## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 20: ความลับที่ถูกเปิดเผย [1]** เซลีนไม่คิดจะออมมืออีกต่อไป เธอปลดปล่อยศักยภาพของคลาสออกมาอย่างเต็มกำลัง เวทมนตร์หลากธาตุถูกซัดสาดเข้าใส่ร่างมหึมาของอสูรร้ายอย่างบ้าคลั่ง มูนไม่มีแม้แต่เวลาจะหันไปมองว่าเซลีนกำลังทำสิ่งใดอยู่ สิ่งเดียวที่เขาเห็นคืออสูรร้ายเบื้องหน้าและกรงเล็บของมันที่กำลังพุ่งเข้ามา เขาพยายามลดทอนความเสียหายด้วยการยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาไขว้กันเพื่อป้องกันร่างกาย และที่สำคัญที่สุดคือศีรษะของเขา เปรี้ยง! ความเจ็บปวดพลันระเบิดขึ้นทั่วอก กรงเล็บนั้นฉีกกระชากผ่านชุดหนังหมีและเกราะเบาของเขาราวกับเศษกระดาษ กรีดลึกเป็นร่องยาวพาดผ่านลำตัว ในขณะเดียวกัน หมีอาร์กติกก็ป้องกันตัวเองจากการโจมตีของเซลีนด้วยการเบี่ยงตัวหลบและใช้แขนขาของมันเป็นโล่ธรรมชาติ แรงปะทะมหาศาลส่งผลให้ร่างของมูนกระเด็นลอยละลิ่วไปไกลหลายเมตรก่อนจะร่วงกระแทกลงบนพื้นหิมะ โลหิตสาดกระเซ็นไปทั่วผืนหิมะสีขาวโพลน ตัดกับสีแดงฉานดุจชาด อึ่ก! เสียงสำลักเปียกชื้นดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของมูน โลหิตไหลทะลักออกจากปากเป็นสายธารราวกับจะไม่มีวันหมดสิ้น รสคาวเลือดคลุ้งไปทั่วทุกประสาทสัมผัส แผงอกของเขาถูกฉีกกระชากจนเปิดอ้า มองเห็นซี่โครงขาวโพลนผ่านเศษเนื้อที่แหลกเหลว ในวินาทีนั้น เซลีนตระหนักได้ในทันที...ว่ามูนถึงฆาตแล้ว แสงสว่างในดวงตาของมูนเริ่มริบหรี่ลงทุกขณะ ภาพที่เห็นพลันตีบแคบ สติสัมปชัญญะใกล้จะดับวูบลงเต็มที แต่ถึงกระนั้น เขาก็ปฏิเสธที่จะยอมแพ้ เขายังมีการฟื้นคืนชีพเหลืออีกสองครั้ง ความตายครั้งนี้ยังไม่ใช่ครั้งสุดท้าย และเขาก็จะปล่อยให้ความตายครั้งนี้ต้องสูญเปล่าไม่ได้ "โ...โจมตี...มัน" มูนเค้นเสียงพูดอย่างยากลำบากผ่านปอดที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ด้วยพลังเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ เขาพุ่งทะยานร่างไปข้างหน้า คว้าจับขนของหมีอาร์กติกไว้แน่นและเกาะกุมมันไว้อย่างสิ้นหวัง ในเมื่อต้องตาย เขาก็จะลากอสูรร้ายตัวนี้ตกนรกไปด้วยกัน เขาจะสร้างโอกาสที่เซลีนต้องการให้ได้! ดวงตาของเซลีนเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกกับภาพที่เห็น—มูนที่กำลังจะสิ้นใจ ทว่ากลับทุ่มทั้งร่างเข้าใส่สัตว์อสูรที่เพิ่งฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ แต่เธอก็เข้าใจในสิ่งที่เขาทำในทันที เธอรวบรวมพลังเวทเพื่อสร้างการโจมตีที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยใช้มา เปลวเพลิงเริ่มรวมตัวกันที่ปลายนิ้วของเธอ มันอัดแน่นและพร้อมที่จะปะทุออกมาทุกวินาที จากนั้นเธอก็ส่งมันพุ่งเข้าใส่ร่างของหมีอาร์กติกที่มูนกำลังเกาะกุมอยู่ เจ้าหมีพยายามอย่างยิ่งที่จะสลัดร่างของมูนออกไป