บทที่ 4826 – นายน้อยเจ้าเมือง ผู้แปล: Silavin & Jon ผู้ตรวจสอบการแปล: PewPewLazerGun บรรณาธิการและผู้พิสูจน์อักษร: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys --- ทุกคนต่างคิดว่าที่เหมิงหรูฝึกฝนวรยุทธ์เป็นเพียงเรื่องสนุกชั่วครั้งชั่วคราว ด้วยเหตุนี้เองนางจึงรบเร้าองครักษ์ส่วนตัวให้สอนสั่ง แต่เมื่อใดที่นางเหนื่อยล้าและหมดความสนใจแล้ว นางก็จะล้มเลิกไปเอง ดังนั้น เมื่อนางยังคงยืนหยัดฝึกฝนอยู่หลายวัน บรรดาสตรีในเรือนชั้นในจึงพากันตกตะลึง รวมไปถึงชุ่ยเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทของนางด้วย ในทุกๆ วัน คุณหนูใหญ่จะลุกจากเตียงตั้งแต่ฟากฟ้ายังไม่สาง ไม่เหมือนในอดีตที่นางจะใช้เวลาแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างอดทน บัดนี้นางเพียงแค่รวบผมและสวมชุดรัดกุมทะมัดทะแมง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังลานฝึกพร้อมกับดาบไม้ ที่นั่น...หยางไค่จะรอคอยนางอยู่เสมอ แม้ร่างกายจะชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อในทุกๆ วัน แต่นางกลับยังคงเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณที่ฮึกเหิม แม้จะเป็นเพียงการเหวี่ยงดาบอันซ้ำซากจำเจ แต่นางกลับยิ่งทำได้ดีขึ้นเรื่อยๆ ท่วงท่าของนางพลิ้วไหวและเฉียบคมขึ้นทุกขณะ สาวใช้ทั้งสองถูกสั่งให้ฝึกยุทธ์ด้วยเช่นกัน เหตุผลหลักก็คือคุณหนูใหญ่รำคาญชุ่ยเอ๋อร์ที่คอยแต่จะห้ามปรามนางอยู่ร่ำไป หากชุ่ยเอ๋อร์ได้ฝึกฝนไปพร้อมกับนาง บางทีนางอาจจะสงบปากสงบคำลงได้บ้าง ทว่า...หาใช่ทุกคนที่จะมีความมุ่งมั่นอดทนทัดเทียมคุณหนูใหญ่ เพียงสองวันให้หลัง ชุ่ยเอ๋อร์ก็ยอมแพ้ นอกเหนือจากท่วงท่าที่ซ้ำซากน่าเบื่อแล้ว ทั่วทั้งร่างของนางยังปวดร้าวระบมในทุกๆ วัน แม้นางจะเป็นเพียงสาวใช้ แต่นางก็เติบโตมาพร้อมกับคุณหนูใหญ่และคุ้นชินกับชีวิตที่สุขสบาย นางไม่เคยผ่านความยากลำบากเช่นนี้มาก่อนเลยในชีวิต กระนั้นเอง หลังจากที่นางล้มเลิกความตั้งใจไป นางก็แทบไม่เคยปริปากห้ามปรามคุณหนูใหญ่เรื่องการฝึกยุทธ์อีกเลย บางที...นางอาจจะไม่มีหน้าพอที่จะทำเช่นนั้นได้อีกต่อไป ในทางกลับกัน แม้เฉียนเฉียนจะดูขี้อาย แต่กลับมีจิตใจที่มุ่งมั่นอย่างน่าทึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น หยางไค่ยังค้นพบว่านางมีพรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าคุณหนูใหญ่เลย กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วขณะที่เขาสอนสั่งวรยุทธ์ด้วยเจตนาแอบแฝง ส่วนสตรีทั้งสองก็เรียนรู้อย่างตั้งอกตั้งใจ สองเดือนผ่านพ้นไป... หยางไค่และคุณหนูใหญ่สนิทสนมกันมากขึ้นผ่านการใกล้ชิดกันทุกวัน เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าทุกครั้งที่คุณหนูใหญ่มองมาที่เขา ในแววตาของนางนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกโหยหาอาวรณ์ เป็นสายตาของผู้หญิงที่มีใจให้บุรุษเท่านั้นจึงจะมองออกมาได้ ในครานั้น หลังจากที่เขาเสี่ยงชีวิตเข้าช่วยนาง นางก็เริ่มปฏิบัติต่อเขาด้วยความรู้สึกพิเศษ การได้ใกล้ชิดและได้รับคำชี้แนะตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาเป็นเพียงการดึงพวกเขาทั้งสองให้เข้าใกล้กันมากขึ้นเท่านั้น หยางไค่รู้สึกว่าตนใกล้จะทำลายพันธนาการในใจของศิษย์พี่ฉวี่ได้แล้ว แต่เขาก็มิอาจล่วงรู้ได้ว่าต้องทำเช่นไรต่อไปจึงจะประสบความสำเร็จ ตอนนี้เขาทำได้เพียงปล่อยให้เป็นไปตามสถานการณ์ เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้มาก่อนให้ใช้อ้างอิงได้ โลกแห่งสังสารวัฏนี้ย่อมมีกฎเกณฑ์ของมันเอง วันหนึ่ง หลังจากที่หยางไค่สอนสั่งคุณหนูใหญ่เสร็จสิ้น ชุ่ยเอ๋อร์ก็เดินเข้ามาพร้อมกับผ้าเปียกและช่วยซับใบหน้าให้นาง ทันใดนั้น คุณหนูใหญ่ก็เอ่ยขึ้น "องครักษ์หยาง พรุ่งนี้ข้าจะออกจากเมือง ท่านต้องไปกับข้าด้วย" หยางไค่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับ "ขอรับ" เขาไม่รู้ว่าเหตุใดคุณหนูใหญ่จึงจะออกจากเมือง นับตั้งแต่ที่นางกลับมายังคฤหาสน์เหมิงเมื่อช่วงก่อน นางก็ไม่เคยย่างเท้าออกจากจวนเลย อย่างมากที่สุดก็แค่เดินเล่นในสวนเท่านั้น การออกจากเมืองครั้งนี้คงต้องมีธุระสำคัญเป็นแน่ ทว่าในฐานะองครักษ์ส่วนตัว เขาไม่อยู่ในฐานะที่จะซักไซ้ได้ "มีสิ่งใดที่ข้าต้องเตรียมการหรือไม่ขอรับ?" หยางไค่เอ่ยถาม "ไม่ต้อง ท่านแค่ตามข้าไปก็พอ" คุณหนูใหญ่บังคับฝืนยิ้ม "ตอนนี้ข้ารู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย ข้าจะไปพักผ่อนแล้ว ท่านก็พักผ่อนให้เร็วหน่อยเถิด องครักษ์หยาง" หยางไค่พยักหน้าแล้วถอยกลับเข้าไปในเงามืด วันรุ่งขึ้น คุณหนูใหญ่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าเรียบง่าย รถม้าคันหนึ่งเตรียมพร้อมอยู่ด้านนอกคฤหาสน์เหมิง นอกจากนั้นยังมีกลุ่มองครักษ์พกดาบอีกกลุ่มหนึ่งคอยคุ้มกันนาง หยางไค่และอินจื้อหย่งขนาบข้างรถม้าคนละฝั่ง ข้างกายหยางไค่คือเฉียนเฉียน ในขณะที่ชุ่ยเอ๋อร์นำทางอยู่เบื้องหน้า มือซ้ายของหยางไค่วางอยู่บนด้ามดาบ สายตาสอดส่ายไปรอบทิศทางเพื่อป้องกันผู้ไม่ประสงค์ดีเข้ามาใกล้ แม้ว่าวิกฤตจากเหล่าโจรแห่งยอดเขาขุมทรัพย์ซ่อนจะคลี่คลายไปแล้วก่อนหน้านี้ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเมื่อเร็วๆ นี้คฤหาสน์เหมิงได้จัดการกับคนจากยอดเขาขุมทรัพย์ซ่อนไปอย่างไรบ้าง เขาต้องเตรียมพร้อมรับมือการต่อสู้ได้ทุกเมื่อ มีครั้งหนึ่งที่เขาหันศีรษะไป และตระหนักได้ว่าเฉียนเฉียนกำลังมองมาที่เขา เขาพยักหน้าให้นางพร้อมกับส่งยิ้มให้ ในบัดดล