## บทที่ 4866 – เล่นตบตา **ผู้แปล: Silavin & Jon** **ผู้ตรวจสอบการแปล: PewPewLazerGun** **บรรณาธิการและผู้พิสูจน์อักษร: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys** --- “ข้ามีอยู่เพียงหยิบมือ ของสิ่งนี้ล้ำค่ายิ่งนัก ถึงขนาดที่ท่านอาจารย์เองก็มิอาจมอบให้ข้าได้มากนัก การจะควบแน่นแมลงหมึกดำขึ้นมาแต่ละตัวนั้น จำต้องใช้พลังที่หลงเหลืออยู่ของท่านไม่น้อยเลยทีเดียว” หลวนไป่เฟิ่งเอ่ยตอบ นี่เป็นเรื่องที่คล้ายคลึงกับที่หยวนตู้เคยกล่าวไว้ แมลงหมึกดำนั้นล้ำค่าอย่างยิ่งสำหรับเผ่าหมึกดำ ทว่าจนกระทั่งถึงบัดนี้ หยางไค่จึงได้ตระหนักว่าเผ่าหมึกดำจำต้องใช้พลังของตนเองเพื่อควบแน่นแมลงหมึกดำขึ้นมา สมาชิกเผ่าหมึกดำในแดนทมิฬนั้นอ่อนแอลงอย่างยิ่งจากการถูกจองจำมาเป็นเวลายาวนาน พวกเขาจึงต้องสงวนพลังของตนไว้ ด้วยเหตุนี้ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะควบแน่นแมลงหมึกดำออกมาได้เป็นจำนวนมาก เมื่อตระหนักถึงเจตนาของเขา หลวนไป่เฟิ่งจึงเอ่ยถาม “เจ้ากำลังคิดจะทำสิ่งใด?” “ข้าได้นำสหายบางคนมาด้วย” หยางไค่ตอบ “บางทีพวกเราอาจสามารถเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นสหายร่วมอุดมการณ์ของเราได้” หลวนไป่เฟิ่งปฏิเสธความคิดนั้นทันควัน “พวกเราไม่ควรเคลื่อนไหวอย่างผลีผลาม หากมีเพียงยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่หกอยู่ที่นี่ พวกเราก็อาจจะพอจะลองดูได้ ทว่าครั้งนี้เจ้ากลับนำยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่แปดมาด้วย เป็นไปได้ยากยิ่งที่แมลงหมึกดำจะสามารถเปลี่ยนยอดฝีมือระดับนั้นให้กลายเป็นพวกเราได้ ท่านอาจารย์จำต้องลงมือด้วยตนเองจึงจะมีโอกาสสำเร็จ หากเรื่องนี้ล่วงรู้ไปถึงผู้อื่น ท่านอาจารย์จะต้องตกอยู่ในอันตราย พวกเราทั้งสองมิอาจแบกรับความรับผิดชอบนั้นไหว” หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยางไค่ก็พยักหน้า “ข้าไม่ควรวู่วามผลีผลามไป” หลวนไป่เฟิ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไร เจ้าเพียงแค่พยายามช่วยท่านอาจารย์ให้บรรลุเป้าหมายของท่านเท่านั้น” ในเมื่อนางได้เปลี่ยนหยางไค่ให้เป็นพวกพ้องและบอกเล่าทุกสิ่งให้เขาฟังแล้ว นางจึงตัดสินใจจบการสนทนา “พวกเราควรไปได้แล้ว ผู้คนที่เจ้าพามาจะเริ่มสงสัยหากพวกเราอยู่ที่นี่นานเกินไป” หยางไค่พยักหน้ารับ ครู่ต่อมา ทั้งสองก็เดินออกจากห้องไปด้วยกัน พลางแสดงท่าทีเป็นปกติ ราวกับไม่มีสิ่งใดผิดแปลกเกิดขึ้น ณ เวลานี้ เรือรบได้ออกจากดาวแร่ที่ 16 และกำลังมุ่งหน้าไปยังบริเวณรอบนอกแล้ว หยางไค่ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ ทอดสายตามองไปยังใจกลางของแดนทมิฬด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย เผ่าหมึกดำที่ถูกจองจำอยู่ในคุกทมิฬ คือเจ้าของจิตสำนึกที่เขาเคยตรวจพบก่อนหน้านี้ใช่หรือไม่? หากพวกเขาไม่ใช่ตัวตนเดียวกัน นั่นหมายความว่ายังมีเผ่าหมึกดำตนอื่นซ่อนเร้นอยู่ในจักรวาลอันไพศาลแห่งนี้อีก