มันบิดตัวและสะบัดอย่างรุนแรง แต่มูนเลือกตำแหน่งที่จำกัดความยืดหยุ่นของมันได้เป็นอย่างดี แม้แรงยึดเกาะของเขาจะอ่อนล้าเต็มที แต่มันก็ยังเหนี่ยวรั้งได้นานพอ ตูม! ตูม! ลูกไฟทั้งสองลูกกระแทกใส่ทั้งร่างของมูนและหมีอาร์กติก กลืนกินพวกเขาทั้งคู่ให้จมหายไปในทะเลเพลิงและแรงระเบิดมหาศาล "อ๊ากกก!!" มูนกรีดร้องลั่นขณะที่เปลวไฟแผดเผาร่างกายที่ใกล้จะแตกสลายของเขาจนมอดไหม้ โฮกกกก!!! เสียงคำรามของหมีก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวดไม่แพ้กัน ร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสของมันต้องรับการโจมตีสุดชีวิตของเซลีนเข้าไปเต็มๆ มูนรู้สึกได้ว่ามือที่เกาะกุมเริ่มคลายออก ร่างของเขาร่วงหล่นจากตัวหมี กระแทกลงบนพื้นหิมะโดยไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอจะพยุงการตก แล้วภาพทุกอย่างก็มืดสนิท [คุณเสียชีวิต] [คุณสูญเสีย 30 ชีวิต] โลกทั้งใบดับวูบไป... ก่อนจะปรากฏกลับคืนมาอีกครั้งในชั่วพริบตา ในสายตาของเซลีน ร่างของมูนสลายกลายเป็นอนุภาคแสงก่อนจะก่อตัวขึ้นมาใหม่อีกครั้งอย่างไร้ซึ่งบาดแผลใดๆ มูนสูดหายใจเฮือกใหญ่ ร่างกายของเขากลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง บาดแผลทั้งหมดหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เขานอนอยู่บนพื้นหิมะในจุดที่เขาตาย โชคดีที่เจ้าหมีซึ่งถูกไฟคลอกอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร ทำให้การฟื้นคืนชีพของเขายังอยู่ในระยะที่ปลอดภัยจากอันตรายเฉพาะหน้า แผงอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงขณะสูดอากาศที่เย็นยะเยือกเข้าปอด ความเจ็บปวดเสมือนจริงจากความตายยังคงก้องกังวานอยู่ในระบบประสาทแม้ว่าบาดแผลจะหายไปแล้วก็ตาม เบื้องหน้าของเขา หมีอาร์กติกยังคงมีชีวิตอยู่ แต่ก็ร่อแร่เต็มที มันเดินโซซัดโซเซ ขนของมันไหม้เกรียมและมีควันกรุ่น การโจมตีของเซลีนได้สร้างความเสียหายระดับหายนะให้กับสภาพที่อ่อนแออยู่แล้วของมัน เซลีนยืนอยู่ห่างออกไปยี่สิบเมตร มือของเธอเริ่มรวบรวมมานาอีกครั้ง เตรียมพร้อมที่จะปิดฉากมัน หมีอาร์กติกพยายามก้าวเข้ามาหาเธออย่างทุลักทุเล แล้วก็อีกก้าว ดวงตาของมันลุกโชนไปด้วยความเกลียดชัง ปฏิเสธที่จะตาย ปฏิเสธที่จะให้ฆาตกรของมันหลุดรอดไปได้ แต่มูนก็ฝืนบังคับตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ขาของเขาสั่นเทา ทั่วทั้งร่างรู้สึกแปลกแยกราวกับไม่ใช่ของตัวเอง แต่เขาก็ยังกัดฟันสู้ เขาใช้มือที่สั่นเทารวบรวมมานาและซัดลูกบอลน้ำอีกลูกเข้าใส่อสูรร้าย ลูกไฟของเซลีนถูกปล่อยออกมาในจังหวะเดียวกัน การโจมตีทั้งสองปะทะกับร่างของหมีพร้อมกัน—น้ำและไฟทำปฏิกิริยากันอย่างรุนแรง ไอน้ำระเบิดออกมารอบทิศทาง ความแตกต่างของอุณหภูมิอย่างฉับพลันก่อให้เกิดคลื่นกระแทกจนร่างมหึมาของมันถึงกับเซถอยหลัง