ใบหน้าของเฉียนเฉียนก็แดงก่ำ นางรีบก้มหน้าลงต่ำจนเสียการทรงตัวและเกือบจะสะดุดล้ม หยางไค่ผู้ปราดเปรียวรีบคว้าแขนของนางไว้ "ระวัง!" เฉียนเฉียนผู้ลนลานรีบชักแขนกลับและกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา "ข-ขอบคุณเจ้าค่ะ" หยางไค่ส่งยิ้มให้นาง เขารู้สึกพึงพอใจกับสาวใช้ผู้นี้ที่แม้จะขี้อายแต่ก็ขยันหมั่นเพียร ไม่เหมือนกับชุ่ยเอ๋อร์ที่น่ารำคาญซึ่งชอบวางอำนาจบาตรใหญ่เพียงเพราะเป็นสาวใช้คนสนิทของคุณหนูใหญ่ "เกิดอะไรขึ้น?" คุณหนูใหญ่เลิกม่านขึ้น เผยให้เห็นใบหน้างามพิลาสของนาง นางคงได้ยินเสียงเมื่อครู่นี้ "ไม่มีอะไรขอรับ" หยางไค่ส่ายหน้า คุณหนูใหญ่มองเขาอย่างเคลือบแคลงใจแล้วเหลือบมองเฉียนเฉียนที่หน้าแดงก่ำก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา "อย่ามารังแกเฉียนเฉียนนะ หากเจ้าทำเช่นนั้น ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่" "ข้าไหนเลยจะกล้า!" หยางไค่แอบยิ้มอย่างจนใจ พลางคิดในใจว่าคนที่เขาอยากจะ 'รังแก' คือคุณหนูใหญ่ต่างหาก ทว่า...เขาไม่อาจเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกไปได้ในตอนนี้ เพราะเขาเป็นเพียงองครักษ์ส่วนตัวเท่านั้น คุณหนูใหญ่แสร้งทำท่าดุดันและชูกำปั้นใส่อย่างข่มขู่ก่อนจะปล่อยม่านลง ครู่ต่อมา ก็ได้ยินเสียงเศร้าสร้อยของนางดังออกมา "เป็นวันครบรอบวันตายของท่านแม่ข้า ข้าจะไปที่ศาลเจ้าสำนึกคุณเพื่อสวดภาวนาให้นางทุกปี" บัดนี้เองที่หยางไค่ได้รู้ว่าเหตุใดคุณหนูใหญ่จึงออกจากเมือง ศาลเจ้าสำนึกคุณอยู่ห่างจากตัวเมืองไปกว่าสิบกิโลเมตร ที่นั่นเป็นสถานที่ที่เหล่าผู้ศรัทธาจำนวนมากไปสวดภาวนาต่อสวรรค์ ศาลเจ้านั้นหาได้ยากยิ่งในสามพันโลก ในบรรดาโลกจักรวาลที่หยางไค่เคยอาศัยอยู่มาก่อนหน้านี้ ไม่มีที่ใดมีศาลเจ้าเลย กระนั้น เขาก็ตระหนักถึงการมีอยู่ของสถานที่เช่นนี้ มันเกี่ยวข้องกับศรัทธาชนิดหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา อินจื้อหย่งได้ให้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับคฤหาสน์เหมิงแก่หยางไค่ แม้เหมิงหรูจะเป็นคุณหนูใหญ่ แต่นางก็หาใช่บุตรีที่เกิดจากภรรยาเอกไม่ มารดาของนางไม่ใช่ภรรยาของเหมิงเต๋อเย่ แต่ดูเหมือนว่าทั้งสองจะรู้จักกันมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย ถึงแม้เหมิงเต๋อเย่จะมีภรรยาหลายคน แต่เขากลับรักสตรีผู้นี้มากที่สุด นางเป็นคนที่ติดตามเขามาตั้งแต่เด็กและไม่เคยทอดทิ้งเขาเลย น่าเศร้าที่นางอายุไม่ยืนยาว นางจากไปตั้งแต่คุณหนูใหญ่ยังเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็กๆ บางทีเหมิงเต๋อเย่อาจรู้สึกผิดและโหยหาอาวรณ์ เขาจึงรักและเอ็นดูเหมิงหรูมากที่สุดในบรรดาลูกๆ ทั้งหมด แม้ว่าตอนนี้นางจะโตเป็นสาวแล้ว