Chapter 301: เราอาจจะมีปัญหา “ทำไมพวกมันถึงหาตัวฉันเจออยู่เรื่อยเลยนะ?” เรย์โนลด์สซึ่งกำลังซ่อนตัวอยู่ในโพรงไม้ลืมตาขึ้นและมองไปทางทิศเหนือ กว่าหกชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่เขาจัดการหญิงสาวสองคนนั้นไป เขาพยายามที่จะฟื้นฟูพลังธาตุของตัวเอง แต่ยังไม่ทันจะได้เริ่มบ่มเพาะพลังอย่างจริงจัง เขาก็สัมผัสได้ถึงออร่าของกลุ่มคนที่ไล่ล่าเขาเสียก่อน ตอนแรกเขานึกว่าพวกมันแค่โชคดีที่หาเขาเจอ แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์เดิมซ้ำเป็นครั้งที่สองและสาม เขาก็รู้ทันทีว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ พวกมันมีวิธีตามหาตัวเขาอยู่ ความคิดที่จะรอเผชิญหน้าเพื่อสอบถามข้อมูลผุดขึ้นมาในหัว แต่เมื่อนึกถึงการต่อสู้ที่จะตามมาหลังจากนั้น เขาก็ตัดสินใจล้มเลิกความคิดไป เขาพอจะสู้กับคนสองคนได้ แต่ถ้าต้องรับมือถึงห้าคนนั่นเกินกำลังของเขาไปมาก เขาออกจากต้นไม้แล้วเริ่มออกเดินทางไปในทิศทางอื่น ‘ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป การจะฟื้นฟูพลังคงยากแน่ ฉันไม่สามารถวางกับดักพวกมันได้เลยเพราะพวกมันสัมผัสตำแหน่งของฉันได้’ เขาคิดในใจขณะเดินไปเรื่อยๆ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาตัดสินใจว่าถึงเวลาที่ต้องออกจากป่าแห่งนี้แล้ว ยังมีสถานที่อื่นให้เขาหลบหนีไปได้อีก ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ใกล้เมืองนี้อีกต่อไป หนึ่งวันต่อมา ขณะนี้เรย์โนลด์สกำลังนั่งอยู่ด้านนอกถ้ำแห่งหนึ่งในหุบเขาด้วยสีหน้าหงุดหงิด เขาพยายามหนีห่างจากกลุ่มคนพวกนั้นมานานกว่าหนึ่งวันแล้ว แต่ก็ยังสละหลุดจากพวกมันไม่ได้ ตอนนี้เขารู้สึกว่าอาจจะมีบางอย่างติดตัวเขาอยู่ซึ่งคอยดึงดูดพวกมันมา แต่หลังจากตรวจสอบตัวเองอย่างละเอียดแล้ว เขากลับไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ที่จะใช้ระบุตำแหน่งของเขาได้เลย เขาพยายามซ่อนออร่าของตัวเองแล้ว แต่มันก็ไร้ผล ‘หรือว่าเขาทำสำเร็จ แต่ดันถูกจับตัวไป?’ จู่ๆ เขาก็นึกถึงเกรย์ขึ้นมา สิ่งเดียวที่เขารู้ว่าพวกมันอาจใช้ติดตามตัวเขาได้คือวัตถุไม้ที่เกรย์มอบให้ ซึ่งเป็นการแลกเปลี่ยนในกรณีที่เกรย์ทำอีกชิ้นหนึ่งที่ต้องการจะสร้างเสร็จ หากเกรย์สร้างมันสำเร็จและถูกคนพวกนี้จับตัวไป ก็ไม่น่าแปลกใจที่พวกมันจะหาตัวเขาเจออยู่ตลอด ‘แต่คนพวกนี้ไม่น่าจะจับตัวเขาได้นะ ยกเว้นว่าพวกมันจะส่งคนระดับเจ้าเมือง (Overlord Plane) ออกมา’ ข้อสันนิษฐานต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัว แต่เขาไม่สามารถยืนยันอะไรได้เลย จู่ๆ เขาก็นึกถึงการเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเหล่านั้นจากระยะห่างที่มากพอที่เขาจะยังสามารถหลบหนีได้หากจำเป็น ____ ในขณะที่เรย์โนลด์สกำลังรอให้กลุ่มคนนั้นตามมาทัน เกรย์ก็กำลังอยู่ห่างออกไปกว่าสิบกิโลเมตรด้วยสีหน้าโกรธจัด “เจ้าบ้านั่น มันเพิ่งอยู่ที่นี่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ทำไมถึงเอาแต่เคลื่อนที่ไปมาอยู่นั่นล่ะ?” เกรย์สบถออกมาด้วยความรำคาญ เกรย์มาถึงเมืองนิรันดร์ (Eternal City) เมื่อวันก่อนหลังจากสะกดรอยตามแสงมาที่นี่ แต่เมื่อเขาตรวจสอบวัตถุไม้ชิ้นนั้นอีกครั้ง เขาก็สังเกตเห็นว่าตำแหน่งมันเปลี่ยนไป เขาออกจากเมืองและเมื่อมองดูจุดบนแผนที่ เขาก็พบว่ามันอยู่ในป่าข้างๆ เมือง เขาจึงติดตามเข้าไปในป่า แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เข้าลึกไปในป่า