ร่างกายที่ถูกแผดเผาและบาดเจ็บสาหัสไม่สามารถรักษาสมดุลไว้ได้อีกต่อไป ขาของเจ้าหมีเริ่มทรุดลงเล็กน้อย เปิดโอกาสให้พวกเขา "อีกครั้ง!" เซลีนตะโกนลั่น เธอไม่ได้เอะใจเลยว่ามูนรอดชีวิตมาได้อย่างไร สมาธิทั้งหมดของเธอจดจ่ออยู่กับการจบศึกนี้เท่านั้น ทั้งสองระดมยิงเวทมนตร์เข้าใส่ร่างที่กำลังโอนเอนของอสูรร้ายไม่หยุดยั้ง การโจมตีเป็นดั่งพายุที่โหมกระหน่ำอย่างไม่ปรานี ไม่เปิดโอกาสให้มันได้ฟื้นตัวหรือตั้งหลักโจมตีอีกครั้ง เจ้าหมีคำรามเป็นครั้งสุดท้าย เสียงของมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความทระนง ก่อนที่ขาของมันจะหมดแรงโดยสมบูรณ์ มันทรุดฮวบลงบนพื้นหิมะ ร่างกายมหึมาล้มกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับภูเขาทั้งลูกจะถล่มทลาย จากนั้น...ทุกอย่างก็แน่นิ่ง [คุณสังหารหมีอาร์กติกระดับ 9 ได้สำเร็จ] [คุณได้รับ 35 ชีวิต] [คุณไปถึงระดับ 5!] การแจ้งเตือนปรากฏขึ้นในมุมมองของมูน เขาเสียไปสามสิบชีวิตจากความตาย แต่ก็ได้กลับคืนมามากกว่าที่เสียไปจากการสังหารศัตรู ทันทีที่เห็นการแจ้งเตือน มูนก็หยุดรวบรวมมานา ขาของเขาหมดเรี่ยวแรง เขาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหิมะ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ทุกครั้งที่หายใจยังคงเจ็บปวดแม้ร่างกายจะกลับมาสมบูรณ์แล้วก็ตาม พลังใจของเขาถูกสูบไปจนหมดสิ้น ความรู้สึกของการถูกฉีกกระชากและถูกเผาทั้งเป็นนั้นไม่ใช่สิ่งที่ใครจะสลัดทิ้งไปได้ง่ายๆ เพียงแค่การฝืนลุกขึ้นสู้ต่อก็ใช้พลังใจทั้งหมดของเขาแล้ว เซลีนเดินเข้ามาหาเขาช้าๆ สีหน้าของเธอฉายแววตื่นตระหนก เป็นห่วง และ...บางอย่างที่ต่างออกไป บางทีอาจเป็นความสับสน...หรืออาจจะเป็นความทึ่ง ด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา เธอกระซิบถาม "มูน...นาย...นายยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง?" มูนเงยหน้ามองเธอ เขายังคงหอบหายใจ เขาเห็นมันได้ในแววตาของเธอ—เธอเห็นเขาตายไปต่อหน้าต่อตา เห็นอกของเขาถูกฉีกกระชาก เห็นเขาล้มลง เห็นแสงสว่างดับไปจากดวงตา และเธอก็เห็นการฟื้นคืนชีพ เห็นเขาปรากฏตัวขึ้นมาใหม่ทั้งที่เมื่อครู่ตรงนั้นมีเพียงร่างไร้วิญญาณ ไม่มีใครในกลุ่มของพวกเขามีสามสิบชีวิต พวกเขาอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ต้น ล่าอสูรตัวเดียวกันในสนามฝึกและในป่าทางตะวันออก เธอรู้ดีว่าทุกคนควรจะมีชีวิตเหลืออยู่ประมาณเท่าไหร่ การที่มูนฟื้นกลับมาได้หมายความว่าเขามีชีวิตมากกว่าสามสิบ "ฉันไม่เป็นไร" ในที่สุดมูนก็เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เซลีนคุกเข่าลงบนหิมะข้างๆ เขา ดวงตาของเธอยังคงจ้องมองใบหน้าของเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ "มูน นายตายไปแล้ว ฉันเห็นกับตาว่านายตาย การโจมตีครั้งนั้นของหมีมันพรากไปถึงสามสิบชีวิตเลยนะ"