เขาก็ไม่เคยบังคับให้นางแต่งงานกับผู้ใด ในโลกแห่งสังสารวัฏนี้ สตรีที่ยังไม่ออกเรือนในวัยยี่สิบหกหรือยี่สิบเจ็ดปีจะถูกมองว่าเป็นตัวกาลกิณี อย่างไรก็ตาม คุณหนูใหญ่ยังคงใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในคฤหาสน์เหมิง ซึ่งเป็นตระกูลที่มั่งคั่งอยู่แล้ว แม้ว่านางจะเป็นสตรีสูงศักดิ์ แต่เหมิงเต๋อเย่ก็ยังอนุญาตให้นางฝึกฝนวรยุทธ์ได้ ศาลเจ้าสำนึกคุณอยู่ห่างจากเมืองหยกขาวไปกว่าสิบกิโลเมตรและมีผู้ศรัทธาจำนวนมาก ขณะขึ้นไปบนภูเขา พวกเขาเห็นผู้คนมากมายเดินอยู่ตามเส้นทาง เมื่อเห็นขบวนของคฤหาสน์เหมิง ผู้คนเหล่านั้นก็พากันหลีกทางให้ คนธรรมดาสามัญย่อมไม่กล้าล่วงเกินคนของคฤหาสน์เหมิง หนึ่งชั่วยามต่อมา พวกเขาก็มาถึงยอดเขา หยางไค่เงยหน้าขึ้นและเห็นศาลเจ้าอันงดงามโอ่อ่า เบื้องหน้าของพวกเขาคือหลวงจีนชราผู้มีรอยแผลเป็นบนศีรษะ สวมจีวรเรียบง่าย ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับแจ้งล่วงหน้าแล้วว่าคุณหนูใหญ่จากคฤหาสน์เหมิงจะมาเยือน เหมิงหรูและหลวงจีนชราเห็นได้ชัดว่ารู้จักกันดี เพราะท้ายที่สุดแล้ว นางจะมาเยือนศาลเจ้าสำนึกคุณปีละครั้ง หลังจากลงจากรถม้า นางก็คารวะหลวงจีนชราและเดินตามเขาเข้าไปในศาลเจ้า เหล่าองครักษ์ส่วนตัวติดตามนางไปอย่างใกล้ชิด หลังจากสบตากับอินจื้อหย่งแล้ว หยางไค่ก็เร้นกายเข้าไปในกลุ่มคน คนหนึ่งอยู่ในที่แจ้ง อีกคนอยู่ในที่ลับ ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยการคุ้มกันขององครักษ์คนอื่นๆ จากคฤหาสน์เหมิง จึงไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของเหมิงหรู หลังจากตามหลวงจีนชราไปยังแท่นบูชาที่มีตะเกียงพิธีกรรมวางอยู่ เหมิงหรูก็เติมน้ำมันตะเกียงให้มารดาของนาง แล้วมุ่งหน้าไปยังอุโบสถอีกหลังเพื่อจุดธูป สวดภาวนา และเขย่าติ้วเสี่ยงทาย ทันใดนั้น เหมิงหรูก็พลันนึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ นางแย้มยิ้มออกมาอย่างเบิกบานใจ หลังจากเดินไปรอบๆ ได้สักพัก นางก็รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย จึงหาศาลาหินแห่งหนึ่งแล้วนั่งลง ชุ่ยเอ๋อร์รีบหยิบขนมเค้กและชาที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ออกมา ในขณะที่เหล่าองครักษ์ส่วนตัวก็แยกย้ายกันไปเฝ้าระวังรอบศาลาหิน ภายในศาลาหิน เหมิงหรูกำลังสนทนากับสาวใช้อย่างสนุกสนานพลางมองไปรอบๆ นางรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อไม่เห็นบุคคลที่นางเฝ้าถวิลหา ทว่าเมื่อนึกถึงความจริงที่ว่าเขาจะคอยปกป้องนางอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน นางก็รู้สึกสบายใจขึ้น ในตอนนั้นเอง บุรุษหนุ่มในอาภรณ์สีขาวผู้หนึ่งกำลังเดินทอดน่องเข้ามาหาพวกเขา เขาตามมาด้วยบ่าวรับใช้ที่ถือดาบอยู่ในมือ เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงสง่าและหล่อเหลา ประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่มีพิษมีภัย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาคือคุณชายสูงศักดิ์ที่ทั้งอ่อนโยนและหน้าตาดี เมื่อชุ่ยเอ๋อร์เหลือบไปเห็นชายหนุ่มผู้นั้น นางก็ไม่อาจละสายตาไปจากเขาได้อีก "หยุดอยู่ตรงนั้น! คุณหนูใหญ่แห่งคฤหาสน์เหมิงกำลังพักผ่อนอยู่ที่นี่" องครักษ์ส่วนตัวผู้รับผิดชอบพยายามห้ามไม่ให้พวกเขาเข้ามาใกล้ แม้ว่าชายหนุ่มผู้นั้นจะเป็นชนชั้นสูง แต่เขาก็ไม่ได้โกรธเคืองในความหยาบคายของพวกเขา เขาเพียงแค่ประสานหมัดและกล่าวด้วยรอยยิ้ม "โปรดแจ้งคุณหนูใหญ่ด้วยว่า เฝิงเฉิงซือแห่งตระกูลเฝิง ขอเข้าพบ" เหล่าองครักษ์ส่วนตัวตกใจเมื่อจำชายหนุ่มผู้นี้ได้ในที่สุด พวกเขารีบเก็บความหยิ่งผยองของตนกลับไป แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะนุ่มนวล แต่เหมิงหรูก็ได้ยินอย่างชัดเจนเพราะนางอยู่ไม่ไกลจากเขาตั้งแต่แรก เมื่อได้ยินชื่อเฝิงเฉิงซือ นางก็หันขวับไปมองด้วยความประหลาดใจ จากนั้นจึงกวักมือเรียกชุ่ยเอ๋อร์และพูดกับนางด้วยเสียงแผ่วเบา ชุ่ยเอ๋อร์พยักหน้าแล้วเดินไปหาเฝิงเฉิงซือ ก่อนจะคารวะเขาอย่างงดงาม "นายน้อยเจ้าเมือง คุณหนูของข้าขอเชิญท่านเจ้าค่ะ" เฝิงเฉิงซือยิ้มและพยักหน้า "ขอบคุณมาก" ชุ่ยเอ๋อร์แอบเหลือบมองเขาแล้วก้มหน้าลงต่ำด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ หลังจากนำเขาไปยังศาลาหินแล้ว นางก็ยืนอยู่ข้างหลังเหมิงหรู เหมิงหรูพินิจพิจารณาเฝิงเฉิงซือแล้วแย้มยิ้ม "เป็นท่านจริงๆ ด้วย นายน้อยเจ้าเมือง ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?" นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาพบกัน ก่อนหน้านี้ ตอนที่นางตกอยู่ในอันตราย เป็นหยางไค่ที่ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าและต่อสู้จนหมดแรงเพื่อปัดป้องศัตรูทั้งหมด ในขณะที่ท้ายที่สุด เฝิงเฉิงซือก็มาถึงพร้อมกับทหารจากเมืองหยกขาวเพื่อช่วยชีวิต กระนั้น ระหว่างทางกลับบ้าน เหมิงหรูก็เป็นห่วงแต่หยางไค่ นางจึงไม่มีอารมณ์จะพูดคุยกับเฝิงเฉิงซือ เฝิงเฉิงซือตอบด้วยรอยยิ้ม "วันนี้อากาศดี ข้าจึงตัดสินใจออกจากบ้านมาเดินเล่น ไม่คิดว่าจะได้พบเจ้าที่นี่ น้องหญิงหรู ช่างเป็นความบังเอิญเสียจริง" เหมิงหรูคาดว่าเขาคงอายุมากกว่านาง และเขาก็เคยมีบุญคุณกับนางมาก่อน ดังนั้นนางจึงรู้สึกเพียงแค่กระอักกระอ่วนใจ แต่ไม่ได้รังเกียจที่เขาเรียกนางว่า ‘น้องหญิงหรู’ นางยิ้มพลางกล่าว "เรื่องที่ท่านเคยช่วยชีวิตข้าไว้คราวก่อน เดิมทีข้าควรจะไปขอบคุณท่านด้วยตัวเอง แต่ยังไม่มีโอกาส โปรดอย่าได้ถือสาเลยนะเจ้าคะ นายน้อยเจ้าเมือง"