Chapter 303: เกิดอะไรขึ้นกันแน่? “นักจารึกงั้นรึ” เรย์โนลด์มองสัญลักษณ์สีน้ำเงินที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีนักจารึกอยู่ในกลุ่มคนที่ไล่ล่าเขา เพราะเขารู้ดีว่านักจารึกนั้นหายากเพียงใด การที่เกรย์เป็นนักจารึกเพียงคนเดียวที่เขาเคยเห็นมาโดยตลอด ยิ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความหายากนั้นได้เป็นอย่างดี “โอ้ แกเองก็รู้จักนักจารึกด้วยสินะ สงสัยว่าแกจะมีความรู้มากกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ ในเมื่อรู้ว่าพวกเราเป็นใคร งั้นฉันเชื่อว่าแกก็น่าจะรู้ตัวนะว่าโอกาสรอดของแกน่ะลดฮวบลงไปอีกขั้นแล้ว” หัวหน้ากลุ่มแสยะยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าของเรย์โนลด์ หนทางเดียวที่เรย์โนลด์จะหนีรอดไปได้ในตอนนี้ คือการยอมเสี่ยงที่จะได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีของพวกมัน เรย์โนลด์มองพวกมันด้วยสีหน้าจริงจัง และในจังหวะที่เขากำลังคิดจะใช้ ‘เอเลเมนทัล วอร์ริเออร์’ มาคอยรับการโจมตีเพื่อเปิดทางหนี สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นแมวสีดำตัวหนึ่งนั่งอยู่อย่างสบายอารมณ์บนโขนหิน นั่นเป็นแมวที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ในโลกนี้คงไม่มีแมวตัวไหนที่มีขนสีดำสนิทและแววตาที่ฉายแววเฉลียวฉลาดได้ชัดเจนขนาดนี้อีกแล้ว ‘ถ้าเจ้าวอยด์อยู่ที่นี่ ก็หมายความว่าหมอนั่นก็มาด้วยสินะ หึ! สงสัยฉันคงไม่ต้องหนีแล้วล่ะ’ เขาคิดพร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมา จากการที่วอยด์กำลังจ้องมองอยู่ เขาก็พอจะเดาได้ว่าเกรย์ไม่ได้ถูกจับตัวไป ‘อืม แต่ในเมื่อเกรย์ไม่ได้ถูกจับไป แล้วทำไมพวกนี้ถึงยังตามหาตัวฉันเจอได้ตลอดกันล่ะ?’ เขาตั้งคำถามกับตัวเอง คำถามนี้กวนใจเขามาสักพักแล้ว เดิมทีเขาหยุดรอพวกมันเพราะคิดว่าพวกมันอาจจะจับตัวเกรย์ไปได้ แต่หลังจากได้พูดคุยกับพวกมัน เขาก็มั่นใจว่าพวกมันไม่ได้จับตัวเกรย์ไป นั่นแปลว่าพวกมันมีวิธีอื่น “ใครบอกว่าฉันอยากหนี? คนอย่างพวกแกน่ะทำอะไรฉันไม่ได้หรอก” เรย์โนลด์แค่นเสียง กลุ่มชายฉกรรจ์มองเขาด้วยความแปลกประหลาด เมื่อครู่พวกมันเห็นชัดๆ ว่าเขากำลังพยายามจะหนี แต่ตอนนี้เขากลับปฏิเสธหน้าตาเฉย “ชิชิ หน้าไม่อายจริงๆ ยอมจำนนซะดีๆ” โจฮานน์พูดขณะเดินเข้ามาใกล้ “ต่อให้มันยอมจำนน มันก็หนีไม่พ้นบทลงโทษที่ฆ่าพวกพ้องของฉันไปหรอก” หัวหน้าสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา “โจมตี!” ‘เวรเอ๊ย! ฉันนึกว่าพวกมันจะมัวแต่พล่ามไปเรื่อยจนกว่าเกรย์จะโผล่มาซะอีก’ เรย์โนลด์สบถในใจ แต่ก็รีบเรียกเอเลเมนทัล วอร์ริเออร์ออกมาเพื่อต่อสู้กับคนทั้งห้าทันที ตู้ม! หัวหน้ากลุ่มโจมตีด้วยจารึกของเขา