Chapter 1704 การต่อสู้ที่ป้อมปราการ 6 [03: 35: 10] "พวกมันมาแล้ว!!" เสียงของเอเมรี่ดังก้องผ่านท่ามกลางความโกลาหลของการต่อสู้ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบ ดวงตาของเขาเบิกกว้างในขณะที่รีบนับจำนวนเอลฟ์มืดที่กำลังกระโจนข้ามกำแพงป้อมปราการเข้ามายังกำแพงด้านใต้ ซึ่งมีจำนวนอย่างน้อยหนึ่งโหล และในขณะที่ประสาทสัมผัสของเขาตึงเครียด เขาก็ตรวจพบกลุ่มศัตรูอีกกลุ่มที่มีจำนวนใกล้เคียงกันกำลังเคลื่อนที่อย่างเงียบเชียบมุ่งหน้าไปยังประตูทิศตะวันออก สถานการณ์เลวร้ายถึงขีดสุด กองพันจอมเวทมนุษย์ที่คอยคุ้มกันกำแพงมีจำนวนมากกว่าศัตรูถึงสามเท่า แต่พวกเขากลับถูกตรึงไว้กับการต่อสู้กับฝูงออร์คหลายพันตัวที่บุกเข้ามาไม่หยุดหย่อน พวกเขาต่อสู้กันมาตลอดทั้งวันทั้งคืน ความเหนื่อยล้าปรากฏชัดบนใบหน้าของทุกคน กัดกินเรี่ยวแรงของพวกเขาในศึกที่ยาวนานและยากลำบากนี้ การปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันของเหล่าเอลฟ์มืดเปรียบเสมือนสายลมเยือกเย็น แต่ละตัวได้เล็งเป้าหมายเอาไว้ด้วยความมุ่งมั่นที่จะสังหาร การเคลื่อนไหวของพวกมันประสานสอดคล้องกัน การจู่โจมเต็มไปด้วยความแม่นยำที่ร้ายกาจ "ระวังตัวด้วย!!" เสียงของเอเมรี่แหวกผ่านความสับสนวุ่นวายอีกครั้ง เขาสะบัดแขนอย่างรวดเร็ว นิ้วมือวาดลวดลายซับซ้อนในอากาศ เวทมนตร์ถูกร่ายออกมาในทันที [Crushing Wave] อันทรงพลังกวาดผ่านแนวรบของเหล่าเอลฟ์มืด ผลักพวกมันสามตัวให้กระเด็นออกจากพื้นที่ใกล้ตัวเขา จอมเวทที่ตกเป็นเป้าหมายได้รับการช่วยเหลือและรักษาชีวิตไว้ได้อย่างหวุดหวิด แต่ชัยชนะยังห่างไกลนัก ที่มุมอีกด้านหนึ่งของกำแพง เขาเห็นจอมเวทสองสามคนกำลังดิ้นรนและถูกจู่โจมจนต้านทานไม่ไหว เอลฟ์มืดตัวหนึ่งสามารถเล็ดลอดผ่านแนวป้องกันเข้าไปได้ ใบมีดของมันฝังลึกเข้าเนื้อ กัปตันเอลาร่า จอมเวทฟูลมูนหญิงผู้กล้าหาญถูกจู่โจมก่อนที่จะทันได้ตอบโต้ แต่ถึงจะเจ็บปวด เธอก็รวบรวมกำลังสวนกลับ นิ้วมือของเธอมีกระแสไฟฟ้าสปาร์คก่อนจะระเบิดร่างผู้โจมตีด้วยเวทสายฟ้า เอลฟ์มืดกรีดร้องขณะถูกกลืนกิน ร่างของมันสลายกลับคืนสู่ความมืดมิด จอมเวทยูริกซ์พยักหน้าตกลงเล็กน้อย เขาออกคำสั่งให้เอเมรี่เฝ้าพื้นที่นี้ในขณะที่เขาจะไปช่วยกัปตัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้าและรอยยิ้มหายากปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ในที่สุดข้าก็ได้ใช้ไอเทมที่อาจารย์บอริสทำให้นี่เสียที" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง จอมเวทยูริกซ์ยังคงยิ้มขณะล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุม ก่อนจะดึงวัตถุหนึ่งออกมาซึ่งสะท้อนกับแสงไฟ มันคือไลท์เซเบอร์ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างหยาบๆ ใบมีดของมันสั่นไหวด้วยพลังงานเวทมนตร์ โดยไม่พูดอะไรต่อ เขาพุ่งตัวไปยังอีกด้านหนึ่งของสนามรบ เมื่อมองออกไปยังสมรภูมิ ดวงตาของเอเมรี่จับจ้องไปที่เหล่าเอลฟ์มืด ร่างที่ปราดเปรียวของพวกมันเคลื่อนไหววูบวาบไปมาระหว่างเงาในขณะที่เล็งเป้าหมายที่อ่อนแอ ความเร่งด่วนของสถานการณ์กระแทกเข้ามาในใจเขาประหนึ่งถูกทุบด้วยของหนัก ศัตรูเหล่านี้ไม่ใช่ศัตรูธรรมดา การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและร้ายกาจบ่งบอกว่าพวกมันคือนักฆ่ามือฉกาจ และเอเมรี่รู้ดีว่าเวลาคือสิ่งสำคัญที่สุด เอเมรี่เริ่มร่ายเวทพฤกษา ถ้อยคำแห่งมนตราเติมเต็มเข้ามาในจิตใจขณะที่เขารู้สึกได้ว่าเวทมนตร์กำลังทำงาน พื้นดินเองก็ตอบสนองต่อคำเรียกของเขา รากไม้นับสิบที่หนาและขรุขระผุดขึ้นจากพื้นดิน เลื้อยคลานมุ่งหน้าไปยังกำแพงพวกมันพันเกลียวและหลอมรวมกันจนกลายเป็นแขนขาพิเศษของเอเมรี่ เปรียบเสมือนกำแพงที่มีชีวิตซึ่งคอยกั้นฝูงออร์คที่กำลังบุกเข้ามาและปกป้องเหล่าจอมเวทที่กำลังลำบากจากการโจมตีอันไม่หยุดหย่อนของเหล่าเอลฟ์มืด แม้รากไม้จะช่วยยันแนวรบเอาไว้ เขาก็เริ่มอัญเชิญ [Mineralized warriors] โดยใช้เวทมนตร์แห่งปฐพีซึ่งเป็นความเชี่ยวชาญของเขา เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่เต้นเร้าอยู่ภายใน เชื่อมโยงตัวเขากับแก่นแท้ของโลก 20... 60... 80... ตัวเลขเหล่านั้นแล่นผ่านเข้ามาในจิตใจขณะที่เวทมนตร์ก่อตัว พื้นดินสั่นสะเทือนเมื่อให้กำเนิดนักรบดิน 200 ตน พวกมันผุดขึ้นมาจากพื้นดิน เป็นร่างที่ดูน่าเกรงขามและถูกสร้างขึ้นด้วยรายละเอียดที่พิถีพิถัน แต่ละตนแฝงไปด้วยพละกำลังที่เทียบเท่ากับยอดนักรบออร์ค ด้วยการสะบัดแขน เอเมรี่สั่งการให้พวกมันเข้าสู่การต่อสู้ พวกมันเคลื่อนไหวอย่างมีเป้าหมาย ดาบดินของพวกมันปะทะกับเหล็กกล้าของพวกออร์ค ร่างดินของพวกมันทนทานและไม่ยอมสยบ แต่เอเมรี่ยังไม่หยุดแค่นั้น ด้วยการเคลื่อนไหวของแขนเพียงเล็กน้อย เขาร่ายอีกหนึ่งเวทมนตร์ เห็ดเรืองแสงจำนวนมากงอกออกมาจากรอยแตกของกำแพงทางทิศใต้ แสงเรืองรองอันน่าพิศวงบ่งบอกว่าพวกมันคือ [Rejuvenating Mushrooms] สิ่งเหล่านี้คือของขวัญจากธรรมชาติสำหรับผู้ที่อ่อนล้า เป็นแหล่งพลังเวทมนตร์ที่จะช่วยรักษาบาดแผลและฟื้นฟูพลังงาน การรักษาสมดุลระหว่างการอัญเชิญและการร่ายเวทรักษาเป็นสิ่งที่ต้องใช้สมาธิอย่างสูง เอเมรี่กำลังประคองเวทมนตร์สามบทพร้อมกัน จิตใจของเขาแบกรับภาระหนักในการปกป้องกำแพง ถึงแม้จะพยายามอย่างเต็มที่ แต่นักรบที่เขาอัญเชิญมา 200 ตนก็ถูกทำลายไปครึ่งหนึ่งในเวลาไม่ถึง 10 นาที พวกออร์คนั้นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จำนวนที่มากมายมหาศาลของพวกมันกดดันเหล่านักรบดินจนต้านไม่ไหว อย่างไรก็ตาม โชคยังเข้าข้างฝ่ายมนุษย์ เมื่อหน่วยเสริมมาถึงที่ประตูทางทิศใต้ นำโดยจอมเวทเบลนผู้ถือหอกสายฟ้าที่สปาร์คเปรี๊ยะ พวกเขาบุกตะลุยเข้าสู่การต่อสู้ การปรากฏตัวของพวกเขากลับกระแสการต่อสู้ และเหล่าเอลฟ์มืดเมื่อเห็นว่าอำนาจเปลี่ยนไปก็ถอยกลับเข้าสู่เงามืดของฝูงศัตรูอย่างกะทันหัน "บ้าเอ๊ย!!" คำสบถดังมาจากแนวรบของมนุษย์ เสียงที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดต่อเหล่าเอลฟ์มืดที่หลบหลีกเก่งกาจ พวกมันจู่โจมเหมือนเงาที่รวดเร็วและเงียบเชียบ และถอยกลับไปอย่างรวดเร็วไม่แพ้กัน พวกมันเป็นกลุ่มนักฆ่าที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ยุทธวิธีตีแล้วหนีแบบนี้คือความถนัดของพวกมัน