## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 21: ความลับที่ถูกเปิดเผย [2]** "ข้ารู้... การตายครั้งนั้นพรากชีวิตส่วนใหญ่ของข้าไป" "โชคยังดีที่ข้าไปเจอเข้ากับโครงกระดูกตอนที่ปลีกตัวไปทำธุระส่วนตัว เลยได้ชีวิตสำรองมาเพิ่มบ้าง ไม่อย่างนั้นป่านนี้ข้าคงไม่รอดแล้ว" มูนเอ่ยคำลวงได้อย่างแนบเนียนแม้ร่างกายจะอ่อนล้าถึงขีดสุด เขาจำเป็นต้องเบี่ยงเบนความสนใจ เพื่อสร้างคำอธิบายที่พอฟังขึ้น...โดยไม่เปิดเผยความได้เปรียบที่แท้จริงของตน ก่อนที่เซลีนจะทันได้ซักไซ้ต่อ มูนก็รีบชิงเปลี่ยนประเด็นสนทนา "ในทางกลับกัน ข้าเองก็ไม่ยักรู้ว่าเจ้าใช้ธาตุไฟได้ด้วย นึกว่าเป็นจอมเวทสายน้ำมาตลอดเสียอีก" เขาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบางเบาบนใบหน้า พลางเบนสายตาสำรวจกลับไปยังนาง แก้มของเซลีนพลันแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าหนี "อืม... เรื่องนั้น..." "ไม่เป็นไร เจ้าไม่จำเป็นต้องอธิบาย ข้าแค่ดีใจที่เจ้าจัดการมันได้... ขอบคุณมาก" เซลีนส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "มะ-ไม่เลย ถ้าไม่ใช่เพราะท่านช่วยดึงความสนใจมันไว้หลายต่อหลายครั้ง ข้าคงตายไปแล้ว ตอนที่หมีนั่นกำลังจะขย้ำใบหน้าของข้า ท่านก็เข้ามาช่วยไว้... แล้วจากนั้น... ท่านก็ยัง...ยังกระโจนเข้าเกาะมันไว้แม้ในขณะที่กำลังจะสิ้นใจ" น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย "ท่านสร้างโอกาสให้ข้าต่างหาก ข้าสิที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณ" มูนจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง สัมผัสได้ถึงความรู้สึกขอบคุณและความรู้สึกผิดอย่างจริงใจที่ฉายชัดในแววตา นางรู้สึกผิดต่อการตายของเขา ทั้งที่มันเป็นการตัดสินใจของเขาเอง "เรายังมีชีวิตอยู่" เขาเอ่ยเรียบๆ "นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เราต่างปกป้องกันและกัน นั่นคือหนทางรอดในสถานที่แบบนี้" เซลีนพยักหน้าช้าๆ สายตาของนางเลื่อนไปมองซากศพมหึมาของหมีอาร์กติกที่นอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกล ควันไอน้ำยังคงลอยกรุ่นขึ้นจากขนที่ไหม้เกรียมในจุดที่ถูกพลังเวทอัคคีของนางโจมตี "จอมเวทธาตุ..." นางเอ่ยเสียงแผ่วเบาราวกับไม่เต็มใจนัก "นั่นคือคลาสที่แท้จริงของข้า" มูนแสร้งทำสีหน้าประหลาดใจอย่างสุดซึ้ง ราวกับว่านี่เป็นข้อมูลใหม่ที่เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก "นั่นมัน...นั่นมันเป็นอะไรที่หายากอย่างไม่น่าเชื่อ" "ข้ารู้" เซลีนดึงเข่าขึ้นมากอด ชันแขนโอบรอบไว้ "นั่นคือเหตุผลที่ข้าไม่เคยบอกใครในตอนแรก ทันทีที่ผู้คนรู้ว่าเจ้ามีของล้ำค่า พวกเขาก็จะเริ่มมองเจ้าเปลี่ยนไป ไม่ว่าจะมองเพื่อหาทางใช้ประโยชน์จากเจ้า มองว่าเจ้าเป็นภัยคุกคาม หรือ..." นางเว้นช่วงไป "หรือตกเป็นเป้าหมาย" มูนต่อให้ "ใช่" นางหันกลับมาสบตาเขา "แต่หลังจากเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น...ข้าคิดว่า...ข้าคิดว่าท่านสมควรที่จะได้รู้ความจริง" มูนซาบซึ้งในความไว้วางใจนั้น แม้ว่าเขาจะล่วงรู้ความลับของนางตั้งแต่วินาทีที่คัดลอกคลาสของนางมาแล้วก็ตาม "ความลับของเจ้าจะปลอดภัยเมื่ออยู่กับข้า เราต้องเชื่อใจซึ่งกันและกันหากหวังจะรอดไปจากที่นี่" เซลีนส่งยิ้มบางๆ กลับมาได้ในที่สุด "ตกลงตามนั้น" ทั้งสองนั่งอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ต่างคนต่างพักฟื้นร่างกายและประมวลผลสิ่งที่เพิ่งเผชิญมา ในที่สุด มูนก็ดันตัวเองลุกขึ้นยืน ขาทั้งสองข้างยังคงสั่นเทาแต่ก็พอใช้งานได้ "เราควรจะแล่ชิ้นส่วนเท่าที่ทำได้จากหมีตัวนี้ แล้วก็เจ้าอสูรหมาป่านั่นด้วย จากนั้นต้องรีบเดินทางต่อ เราเปิดโล่งเกินไปตรงนี้" เซลีนลุกขึ้นยืนตาม พลางพยักหน้า "จริงด้วย และเราต้องหาเงื่อนไขในการออกจากดินแดนเร้นลับนี่ให้เจอ จะให้เร่ร่อนไปเรื่อยๆ แบบนี้ไม่ได้" มูนทอดสายตาออกไปทั่วทิวทัศน์อันเยือกแข็ง ผืนหิมะสีขาวสุดลูกหูลูกตาแผ่ขยายไปในทุกทิศทาง... ณ ที่ใดสักแห่ง ณ ที่นั่นมีคำตอบซ่อนอยู่ และมีทางออกรออยู่เช่นกัน พวกเขาเพียงแค่ต้องเอาชีวิตรอดให้นานพอที่จะค้นพบมัน [ ชื่อ: มูน ] [ เผ่าพันธุ์: มนุษย์ ] [ คลาส: ไร้คลาส, จอมเวทธาตุ (จำกัด) ] [ เลเวล: 5 ][ 66% ] [ ชีวิต: 110 ] [ พลัง: 14 ] [ ความว่องไว: 16 ] [ ความทนทาน: 16 ] [ มานา: 19 ] [ แต้มคุณสมบัติ: 5 ] [ ทักษะ: โจมตีธาตุ, สัมพันธ์สี่ธาตุ ] [ พรสวรรค์: กริม รีปเปอร์ ] [ ทักษะคลาส: ช่องคลาส {1/1} ] ขณะที่ทั้งสองกำลังแล่ชิ้นส่วนอันมีค่าจากร่างมหึมาของอสูรทั้งสอง ไม่ว่าจะเป็นเนื้อ หนังสัตว์ หรือแม้กระทั่งแท่งน้ำแข็งจากร่างอสูรหมาป่าที่อาจนำไปใช้ประโยชน์ได้... มูนก็ได้ถือโอกาสตรวจสอบหน้าต่างสถานะของตนเอง เมื่อไปถึงเลเวลห้า เขาได้รับแต้มคุณสมบัติเพิ่มเติมมาอีกห้าแต้ม ซึ่งนับว่าล้ำค่าอย่างยิ่งในสถานการณ์เช่นนี้ มูนไม่ลังเล เขาจัดสรรสามแต้มลงในค่าความทนทาน และอีกสองแต้มลงในค่ามานา [ ความทนทาน: 16 → 19 ] [ มานา: 19 → 21 ] เขาเลือกที่จะเสริมความทนทานเป็นหลักเนื่องจากสภาพอากาศที่เลวร้ายสุดขั้ว การเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายจะช่วยป้องกันความหนาวเย็นอันโหดร้ายที่เป็นภัยคุกคามอยู่ตลอดเวลา ทุกแต้มของค่าความทนทานหมายถึงความอดทนที่ดีขึ้น