## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 31: หทัยแห่งเหมันต์** พวกเขาพากันย่างก้าวไปตามโถงทางอันมืดมิด เส้นทางดิ่งลึกลงไปราวกับไม่มีที่สิ้นสุด หมุนวนลึกลงสู่ใจกลางเยือกแข็งของขุนเขา หลังจากที่ดูเหมือนจะนับได้หลายร้อยก้าว ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงปลายทาง ที่ซึ่งมีประตูอีกบานหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ "อีกแล้วเหรอ? กลไกให้แก้อีกแล้วรึไง?" เดเร็กเอ่ยอย่างหัวเสีย น้ำเสียงของเขาสะท้อนก้องไปตามผนัง ทว่าก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยวาจาตอบ ก่อนที่แกเร็ธจะได้ทันก้าวเข้าไปใกล้... ประตูบานนั้นกลับเปิดออกเอง มันเหวี่ยงตัวเข้าด้านในอย่างเงียบเชียบและนุ่มนวล ราวกับว่ามันเฝ้ารอการมาถึงของพวกเขาอยู่แล้ว เบื้องหลังบานประตูคือห้องโถงที่มืดสนิทจนแม้แต่แสงไฟที่พวกเขามีก็แทบไม่อาจทำให้ประเมินขนาดของมันได้ ที่แน่ชัดคือมันใหญ่โตมโหฬาร ความมืดมิดราวกับจะดูดกลืนแม้กระทั่งสรรพเสียง สร้างความว่างเปล่าที่ให้ความรู้สึกไม่ใช่แค่การไร้ซึ่งแสงสว่าง หากแต่เป็น ‘ตัวตน’ อันน่าสะพรึงกลัวในตัวเอง "เกาะกลุ่มกันไว้" แกเร็ธกล่าวเสียงเรียบ ทั้งหมดค่อยๆ ก้าวเข้าไปอย่างเชื่องช้า รวมกลุ่มกันแน่นขึ้นขณะข้ามผ่านธรณีประตู และในชั่วพริบตาที่คนสุดท้ายก้าวเข้ามา ประตูด้านหลังก็กระแทกปิดดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าคำราม แล้วคบเพลิงก็เริ่มสว่างวาบขึ้น เปลวไฟลุกโชนขึ้นทีละดวงตามแนวกำแพง คบเพลิงแต่ละอันที่จุดประกายขึ้น เผยให้เห็นรายละเอียดของห้องโถงมากขึ้นเรื่อยๆ ปลดเปลื้องความมืดมิดออกทีละชั้น และทุกภาพที่ปรากฏแก่สายตา ความหวาดหวั่นก็ยิ่งทิ่มแทงเข้าสู่กลางอกของมูนราวกับคมมีดน้ำแข็ง ห้องโถงนั้นเป็นทรงกลม กว้างใหญ่ไพศาล เพดานของมันเลือนหายไปในเงาทะมึนเบื้องบน ผนังถูกปกคลุมไปด้วยภาพสลักแบบเดียวกับที่พวกเขาเห็นด้านนอก แต่ที่นี่...มันใหญ่กว่ามาก ขบวนของร่างผู้คนในภาพสลักไม่ได้ถูกวาดอย่างเรียบง่ายอีกต่อไป ที่นี่มันสมจริง แสดงให้เห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความกลัวหรือความปิติยินดี ร่างกายที่โค้งงอด้วยความยอมจำนน ณ ใจกลางห้องโถงนั้น มีแท่นบูชาตั้งอยู่ มันเหมือนกับที่วาดไว้ในภาพด้านนอกทุกประการ ใหญ่โตมโหฬาร สลักจากศิลาสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสงจากคบเพลิง พื้นผิวของมันเต็มไปด้วยร่องลึกที่ไหลรวมไปยังแอ่งตรงกลาง และเบื้องหลังแท่นบูชา... สูงตระหง่านราวกับอนุสาวรีย์ของบางสิ่งที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่บนโลก... คือบัลลังก์ เลือดในกายของมูนพลันเย็นเยียบราวกับจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง มันใหญ่โตมโหฬาร สร้างขึ้นจากสิ่งที่ดูเหมือนกระดูกและน้ำแข็งหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน และบนบัลลังก์นั้น... ดั่งที่ปรากฏในภาพสลักทุกชิ้นที่พวกเขาได้เห็น... คือตัวตนนั้นประทับอยู่ ตัวตนที่พวกเขาเคยคิดว่าเป็นเพียงตำนาน สิ่งมีชีวิตที่เรียกร้องเครื่องสังเวย ร่างของมันถูกห่อหุ้มด้วยเกราะน้ำแข็ง เศียรของมันสวมมงกุฎที่ทำจากเขากวางน้ำแข็งบริสุทธิ์ แต่ละกิ่งก้านคมกริบราวใบมีดและส่องประกายระยับในแสงไฟ มันไม่มีดวงตา... มีเพียงผืนน้ำแข็งเรียบเนียนในตำแหน่งที่ควรจะเป็นดวงตา ทว่ามูนกลับรู้สึกได้ถึงสายตาของมันที่จับจ้องมายังเขา ทะลวงผ่านร่างของพวกเขาทุกคน มองเห็นสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเลือดเนื้อ ปากของสิ่งมีชีวิตนั้นขยับ เผยให้เห็นซี่ฟันที่แหลมคมดุจแท่งน้ำแข็ง และเมื่อมันแย้มยิ้ม อุณหภูมิในห้องก็ลดฮวบลงอย่างฉับพลันจนไอหายใจของพวกเขาจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งกลางอากาศ แล้วถ้อยคำก็ปรากฏขึ้น ไม่ใช่เสียงพูด แต่ก่อตัวขึ้นในมโนภาพของมูน... ในมโนภาพของทุกคน... ลุกไหม้ด้วยแสงสีขาวอมฟ้าเช่นเดียวกับคบเพลิง [ยินดีต้อนรับสู่หทัยแห่งเหมันต์!] ความเงียบที่ตามมานั้นสมบูรณ์แบบ พวกเขาเพียงแค่ยืนนิ่ง ผู้ปลุกพลังสิบคนที่เคยคิดว่ากำลังเข้ามาในการทดสอบ บัดนี้กลับได้แต่จ้องมองสิ่งที่เฝ้ารอพวกเขาอยู่ --- แกเร็ธก้าวไปข้างหน้า แล้วเขาก็แหงนหน้ามองตัวตนบนบัลลังก์และเอ่ยวาจาด้วยความคุ้นเคยดุจคนรู้จักเก่า "ข้านำเครื่องสังเวยชุดใหม่มาให้เจ้าแล้ว ทีนี้ก็ปล่อยข้าออกไปจากที่นี่เสียที" ดวงตาของเดเร็กเบิกกว้างด้วยความสับสนและตื่นตะลึง ใบหน้าของเขาซีดเผือดเมื่อความหมายของคำพูดนั้นแล่นปราดเข้าสู่สมอง "แกเร็ธ นี่แก—" ร่างบนบัลลังก์หัวเราะลั่น เสียงของมันกึกก้องไปทั่วห้องโถง สะท้อนผนังศิลา ขุดลึกลงไปในกะโหลกของพวกเขา เสียงของเดเร็กถูกกลบจนหมดสิ้น ถูกดูดกลืนโดยเสียงหัวเราะอันน่าสยดสยองนั้น เมื่อมันเงียบลงในที่สุด ร่างนั้นก็โน้มตัวมาข้างหน้าบนบัลลังก์ เบ้าตาที่ไร้ดวงตานั้นกลับจดจ้องมาที่แกเร็ธอย่างแม่นยำ "ข้าไม่เห็นเครื่องสังเวยใดๆ เลยนะ แกเร็ธ... หรือเจ้าจะลืมไปแล้วว่าเครื่องสังเวยที่แท้จริงควรมีสภาพเช่นไร... จากครั้งสุดท้ายที่เจ้ามาเยือนที่นี่?" ดวงตาของมูนเบิกกว้างขณะที่ความจริงอันน่าตกตะลึงถาโถมเข้าใส่เขา แกเร็ธเคยมาที่นี่มาก่อน ไม่ใช่แค่ในดินแดนนี้ แต่ในห้องโถงแห่งนี้... ต่อหน้าตัวตนตนนี้ เขาเคยพาคนมาที่นี่มาก่อน... อาจจะเป็นกลุ่มจากบันทึกนั่น