Chapter 293: แผนการของมกุฎราชกุมาร “พวกเขาพบมันแล้ว แต่กลับนำมันออกมาไม่ได้ ที่จริงต้องบอกว่ามันถูกกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งชิงไปต่างหาก” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง พ่อของควินน์มองไปยังชายคนนั้น เป็นสัญญาณให้เขาเล่าต่อ “ตอนที่นายน้อยและกลุ่มของเขาพบหยาดน้ำแก่นแท้ปฐพี มันกำลังถูกปกป้องโดยเหล่านักรบธาตุ...” ชายคนนั้นเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในดินแดนทดสอบให้พ่อของควินน์ฟัง ราวกับว่าเขาอยู่ในเหตุการณ์ตอนที่ทุกอย่างคลี่คลายลงด้วยตัวเอง เขาเล่าให้พ่อของควินน์ฟังถึงเรื่องที่กลุ่มของควินน์เข้าปะทะกับกลุ่มของเกรย์ ก่อนที่ตัวควินน์จะถูกเกรย์สังหารในเวลาต่อมา “เจ้ารู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร?” พ่อของควินน์อดไม่ได้ที่จะถาม เรื่องเล่าของชายคนนั้นละเอียดลออจนดูเหมือนว่าเขาอยู่ในเหตุการณ์จริงขณะที่มันกำลังเกิดขึ้น ทำให้ยากที่จะไม่เชื่อถือ “ระหว่างที่ผมรอให้นายน้อยออกมา มีเยาวชนคนหนึ่งจากจักรวรรดิตาราเดินออกมา ผมบังเอิญได้ยินเขาพูดคุยกับหัวหน้าในค่ายของจักรวรรดิเขาเข้า ไม่ใช่แค่ผมหรอกครับ แม้แต่จักรวรรดิอื่น ๆ ก็รับรู้ข้อเท็จจริงนี้แล้วเช่นกัน” ชายคนนั้นกล่าว “หึ แล้วเด็กที่ชิงมันไปตอนนี้อยู่ที่ไหน?” พ่อของควินน์ถาม “ในจักรวรรดิฉีหลินครับ ผมส่งคนไปนำตัวเขามาแล้ว แต่ไม่มีใครทำสำเร็จเลยสักคน” ชายคนนั้นกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะเสริมว่า “และไม่มีใครในนั้นกลับมาเลยแม้แต่คนเดียว” “อะไรนะ? เจ้าหมายความว่าพวกเขาทั้งหมดถูกฆ่าตายแล้วงั้นหรือ?” พ่อของควินน์ถึงกับตะลึงงันกับสิ่งที่ได้รับรู้ “ผมไม่แน่ใจนัก แต่ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นครับ” ชายคนนั้นตอบด้วยความไม่มั่นใจ หลังจากพบเบาะแสเกี่ยวกับเกรย์ เขาก็ได้ทำการสืบประวัติเล็กน้อยและพบว่าเกรย์มาจากเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง นี่คือเหตุผลที่เขาส่งคนไปตามหา ใครจะไปคิดว่าพวกเขาจะถูกสังหารจนหมดสิ้น? “เราต้องชิงสมบัติชิ้นนั้นกลับมาให้ได้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ส่งข่าวไปบอกมกุฎราชกุมาร เขาจะรู้เองว่าควรทำอย่างไร” พ่อของควินน์สั่ง “รับทราบครับ นายท่าน” ชายคนนั้นก้มศีรษะก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป พ่อของควินน์ลุกขึ้นจากที่นั่ง และมีหยดน้ำตาไหลรินลงมาบนใบหน้าอย่างไม่ตั้งใจ “มันคือการเสียสละที่คุ้มค่าเพื่ออนาคตของตระกูล” เขาเดินไปยังชั้นหนังสือในห้องทำงาน หลังจากผลักหนังสือเล่มหนึ่งออก ทางลับเบื้องหลังก็เปิดออก เขาต้องการนำเรื่องนี้ไปรายงานต่อเหล่าผู้อาวุโสของตระกูล รวมถึงพ่อของเขา การสูญเสียควินน์ถือเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่เมื่อพิจารณาจากพรสวรรค์ของเขา แต่การปรากฏขึ้นของสมบัติชิ้นนี้สำคัญยิ่งกว่า เพราะมันเกี่ยวข้องกับการวางแผนมานานหลายปี _____ วันต่อมา จักรวรรดิฉีหลิน, พระราชวังหลวง จักรพรรดิและมกุฎราชกุมารกำลังเดินสนทนากันอยู่ในสวนภายในพระราชวัง “เจ้าหมายความว่าเยาวชนจากจักรวรรดิของเราเป็นคนนำสมบัติชิ้นนั้นออกมางั้นรึ?” จักรพรรดิตรัสถามด้วยความประหลาดใจ “พะย่ะค่ะเสด็จพ่อ ลูกเชื่อว่าพระองค์คงจะได้ยินเรื่องนี้จากพวกที่ประจำการอยู่ตรงทางออกในไม่ช้า” มกุฎราชกุมารทูลตอบ “เจ้าไปรู้เรื่องนี้มาได้อย่างรวดเร็วขนาดนั้นได้ยังไง?” จักรพรรดิอดไม่ได้ที่จะถาม “ลูกเป็นมกุฎราชกุมาร ย่อมเป็นเรื่องปกติที่ลูกจะต้องมีสายข่าวของตัวเองที่คอยรายงานข้อมูลด้วยความเร็วสูงสุดพะย่ะค่ะ” มกุฎราชกุมารตอบด้วยท่าทีสงบนิ่งและสุขุม “อืม ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น แล้วเด็กคนนั้นเป็นใคร? จงเรียกตัวเขามาที่พระราชวังเดี๋ยวนี้” จักรพรรดิมีรับสั่ง “นั่นคือปัญหาพะย่ะค่ะ เขาเป็นนักเรียนของสถาบันจันทรา” มกุฎราชกุมารกล่าว “สถาบันจันทรากลายเป็นปัญหาตั้งแต่เมื่อไหร่? เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าพ่อกำลังจะขึ้นครองราชย์ในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้?” จักรพรรดิตรัสถาม “ความจริงที่ว่าเขาเป็นนักเรียนของสถาบันจันทราไม่ใช่ปัญหาพะย่ะค่ะ ปัญหาคืออาจารย์ประจำตัวของเขาคือคริส เสด็จพ่อควรจะรู้ว่าลูกกำลังพูดถึงใคร” “เจ้าหมายถึง...” “ใช่แล้ว พะย่ะค่ะ คือคนผู้นั้น เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นสาเหตุที่ทำให้คริสสังหารอาจารย์จากสถาบันดาราในช่วงเวลาของการแข่งขัน” “อืม แล้วเจ้าเสนอให้เราทำอย่างไรล่ะ?” “จักรวรรดิอื่นเริ่มได้กลิ่นเรื่องนี้แล้ว ดังนั้นเราต้องรีบลงมือ สถานะของคริสยังไม่แน่ชัดว่าอยู่ในสถาบันหรือไม่ โอลิเวอร์และเบลคระมัดระวังตัวมากเวลาพูดถึงเขา แต่ลูกมีแผน และหากดูจากนิสัยของคริสแล้ว ถ้าแผนนี้ได้ผล เขาก็จะปรากฏตัวออกมาแน่นอน” “เอาล่ะ ดี... เจ้าพอจะรู้ไหมว่าน้องชายของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” “เขาตายแล้วพะย่ะค่ะ” คนกลุ่มสุดท้ายที่ออกจากดินแดนทดสอบยังไม่ถึงที่หมาย แต่เนลกลับมาถึงแล้ว และมกุฎราชกุมารก็ได้สอบถามเขา เมื่อทราบถึงความโง่เขลาขององค์ชายสิบสอง เขาก็ตัดใจเรื่องที่อีกฝ่ายจะรอดชีวิตไปได้เลย ใครกันที่อยู่ในสภาวะปกติแล้วจะไปบุกโจมตีมังกร? “เอาล่ะ ดำเนินการตามแผนของเจ้า พ่อจะรอฟังข่าวดี ถ้าเราไม่ได้มันมา คนอื่นก็ต้องไม่ได้มันไป โดยเฉพาะคนที่เกี่ยวข้องกับเจ้าคนพาลนั่น” “ถ้าเขาใช้มันไปแล้วล่ะพะย่ะค่ะ?” “ถ้าอย่างนั้นก็ฆ่าเขาซะ” “แล้วเพื่อนของเขาล่ะ?” “จะทำอย่างไรกับพวกนั้นดี?” “มีคำเล่าลือว่าเขาได้หยาดน้ำแก่นแท้ปฐพีไปเก้าหยด ลูกคิดว่าเขาอาจจะแบ่งให้พวกนั้นด้วย” “เอาตัวเด็กนั่นมาก่อน ส่วนพวกที่เหลือค่อยกำจัดทิ้งทีหลัง” “รับทราบพะย่ะค่ะเสด็จพ่อ” ไม่กี่วันต่อมา มกุฎราชกุมารได้ยินข่าวว่าโอลิเวอร์ได้ลาออกจากตำแหน่งอาจารย์ใหญ่และนายกเทศมนตรีของสถาบันจันทราและเมืองตามลำดับ เขาส่งคนไปปล่อยข่าวลือว่าคนพวกนั้นหวาดกลัวที่จะเข้าร่วมสงครามและตราหน้าว่าเป็นพวกขี้ขลาด โอลิเวอร์คงไม่ใส่ใจกับข่าวลือ แต่ในทางกลับกันคริสนั้นไม่เพียงแต่จะเดือดดาลเท่านั้น แต่เขายังอยากจะฆ่าคนให้สิ้นซากอีกด้วย หลังจากผ่านไปหนึ่งวันด้วยความเงียบสงบ มกุฎราชกุมารคาดการณ์ว่าข้อสันนิษฐานของพวกเขาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาเป็นเรื่องจริง คริสไม่ได้อยู่ที่สถาบัน นั่นหมายความว่าในทางทฤษฎีแล้วพวกเขาสามารถทำอะไรก็ได้กับสถาบัน แต่น่าเสียดายที่โอลิเวอร์ได้สละตำแหน่งไปแล้ว รวมถึงขุมกำลังสำคัญในสถาบันก็เช่นกัน เรื่องนี้ทำให้จักรพรรดิกุมขมับ แต่มกุฎราชกุมารไม่ได้กังวลใจนัก ในตอนนี้เมื่อไม่มีคริสและโอลิเวอร์มาขวางทาง เขาก็สามารถจัดการเกรย์ได้โดยไม่มีปัญหาอะไร สิ่งเดียวที่เป็นปัญหาในตอนนี้คือเขาจะเข้าถึงเคลาส์ได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าตัวมักจะอยู่กับพ่อของเขาตลอดเวลา