**บทที่ 2236: สัตว์อสูรในพันธสัญญา?** อีกเพียงแค่ครึ่งก้าวเท่านั้น... ครึ่งก้าวก็จะบรรลุเข้าสู่ขอบเขตลึกลับ (Mystic) ขั้นต้น! เจ้าสิงโตเพลิงตระหนักดีว่าการจะผลักดันให้สัตว์อสูรตัวหนึ่งเลื่อนระดับพลังนั้นต้องใช้ **Qi** มหาศาลเพียงใด ปริมาณพลังที่สัตว์อสูรต้องการนั้นมากกว่ามนุษย์ผู้ฝึกตนทั่วไปหลายเท่านัก แล้วหลินอี้ต้องสูญเสียพลังไปมากมหาศาลขนาดไหนกันเพื่อที่จะยกระดับเจ้าสิงโตเพลิงน้อยตัวนี้? มันรับรู้ได้ถึงความเมตตาและไมตรีจิตที่หลินอี้มีต่อเผ่าพันธุ์ของมันจนอยากจะตอบแทน ทว่าในโลกของผู้ฝึกตน ใครบ้างที่จะยอมสละพลัง **Qi** ที่พากเพียรกลั่นกรองมาอย่างยากลำบากให้แก่ผู้อื่นโดยไร้เงื่อนไข? หากเขามอบพลังให้สัตว์อื่นแบบสุ่มสี่สุ่มห้า พลังฝีมือของมิมลายหายไปหลายระดับในพริบตาหรอกหรือ? ราชสีห์เพลิงตัวพ่ออยากจะร้องห้าม ทว่ามันก็ฉุกคิดได้ว่าหลินอี้กำลังอยู่ในขั้นตอนสำคัญของการถ่ายโอนพลัง หากมันบุ่มบ่ามขัดจังหวะ ทุกอย่างที่ทำมาอาจพังทลายลง หรือร้ายแรงกว่านั้นคือตัวหลินอี้อาจถึงขั้นธาตุไฟเข้าแทรกจนเสียผู้เสียคน มันจึงได้แต่ยืนนิ่งค้าง มิกล้าแม้แต่จะขยับกาย ในชั่วอึดใจนั้นเอง เสียงคำรามแห่งจิตวิญญาณก็พลันบังเกิด เจ้าสิงโตน้อยได้ทลายกำแพงคอขวดเข้าสู่ขอบเขตลึกลับ กลายเป็นสัตว์อสูรระดับ Mystic ขั้นต้นไปเสียแล้ว! ทว่าเรื่องราวยังไม่จบเพียงเท่านี้ พลังของหลินอี้ยังคงแผ่ซ่านเข้าสู่ร่างของมันอย่างต่อเนื่องไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก! ขอบเขตลึกลับขั้นต้นระดับสูงสุด... ขั้นกลาง... ขั้นกลางระดับสูงสุด... ขั้นปลาย... หลินอี้ยังคงอัดฉีดพลังต่อไปจนกระทั่งระดับพลังของมันพุ่งทะยานไปถึง **ขอบเขตลึกลับ (Mystic) ขั้นปลายระดับสูงสุด!** เขาจึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก แล้ววางเจ้าสิงโตน้อยลงข้างกาย การเลื่อนระดับอย่างก้าวกระโดดนั้นนำมาซึ่งความเจ็บปวดเจียนตายจากการขยายตัวของเส้นชีพจร ทว่าเผ่าพันธุ์ราชสีห์เพลิงนั้นมีจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า มิเช่นนั้นพวกมันคงไม่อาจยืนหยัดต่อสู้กับยอดฝีมือขอบเขตทองคำ (Golden) ถึงสามคนได้จนหยดสุดท้าย “ผมทำได้เท่านี้แหละ... ขอบเขตลึกลับขั้นปลายระดับสูงสุด คือขีดจำกัดที่ร่างกายของมันจะรับไหวในตอนนี้” หลินอี้กล่าวพลางปรายตาไปทางราชสีห์เพลิงที่กำลังยืนอ้าปากค้างอย่างโง่งม “นี่มัน... คุณหลิน ท่านทุ่มเทพลังทั้งหมดให้ลูกของข้า แล้วตัวท่านเล่า...” ราชสีห์เพลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักและลังเล “หึๆ ผมไม่เป็นไรหรอก พักสักประเดี๋ยวก็ฟื้นตัวแล้ว” หลินอี้คลี่ยิ้มทะเล้นตามแบบฉบับของเขา ก่อนจะหันไปทางแม่สิงโต “เอาล่ะ แม่นางสิงโต ถึงตาเธอแล้ว!” นางสิงโตตัวนี้เป็นเพียงสิงโตธรรมดาสามัญ หากมิใช่เพราะหลินอี้ปรากฏตัวขึ้นที่นี่ อย่าว่าแต่การเลื่อนระดับเลย แม้แต่โอกาสจะย่างกรายเข้าสู่ขอบเขตทองคำ (Golden) ก็แทบจะเป็นศูนย์! หากพูดกันตามตรง มันคือข้อจำกัดทางสายเลือด เพราะนางมิได้สืบเชื้อสายมาจากสัตว์อสูรโบราณ ต่อให้ได้กินผลไม้ทิพย์ทุกวัน อย่างมากที่สุดในชาตินี้ก็คงไปได้เพียงแค่ขอบเขตเหลือง (Yellow) หรือทองคำขั้นต้นเท่านั้น สัตว์อสูรนั้นต่างจากมนุษย์ เมื่อก้าวข้ามสู่ขอบเขตทองคำได้ อายุขัยของพวกมันจะยืนยาวขึ้นอย่างมหาศาล ราชสีห์เพลิงปรารถนาจะให้คู่ชีวิตของมันก้าวเข้าสู่ขอบเขตนั้น ทว่าความจริงช่างโหดร้าย การวิวัฒนาการสายเลือดต้องใช้เวลาสั่งสมรุ่นสู่รุ่นนานนับศตวรรษ การจะเปลี่ยนสัตว์ป่าธรรมดาให้กลายเป็นสัตว์อสูรโบราณในรุ่นเดียวนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ หากนางมิอาจบรรลุพลังได้ภายในไม่กี่สิบปี นางก็ต้องลาจากโลกนี้ไป ทิ้งให้ราชสีห์เพลิงต้องอยู่อย่างเดียวดาย... ซึ่งนั่นคือสิ่งที่มันมิอยากให้เกิดขึ้นที่สุด! ดังนั้น เมื่อได้ยินคำกล่าวของหลินอี้ หัวใจของราชสีห์เพลิงก็สั่นสะท้านด้วยความหวังและความตื่นเต้น “นาง... นางก็ทำได้ด้วยหรือ?” ราชสีห์เพลิงถามด้วยความไม่แน่ใจ “แต่นางไม่มีสายเลือดของสัตว์อสูรโบราณนะ...” มันเกรงว่าหลินอี้จะลืมเลือนความจริงข้อนี้ไป สำหรับสัตว์ธรรมดาแล้ว การจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตทองคำนั้นยากเย็นแสนเข็ญกว่าสัตว์อสูรโบราณหลายร้อยเท่านัก มิเช่นนั้น สัตว์อสูรก็คงจะมีอยู่เกลื่อนกราดเต็มโลกไปหมดแล้ว “หึๆ สบายมาก ไม่มีปัญหา” หลินอี้ให้คำมั่น หากเขาไม่มีตัวอย่างที่มีชีวิตอย่าง ‘นายพลเว่ยอู่’ เขาคงไม่กล้าการันตีขนาดนี้ ทว่าด้วยวิชาควบคุมมังกร (Art of Dragon Mastery) และพลังจาก **ห้วงมิติหยก** หลินอี้มั่นใจว่าเขาสามารถเนรมิตให้แม่สิงโตตัวนี้กลายเป็นสัตว์อสูรโบราณ ‘จำแลง’ ได้อย่างแน่นอน! พลังของเขามันคือ ‘ตัวโกง’ ของกฎเกณฑ์ธรรมชาติชัดๆ “ขอเพียงแค่นางก้าวเข้าสู่ขอบเขตทองคำได้... แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว!” ราชสีห์เพลิงกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ มันทรุดกายหมอบลงแทบเท้าของชายหนุ่มอย่างนอบน้อม “คุณหลิน ท่านคือผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเผ่าพันธุ์ราชสีห์เพลิง แม้ข้าจะมีนายเหนือหัวในพันธสัญญาอยู่แล้ว แต่ข้าขอสาบาน... ตราบเท่าที่ท่านต้องการ เผ่าพันธุ์ราชสีห์เพลิงจะปฏิบัติต่อท่านเยี่ยงเจ้านายในพันธสัญญาเช่นกัน!” “ฮะๆ ไว้รอดูผลลัพธ์ก่อนเถอะ” หลินอี้ไม่ได้คาดหวังการตอบแทนที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น