเนื้อผ้าพลางเงยหน้าสบตาเขา นัยน์ตาของเขายังคงจับจ้องที่ฉันไม่วางตา มันมืดมิดและหิวกระหาย ทว่ามือของเขากลับยังวางนิ่งอยู่ที่เดิมตามคำสั่ง บีบขยำหมอนใต้ศีรษะจนยับย่น "เด็กดี..." ฉันพึมพำ คำชมนั้นทำให้เขาหลุดเสียงครางยาว ฉันเหยียดยิ้มก่อนจะกระชากกางเกงและชั้นในของเขาลงไปในคราวเดียว ปลดปล่อยความแข็งขึงที่อัดแน่นไปด้วยเลือดฝาดให้ดีดตัวออกมาอย่างสง่างาม... เขาพร้อมสำหรับฉันแล้ว ทันทีที่ฉันใช้ฝ่ามือกำรอบตัวตนของเขา เขาก็สูดปากเสียงดังลั่น สะโพกสอบยกขึ้นจากเตียงเล็กน้อยทว่าฉันกลับใช้มืออีกข้างกดหน้าท้องของเขาไว้แน่น "อยู่นิ่งๆ" ฉันออกคำสั่ง เขาพยักหน้ารับ กรามขบเข้าหากันแน่นด้วยความอดทนอดกลั้นอย่างถึงที่สุด ฉันเริ่มรูดรั้งอย่างเนิบช้าพลางจับจ้องใบหน้าของเขา... มองดูดวงตาที่หลับพริ้ม ริมฝีปากที่เผยอออก และลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงยามเขาลอบกลืนน้ำลาย "มองหน้าฉัน" ฉันเอ่ย ดวงตาของเขาลืมขึ้นมาสบกับฉัน แววตาที่ดูเปราะบางในยามนี้ควรจะทำให้ฉันใจอ่อน ทว่ามันกลับไม่ใช่... มันกลับยิ่งทำให้ฉันทวีความต้องการที่จะผลักไสเขาให้เตลิดไปไกลกว่าเดิม อยากรู้เหลือน้อยว่าเขาจะทนรับมันได้สักเท่าไร ฉันโน้มกายลงไปครอบครองเขาด้วยเรียวปาก... เสียงที่เขาเปล่งออกมานั้นช่างดูสิ้นหวัง แตกสลาย ทว่ามันกลับงดงามอย่างเหลือเชื่อ สะโพกของเขากระตุกขึ้นตามสัญชาตญาณ ทว่าฉันกลับผละออกมาทันที ปล่อยให้เขาหลุดพ้นจากพันธนาการ "ฉันบอกให้หยู่นิ่งๆ ไง" "ผมขอโทษ... ผมขอโทษจริงๆ" เสียงของเขาร่วงโรยและแหบพร่า "ได้โปรดเถอะเฮเซล... ได้โปรด..." เสียงอ้อนวอนนั้นส่งกระแสความร้อนรุ่มพุ่งตรงเข้าสู่กลางกายฉัน ฉันเข้าครอบครองเขาอีกครั้ง คราวนี้ล้ำลึกกว่าเดิม... ฉันใช้เรียวลิ้นสร้างความรัญจวนจนร่างกายของเขาสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง ลมหายใจของเขาเริ่มขาดห้วง ต้นขาหนาเกร็งเขม็งอยู่ใต้ฝ่ามือของฉันที่กดตรึงไว้ ฉันสัมผัสได้ถึงทุกแรงปฏิกิริยา ทุกการกระตุกสั่น ทุกความสะท้าน... ฉันจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ทำให้เขาหอบกระเส่า สิ่งที่ทำให้เขาเผลอสบถออกมาเบาๆ และสิ่งที่ทำให้มือของเขากำผ้าปูเตียงแน่นเสียจนฉันคิดว่าเนื้อผ้าอาจจะฉีกขาดติดมือมา ฉันพาเขาเข้าสู่ส่วนลึกที่สุด ผ่อนคลายลำคอให้เขาถลำลึกลงมา... เขาทำเสียงอึกอักในลำคอขณะที่ตัวตนของเขาสั่นไหวอยู่บนเรียวลิ้น ฉันผละออกมาเล็กน้อยพลางดูดดึงอย่างแรงก่อนจะกลับเข้าไปใหม่ สร้างจังหวะจะโคนจนเขาหอบฮัก "เฮเซล..." เขาละล่ำละลัก "เฮเซล... ผม... ผมจะ..." ฉันผละออกมาจนหมดสิ้น เขาเปล่งเสียงที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจและเจ็บปวด สะโพกสอบขยับพยายามไขว่คว้าหาการเติมเต็ม ทว่าฉันกลับเพียงแค่นั่งคุกเข่าบนส้นเท้าแล้วจ้องมองเขาเพียงลำพัง... มองดูเขาดิ้นรนเพื่อควบคุมตัวเอง มองดูอกที่กระเพื่อมไหว และมือที่ขยำผ้าปูเตียงเข้าออกซ้ำๆ "ยังไม่ใช่ตอนนี้" ฉันเอ่ย "ฉันยังจัดการกับนายไม่เสร็จ" "ได้โปรด..." คำพูดนั้นถูกเค้นออกมาอย่างยากลำบาก "เฮเซล... ได้โปรดเถอะ" ฉันเพิกเฉยต่อคำอ้อนวอนนั้นแล้วเอื้อมมือไปด้านหลัง ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับซิปของชุดสลิปบางเบา... ชุดที่ฉันสวมใส่หลังจากที่เขาช่วยฉันถอดชุดเดรสออก ฉันรูดซิปลงอย่างเชื่องช้าและตั้งใจ ปล่อยให้เนื้อผ้าไหลหลุดจากหัวไหล่ ฉันหยัดกายยืนตระหง่านอยู่บนเตียงก่อนจะปล่อยให้ชุดนั้นร่วงหล่นลงไปกองแทบเท้า แล้วเขี่ยมันออกไปให้พ้นทาง ในตอนนั้นเองที่ฉันหลงเหลือเพียงชุดชั้นในลูกไม้สีดำสนิทที่ฉันเลือกสวมใส่มาในเช้าวันนี้ โดยไม่เคยล่วงรู้เลยว่าสุดท้ายมันจะมาจบลงที่ตรงนี้... ดวงตาของเขาจับจ้องมาที่ฉันด้วยความหิวกระหายและเทิดทูนบูชาในเวลาเดียวกัน