กระนั้นก็ตาม หยางไค่กลับรู้สึกว่าน่าจะเป็นเผ่าหมึกดำตนเดียวกัน เขาพยายามหวนนึกถึงความรู้สึกในยามที่ทำพิธีสังเวยแด่เผ่าหมึกดำในแดนสวรรค์จักรวาลที่หยวนตู้ทิ้งไว้เบื้องหลังหลังจากที่เขาตายไป ในตอนที่จิตสำนึกนั้นจุติลงมา เขาสัมผัสได้ถึงความเกรียงไกรของอีกฝ่าย และยังพอจะรับรู้ได้ว่าเจ้าของจิตสำนึกนั้นถูกกักขังอยู่ที่ใดที่หนึ่ง หลังจากเหตุการณ์นั้น เขาได้แจ้งให้เหล่าผู้นำของแดนสวรรค์หลางหยาทราบเรื่องนี้แล้ว บัดนี้ ดูเหมือนว่าเจ้าของจิตสำนึกนั้นจะถูกจองจำอยู่ในคุกทมิฬ ทว่านี่เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น ส่วนจะเป็นเผ่าหมึกดำตนเดียวกันหรือไม่นั้น หยางไค่ต้องสัมผัสจิตสำนึกของอีกฝ่ายอีกครั้งจึงจะสามารถยืนยันได้ ครึ่งวันต่อมา พวกเขาก็เดินทางมาถึงวังของหลวนไป่เฟิ่งซึ่งตั้งอยู่บริเวณรอบนอกของแดนทมิฬ โดยไม่รอช้า เขาได้ส่งมอบหยกจารึกให้แก่ฉวี่ฮว่าชางและลั่วถิงเหอคนละแผ่น “คนหนึ่งไปที่วังนภาสูงส่ง ส่วนอีกคนมุ่งหน้าไปยังแดนอเวจี นำหยกจารึกนี้ไปมอบให้แก่หัวหน้าผู้ดูแลฮวาชิงซีแห่งวังนภาสูงส่ง และรองผู้ดูแลเปียนอวี้ชิงแห่งแดนอเวจี บอกให้พวกเขาส่งคนมาที่แดนทมิฬเพื่อช่วยในปฏิบัติการขุดแร่ที่นี่” ฉวี่ฮว่าชางตกตะลึง “เดี๋ยวนี้เลยหรือ?” หยางไค่ไม่เคยหารือเรื่องนี้กับนางมาก่อน แต่จู่ๆ เขากลับยื่นหยกจารึกให้นางและบอกให้ไปตามคนมาเพิ่ม ซึ่งทำให้นางรู้สึกเคลือบแคลงสงสัย หลังจากผ่านการเวียนว่ายตายเกิดกับเขามาถึงเก้าชาติภพ นางรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติไปจากท่าทีของเขา แม้จะเต็มไปด้วยความกังขา แต่นางก็ไม่ได้เซ้าซี้ซักไซ้เขาต่อ “ไปเดี๋ยวนี้” หยางไค่พยักหน้าแล้วเหลือบมองเถาหลิงหวั่น “หวั่นเอ๋อร์จะไปกับเจ้า พวกเจ้าจะได้ดูแลซึ่งกันและกัน” ฉวี่ฮว่าชางตอบรับ “ได้” เถาหลิงหวั่นเป็นคนที่เชื่อฟังเสมอมา นางจึงไม่ได้คัดค้านการจัดการนี้ เพียงแต่รู้สึกอาลัยอาวรณ์ที่ต้องจากเขาไป ในทางกลับกัน ลั่วถิงเหอกลับแสดงสีหน้าไม่พอใจ “ข้ายังสนุกที่นี่ยังไม่พอเลย เหตุใดเจ้าถึงใช้ให้ข้าไปส่งหยกจารึกให้ใครก็ไม่รู้? ข้าไม่ใช่ลูกน้องของเจ้านะ” หยางไค่ตอบด้วยรอยยิ้ม “ท่านไม่อยากไปชมต้นไม้โลกที่ขอบเขตดวงดาวหรอกหรือ? วังนภาสูงส่งก็ตั้งอยู่ในขอบเขตดวงดาว ท่านก็เพียงแค่แวะส่งหยกจารึกระหว่างทางเท่านั้น” ลั่วถิงเหอเม้มริมฝีปากและเลิกปฏิเสธ “ก็ได้ๆ ข้าจะช่วยเจ้าสักครั้ง” ฉวี่ฮว่าชางจ้องมองหยางไค่เขม็ง “พวกเราจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ ท่านเองก็ดูแลตัวเองด้วย” “ไม่ต้องห่วง” หยางไค่พยักหน้าให้นาง จากนั้นฉวี่ฮว่าชางก็อัญเชิญเรือรบลำหนึ่งออกมา หลังจากทั้งสามคนขึ้นไปบนเรือ มันก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสายหนึ่ง พุ่งทะยานไปยังประตูมหาอาณาเขต หยางไค่และหลวนไป่เฟิ่งยืนมองส่งพวกเขาจนลับสายตา นางจึงเอ่ยขึ้น “ไปกันเถอะ ข้าจะพาไปดูของที่เราได้มาจนถึงตอนนี้ ตอนที่เจ้าไม่อยู่ พวกเราสกัดวัตถุดิบในแดนทมิฬได้มากมายเลยทีเดียว” เรือรบทะยานผ่านประตูมหาอาณาเขตไปอย่างรวดเร็ว ในชั่วขณะที่พวกเขามาถึงมหาอาณาเขตถัดไป สีหน้าของลั่วถิงเหอพลันเคร่งขรึมลงในบัดดล นางหันไปหาฉวี่ฮว่าชางแล้วเอ่ยว่า “หยางไค่ผิดปกติไป” ฉวี่ฮว่าชางประหลาดใจ “ท่านอาจารย์อา ท่านก็สัมผัสได้เช่นกันหรือเจ้าคะ?” ลั่วถิงเหอพยักหน้า “อย่าลืมสิว่าตลอดเก้าชาติภพของเจ้า ข้าเริ่มติดตามพวกเจ้าสองคนมาตั้งแต่ชาติที่หก เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาหลายสิบปี ข้าย่อมคุ้นเคยกับพฤติกรรมของเขาอยู่บ้าง จะต้องมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นเป็นแน่ เขาถึงได้รีบร้อนไล่พวกเราออกมาเช่นนี้” เถาหลิงหวั่นตกใจจนตัวสั่น “ทะ...ท่านพี่เกิดเรื่องหรือเจ้าคะ? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” “พวกเรายังไม่รู้” ลั่วถิงเหอส่ายหน้า แล้วหยิบหยกจารึกที่หยางไค่มอบให้ขึ้นมา “เดี๋ยวเราก็รู้เองหลังจากตรวจสอบหยกจารึกนี่” ฉวี่ฮว่าชางพยักหน้าเห็นด้วย ทั้งสองส่งจิตสำนึกเข้าไปในหยกจารึกพร้อมกัน และในวินาทีต่อมา สีหน้าของพวกนางก็แปรเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง นั่นเพราะในหยกจารึกทั้งสองแผ่นมีข้อความอยู่เพียงประโยคเดียว ‘เผ่าหมึกดำซ่อนตัวอยู่ในคุกทมิฬ!’ ในฐานะศิษย์เอกแห่งถ้ำสวรรค์หยินหยาง ฉวี่ฮว่าชางพอจะรู้เรื่องเกี่ยวกับเผ่าหมึกดำอยู่บ้าง นางตระหนักถึงการมีอยู่และภยันตรายของพวกมัน แต่นางไม่เคยพบเห็นพวกมันด้วยตาของตนเองมาก่อน ในทางกลับกัน ลั่วถิงเหอในปัจจุบันคือยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่แปด ก่อนที่นางจะติดอยู่ในศาลาสังสารวัฏ นางก็เป็นถึงยอดฝีมือระดับสูงสุดของขั้นที่เจ็ดแล้ว ดังนั้นนางย่อมต้องรู้เรื่องเกี่ยวกับเผ่าหมึกดำมากกว่าฉวี่ฮว่าชางอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่ออกมาจากศาลาสังสารวัฏ นางได้ยินเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับหยางไค่จากปากของอวี้เซียงเตี๋ย นางรู้ว่าก่อนหน้านี้หยางไค่เคยสร้างเรื่องใหญ่โตในแดนสวรรค์หลางหยาและพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อค้นหาสาวกหมึกดำที่ซ่อนตัวอยู่ในสถานที่แห่งนั้น เหล่าถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีจึงใช้เวลาถึง 200 ปีในการตรวจสอบตนเอง พร้อมกับค้นหาเผ่าหมึกดำภายใน 3,000 โลก พวกเขาถึงขนาดทำการค้นหาอย่างละเอียดถี่ถ้วนในสวรรค์ที่แตกสลาย แต่ก็ยังไม่พบเผ่าหมึกดำแม้แต่ตนเดียว ใครเลยจะคาดคิดว่าเผ่าหมึกดำจะซ่อนตัวอยู่ในคุกทมิฬ สตรีทั้งสองตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ในทันที เรื่องใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับเผ่าหมึกดำล้วนไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ความจริงที่ว่าหลวนไป่เฟิ่งและซินเผิงยังมีชีวิตอยู่แม้ว่าชื่อของพวกเขาจะหายไปจากบัญชีรายชื่อแห่งความภักดีแล้วนั้น อาจมีความเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นี้ “ท่านอาจารย์อา” ฉวี่ฮว่าชางเงยหน้าขึ้นมองลั่วถิงเหออย่างรอคอยคำตอบ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลั่วถิงเหอก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดและกล่าวว่า “มุ่งหน้าไปยังขอบเขตดวงดาว เหล่าถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีล้วนจัดตั้งวิหารเต๋าไว้ที่นั่น เจ้าเพียงแค่ต้องแจ้งข่าวนี้ให้พวกเขาทราบ แล้วพวกเขาจะจัดการส่วนที่เหลือเอง เจ้าต้องระวังอย่าให้ข่าวนี้รั่วไหลไปยังผู้อื่นเป็นอันขาด” ฉวี่ฮว่าชางพยักหน้ารับ “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ แล้วท่านอาจารย์อาเล่าเจ้าคะ?” ลั่วถิงเหอตอบ “ข้าจะมุ่งหน้าไปยังถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีที่ใกล้ที่สุด แล้วไปบอกให้พวกเฒ่าหัวงูเหล่านั้นมาที่นี่” หลังจากที่ฉวี่ฮว่าชางไปถึงขอบเขตดวงดาวและกระจายข่าวออกไปแล้ว ทูตของเหล่าถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีก็ยังต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ในการติดต่อกับนิกายของตน และจากนั้นก็ต้องใช้เวลาอีกมากในการระดมพล หยางไค่กำลังตกอยู่ในอันตรายเนื่องจากเขาอยู่ในคุกทมิฬเพียงลำพัง เป็นที่แน่นอนว่าลั่วถิงเหอจำต้องนำกำลังเสริมไปยังแดนทมิฬให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ นี่คือการจัดการที่ดีที่สุดแล้ว ฉวี่ฮว่าชางจึงรีบตอบรับ “เจ้าค่ะ” ลั่วถิงเหอกล่าว “พวกเจ้าทั้งสองต้องระวังตัวด้วย ข้าไปล่ะ” สิ้นคำพูด นางก็ทะยานออกจากเรือรบและเหินฟ้ามุ่งหน้าไปยังแดนสุขาวดีที่ใกล้ที่สุดในทันที ฉวี่ฮว่าชางซึ่งตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์เป็นอย่างดี ย่อมไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่น้อย นางและเถาหลิงหวั่นโคจรพลังทั้งหมดเพื่อขับเคลื่อนเรือรบไปข้างหน้าอย่างเต็มกำลัง เพื่อให้พวกนางไปถึงขอบเขตดวงดาวโดยเร็วที่สุดและแจ้งให้เหล่าทูตที่นั่นทราบถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในแดนทมิฬ ….. ปริมาณวัตถุดิบที่สะสมมาตลอดหลายร้อยปีในแดนทมิฬนั้นมหาศาลจนน่าตกตะลึง ก่อนที่หยางไค่จะจากไปในครั้งก่อน เขาได้ย้ายดาวแร่กว่า 30 ดวงจากเขตชั้นในมายังบริเวณรอบนอก หลังจากที่ดาวแร่เหล่านี้ถูกขุดจนหมดสิ้น มหาค่ายกลที่ครอบคลุมทั่วทั้งแดนทมิฬก็อ่อนกำลังลง ส่งผลให้พื้นที่ซึ่งปกคลุมด้วยพลังอันแปลกประหลาดหดตัวเล็กลง หลังจากนั้น ดาวแร่ดวงอื่นๆ ก็ปรากฏขึ้นในพื้นที่ปลอดภัย และเมื่อพวกมันถูกทำลายลงมากขึ้นเรื่อยๆ พลังของมหาค่ายกลก็ลดน้อยถอยลงอย่างต่อเนื่อง มันคือวงจรอุบาทว์ ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ผู้ฝึกยุทธ์นับไม่ถ้วนได้ถูกดึงดูดมายังสถานที่แห่งนี้เพื่อสกัดวัตถุดิบ ส่งผลให้ดาวแร่ถูกทำลายลงมากยิ่งขึ้น ผลลัพธ์ก็คือมหาค่ายกลอ่อนแอลงเรื่อยๆ ในขณะที่วัตถุดิบที่สกัดได้จากแดนทมิฬก็ถูกสะสมเพิ่มพูนขึ้น ในห้องนิรภัยภายในวัง วัตถุดิบหลากสีสันสาดส่องประกายระยิบระยับจนหยางไค่ต้องพร่าเลือน วัตถุดิบที่ต่ำกว่าขั้นที่สามนั้นไม่ดีพอที่จะถูกนำมาเก็บไว้ในห้องนิรภัยแห่งนี้ ดังนั้นทุกสิ่งที่นี่จึงเป็นขั้นที่สี่หรือสูงกว่านั้น กระทั่งวัตถุดิบขั้นที่แปดก็ยังมีอยู่บ้าง แม้จะมีจำนวนไม่มากนัก แต่มันก็แสดงให้เห็นถึงมรดกอันน่าทึ่งของแดนทมิฬ มีดาวแร่นับไม่ถ้วนในแดนทมิฬ จนถึงตอนนี้ มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ถูกขุดค้น แต่ผลตอบแทนที่ได้กลับมหาศาลจนน่าตกตะลึง หากพวกเขาสามารถขุดดาวแร่ทั้งหมดในแดนทมิฬได้ วัตถุดิบที่ได้มาจะมากมายเกินกว่าจะคำนวณได้ วัตถุดิบธาตุหยินและหยางที่หยางไค่มีอยู่แล้วนั้นแทบจะใช้ไม่หมดสิ้น เมื่อรวมกับวัตถุดิบจากแดนทมิฬแล้ว พวกเขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องทรัพยากรบ่มเพาะสำหรับศิษย์ของแดนอเวจีและวังนภาสูงส่งอีกต่อไป ไม่ว่าจะมีศิษย์มากเท่าใด วัตถุดิบเหล่านี้ก็เพียงพอที่จะใช้ไปได้อีกหลายหมื่นปี ด้วยสีหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้น หลวนไป่เฟิ่งได้แสดงให้หยางไค่เห็นถึงผลผลิตที่นางเก็บเกี่ยวได้จากแดนทมิฬจนถึงบัดนี้ แม้ว่านางจะเป็นสาวกหมึกดำ อารมณ์และวิธีการทำสิ่งต่างๆ ของนางก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป เพียงแต่ความเชื่อหลักในใจของนางได้เปลี่ยนไปแล้วเท่านั้น ตราบใดที่นางไม่เคยเปิดเผยตัวตนในฐานะสาวกหมึกดำ นางก็ยังคงเป็นคนเดิมเหมือนเช่นเคย ยิ่งไปกว่านั้น สาวกหมึกดำยังคงต้องการทรัพยากรในการบ่มเพาะ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมนางจึงรู้สึกปลาบปลื้มยินดีเมื่อได้มองดูสมบัติเหล่านี้ “เจ้าเพิ่งยอมสวามิภักดิ์ต่อท่านอาจารย์ เจ้าอาจจะยังไม่รู้ตัว พลังของท่านอาจารย์นั้นลึกล้ำยิ่งนัก ด้วยพลังเช่นนี้ สาวกหมึกดำจะไม่ถูกพันธนาการด้วยขีดจำกัดของขอบเขตเปิดสวรรค์อีกต่อไป” หลวนไป่เฟิ่งกางแขนออกราวกับพยายามจะโอบกอดโลกทั้งใบ หยางไค่แสร้งทำเป็นไม่รู้อะไร “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” หลวนไป่เฟิ่งเหลือบมองเขา “ความหมายของข้าก็คือ ตราบใดที่เจ้าทำงานอย่างหนักพอ เจ้ากระทั่งสามารถก้าวไปสู่ขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่เก้าได้” หยางไค่แสร้งทำสีหน้าตกตะลึงอย่างถึงที่สุด “เจ้าพูดจริงหรือ?” หลวนไป่เฟิ่งหัวเราะเบาๆ “ข้าจะโกหกเจ้าไปใย? หากข้าจำไม่ผิด ในอดีตเจ้าเลื่อนขึ้นสู่ขั้นที่ห้าโดยตรง หากไม่มีสิ่งใดไม่คาดฝันเกิดขึ้น ขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่เจ็ดก็คือจุดสิ้นสุดบนเส้นทางแห่งยุทธ์ของเจ้า ไม่มีทางที่เจ้าจะก้าวไปสู่ขั้นที่แปดได้ ทว่าเมื่อขีดจำกัดนั้นหมดไปแล้ว เจ้าก็สามารถเลื่อนขึ้นสู่ขั้นที่แปดและแม้กระทั่งขั้นที่เก้าได้” ใบหน้าของหยางไค่ฉายชัดถึงความเลื่อมใสศรัทธาอย่างสุดซึ้ง “พลังของท่านอาจารย์ช่างน่าหลงใหลอย่างแท้จริง!”