Chapter 58 - ปารีส (8) ในสถานการณ์นี้ดูเหมือนจะไร้หนทางอย่างแท้จริง เหล่าอัศวินดาหน้าเข้ามาขวางทางให้โจนมากขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนไอน่ากำลังจะสูญเสียการควบคุมอีกครั้ง ส่วนตัวเลโอเนลเองก็รู้สึกได้ว่าตนกำลังเข้าใกล้ขีดจำกัดเต็มที ร่างกายของเขาหนักอึ้ง พลังฟอร์ซในตัวไหลเวียนอย่างเชื่องช้า และแขนซ้ายก็ให้ความรู้สึกราวกับว่ากำลังถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทง อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นเช่นนั้น เลโอเนลก็ยังสามารถสงบจิตใจลงได้ เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอดมานับครั้งไม่ถ้วนภายในวิหารมายัน และทุกครั้งก็เป็นพลังความคิด ไม่ใช่พลังกายที่ช่วยให้เขาผ่านพ้นสถานการณ์เหล่านั้นมาได้ ครั้งนี้เขาผลีผลามเกินไป หากเขาไม่พยายามใช้กำลังเข้าแลกเพื่อฝ่าด่านในการต่อสู้นี้มาโดยตลอด เขาก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ แน่นอนว่าเป็นไปได้ว่าเรย์มอนด์และไนเจลอาจจะยังมีชีวิตอยู่หากเป็นสถานการณ์อื่น แต่เลโอเนลก็ยังรู้สึกว่าเขาสามารถใช้วิธีที่ฉลาดและดีกว่านี้ได้ ท้ายที่สุดแล้ว เขายังคงทำผิดพลาดเพราะเขายังรู้ไม่มากพอ หากเขารู้ว่าการทำลายคุกแห่งพลังฟอร์ซอาร์ตนั้นง่ายดายเพียงใด เขาคงไม่มีทางวาดสิ่งนี้ลงบนมือของเขา หากเขารู้ว่าโจนมีความสามารถเช่นนี้ เขาคงจัดการสังหารนางก่อนเรย์มอนด์ไปแล้ว แต่ในตอนนี้ไม่มีประโยชน์อันใดที่จะมาคร่ำครวญกับเรื่องเหล่านั้น ความกระวนกระวายใจไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น ซ้ำร้ายมันอาจทำให้เขาตัดสินใจพลาดมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ เลโอเนลปัดป้องการโจมตีจากพวกอังกฤษที่รุกคืบเข้ามา นัยน์ตาสีเขียวอ่อนของเขาจับจ้องไปยังโจนที่กำลังเว้นระยะห่างจากเขาออกไปเรื่อยๆ อันที่จริงหากไม่ใช่เพราะชุดเกราะสีทองอร่ามของนาง เขาคงคลาดกับนางท่ามกลางทะเลทหารเหล่านั้นไปแล้ว 'กลยุทธ์ข่มขวัญใช้ไม่ได้ผลแล้ว พวกเขากำลังถูกควบคุม... ต้องคิด... ต้องคิดเข้าไว้...' เลโอเนลไม่หยุดเดินหน้า เขาดูลนลานไม่ต่างจากตอนเริ่มแรก ซึ่งทำให้โจนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องส่งอัศวินออกมาต้านทานเขาอย่างต่อเนื่อง เขาไม่มีทางเลือก หากเขาหยุดเดินหน้า มันจะกลายเป็นเรื่องง่ายเกินไปที่พวกมันจะล้อมเขาไว้ '...ถ้าหากนางสามารถควบคุมชาวฝรั่งเศสทั้งหมดได้แบบนี้ ทำไมถึงต้องลำบากบุกมาที่นี่แต่แรก? หากนางควบคุมชาวฝรั่งเศสตั้งแต่ตอนที่พวกเขากำลังชาร์จผ่านประตูเข้ามา ไอน่ากับฉันคงจะถูกจับได้โดยไม่ทันตั้งตัวแน่' 'ยิ่งไปกว่านั้น ทำไมนางถึงยืนกรานที่จะสวมหน้ากากถ้าการควบคุมชาวฝรั่งเศสทำได้ง่ายดายขนาดนั้น? ไม่สิ สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ ทำไมกัน...' สายตาของเลโอเนลเริ่มเปล่งประกายขึ้นเรื่อยๆ "ไอน่า! กระชากหมวกเกราะของพวกมันออกมา!" เสียงคำรามของเลโอเนลดังก้องไปทั่วสนามรบ ทันทีที่คำพูดนั้นสิ้นสุดลง ดวงตาของโจนก็เบิกกว้าง ดูเหมือนนางต้องการจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว เนื่องจากการถอยร่นของนางทำให้นางอยู่ห่างจากเหล่าอัศวินมากพอสมควร และต่อให้จะอยู่ใกล้ นางก็ไม่มีความสามารถพอที่จะหยุดยั้งไอน่าจากการทำสิ่งที่ง่ายดายเช่นนี้ได้ ในที่สุดเลโอเนลก็ตระหนักถึงบางอย่าง เมื่อเขาเห็นเส้นสีทองที่ควบคุมศพของเรย์มอนด์หนาแน่นกว่าปกติ เขาเคยเข้าใจผิดว่าโจนควบคุมคนตายได้ยากกว่า แต่ความเป็นจริงไม่ใช่เช่นนั้น เหตุผลที่เส้นสีทองหนากว่าก็เพราะโจนใช้พลังเสริมเพื่อเพิ่มความสามารถในการป้องกันให้ศพของเรย์มอนด์ไปพร้อมๆ กันด้วย ในตอนนั้นเลโอเนลกระวนกระวายเกินกว่าจะฉุกคิดได้ แม้เรย์มอนด์จะสวมชุดเกราะอัศวิน แต่มันก็เทียบไม่ได้กับอาวุธในมือของเขา ดังนั้นการที่หอกของเขาถูกดีดกลับมาได้เช่นนั้น จะไม่ให้เป็นเพราะโจนแทรกแซงได้อย่างไร? หากเขาลองคำนวณแรงที่หอกของเขาสามารถสร้างได้กับแรงที่จำเป็นต้องใช้เพื่อต้านทานเขาแบบนั้น พลังฟอร์ซที่โจนจำเป็นต้องใช้ในการควบคุมศพก็น้อยกว่า 10% ของที่ต้องใช้ควบคุมสิ่งมีชีวิตเสียอีก นั่นหมายความว่าอย่างไร? มันหมายความว่าการควบคุมสิ่งมีชีวิตนั้นยากกว่าการควบคุมคนตาย หลังจากจุดนี้ เลโอเนลไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดและทำได้เพียงคาดเดาด้วยตัวเอง แต่นี่เป็นสถานการณ์ที่คับขัน เขาจึงทำได้เพียงลองเสี่ยงดูว่าจะเป็นไปตามที่คิดหรือไม่ เขารู้สึกว่าสมเหตุสมผลที่จะสรุปว่าสาเหตุที่การควบคุมสิ่งมีชีวิตยากกว่า ก็เพราะพวกเขากำลังต่อต้านการควบคุมนั้นอยู่ หากยอมรับเรื่องนี้ได้ แล้วทำไมโจนต้องปิดบังใบหน้า? ทำไมต้องคลุมศีรษะเหล่าอัศวินของนางจนเหลือเพียงดวงตาเท่านั้นที่มองเห็นได้? ขวานของไอน่ากวาดผ่านไป เฉี่ยวขอบหมวกเกราะของอัศวินที่โจนควบคุมอยู่ขณะที่เขากระโดดถอยหลัง ประกายสีทองพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า หมุนเคว้งอยู่เหนือสนามรบก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นดินอย่างช้าๆ สิ่งที่เผยออกมาคือสิ่งที่เลโอเนลแทบจะมองไม่เห็นจากมุมของเขา แต่เหล่าชาวฝรั่งเศสที่ล้อมไอน่าอยู่ภายใต้การควบคุมของโจนกลับเห็นมันได้อย่างชัดเจน นั่นคือชายหนุ่มที่พวกเขาทุกคนรู้จัก เขามีน้ำตานองหน้าและเส้นเลือดปูดโปนตามขมับ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่ตวัดดาบลงมาอีกครั้ง แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีอะไรได้ผล พวกเขาทุกคนจำชายหนุ่มคนนี้ได้ เขาอาจจะไร้เดียงสาไปบ้าง โง่เขลาไปบ้าง หรือน่ารำคาญไปบ้าง แตเขาก็มีพื้นที่ในใจของทุกคน เขาคือ ไมเคิล ถึงตอนนั้นเลโอเนลก็เข้าใจทุกอย่างอย่างถ่องแท้ เหตุผลที่เหล่าอัศวินของโจนแข็งแกร่งขึ้นหลังจากที่บางคนตายไปแล้ว ก็เพราะพวกเขาควบคุมได้ง่ายขึ้นนั่นเอง ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางกำลังต่อสู้กับเจตจำนงของพวกเขาอยู่ ส่วนเหตุผลที่โจนเลือกใช้คนเป็นแทนที่จะเป็นศพ เลโอเนลก็ได้คำตอบในที่สุด มันคงยากกว่ามากสำหรับนางในการใช้พลังเสริมให้กับศพ ไม่เช่นนั้นเส้นสีทองนั่นจะหนาขนาดนั้นไปทำไม? ท้ายที่สุดแล้วผลตอบแทนที่ได้มันไม่คุ้มกัน เมื่อเห็นใบหน้าของไมเคิล เหล่าชาวฝรั่งเศสก็เริ่มดิ้นรนขัดขืนอย่างหนักขึ้น พวกเขาไม่เคยต้องการจะโจมตีพี่สาวของเลโอเนลอยู่แล้ว แม้พวกเขาจะชอบเลโอเนล แต่สำหรับไอน่าที่เป็นใบ้ พวกเขาไม่ได้มีความประทับใจอะไรมากนัก นั่นคือเหตุผลที่โจนควบคุมพวกเขาให้ไปจัดการนางแทนที่จะโจมตีเลโอเนลที่ได้รับความนิยมมากกว่า อย่างไรก็ตาม นางคงนึกไม่ถึงว่าเลโอเนลจะคว้าจุดอ่อนของนางได้ในช่วงเวลาวิกฤตเช่นนี้ เลโอเนลต้องการฉกฉวยโอกาสจากเหตุการณ์นี้ในทันที ใครจะรู้ว่าโจนมีวิธีทวงคืนการควบคุมพวกเขาหรือไม่ แต่สิ่งที่เขาพบเมื่อหันกลับไปมองนางกลับทำให้เขาต้องตกตะลึง เลือดกำลังไหลซึมออกมาจากช่องมองตาของหน้ากากโจน ทวนของนางที่ชูขึ้นสู่ฟ้าเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ค้ำยันให้นางยืนอยู่ได้ เลโอเนลยังเห็นรางๆ ว่ามือเรียวงามที่ใช้กำมันไว้ได้เปลี่ยนเป็นเหี่ยวย่นและแก่ชราลง ครู่ต่อมา นางก็ล้มลงกับพื้น ด้วยสัมผัสของเลโอเนล เขาไม่จำเป็นต้องเข้าไปใกล้เพื่อจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น โจน ออฟ อาร์ค... ได้ตายลงแล้ว