Chapter 553 - ชำระแค้น ลีโอเนลยืนนิ่งอยู่ในความเงียบ บนท้องฟ้า เส้นสายสีแดงดำเริ่มหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ร่างของปลิงเหล่านั้นดูไม่เหมือนภาพลวงตาอีกต่อไป สายตาของลีโอเนลเลื่อนลงจากท้องฟ้ามาหยุดอยู่ที่ไอน่า ซึ่งดูเหมือนจะยังคงขยับตัวไม่ได้ แม้ว่าตอนนี้อาการนั้นจะเกิดจากการพยายามต่อต้านการควบคุมที่ทวีความรุนแรงขึ้นของจอมบงการหุ่นเชิด แต่ส่วนใหญ่แล้วมันดูเหมือนจะเป็นความหวาดกลัวมากกว่า ลีโอเนลรู้สึกยากที่จะเชื่อว่านี่คือไอน่าของเขา ความหวาดกลัวไม่เคยเป็นอารมณ์ที่เขาเคยเห็นเธอแสดงออกมามาก่อน อย่างน้อยก็ไม่ใช่เพราะศัตรู อาจกล่าวได้ว่าครั้งแรกที่เขาเห็นกำแพงในใจของไอน่าพังทลายลงคือวันที่อยู่ในโรงอาบน้ำวันนั้น เขายังคงจำเส้นทางของหยาดน้ำตาแต่ละหยดที่ร่วงหล่นลงมาตามพวงแก้มของเธอได้แม่นยำ เขาสามารถจดจำสีของดวงตาที่แดงก่ำได้อย่างชัดเจน วิธีที่เส้นผมเปียกชื้นแนบไปกับใบหน้า และวิธีที่เธอตัวสั่นสะท้านในทุกๆ การกระทำที่ดูงุ่มง่ามของเธอ อารมณ์ความรู้สึกที่เธอเผชิญในวันนั้นถูกจารึกไว้ในจิตใจของเขาอย่างลึกซึ้ง ทว่านั่นก็คือเรื่องของวันนั้น และนี่คือเรื่องของวันนี้ ไอน่าที่เขารู้จักจะพุ่งทะยานเข้าสู่สงครามด้วยขวานที่ถืออยู่ในมือและใบมีดที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด เธอไร้ซึ่งความกลัว ไม่มีท่าทีเขินอายอย่างที่มักแสดงออกมา และมีจิตวิญญาณอันกล้าหาญดุจวาลคิรี แต่ไอน่า... ไอน่าของเขากำลังยืนตัวสั่นเพียงเพราะเสียงๆ หนึ่งเท่านั้น ลีโอเนลย้อนนึกไปถึงตอนที่เขาถามไอน่าว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น เธอถอยห่างออกไปและพยายามเสแสร้งว่าทุกอย่างยังปกติดี ทว่าเขากลับไม่ได้พยายามจะทำความเข้าใจว่าเธอต้องผ่านอะไรมาบ้าง เขากลับถอยห่างออกมาแทน เขาไม่ได้เข้าใจถึงความกลัวที่เธอกำลังเผชิญ ความวิตกกังวล หรือความหวาดหวั่นนั้นเลย เขาไม่เข้าใจว่าลำพังแค่การหวนนึกถึงความทรงจำเหล่านั้นก็ยากเกินกว่าที่เธอจะรับไหวแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการต้องถ่ายทอดมันให้กับคนอื่นฟัง ลีโอเนลเดินเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวและลูบไล้แก้มของไอน่า เธอยังคงดูเหมือนหลงอยู่ในโลกของตัวเอง มือทั้งสองข้างกำแน่นและจ้องมองลงไปที่พื้นอย่างหนักหน่วงราวกับพยายามผลักไสอารมณ์ที่กำลังเผชิญออกไป เธอไม่อยากมีปฏิกิริยาแบบนี้ เธอไม่อยากให้จอมบงการหุ่นเชิดมีอำนาจเหนือเธอเช่นนี้ แต่เธอก็ไม่สามารถหยุดปฏิกิริยาทางกายภาพของตัวเองได้ แม้ในตอนที่ลีโอเนลสัมผัสแก้มของเธอ เธอก็ไม่ได้ตอบสนองจนกระทั่งเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ราวกับว่าความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาไม่สามารถส่งผ่านไปถึงเธอได้แม้จะสัมผัสกันโดยตรงก็ตาม เมื่อไอน่าตระหนักได้ในที่สุดว่าลีโอเนลยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เธอเงยหน้าขึ้นอย่างอ่อนแรง นัยน์ตาเจือด้วยสีแดงระเรื่อ ลีโอเนลมองเห็นความโกรธแค้นในดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่ความโกรธที่พุ่งตรงไปยังจอมบงการหุ่นเชิดหรือตัวเขา แต่มันคือความโกรธที่เธอมอบให้ตัวเองที่อ่อนแอเกินไป ที่ยอมให้อารมณ์เหล่านั้นมีอิทธิพลเหนือเธอได้ถึงเพียงนี้ "ฉัน... ฉันขยับตัวไม่ได้อีกแล้ว..." ไอน่ากล่าวเบาๆ "ไม่เป็นไร" ลีโอเนลตอบ มือของเขาค่อยๆ ปัดเส้นผมของไอน่าออก "ผมจะฆ่ามัน" คำพูดนั้นเรียบง่าย มันลอยอยู่ในอากาศดุจสายลมในฤดูใบไม้ผลิ พัดพาไปตามกระแสลม ไม่มีอารมณ์โกรธเคืองในน้ำเสียงของลีโอเนล มีเพียงความอ่อนโยนเท่านั้น ลีโอเนลเกลียดการฆ่ามาโดยตลอด แต่เพื่อไอน่า เขาสามารถกล่าวถ้อยคำเหล่านี้ออกมาได้ราวกับมันเป็นเรื่องธรรมดา ไอน่าใช้แรงกายทั้งหมดที่เหลืออยู่ซบศีรษะลงบนฝ่ามือของลีโอเนล ดวงตาของเธอหลับพริ้มและลมหายใจเริ่มคงที่ "ฉันอยากเห็นค่ะ" เธอกล่าวเบาๆ ลีโอเนลยิ้ม "ตามบัญชาของราชินีของผม" น้ำเสียงของลีโอเนลเจือไปด้วยความเย็นเยือกที่ทำให้ไอน่ารู้สึกอุ่นใจอย่างสมบูรณ์ การปรากฏตัวในโลกของเขา การส่งคำสั่งลงมาจากเบื้องบน การพูดว่าจะครอบครองผู้หญิงของเขา... จอมบงการหุ่นเชิดผู้นี้คงเบื่อหน่ายชีวิตเต็มทีแล้ว ไอน่ายิ้มบางๆ เมื่อได้ยินคำพูดของลีโอเนล เมื่อเทียบกับตอนที่จอมบงการหุ่นเชิดเรียกเธอแบบนั้น เธอรู้สึกราวกับว่ากำลังได้รับฟังสิ่งที่ปลอบประโลมใจที่สุดในโลก ลีโอเนลขยับมือออกและฉีกชายเสื้อคลุมทิ้งเผยให้เห็นร่างกายที่มีกล้ามเนื้อกำยำ เขาอุ้มไอน่าขึ้นมาไว้บนหลังแล้วมัดเธอติดกับตัว ความอบอุ่นจากร่างกายของลีโอเนลทำให้ไอน่ารู้สึกสบายใจ เธอพักแก้มลงบนไหล่และแผ่นหลังของเขา ดวงตายังคงปิดสนิท เธอไม่อยากให้ลีโอเนลเห็นแววตาของเธอ แววตาที่บอกให้โลกรู้ว่าเธอกำลังโกรธแค้นเพียงใดในขณะนี้ ลีโอเนลสัมผัสได้ว่าร่างกายของเขายังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ มันเพิ่งผ่านมาเพียงวันเดียวหลังจากการต่อสู้ที่คุกเมฆาทมิฬ แล้วเขาจะฟื้นตัวได้อย่างไร? ทว่าในวินาทีนี้ เขารู้สึกได้ถึงเลือดที่สูบฉีดไปทั่วร่าง หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองศึก เลือดไหลเวียนผ่านเส้นเลือดแดงและเส้นเลือดดำประหนึ่งน้ำตกที่ถาโถม ในตอนนี้ เส้นสายที่หนาขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเริ่มมารวมตัวกันที่จุดที่ลีโอเนลอยู่ เมื่อลีโอเนลเห็นว่าคนเหล่านั้นเป็นใคร เขาก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจนัก อันที่จริง สายตาของเขาเย็นชาและเฉยเมย ความโกรธแค้นภายในอกเริ่มเดือดพล่านขึ้นมาอย่างช้าๆ กองกำลังรักษาการณ์ของเมืองสีขาวกำลังดิ้นรน พยายามสลัดให้หลุดพ้นจากการควบคุมของปลิงลวงตา แต่ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามมากเพียงใด พวกเขาก็ยังคงก้าวเดินต่อไปข้างหน้า พร้อมกับอาวุธในมือของแต่ละคน ณ สถานที่อันห่างไกล จอมบงการหุ่นเชิดนั่งอยู่ในอ่างเลือด สิ่งประดับเพียงอย่างเดียวบนร่างกายของมันคือเครื่องประดับศีรษะที่คุ้นตาซึ่งห้อยลงมาจากหน้าผาก แรงกดดันที่แผ่ออกมานั้นสัมผัสได้ชัดเจน จนถึงระดับที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ หรืออย่างน้อยก็น่าจะเป็นไปไม่ได้สำหรับคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย กำแพงกั้นระหว่างมิตินั้นเปรียบได้กับการแบ่งแยกความเป็นมนุษย์ออกจากความเป็นอมตะ บุคคลจากมิติที่สูงกว่าก็เปรียบดั่งเทพเจ้าที่มองลงมายังผู้ใต้ปกครอง พ่อของลีโอเนลยัดเยียดความบันเทิงโบราณมากมายให้ลูกชาย หากจะอธิบายความแข็งแกร่งของสิ่งมีชีวิตข้ามมิติด้วยมุมมองนี้ ก็อาจกล่าวได้ง่ายๆ ว่าในระดับต่ำสุด สิ่งมีชีวิตข้ามมิตินั้นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทาง ในขณะที่ระดับสูงสุดนั้นพวกมันกำลังเข้าใกล้ความเป็นเทพเจ้า ทั้งหมดนี้หมายความว่าอย่างไร? ก็คือการเปรียบเทียบคนที่เพิ่งเข้าสู่มิติที่สี่กับคนที่ก้าวมาได้ครึ่งก้าวสู่มิติที่ห้านั้น เหมือนกับการเปรียบเทียบคนที่อยู่ก้นบึ้งของโลกกับคนที่อยู่บนจุดสูงสุด หากสิ่งมีชีวิตมิติที่ห้าเป็นดั่งเทพเจ้าสำหรับมิติที่สี่... งั้นจอมบงการหุ่นเชิดก็คือเทพกึ่งมนุษย์ เทพกึ่งมนุษย์ผู้นี้เฝ้ามองลีโอเนลที่กำลังมัดไอน่าไว้บนหลังด้วยสีหน้าเย็นชา ทว่านั่นคือตอนที่ลีโอเนลเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ราวกับว่าสายตาของเขาทะลุผ่านม่านกั้นไปปะทะเข้ากับจอมบงการหุ่นเชิด ลีโอเนลไม่ได้กล่าวคำใด แต่ท่าทางของเขาก็สื่อออกมาได้ชัดเจนที่สุดว่า... เขาจะไปหาแล้ว จงล้างคอรอไว้ซะ