และอาจจะคนอื่นๆ ก่อนหน้านั้นอีก และพวกเขาก็คือเครื่องเซ่นไหว้ชุดล่าสุด ความคิดมากมายแล่นผ่านสมองของมูน แต่เขาไม่มีเวลาจะประมวลผลมัน เพราะข้อความใหม่ปรากฏขึ้น ลุกไหม้กลางอากาศต่อหน้าพวกเขาทุกคน: [เขตมรณะถาวร] ตาข่ายนิรภัยที่เขาเคยพึ่งพา ข้อได้เปรียบที่ทำให้เขากล้าเสี่ยงและรอดจากความผิดพลาด... ได้หายไปแล้ว ตายที่นี่ครั้งเดียว และทุกอย่างจะจบสิ้น รอบตัวเขา เขามองเห็นคนอื่นๆ กำลังตรวจสอบสถานะของตนเอง สีหน้าของพวกเขาพลันไร้สีเลือดเมื่อตระหนักถึงความจริงเดียวกัน "ไม่" มาร์คัสพึมพำ "ไม่ ไม่ ไม่—" [การทดสอบแห่งหทัยเหมันต์] [ผู้รอดชีวิต: 10/1] [เวลา: 10:00] "เมื่อสิ้นสุดเวลา หากมีผู้รอดชีวิตมากกว่าหนึ่งคน พวกเจ้าทั้งหมดจะถือว่าล้มเหลวในการทดสอบ... และสหายผู้งดงามของข้าจะได้ลิ้มรสพวกเจ้าเป็นอาหาร" เสียงนั้นดังก้องจากตัวตนบนบัลลังก์ พร้อมกับที่หมาป่าอาร์กติกหกตัวปรากฏกายจากด้านหลังบัลลังก์ เขี้ยวของพวกมันส่องประกายแวววาว [หมาป่าอาร์กติก] [เลเวล: 15] [รายละเอียด: สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนรองจากจ้าวแห่งพวกมัน พวกมันดุร้ายอย่างยิ่งและควบคุมธาตุน้ำแข็ง] "ให้เกม... เริ่มต้นได้!" ตัวตนนั้นหัวเราะหึๆ ขณะกางแขนทั้งสองข้างออกกว้าง แกเร็ธพุ่งเข้าใส่คนที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที... มาร์คัส มาร์คัสยกโล่ขึ้นป้องกัน แต่แกเร็ธรวดเร็วและทรงพลังเกินไป หอกทะลวงผ่านโล่และเสียบทะลุเข้ากลางหน้าอกของมาร์คัสโดยตรง แค่ก! มาร์คัสสำลักเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและเจ็บปวดขณะที่ชีวิตหลุดลอยออกจากร่าง ตุบ ร่างของมาร์คัสร่วงลงกระแทกพื้น ดวงตาของเขาเบิกกว้าง... ไร้ซึ่งประกายแห่งชีวิต "มาร์คัส!" เสียงกรีดร้องของเดเร็กเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวขณะจ้องมองศพของสหาย ความโกรธแค้นและความเศร้าโศกฉายชัดบนใบหน้า เดเร็ก, ไอริส, และสมาชิกทีมอีกสองคนของเขารวมกลุ่มกันทันทีพร้อมยกอาวุธขึ้น เดเร็กหันขวับมาทางมูน, เซลีน, จอห์น และเอลาร่า น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความสิ้นหวัง "เราต้องฆ่ามัน! มันแข็งแกร่งเกินไป! ช่วยพวกเราด้วย!" แกเร็ธพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง หอกของเขายังคงชุ่มโชกไปด้วยโลหิตของมาร์คัส มูนและคนอื่นๆ ตอบสนองทันที เอลาร่าขึ้นสายคันธนู ยิงลูกศรสามดอกติดต่อกันอย่างรวดเร็ว มีเพียงดอกเดียวที่เข้าเป้า ปักลึกลงไปในหัวไหล่ของแกเร็ธ แต่เขากลับแทบไม่สะทกสะท้าน กระชากลูกศรทิ้งอย่างไม่ไยดีขณะที่ย่นระยะทางเข้ามา ตูม