“ข้าจะเหลือส่วนของเจ้าไว้ให้ ดังนั้นได้โปรดอย่าสอดมือแทรกแซง” นั่นคือข้อความกระซิบที่เกริดส่งถึงยูเฟมิน่าในทันทีหลังจากที่อักนุสอัญเชิญลิช มูมุดออกมา เกริดไม่ต้องการให้ยูเฟมิน่าเข้ามาขวางการเผชิญหน้าระหว่างเขากับอักนุส เพราะลึกๆ ในใจเขาปรารถนาจะคว้าชัยเหนือบุรุษผู้ถูกยกย่องว่าแข็งแกร่งที่สุด เพื่อเกิดใหม่ในฐานะยอดฝีมือที่แท้จริง ยูเฟมิน่าสัมผัสได้ถึงเจตจำนงนั้น นางไม่ได้มองว่ามันเป็นทิฐิที่ไร้ค่า ตรงกันข้าม นางกลับเคารพในการตัดสินใจของเขาอย่างสุดซึ้ง ด้วยเหตุนี้ นางจึงเลือกที่จะนิ่งเงียบ แม้จะรู้สึกผิดต่อรีกัสอยู่บ้าง แต่นางก็จำต้องเก็บออมพลังไว้ รอคอยจังหวะที่จะปลีกตัวจากการต่อสู้กับไวท์ นางเชื่อมั่นว่าเกริดจะเรียกหานางก็ต่อเมื่อเขาสำแดงฝีมือต่อหน้าอักนุสจนเป็นที่น่าพอใจแล้ว ทว่า... แผนการทุกอย่างกลับพังทลายลงในพริบตา “ชะตาพินาศ (Fated to Perish)” ปิอาโร่ปรากฏกายขึ้นตามคำอัญเชิญของเกริด เขาทำลายร่างของไวท์ด้วยทักษะ ‘ครกบดทำลาย’ ก่อนจะซ้ำด้วยวิชาที่โหดเหี้ยมที่สุด และเป้าหมายของเขาก็คืออักนุส! ฉึก! “มะ... ไม่นะ...!” ความตายของผู้เป็นนายย่อมหมายถึงการดับสูญของสิ่งอัญเชิญ ทันทีที่ร่างของอักนุสเริ่มกลายเป็นสีเทาหม่นจากการถูกคันไถปักเข้าที่หน้าผาก ทั้งเกริดและยูเฟมิน่าต่างตกอยู่ในห้วงแห่งความสิ้นหวัง เพราะหากอักนุสตาย มูมุดย่อมต้องหายไปตามกฎธรรมชาติ นั่นหมายความว่าเพราะการสอดมือของปิอาโร่ เกริดจึงล้มเหลวในเควสต์ ‘ไบรอัมและมูมุด’ ขณะที่ยูเฟมิน่าก็พลาดโอกาสในเควสต์ ‘ปลดปล่อยวิญญาณของมูมุด’ ไปด้วยเช่นกัน “ปะ... ปิอาโร่ ไอ้เจ้าบ้าเอ๊ย...” เขามันตัวป่วนไม่ต่างจากไบรอัมเลยสักนิด! “พังหมดแล้ว... เอ๊ะ?” ทว่าเกริดกลับต้องขยี้ตาตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ เมื่อรอยแผลสีเทาที่กำลังกัดกินร่างของอักนุสกลับเลือนหายไปเสียดื้อๆ ‘ความตายถูกยกเลิกกลางคันอย่างนั้นหรือ?’ นี่เป็นแนวคิดที่แตกต่างจากทักษะติดตัว ‘อมตะ’ ของเหล่าเลเจนดารีหรือผู้ที่ใกล้เคียงระดับนั้นอย่างสิ้นเชิง ทักษะอมตะคือการฝืนต้านความตายไว้ชั่วขณะ แต่อักนุสนั้นได้รับคำพิพากษาให้ตายไปแล้วชัดๆ ‘เป็นไปได้อย่างไรกัน?’ ท่ามกลางความสับสนของเกริด เสียงแหบพร่าอันน่าขนลุกของอักนุสก็ดังขึ้นกระทบโสตประสาท “กึก... กึกกึก! ข้าไม่เคยฝันเลยว่าจะมีมอนสเตอร์ระดับบิ๊กบอสโผล่ออกมาที่นี่” “...” อักนุสสลัดคราบเถ้าถ่านสีเทาทิ้งและปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ทว่าสภาพของเขาดูประหนึ่งฝันร้าย เนื้อหนังและกล้ามเนื้อฉีกขาดจนมองเห็นโครงกระดูกขาวโพลนดูราวกับซากศพเดินได้ บรรยากาศรอบข้างพลันเยือกแข็งจนทุกคนแทบหยุดหายใจ “อัญเชิญอัศวิน... เป็นทักษะอัญเชิญที่ยอดเยี่ยมที่สุด