พวกมันมา จู่โจม แล้วก็หายตัวไป ทิ้งไว้เพียงความสับสนและความโกลาหล ด้วยการมาถึงของกำลังเสริมที่นำโดยจอมเวทเบลน ความสนใจของเอเมรี่ถูกดึงออกจากความโกลาหลของสมรภูมิไปยังบทบาทผู้สนับสนุนการรักษา การต่อสู้อันดุเดือดทิ้งร่องรอยแห่งความสูญเสียไว้มากมาย เอเมรี่กวาดสายตามองผู้บาดเจ็บและผู้ที่ล้มลง และในตอนนั้นเองที่เขาเห็นภาพที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น จอมเวทยูริกซ์ ผู้อาวุโสของเขา คือหนึ่งในผู้บาดเจ็บ "ท่านผู้อาวุโส!" เอเมรี่ร้องเรียกพร้อมกับรีบวิ่งเข้าไปหา ยูริกซ์กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลลึกจากคมดาบ ข้างกายเขามีร่างที่ไร้วิญญาณของกัปตันเอลาร่า ซึ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงการโจมตีอันโหดเหี้ยมของพวกเอลฟ์มืด ด้วยความตื่นตระหนก เอเมรี่ทุ่มเทเวทมนตร์รักษาทั้งหมดที่มีให้ยูริกซ์ มือของเขาสั่นเทา เสียงของยูริกซ์เบาหวิวแต่หนักแน่นเตือนว่า "ระวังนักฆ่าที่มีรอยแผลเป็น... มันแข็งแกร่งมาก" มันเป็นความจริงที่หลอกหลอนเอเมรี่ว่ากัปตันคือเป้าหมายหลักมาโดยตลอด และเขาเป็นเพียงสิ่งที่ช่วยต้านทานตัวล่อเท่านั้น "อย่ากังวลไปเลย ท่านผู้อาวุโส... ข้าจะรักษาท่านเอง" เสียงของเอเมรี่ขาดห้วง ความสิ้นหวังเอ่อล้นในดวงตา รอยยิ้มเจ็บปวดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของยูริกซ์ "เจ้ากำลังหลอกใครอยู่กันล่ะเจ้าหนู? ข้าเป็นผู้อาวุโสของเจ้า จำได้ไหม ข้ารู้ดี" บาดแผลนั้นมืดดำและน่าสะพรึงกลัว มันเกิดจากใบมีดพิษชนิดเดียวกับที่คร่าชีวิตเซราฟีน่า ผู้บัญชาการหญิง หัวใจของเอเมรี่บีบคั้นด้วยความเจ็บปวดเมื่อเข้าใจความจริงว่า ไม่มีโอสถหรือความสามารถใดที่สามารถย้อนคืนสิ่งนี้ได้ ความสิ้นหวังเข้าครอบงำเขา และน้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยอารมณ์ขณะที่พึมพำ "ไม่.. ไม่.. อดทนไว้ก่อน... ข้าจะหาวิธีให้ได้!!" สมองของเขาแล่นไปถึงการพายูริกซ์ไปหาอาจารย์เฟลมมิ่ง แต่ลึกๆ ในใจเขารู้ดีว่านั่นจะไม่เปลี่ยนผลลัพธ์ ความรู้สึกไร้หนทางกลืนกินเขา และเขาได้แต่สาปแช่งความไร้ความสามารถของตัวเอง เสียงของยูริกซ์ในตอนนี้เบาหวิวและห่างไกล "ไม่ต้องห่วงเจ้าหนู... เจ้าทำดีที่สุดแล้ว..." สัญญาณชีพของเขาเริ่มโรยรินและลมหายใจของเขาก็แผ่วลง "เจ้า... รู้ไหม... ข้าเกลียดอาจารย์เซียนของเจ้ามาตลอด... แต่ข้ากลับอิจฉาเขา... ที่มีเจ้า... ที่ได้เจ้าเป็นลูกศิษย์..." หัวใจของเอเมรี่เจ็บปวดเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นบนแก้มโดยไม่รู้ตัวขณะที่เขาโอบกอดแขนของชายตรงหน้า เสียงของเขาแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ "ท่านผู้อาวุโส... ท่านก็สอนข้าด้วยไม่ใช่หรือ! ท่านก็เป็นอาจารย์ของข้าเหมือนกัน... ท่านอาจารย์ยูริกซ์" ในวินาทีนั้น รอยยิ้มที่แท้จริงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของยูริกซ์ จากนั้นด้วยลมหายใจสุดท้าย เขาก็สิ้นลม ทิ้งให้เอเมรี่จมอยู่กับความว่างเปล่าที่ไม่มีคำพูดใดจะบรรยายได้