ความต้านทานต่อสภาพแวดล้อมที่สูงขึ้น และโอกาสรอดชีวิตจากการเปิดรับสภาพอากาศอันตรายที่เพิ่มขึ้น ประการที่สอง มานาคือคุณสมบัติหลักในการต่อสู้ของเขา เขามั่นใจว่าคลาสเดียวที่เขาจะใช้ในอนาคตอันใกล้นี้คือคลาสจอมเวทธาตุของเซลีน ในฐานะจอมเวท สิ่งที่สำคัญที่สุดคือมานา—มันหมายถึงการร่ายเวทได้มากขึ้น โจมตีได้รุนแรงขึ้น และยืนระยะในการต่อสู้ที่ยืดเยื้อได้นานขึ้น ผลลัพธ์ที่ได้นั้นปรากฏชัดเจนในทันทีและสัมผัสได้อย่างเป็นรูปธรรม มูนรู้สึกได้ว่าร่างกายของเขาทรหดอดทนขึ้นอีกระดับ ความเย็นยะเยือกที่กัดกินผิวหนังก็บรรเทาลง พลังเวทสำรองที่ขยายเพิ่มขึ้นทำให้เขามีทางเลือกในการต่อสู้มากขึ้น เมื่อการแล่ชิ้นส่วนเสร็จสิ้น ทั้งสองอยู่ในสภาพเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดและเหนื่อยล้าเต็มทน พวกเขาจึงตัดสินใจ "เราควรกลับกันได้แล้ว" มูนเอ่ย พลางแหงนมองตำแหน่งของดวงอาทิตย์บนฟากฟ้าที่ปั่นป่วน "กลับไปยังที่พักที่เราใช้เมื่อคืนก่อน" เซลีนพยักหน้าเห็นด้วย "การเดินทางลึกเข้าไปอีกไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดหลังจากสิ่งที่เราเพิ่งเจอมา เราต้องพักผ่อน กิน และคิดถึงก้าวต่อไปของเรา" ทั้งสองรวบรวมวัตถุดิบที่เก็บเกี่ยวมาได้ เนื้อที่ถูกแล่เป็นริ้วๆ ถูกห่อด้วยหนังสัตว์ ผืนหนังถูกพาดไว้บนบ่า และแล้วพวกเขาก็เริ่มต้นการเดินทางกลับไปยังโพรงถ้ำเล็กๆ ที่เคยใช้เป็นที่พักพิงเมื่อคืนก่อน การเดินทางขากลับให้ความรู้สึกยาวนานกว่าเดิม ร่างกายของพวกเขาหนักอึ้งด้วยความเหนื่อยล้า และในใจก็ยังคงฉายภาพการต่อสู้อันโหดร้ายซ้ำไปซ้ำมา ความคิดของมูนยังคงล่องลอยกลับไปในช่วงเวลาแห่งความตาย กรงเล็บที่ฉีกกระชากร่างของเขา ความรู้สึกของชีวิตที่เหือดหายไป กว่าที่พวกเขาจะไปถึงยังชะง่อนผาที่คุ้นเคย ดวงอาทิตย์ก็เริ่มคล้อยต่ำลงอีกครั้ง พวกเขาใช้เวลาอยู่ข้างนอกเกือบทั้งวัน ทั้งสองมุดเข้าไปในที่พักพิงขนาดเล็ก เซลีนเริ่มก่อไฟขึ้นอีกครั้งในทันที คราวนี้พวกเขาได้รวบรวมเศษไม้จากต้นไม้บางต้นที่พบเจอระหว่างทาง มูนประจำตำแหน่งใกล้กับทางเข้าอีกครั้ง เพื่อคอยเฝ้าระวังในขณะที่นางเริ่มลงมือปรุงเนื้อที่หามาได้ เมื่ออาหารส่งกลิ่นหอมกรุ่นและมอบไออุ่นอันเป็นดั่งพรจากสวรรค์ ทั้งสองก็นั่งลงใกล้ๆ กองไฟ ปล่อยให้ความร้อนซึมซาบเข้าไปในกระดูกที่เย็นเฉียบ "เราจะทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ได้" เซลีนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "วิ่งหนีจากที่พักหนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง ต่อสู้กับอสูรที่เกือบจะฆ่าเรา เราต้องการแผนการที่แท้จริง"