## **บทที่ 627: การบุกจู่โจม ภาค 2** เหล่าบรรพชนผู้ล่วงลับของลิธไม่ได้ทิ้งสมบัติล้ำค่าเอาไว้เพียงเพราะความเมตตาธรรมในใจ การจะเสาะหาของวิเศษภายในนคร**ฮูร์โยล**นั้นจำเป็นต้องพึ่งพาทั้งโชคชะตาที่เหนือชั้น และยังต้องขับเคี่ยวไม่ใช่แค่กับสัตว์ร้ายที่ทรงพลัง แต่รวมไปถึงการต่อสู้กับเพลิงกาลเวลาที่คอยแผดเผาอยู่อย่างไม่หยุดยั้ง นครที่สาบสูญแห่งนี้เปรียบเสมือนเขาวงกตที่มีชีวิต มันจะบิดเบี้ยวสลับเปลี่ยนโครงสร้างตัวเองเป็นระยะ ทำให้แผนที่ฉบับเก่ากาลใดๆ กลายเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า ซ้ำร้าย กำแพงศิลาของมันยังต่อต้านเวทมนตร์แห่งพสุธาอย่างสิ้นเชิง มนตราแห่งมิติถูกผนึกไว้จนสิ้นซาก และการคิดจะพังทลายกำแพงเพื่อทางลัดนั้น มีแต่จะกระตุ้นความพิโรธของวัตถุต้องสาปที่เป็นผู้ปกครองฮูร์โยลให้ตื่นจากการหลับใหล โดยปกติแล้ว ปัญหาของผู้อยู่อาศัยในนครที่สาบสูญคือพวกมันจะทวีความแข็งแกร่งและจำนวนขึ้นตามกาลเวลา หน้าที่ของเรนเจอร์คือการเข้ามากำจัดและรีเซ็ตพลังของพวกมันก่อนที่สถานการณ์จะเกินควบคุม ทว่าในกรณีของฮูร์โยลนั้น จำนวนและพลังของอสุรกายที่ถือกำเนิดขึ้นถูกตรึงไว้ด้วยอำนาจลึกลับ แม้แต่พวกมอนสเตอร์เองยังยากที่จะหาทางออกจากตัวเมือง ลิธจึงมีหน้าที่เพียงสังหารพวกที่ดิ้นรนมาถึงเขตแดนภายนอกก่อนที่พวกมันจะพังทลายผนึกออกมาได้ เมื่อมองจากภายนอก นครที่สาบสูญแห่งนี้ดูราวกับโดมหินขนาดยักษ์ที่ตั้งตระหง่าน ทางเข้าเพียงหนึ่งเดียวตั้งอยู่ที่ระดับพื้นดิน การคิดจะทำลายโดมศิลานี้จะส่งผลให้วัตถุต้องสาปผู้ 'ปกป้อง' เมือง เปลี่ยนฮูร์โยลทั้งเมืองให้กลายเป็นโกเลมคลุ้มคลั่งที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสรรพสิ่ง วิชาตัวเบาหรือการบินนั้นไร้ผลโดยสิ้นเชิง ทำให้หลายคนต่างสงสัยว่าความลับที่ซ่อนอยู่ใจกลางเมืองคือสิ่งใด และมันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อวัตถุประสงค์อันมืดดำประการไหน ลิธอดคิดไม่ได้ว่ามันช่างแปลกประหลาดนักที่ทางอาณาจักรอนุญาตให้เหล่าเรนเจอร์ครอบครองทุกสิ่งที่ขุดค้นพบจากที่นี่ได้ตามใจชอบ นั่นจึงเป็นที่มาของฉายาอีกนามหนึ่งของฮูร์โยล... **"สนามฝึกต้องสาป"** ลิธชูตราประจำตัวขึ้นเพื่อผ่านม่านพลังเวทมนตร์ที่ตัดขาดเมืองออกจากโลกภายนอก พลางตรวจสอบมาตรวัดการรีเซ็ต เขาวงกตจะสุ่มเปลี่ยนรูปร่างตามเวลาที่กำหนดไว้ตายตัว เขาต้องมั่นใจว่ามันจะไม่เกิดขึ้นในเร็วๆ นี้ มิเช่นนั้น หากการต่อสู้ลากยาวเกินไปหรือหากเขาถลำลึกเข้าไปในใจกลางฮูร์โยล ลิธอาจต้องติดอยู่ในกับดักศิลานี้ตลอดกาล จากตัวเลขที่ปรากฏ การรีเซ็ตครั้งต่อไปจะเกิดขึ้นในอีกครึ่งวัน ลิธจึงมุ่งหน้าเข้าสู่ภายในทันที 'ข้าสาบานได้ สถานที่นี้มันให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด แม้ห้องหับจะเปลี่ยนไป แต่มวลอากาศและบรรยากาศที่นี่เหมือนกับสิ่งที่ข้าเคยสัมผัสจากที่ไหนสักแห่งมาก่อน' ลิธครุ่นคิดขณะก้าวข้ามลานกว้างขนาดเล็ก