เขาก็นำวัตถุไม้นั่นออกมาดูอีกครั้งและสังเกตเห็นว่าแสงมันหายไปแล้ว เขาเดาว่าแสงนั่นน่าจะเป็นของเรย์โนลด์ส เนื่องจากอลิซมาจากตระกูลใหญ่ซึ่งอยู่ในเมืองขนาดมหึมาที่ระดับเทียบเท่ากับเมืองจันทรา (Lunar City) เมืองนิรันดร์อาจจะใหญ่โต แต่ก็ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับเมืองจันทรา เขามักจะหยิบจานนั่นออกมาตรวจสอบตำแหน่งของเรย์โนลด์สเป็นระยะ และทุกครั้งที่หยิบออกมา ตำแหน่งมันจะเปลี่ยนไปตลอด มีครั้งหนึ่งที่เขาตัดสินใจเปิดทิ้งไว้ขณะติดตาม แต่นั่นก็ทำให้เขาเก็บมันเข้าที่หลังจากเรย์โนลด์สหยุดเคลื่อนไหวไปพักหนึ่งตอนที่เขาเดินผ่านเมือง หากมีใครเห็นของสิ่งนี้ในมือเขา พวกเขาจะต้องสงสัยอย่างแน่นอน เขาไม่ได้กังวลเรื่องคนทั่วไป แต่หากต้องมาเผชิญหน้ากับคนเก่งๆ นั่นจะเป็นปัญหาใหญ่ ‘นายคิดว่าทำไมเขาถึงเอาแต่เคลื่อนที่ไปมา?’ วอยด์ที่เกาะอยู่บนไหล่ของเกรย์เหมือนเช่นเคยถามขึ้น ‘ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องดีแน่ หวังว่าเขาคงไม่ได้กำลังลำบากอยู่นะ’ เกรย์กล่าว ‘แล้วถ้าเขาซวยล่ะ?’ วอยด์ถามต่อ ‘ฉันก็จะช่วยเขา’ ‘แล้วถ้าเขาไม่เป็นอะไรล่ะ?’ ‘ฉันจะอัดเขาสักยกที่ทำให้ฉันต้องเดินมากขนาดนี้’ วอยด์หัวเราะหึๆ เมื่อได้ยินคำตอบของเกรย์ ถึงแม้น้ำเสียงของเกรย์จะดูโกรธเคือง แต่เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความร้อนรนในใจของอีกฝ่าย ตอนนี้พวกเขากำลังยืนอยู่ที่ทางออกของเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง เบื้องหน้าของพวกเขาคือหุบเขากว้างใหญ่ ตามจุดแสงของเรย์โนลด์ส ตอนนี้เขาอยู่ในหุบเขานี้ หรืออาจจะเพิ่งผ่านไปไม่นาน พวกเขาไม่รู้ว่าหุบเขานี้ใหญ่แค่ไหน แต่จากคำบอกเล่าของพ่อค้าแถวนั้น มันกว้างใหญ่มากทีเดียว เกรย์มุ่งหน้าเข้าสู่หุบเขาทันที ด้วยจานในมือ เขาคงไม่มีปัญหาในการระบุตำแหน่งของเรย์โนลด์ส เขาเพิ่มความเร็วไปจนถึงขีดสุด หวังว่าจะไล่ตามให้ทันก่อนที่เรย์โนลด์สจะเริ่มเคลื่อนที่อีกครั้ง ____ สองชั่วโมงต่อมา มีกลุ่มคนห้าคนกำลังเดินอยู่บนเส้นทางหนึ่งในหุบเขา พวกเขาคือกลุ่มคนที่กำลังไล่ล่าเรย์โนลด์ส “โจฮานน์” หัวหน้ากลุ่มเรียก โจฮานน์พยักหน้ารับก่อนจะหลับตาลง พยายามค้นหาตำแหน่งของเรย์โนลด์ส นับตั้งแต่พวกเธอเข้ามาในที่แห่งนี้ เธอจะคอยตรวจสอบตำแหน่งของเรย์โนลด์สทุกๆ สิบนาที เพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้ออกนอกเส้นทางที่พวกเธอกำลังมุ่งหน้าไป “หือ?” เธออุทานออกมาเบาๆ หัวหน้ากลุ่มและคนอื่นๆ ต่างหันมามองเธอเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เธอก็ลืมตาขึ้น “เราอาจจะมีปัญหาแล้วล่ะ” เธอกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เกิดอะไรขึ้น?” หัวหน้ากลุ่มถาม “ฉันสัมผัสได้ถึงพลังอีกสายหนึ่ง ซึ่งอยู่ในระดับต้นกำเนิด (Origin Plane) เหมือนกัน พวกมันอยู่ในทิศทางเดียวกันแทบจะเป๊ะเลย ฉันแยกไม่ออกว่าสายไหนเป็นของเขา” โจฮานน์ตอบกลับ “ไม่ต้องกังวลไปหรอก มุ่งหน้าไปทางพลังที่ใกล้ที่สุดก่อนเถอะ ไม่ว่าเราจะเจอเขาเร็วหรือช้า มันก็ไม่เปลี่ยนผลลัพธ์หรอก” หัวหน้ากลุ่มกล่าว คนอื่นๆ พยักหน้าและเริ่มเร่งฝีเท้าไปในทิศทางของพลังสายที่ใกล้ที่สุดที่โจฮานน์สัมผัสได้ ______ ในอีกฟากหนึ่งของหุบเขา เกรย์กำลังพักผ่อนอยู่ใต้โขดหินที่ยื่นออกมาเพื่อใช้เป็นร่มเงา ดวงตาที่ปิดอยู่ของเขาลืมโพลงขึ้นทันทีขณะมองไปทางทิศตะวันตก