เพราะเจ้าไม่จำเป็นต้องควบคุมเป้าหมายที่อัญเชิญมาเลยสักนิด” อักนุสเสยผมสีเขียวที่ชุ่มไปด้วยเลือดและเหยียดหยามโชคชะตา แน่นอนว่าการจะใช้อัญเชิญอัศวินได้นั้นต้องมีบรรดาศักดิ์ที่สูงส่ง แต่เขาไม่เคยคิดจะใช้มันในการศึกครั้งนี้ เพราะผู้เล่นที่เขาควบคุมได้ต่างก็ติดพันการต่อสู้ ส่วนพวก NPC ก็มีชีวิตจำกัด การจะอัญเชิญพวกเขาออกมาเผชิญหน้ากับเกริดผู้แข็งแกร่งนั้นเสี่ยงเกินไป “สรุปสั้นๆ ก็คือ อัศวินของเจ้าน่ะมันขี้โกงเกินไปแล้ว” อักนุสจ้องเขม็งไปยังปิอาโร่ NPC ระดับตำนานไม่ใช่สิ่งที่ผู้เล่นในเวลานี้จะต่อกรได้เลย การที่มีสัตว์ประหลาดเช่นนี้อยู่ในครอบครองของใครบางคน มันช่างเป็นการทำลายสมดุลของโลกอย่างสิ้นเชิง ‘คนอื่นก็คงคิดแบบนี้เวลาเห็นข้าเหมือนกันสินะ’ อักนุสหัวเราะร่าพลางนึกถึงทักษะ ‘สยบสัมบูรณ์ (Absolute Domination)’ ทักษะลับของ ‘ผู้รับเหมาของบาอัล’ ที่ใช้ได้เพียงสามครั้งในชีวิต มันสามารถเปลี่ยนผู้ตายให้กลายเป็นข้ารับใช้ชั่วนิรันดร์ ซึ่งอักนุสเคยใช้มันไปเพียงครั้งเดียวเท่านั้น นั่นคือตอนที่เขาแย่งชิงลิช มูมุด มาจากไบรอัม ‘ข้าอยากใช้ทักษะนี้จริงๆ...’ ริมฝีปากของอักนุสโค้งขึ้น ดวงตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความโลภยามจ้องมองปิอาโร่ ในทางกลับกัน ปิอาโร่กลับมองอักนุสด้วยจิตสังหารอันรุนแรง “พลังแห่งความตาย... ช่างเป็นตัวอันตรายเสียจริง” ความแข็งแกร่งของอักนุสข่มขวัญจนแม้แต่ปิอาโร่ยังต้องระแวดระวัง เขามองเห็นล่วงหน้าว่าหากไม่กำจัดชายผู้นี้ทิ้งเสียตอนนี้ ในวันข้างหน้าเขาจะกลับมาเป็นภัยพิบัติร้ายแรงต่อเกริดอย่างแน่นอน “ข้าต้องสังหารเจ้าเสีย” ตึก! ปิอาโร่กระชับเคียวและคันไถในมือแน่น “อา... สำหรับวันนี้ข้าขอผ่านก็แล้วกัน” อักนุสก้าวถอยหลัง พลังแห่งความอมตะเริ่มควบแน่นรอบตัวเขา กึก! กึกกึก! อูววววววว—! กำแพงโครงกระดูกนับพันหมื่นผุดขึ้นจากพื้นดินสร้างเป็นปราการอันแน่นหนา แม้แต่ปิอาโร่ก็ไม่สามารถทะลวงผ่านไปได้ในทันที ขณะนั้นเอง เวราดินก็ตะโกนก้องขณะฝ่าวงล้อมทหารของอาเรสออกมา “อักนุส ทางนี้!” “เดี๋ยวก่อน!” เกริดตะโกนเรียกอักนุสที่กำลังล่าถอย “เจ้าไม่มีศักดิ์ศรีเลยหรือไง? จะหนีไปทั้งอย่างนี้เหรอ? ไม่ละอายใจบ้างหรือ!” “ศักดิ์ศรี?” อักนุสชะงักฝีเท้า เกริดนึกว่าการยั่วยุของเขาได้ผล ทว่าเขามองข้ามไปอย่างหนึ่ง อักนุสนั้นชินชาต่อคำถากถางและเสียงเยาะเย้ยมาทั้งชีวิต เขาไม่ได้อ่อนไหวต่อคำยั่วยุโง่ๆ ของเกริดเลยสักนิด “ไม่ล่ะ! กิ๊ก!” พรึ่บ! อักนุสสะบัดผ้าคลุมออก เผยให้เห็นท่อนล่างที่เป็นเพียงโครงกระดูกเปล่าเปลือย มันเป็นภาพที่ชวนคลื่นเหียนจนเกริดถึงกับผงะ และบางคนถึงกับอาเจียนออกมา “ข้าจะเก็บเกมนี้ไว้เล่นต่อคราวหน้า อย่างไรเสียเควสต์นี้ก็ไม่มีกำหนดเวลา... กึกกึก!” อักนุสเตรียมจะจากไป ทว่าสมาชิกโอเวอร์เกียร์และกองทัพอาเรสไม่มีวันยอมปล่อยไปง่ายๆ “วิ