ที่ซึ่งหุ่นฟางฝึกหัดและอาวุธนานาชนิดถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย จากการตรวจสอบด้วย**ไลฟ์วิชัน**อย่างรวดเร็ว ยืนยันได้ว่าไม่มีสิ่งใดล้ำค่า ออร่าเวทมนตร์เพียงหนึ่งเดียวในห้องมาจากกำแพงศิลาที่โอบล้อมลานแห่งนี้ไว้ โซลัสใช้เวทมนตร์วิญญาณหยิบฉวยอาวุธขึ้นมาแล้วฟาดฟันลงบนหุ่นฟางเหล่านั้นจนขาดวิ่น "เจ้าทำแบบนั้นไปทำไม?" ลิธเอ่ยถามเมื่อหุ่นฟางตัวสุดท้ายถูกฟันขาดครึ่ง 'สนามฝึกต้องสาป หุ่นฝึกหัด... ข้าแค่คิดว่าบางทีอาจจะมีรางวัลสำหรับการทำภารกิจสำเร็จน่ะสิ' นางตอบกลับ "เหอะ ถ้านี่เป็นวิดีโอเกม เจ้าก็อาจจะคิดถูก แต่ชีวิตจริงมันต่างออกไปนิดหน่อยนะ ไม่มีใครให้รางวัลเจ้าเพียงเพราะเจ้าทำงานจิปาถะพวกนี้หรอก" น้ำเสียงของลิธเต็มไปด้วยความเสียดสีเย้ยหยัน ห้องถัดมาดูคล้ายกับคลังสินค้าบางประเภท ตู้ไม้และชั้นวางตั้งเรียงรายตามผนัง พร้อมด้วยแจกันมากมายที่บรรจุอาหารไว้ข้างใน ซึ่งถูกสะกดด้วยมนตรานิรนามที่ช่วยป้องกันการเน่าเสีย 'แจ็กพอต!' ลิธคิดในใจ 'ข้าไม่เคยเห็น**แกนเวทเทียม (Pseudo Core)** แบบนี้มาก่อนเลย สงสัยจังว่าข้าเป็นคนแรกที่...' แต่เมื่อใช้**อินวิกอเรชัน**ตรวจสอบ ความสนใจของเขาก็เหือดหายไปทันที 'ชิ แกนเวทเทียมนี้ซับซ้อนเกินไปเมื่อเทียบกับไอเทมมิติ สิ่งนี้ไร้ค่าสำหรับข้า' ถึงกระนั้น ลิธก็ยังคัดลอกรายละเอียดทุกกระเบียดนิ้วเก็บไว้เพื่อความปลอดภัย จอมเวทจอมปลอมไม่สามารถสแกนไอเทมเวทมนตร์ได้ลึกซึ้งเท่าเขา และถึงแม้เวทมนตร์เช่นนี้จะไม่มีประโยชน์ต่อลิธ แต่อาณาจักรอาจจะสนใจซื้อความลับนี้จากเขาก็ได้ บนชั้นวางในห้องมีหนังสือหลายเล่ม แต่เมื่อกวาดสายตาดูคร่าวๆ พวกมันกลับเป็นเพียงบัญชีรายการสินค้าหรือสมุดบัญชีเท่านั้น ลิธผลักบานประตูเข้าสู่ห้องถัดไป พลางนึกแปลกใจที่เขายังไม่พบทางแยกหรืออสุรกายเลยแม้แต่ตัวเดียว จนถึงตอนนี้ เส้นทางของเขามีเพียงทางเข้าหนึ่งและทางออกหนึ่ง ทำให้แผนที่ไม่มีความจำเป็นใดๆ 'ชั้นนอกมักจะง่ายเสมอ แต่ไม่เคยง่ายขนาดนี้ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าอาจจะเข้าไปได้ลึกถึงใจกลางฮูร์โยล... แต่ทำไมสัญชาตญาณความระแวงของข้าถึงสั่นท้านขึ้นมาล่ะ?' ลิธครุ่นคิด 'นั่นสิ บางทีอาจเป็นเพราะถ้ามันเข้าม่าง่าย มันก็อาจจะออกมายากด้วยหรือเปล่า? อีกอย่าง สถานที่นี้คงไม่ได้ไร้คนอาศั...' 'ขอบใจนะโซลัส เจ้าช่างปากพาส่งจริงๆ!' ลิธบ่นอุบในขณะที่เขาก้าวเท้าเข้าไปในสถานที่ที่ดูเหมือนห้องพักรวม และได้เผชิญหน้ากับ**เมจสเลเยอร์ (ผู้พิฆาตจอมเวท)** และ**ไวท์เลดี้ (สตรีชุดขาว)** พวกมันคืออันเดดสองจำพวกที่สามารถตื่นรู้ในยามกลางวันได้ ตราบเท่าที่พวกมันหลีกเลี่ยงแสงสุริยาโดยตรง โชคร้ายสำหรับลิธ เพราะแสงสว่างทั้งหมดภายในฮูร์โยลล้วนเป็นแสงประดิษฐ์ ทำให้ศัตรูของเขาสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างไร้อุปสรรค