Chapter 282: เสียงคำรามของกิลกาเมช [ตอนที่ 2] บานประตูหินอ่อนของห้องโถงท้องพระโรงเปิดออกพร้อมกับเสียงลั่นเอี๊ยด เหล่าขุนนางที่กำลังหัวเราะร่าให้กับการพูดคุยเรื่องโครงการขุดคลองที่อัปราคาขึ้นมา แทบจะไม่ได้หันมาสนใจนายกรัฐมนตรีผู้ขี้ขลาดที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับยุวกษัตริย์เลยสักนิด ทว่า มีบางอย่างที่เปลี่ยนไป ท่าเดินของกิลกาเมชดูมั่นคง ไหล่ของเขายืดตรง และไม้เท้าในมือเคาะลงบนพื้นหินอ่อนที่ขัดมันจนเงาวับอย่างหนักแน่นในทุกย่างก้าว กษัตริย์ออเรเลียนที่ 3 เดินตามหลังเขามา เด็กน้อยยังคงดูตัวเล็กและซีดเซียว แต่เขาก็เงยหน้าขึ้นมองเป็นระยะ ราวกับไม่แน่ใจว่าชายที่เดินอยู่ข้างกายเขาคือคนเดียวกับเมื่อวานจริงหรือไม่ กิลกาเมชหยุดลงที่หน้าแท่นประทับ มือของเขาสอดเข้าไปในชุดคลุม ก่อนจะหยิบขวดคริสตัลขนาดเล็กที่บรรจุยาปรุงสีทองออกมา แล้วเปิดจุกออกด้วยท่าทางที่นุ่มนวล โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง นายกรัฐมนตรีก็ยกขวดขึ้นจรดริมฝีปากแล้วดื่มมันเข้าไป มันเปรียบเสมือนไฟและแสงอาทิตย์ที่หลอมรวมกัน มันแผดเผาลำคอและไหลทะลักเข้าไปในกระแสเลือดของเขา หัวใจของเขาเต้นรัวกระแทกกับซี่โครง แต่ละจังหวะราวกับเสียงกลองศึกที่ดังสนั่น เสียงกระซิบอันขี้ขลาดในหัว ที่คอยสั่งให้เขาถอยห่าง ให้หลีกเลี่ยงการขัดแย้ง และให้ยอมทน กลับถูกกลบจนมิดด้วยกระแสคลื่นของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ร้อนแรง และไม่สั่นคลอน เสียงของชัคดังก้องอยู่ในกะโหลกศีรษะของเขา แต่มันไม่ใช่เสียงขู่คำรามธรรมดา ทว่ามันคือเสียงคำรามกึกก้อง! "เอาล่ะ... แสดงให้พวกมันเห็นเสียทีว่าเจ้าคือใคร ท่านกิลกาเมช!" กิลกาเมชผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ แผ่นหลังของเขาเหยียดตรง สายตาจับจ้องไปเบื้องหน้า โลกดูเหมือนจะคมชัดขึ้นและอากาศก็ดูบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเดิม จากนั้นเขาจึงโค้งคำนับให้กษัตริย์ออเรเลียนขณะที่ยุวกษัตริย์ประทับลงบนบัลลังก์ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเหล่าขุนนางสำหรับการประชุมราชสำนักในวันนี้ "เราจะเริ่มวาระการประชุมของวันนี้เลยไหม?" เซอร์อัลเฟรดยิ้มเยาะ "ข้าเชื่อว่าเรากำลังหารือกันเรื่องการขยายคลองทางใต้—" น้ำเสียงของกิลกาเมชตัดบทขึ้นมาในห้องราวกับคมดาบที่ชักออกจากฝัก "เงียบปาก เจ้าพวกเดรัจฉาน" เหล่าขุนนางชะงักงัน คำพูดนั้นไม่ได้ถูกตะโกนออกมา แต่กลับทรงพลังดั่งเสียงสายฟ้าฟาด "ขะ-ขอประทานอภัยครับ ท่านนายกรัฐมนตรี?" เซอร์อัลเฟรดตะกุกตะกัก กิลกาเมชเคาะไม้เท้าลงบนพื้นหนึ่งครั้ง คลื่นเปลวเพลิงกระจายตัวออกไปภายในห้อง ทำให้เหล่าขุนนางต่างร้องออกมาด้วยความตกใจและหวาดกลัว "ผู้ที่จะเริ่มการประชุมในวันนี้คือกษัตริย์ ไม่ใช่เจ้า ไอ้เดรัจฉาน" กิลกาเมชกล่าว "ใครให้สิทธิ์เจ้าพูดก่อนกษัตริย์ของเรา หืม? เขาหรือที่เป็นคนสวมมงกุฎ หรือว่าเจ้าเป็นคนสวมมงกุฎกันแน่?" "ทหาร! จับเจ้าคนชั่วช้านี่ไปขังคุกให้มันไปสำนึกผิดซะ! ตรวจดูให้แน่ใจว่าอย่าให้อาหารและน้ำมันสักหนึ่งวัน ถ้าข้ารู้ว่าพวกเจ้าขัดคำสั่งข้า ข้าจะสั่งประหารชีวิตพวกเจ้าทุกคน!" น้ำเสียงของนายกรัฐมนตรีดั่งสายฟ้าฟาดที่ทำให้เหล่าทหารที่กำลังลังเลรีบลงมือจับกุมเซอร์อัลเฟรดทันที ซึ่งดูเหมือนเขาจะถูกแช่แข็งด้วยความหวาดกลัวจากเสียงตวาดของนายกรัฐมนตรีไปเสียแล้ว เหล่าขุนนางมองเหตุการณ์นี้ด้วยความไม่เชื่อและกระวนกระวาย ความไม่มั่นคงเริ่มฉายชัดบนใบหน้าของพวกเขา กิลกาเมชเคาะไม้เท้าลงบนพื้นหินอ่อนอีกครั้งเพื่อเรียกความสนใจจากทุกคน "จงรักษาความสงบในห้องท้องพระโรง พวกเจ้ากำลังอยู่ต่อหน้ากษัตริย์ของเรา" กิลกาเมชกล่าวอย่างเย็นชา "พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือว่าใครเป็นคนมอบยศถาบรรดาศักดิ์ให้พวกเจ้าจนได้อยู่อย่างสุขสบาย? พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเจ้านายที่แท้จริงของพวกเจ้าคือใคร?" "ทะ-ท่านกิลกาเมช พวกเรา..." ขุนนางคนหนึ่งที่มีหนวดงอนพยายามจะพูดความคิดของตน แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ นายกรัฐมนตรีก็ชี้ไม้เท้าไปทางเขาแล้วปลดปล่อยเปลวเพลิงความร้อนสูง (Heat Flare) เผาหนวดของขุนนางคนนั้นจนเกรียม เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังก้องไปทั่วห้องโถงท้องพระโรง ขุนนางคนนั้นล้มลงไปกองกับพื้นโดยมีควันลอยออกมาจากเหนือริมฝีปากที่เกลี้ยงเกลาไร้เส้นขน หนวดของเขาถูกเผาจนหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงรอยเขม่าดำสนิทอยู่ในที่ที่มันเคยอยู่ "ข้าอนุญาตให้เจ้าพูดหรือยัง?" กิลกาเมชถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด "ทหาร! เอาเจ้าพวกไพร่ชั้นต่ำนี่ไปไว้ในคุก แล้วขังมันไว้พร้อมกับเจ้าอัลเฟรดนั่น!" เหล่าทหารรีบหิ้วขุนนางที่ล้มลงออกไปจากห้องโถงทันที ในวินาทีที่บานประตูหินอ่อนปิดลง ความเงียบงันดั่งเข็มตกพื้นก็เข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง เหล่าขุนนางทุกคนยืนตัวตรงราวกับนักเรียนที่เห็นอาจารย์จอมเฮี้ยบเดินเข้ามาในห้องเรียน ไม่มีใครกล้าพูดอะไร เพียงแต่จ้องมองนายกรัฐมนตรีผู้ซึ่งในความรู้สึกของพวกเขาดูเหมือนจะสูงขึ้นกว่าเดิมถึงสองเมตร "ฝ่าบาท โปรดเริ่มการประชุมราชสำนักของวันนี้เถิดพ่ะย่ะค่ะ" กิลกาเมชประสานมือและโค้งคำนับให้กษัตริย์ "ข้าเชื่อว่ามันเป็นเรื่องโครงการขุดคลอง และเหล่าขุนนางผู้ภักดีของเราวางแผนที่จะใช้เงินของพวกเขาเองเพื่อสนับสนุนโครงการนี้ ใช่หรือไม่ พวกเจ้าพวกเดรัจฉาน?" สายตาที่กวาดมองของนายกรัฐมนตรีทำให้เหล่าขุนนางตัวสั่น และเพียงครู่เดียว ทุกคนก็เริ่มส่งเสียงตอบรับออกมาดังลั่น ราวกับกลัวว่าหากไม่ตอบในตอนนี้ ตนจะเป็นรายต่อไปที่ถูกส่งเข้าคุก "พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท อนุญาตให้กระหม่อม สมิธ จัดหาคนงานสำหรับโครงการนี้เอง!" "กระหม่อมจะจัดหาค่าจ้างให้คนงาน รวมถึงเลี้ยงอาหารพวกเขาในช่วงเวลาทำงานด้วยพ่ะย่ะค่ะ" "ฝ่าบาท กระหม่อมจะขอลดราคาสิ่งของที่ต้องใช้ในการสร้างคลองให้ราชอาณาจักร 30% พ่ะย่ะค่ะ!" "เจ้าว่าอะไรนะ... แค่ 30% อย่างนั้นหรือ?" กิลกาเมชถามพลางหรี่ตาลง "ขะ-ข้าหมายถึง 50% พ่ะย่ะค่ะ!" "แค่ 50% งั้นรึ?" กิลกาเมชแค่นเสียงหัวเราะ "เจ้ากำลังหาที่ตายอยู่ใช่ไหม?" "70% พ่ะย่ะค่ะ" "อืม?" "90% พ่ะย่ะค่ะ!" "ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าอัลเฟรดกับเจ้าขุนนางหนวดนั่นคงต้องการเพื่อนร่วมห้องขังนะพ่ะย่ะค่ะ" กิลกาเมชกล่าว "ทหาร..." "ฟรี! ฟรีพ่ะย่ะค่ะ!" ขุนนางคนนั้นตะโกน "วัสดุอุปกรณ์ทั้งหมดฟรีพ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาท โปรดอนุญาตให้กระหม่อมจัดการเรื่องนี้เถิด กระหม่อมขอสาบานต่อตระกูลเอ้กฮาร์ตว่ากระหม่อมจะทำให้โครงการนี้สำเร็จอย่างงดงาม" กษัตริย์ออเรเลียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพยักหน้า "ดี ข้าจะรอฟังข่าวดีหลังจากโครงการนี้สิ้นสุดลง" "พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!" ขุนนางคนนั้นคำนับราวกับเพิ่งได้รับพระราชทานอภัยโทษ "ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าเราควรริบตำแหน่งของเจ้าพวกสุนัขสองตัวที่ข้าส่งเข้าคุกไปนั่นด้วยพ่ะย่ะค่ะ" กิลกาเมชเสนอ "ราชอาณาจักรทนทุกข์มานานเกินพอแล้ว กระหม่อมคิดว่าถึงเวลาต้องกวาดล้างแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เหล่าขุนนางภายในห้องท้องพระโรงตัวสั่นสะท้านเมื่อได้ยินคำพูดของนายกรัฐมนตรี พวกเขาเกือบลืมไปแล้วว่ากิลกาเมชคือจอมเวทที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักร เพราะปกติเขาดูขี้ขลาดและอ่อนน้อม แต่ในตอนนี้ เมื่อจอมเวทระดับ 7 ผู้นี้เริ่มเผยเขี้ยวเล็บออกมา พวกเขาก็รู้ดีว่าถ้าทำตัวให้เขาขุ่นเคือง ไม่ใช่แค่เส้นผมหรือหนวดที่ถูกเผาแน่ พวกเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้เดินออกจากห้องท้องพระโรงนี้อย่างมีชีวิต และเหลือทิ้งไว้เพียงเถ้าถ่านเป็นหลักฐานยืนยันการมีอยู่ของพวกเขาเท่านั้น ชัค ผู้ที่เฝ้ามองเหตุการณ์นี้จากทะเลแห่งจิตสำนึกของกิลกาเมช ได้ชูนิ้วกลางให้เหล่าขุนนางทุกคน พร้อมกับเรียกพวกเขาว่าพวกไพร่ชั้นต่ำอยู่ในใจ