เขาเป็นผู้ใช้ธาตุน้ำ การโจมตีของเขาคือศรน้ำแข็งที่พุ่งตรงมายังเรย์โนลด์อย่างรวดเร็ว “แกจะต้องเสียแขนไปข้างหนึ่งเป็นการชดใช้กับสิ่งที่ทำไว้!” หัวหน้าประกาศขณะรัวการโจมตีใส่ไม่ยั้ง โจฮานน์เองก็เป็นผู้ใช้ธาตุน้ำเช่นกัน ส่วนอีกสามคนที่เหลือเป็นผู้ใช้ธาตุไฟหนึ่งคนและผู้ใช้ธาตุดินอีกสองคน เรย์โนลด์ทำได้เพียงมุ่งเน้นไปที่การหลบหลีก โดยมีเอเลเมนทัล วอร์ริเออร์คอยสกัดการโจมตีที่เขาหลบไม่พ้นเป็นระยะ เขาไม่อาจโต้กลับได้เพราะจำนวนคนที่มากกว่า หากเขาสั่งให้เอเลเมนทัล วอร์ริเออร์บุกไปโจมตีคนใดคนหนึ่ง เขาก็ต้องใช้แก่นแท้ธาตุของตัวเองเพื่อป้องกันการโจมตีที่เหลือไปพร้อมๆ กัน วอยด์เฝ้ามองการต่อสู้ที่กำลังดุเดือด โดยมีเรย์โนลด์คอยเคลื่อนที่หลบไปมาโดยไม่มีทีท่าว่าจะสวนกลับเลยแม้แต่น้อย กลุ่มคนพวกนั้นล้อมเรย์โนลด์เอาไว้และรัวการโจมตีอย่างเป็นระบบ พวกมันมีทักษะการประสานงานที่ยอดเยี่ยม ทำให้เรย์โนลด์ทำได้เพียงเฉียดไปเฉียดมาเพื่อเอาตัวรอดจากการโจมตีเหล่านั้น ‘นี่ พวกนั้นกำลังรุมอัดเพื่อนของนายอยู่นะ’ วอยด์กล่าวกับเกรย์ที่กำลังเดินทางมาทางนี้ ‘อ้อ คนพวกนั้นน่ะเหรอ?’ เขาถามพลางเดินทอดน่องไปตามเส้นทางอย่างสบายใจ ‘ใช่ นายรู้ได้ไงว่าพวกมันคือกลุ่มไหน?’ วอยด์ถาม ‘ก็นะ มันง่ายมากเลยล่ะ ดูจากการเคลื่อนที่ของเรย์แล้ว ก็เดาได้ไม่ยากว่าหมอนั่นไม่กำลังตามหาอะไรบางอย่าง ก็กำลังหนีอะไรบางอย่างอยู่ ช่วงเวลาในการเคลื่อนที่แต่ละครั้งมันสั้นเกินกว่าจะเป็นการเดินทางปกติ ถ้าเขาเดินทางท่องเที่ยวจริงๆ อย่างน้อยเขาก็น่าจะหยุดพักตอนกลางคืนบ้าง แต่นี่เขาไม่ได้หยุดเลย แล้วบวกกับการที่กลุ่มนั้นแสดงท่าทีตอนเห็นฉัน มันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าพวกมันกำลังไล่ล่าใครบางคนอยู่’ เกรย์อธิบาย เขาเดาได้ว่าพวกมันกำลังตามหาเรย์โนลด์ก็ต่อเมื่อสังเกตเห็นว่าทิศทางที่เรย์โนลด์มุ่งหน้าไปตามที่แผ่นดิสก์ระบุไว้นั้น เป็นทิศทางเดียวกับที่กลุ่มคนพวกนั้นมุ่งหน้าไป ‘อืม ฉันควรจะเข้าไปช่วยไหม?’ วอยด์ถาม มันเริ่มคันไม้คันมืออยากสู้เต็มที ‘หึหึ ยังไม่ใช่ตอนนี้ รอให้ฉันไปถึงก่อน เรย์โนลด์ไม่ได้พ่ายแพ้ง่ายขนาดนั้นหรอก และถ้านิสัยอย่างนาย เห็นเขาถูกอัดหนักจริงๆ ป่านนี้ก็คงกระโจนเข้าสมรภูมิไปแล้ว’ เกรย์หัวเราะ สิ่งที่เขาแปลกใจอย่างเดียวคือพวกมันสามารถตามหาเรย์โนลด์ที่อยู่ในหุบเขากว้างใหญ่แห่งนี้ได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะแผ่นดิสก์ที่เขาทำขึ้น เขาก็ไม่มีทางหาตัวเรย์โนลด์เจอเหมือนกัน ‘มันต้องเกี่ยวกับสัญญาณพลังงานแน่ๆ’ เขาคิด เขาเคยอ่านเรื่องนี้ในหนังสือเล่มหนึ่งที่สถาบัน แต่ละระนาบพลังจะส่งสัญญาณพลังงานที่แตกต่างกัน การซ่อนออร่าจึงไม่ได้ช่วยให้รอดพ้นจากความสามารถนี้ไปได้ ในสถาบันลูนาร์มีคนจำนวนไม่มากที่บันทึกไว้ว่ามีความสามารถนี้ แต่เกรย์ไม่ได้รู้จักกับพวกเขา ‘ดูอย่าให้มันโดนอัดหนักเกินไปล่ะ เข้าใจนะ’ เกรย์สั่งวอยด์ ‘รับทราบ’ วอยด์ตอบก่อนจะหายตัวไปจากจุดที่มันเคยนอนอยู่ การต่อสู้ดำเนินมาได้สองนาทีแล้ว และเรย์โนลด์ก็โดนการโจมตีไปหลายครั้ง เสื้อผ้าบางส่วนของเขาถูกเผาไหม้และไหล่ของเขามีรอยช้ำจากการถูกโจมตีด้วยธาตุดิน มีเพียงการโจมตีด้วยธาตุน้ำของหัวหน้ากลุ่มเท่านั้นที่เขายังหลบได้หมด เรย์โนลด์กวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อตามหาเกรย์ แต่ก็น่าผิดหวังที่เขายังมาไม่ถึง ‘ให้ตายสิ! แมวบ้าตัวนั้นไปไหนของมัน? อย่างน้อยก็น่าจะช่วยจัดการพวกมันสักสองคนได้ไม่ใช่หรือไง!’ เขาพึมพำอย่างหัวเสียเมื่อหาตัววอยด์ไม่เจอ ในขณะที่เรย์โนลด์กำลังสบถด่าทอวอยด์ หัวหน้ากลุ่มก็ซัดหอกน้ำแข็งใส่เขาหลังจากที่เขาเพิ่งหลบการโจมตีชุดก่อนหน้าไป เอเลเมนทัล วอร์ริเออร์ของเขากำลังติดพันกับการรับการโจมตีอีกสองจุด ทำให้ไม่มีจังหวะมาช่วยเขาได้ทัน ‘ซวยแล้ว!’ เรย์โนลด์สบถ พยายามรวบรวมแก่นแท้ธาตุเพื่อป้องกันการโจมตีนั้นเนื่องจากมันใกล้เกินกว่าจะหลบพ้น แต่ทันใดนั้น เรื่องประหลาดก็เกิดขึ้น หอกน้ำแข็งค่อยๆ สลายไปทีละน้อยตั้งแต่ปลายหอกจนหมดสิ้น ภาพนี้ทำเอาทั้งหัวหน้ากลุ่มและคนอื่นๆ ถึงกับตะลึงจนตาค้าง พวกเขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง มีเพียงเรย์โนลด์เท่านั้นที่ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขารู้ดีว่านี่เป็นฝีมือของวอยด์ และมันมาได้ถูกจังหวะเหลือเกิน ‘ในที่สุดก็ยอมช่วยสักที’ เขาฉวยโอกาสนี้ขยับไปยังตำแหน่งที่ดีกว่าเดิม และยกเลิกการเรียกเอเลเมนทัล วอร์ริเออร์ทันที ในเมื่อมีวอยด์คอยเบี่ยงเบนการโจมตีทั้งหมดให้แล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องผลาญแก่นแท้ธาตุไปกับเอเลเมนทัล วอร์ริเออร์อีก ซึ่งตอนนี้แก่นแท้ธาตุของเขาเกือบจะหมดเกลี้ยงอยู่แล้ว “เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น?” หัวหน้ากลุ่มถามด้วยความไม่เชื่อ “ไม่รู้เหมือนกัน” คนอื่นๆ ส่ายหน้าพร้อมกัน “สงสัยมันคงทำลายด้วยการโจมตีสวนกลับแน่ๆ โจมตีเข้าไปอีก! มันใกล้จะหมดแรงแล้ว!” หัวหน้าสั่งหลังจากเห็นเรย์โนลด์เรียกเอเลเมนทัล วอร์ริเออร์กลับไป พวกเขาทุกคนต่างรู้ดีว่าการคงสภาพเอเลเมนทัล วอร์ริเออร์ไว้ต้องใช้แก่นแท้ธาตุมหาศาล ดังนั้นการที่เห็นเขาเก็บมันไป ก็หมายความว่าเขากำลังจะหมดพลังงานแล้ว ทว่าสีหน้าของหัวหน้ากลุ่มกลับเปลี่ยนไป เมื่อการโจมตีระลอกถัดมาของเขาสลายหายไปเหมือนกับครั้งก่อน และการโจมตีของคนอื่นๆ ก็มลายหายไปเช่นกันเมื่อเข้าใกล้ตัวเรย์โนลด์ “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”