เขาเพียงรู้สึกว่าสิ่งที่เขาได้รับจากพวกมัน ทั้ง ‘กระสุนเพลิงเทวะ’ และ ‘หมัดเพลิงคลั่ง’ นั้นมีค่ามหาศาล เขาจึงอยากช่วยยกระดับให้พวกมันเป็นการแลกเปลี่ยน ว่าแล้ว หลินอี้ก็ย่อตัวลงและเริ่มตรวจสอบเส้นชีพจรของแม่สิงโต! เนื่องจากขนาดตัวของนางสิงโตนั้นใหญ่โตกว่าลูกของมันมาก หลินอี้จึงมิอาจอุ้มไว้ในอ้อมแขนได้ เขาจึงเลือกที่จะทาบฝ่ามือลงบนร่างของมันแทน ด้วยบทเรียนจากเจ้าตัวน้อย แม่สิงโตจึงมิได้ตื่นตระหนกเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานที่บริสุทธิ์และทรงพลังที่หลั่งไหลเข้ามาในร่าง มันเพียงกัดฟันนิ่งเงียบ ยอมรับความเจ็บปวดในยามที่พลังนั้นพุ่งพล่านทะลวงจุดชีพจรที่ปิดสนิทให้เปิดกว้างออก... นางสิงโตเป็นเพียงสัตว์ป่า เส้นชีพจรของนางยังมิได้ถูกเปิดออกเลยด้วยซ้ำ หลินอี้จึงต้องเริ่มจากการเบิกทางให้ก่อน ทว่าด้วยอานุภาพของวิชาควบคุมมังกรขั้นที่สอง กระบวนการนี้จึงดำเนินไปโดยอัตโนมัติ เขาไม่ต้องเสียแรงขบคิดให้มากความ ตราบใดที่เขาเชื่อมต่อกับ **ห้วงมิติหยก** ร่างกายของเขาก็เปรียบเสมือนสื่อกลางที่ถ่ายโอนพลังงานมหาศาลเข้าสู่ร่างของสัตว์เบื้องหน้าโดยที่เขาไม่ได้สูญเสียพลังของตัวเองไปเลยแม้แต่น้อย! ขอบเขตทองคำ (Golden)! แม้การข้ามข้ามผ่านคอขวดของนางสิงโตจะใช้เวลานานกว่าลูกของมัน แต่ในที่สุดนางก็ทำสำเร็จ! นี่คือประตูบานสำคัญที่สุดในชีวิตสัตว์ป่าตัวหนึ่ง เพราะทันทีที่ก้าวข้ามมาได้ นั่นหมายความว่านางได้กลายเป็นสัตว์อสูรอย่างเต็มตัว! แม่สิงโตรู้ดีว่าสิ่งนี้มีความหมายเพียงใด... ในอนาคต นางจะได้ใช้ชีวิตอยู่เคียงข้างราชสีห์เพลิงตัวพ่อไปอีกแสนนาน ไม่ต้องจากพรากไปก่อนที่ลูกน้อยจะเติบใหญ่ ความตื่นตันเอ่อล้นออกมาทางสายตาของมัน ทั้งราชสีห์เพลิงตัวพ่อและตัวน้อยต่างสั่นสะท้านด้วยความยินดี ใครจะไปคิดว่าปัญหาที่กัดกินใจพวกมันมานานหลายปี จะถูกคลี่คลายลงอย่างง่ายดายด้วยน้ำมือของชายหนุ่มผู้นี้! หลังจากบรรลุขอบเขตทองคำ ความเร็วในการเพิ่มระดับพลังของนางสิงโตก็พุ่งทะยานไม่ต่างจากลูกของมัน พลังของนางวิ่งผ่านขอบเขตทองคำขั้นต้น... ระดับสูงสุด... ขั้นกลาง... ระดับสูงสุด... ขั้นปลาย... และไปหยุดลงที่ **ขอบเขตทองคำ (Golden) ขั้นปลายระดับสูงสุด!** การเลื่อนระดับที่บ้าคลั่งเช่นนี้เรียกได้ว่าไม่เคยปรากฏมาก่อนในหน้าประวัติศาสตร์! ราชสีห์เพลิงตัวพ่อถึงกับใบ้กิน ไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดมาบรรยายความรู้สึกในตอนนี้ แม้แต่เจ้าสิงโตน้อยที่เพิ่งผ่านประสบการณ์นี้มาก็ยังอดไม่ได้ที่จะตื่นตะลึง มันรู้ดีว่าร่างกายของแม่มันอ่อนแอเพียงใด และการจะฝึกฝนให้ถึงระดับนี้ได้นั้น... มันยากเย็นจนแทบจะเป็นปาฏิหาริย์!