เมจสเลเยอร์มักจะถือกำเนิดมาจากร่างที่ดับสูญของนักดาบผู้ทรงพลัง ในร่างใหม่นี้ พวกมันจะไม่สามารถใช้เวทมนตร์จอมปลอมได้ ทว่าความเป็นอันเดดที่ผสานเข้ากับทักษะเดิม ทำให้พวกมันสามารถถ่ายเทพลังงานธาตุลงสู่เพลงดาบได้อย่างเหนือชั้น พวกมันไม่ใช่จอมเวทแท้จริง แต่สามารถร่ายมนตราได้โดยไม่ต้องพึ่งพาคำร่ายหรือมุทราใดๆ เพียงแค่ร่ายรำกระบวนท่าโจมตี ก็สามารถปลดปล่อยพลังธาตุทุกรูปแบบได้ถึงระดับที่สาม ยิ่งไปกว่านั้น เวทมนตร์คือแหล่งพลังงานหล่อเลี้ยงชีวิตของพวกมัน ทำให้มหาเวทโจมตีโดยตรงทุกชนิดไร้ผล ไม่ว่าจะเป็นเวทมนตร์ระดับใดก็ตาม ทั้งจอมเวทปลอมและจอมเวทแท้ต่างต้องลำบากใจเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่มีพละกำลังมหาศาลไม่รู้จบ และสามารถใช้เวทมนตร์ได้เพียงแค่กวัดแกว่งคมดาบในระยะประชิด เมจสเลเยอร์ที่อยู่ตรงหน้าลิธมีลักษณะเป็นกลุ่มก๊าซสีส้มทรงมนุษย์ที่ไร้ใบหน้า ในมือถือดาบยาวที่สลักไว้ด้วยอักขระมนตราแห่งพลัง ดวงตาสีโลหิตของมันจับจ้องมาที่เขา แฝงไปด้วยความหิวกระหายที่พลุ่งพล่าน ภายใต้เขตแดนของฮูร์โยล สิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่เขาวงกตสร้างขึ้นจะไม่มีวันตาย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะหลุดพ้นจากความต้องการพื้นฐานเบื้องลึก 'ทำไมดาบของมันถึงเต็มไปด้วยอักขระล่ะ? ปกติพวกมันควรจะหายไปหลังจากกระบวนการหลอมสร้างอาวุธเสร็จสิ้นแล้วไม่ใช่เหรอ?' โซลัสครุ่นคิด นางยินดีที่มีโอกาสแบ่งปันความทรงจำโดยไม่ต้องเปิดเผยความลับของตนเอง "ทำไมดาบของเจ้าถึงเต็มไปด้วยอักขระกันล่ะ?" ลิธเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงยี่หระ เขาพูดกับโซลัสมากกว่าจะถามเจ้าอสุรกายตรงหน้า อสุรกายตนนั้นพุ่งเข้าหาลิธทันที คมดาบของมันตวัดผ่านอากาศ ปลดปล่อยลูกไฟบรรลัยกัลป์เข้าใส่เขาทันที 'ขอโทษทีนะโซลัส ดูเหมือนมันจะยังไม่พร้อมเปิดใจเล่าให้ฟังในเดตแรกว่ะ' ลิธคิดพลางตบมือเข้าหากัน เขาสร้างกรงล้อวายุหมุนวนขึ้นมาดูดกลืนลูกไฟนั้นไว้ ก่อนจะสะท้อนมันกลับไปใส่ไวท์เลดี้แทน ไวท์เลดี้ถือกำเนิดขึ้นจากศพของหญิงสาวที่ปลิดชีพลูกน้อยของตนเอง พวกนางมีความสามารถในการใช้เพียงสองธาตุเท่านั้น คือวารีและพสุธาแห่งความมืด พวกนางต้องหล่อเลี้ยงชีพด้วยพลังชีวิตของเด็กๆ โดยการพรากวิญญาณผ่านการทำให้จมน้ำ อันเดดตนนี้สวมชุดแต่งงานที่ขาดวิ่น สีขาวบริสุทธิ์ของชุดขับเน้นให้เห็นผิวหนังสีเทาที่เน่าเปื่อยของซากศพได้อย่างน่าสยดสยอง เนื่องจากการขาดสารอาหารมาอย่างยาวนาน ไวท์เลดี้จึงไม่สามารถคงรูปลักษณ์กึ่งมนุษย์ไว้ได้ และดูราวกับซากศพเดินได้ที่น่ารังเกียจ ทว่าความหิวโหยไม่ได้ลดทอนพลังเวทมนตร์ของนางลงแม้แต่น้อย นางซัดสายน้ำทรงพลังเข้าห่อหุ้มลูกไฟนั้นจนดับวูบไปราวกับเทียนไขถูกลมพัด ไวท์เลดี้แผดร้องด้วยความพิโรธ พลางจ้องมองสหายของนางด้วยสายตาพยาบาทจนลิธแอบหวังในใจว่านางจะหันไปขย้ำเมจสเลเยอร์แทนซะเอง