ตอนที่ 282
267 / 531
อ่าน 7 นาที
Chapter 282: The Roar Of Gilgamess [Part 2]
เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 09:15
Chapter 282: เสียงคำรามของกิลกาเมช [ตอนที่ 2]
บานประตูหินอ่อนของห้องโถงท้องพระโรงเปิดออกพร้อมกับเสียงลั่นเอี๊ยด
เหล่าขุนนางที่กำลังหัวเราะร่าให้กับการพูดคุยเรื่องโครงการขุดคลองที่อัปราคาขึ้นมา แทบจะไม่ได้หันมาสนใจนายกรัฐมนตรีผู้ขี้ขลาดที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับยุวกษัตริย์เลยสักนิด
ทว่า มีบางอย่างที่เปลี่ยนไป
ท่าเดินของกิลกาเมชดูมั่นคง ไหล่ของเขายืดตรง และไม้เท้าในมือเคาะลงบนพื้นหินอ่อนที่ขัดมันจนเงาวับอย่างหนักแน่นในทุกย่างก้าว
กษัตริย์ออเรเลียนที่ 3 เดินตามหลังเขามา เด็กน้อยยังคงดูตัวเล็กและซีดเซียว แต่เขาก็เงยหน้าขึ้นมองเป็นระยะ ราวกับไม่แน่ใจว่าชายที่เดินอยู่ข้างกายเขาคือคนเดียวกับเมื่อวานจริงหรือไม่
กิลกาเมชหยุดลงที่หน้าแท่นประทับ มือของเขาสอดเข้าไปในชุดคลุม ก่อนจะหยิบขวดคริสตัลขนาดเล็กที่บรรจุยาปรุงสีทองออกมา แล้วเปิดจุกออกด้วยท่าทางที่นุ่มนวล
โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง นายกรัฐมนตรีก็ยกขวดขึ้นจรดริมฝีปากแล้วดื่มมันเข้าไป
มันเปรียบเสมือนไฟและแสงอาทิตย์ที่หลอมรวมกัน มันแผดเผาลำคอและไหลทะลักเข้าไปในกระแสเลือดของเขา
หัวใจของเขาเต้นรัวกระแทกกับซี่โครง แต่ละจังหวะราวกับเสียงกลองศึกที่ดังสนั่น เสียงกระซิบอันขี้ขลาดในหัว ที่คอยสั่งให้เขาถอยห่าง ให้หลีกเลี่ยงการขัดแย้ง และให้ยอมทน กลับถูกกลบจนมิดด้วยกระแสคลื่นของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ร้อนแรง และไม่สั่นคลอน
เสียงของชัคดังก้องอยู่ในกะโหลกศีรษะของเขา แต่มันไม่ใช่เสียงขู่คำรามธรรมดา ทว่ามันคือเสียงคำรามกึกก้อง!
"เอาล่ะ... แสดงให้พวกมันเห็นเสียทีว่าเจ้าคือใคร ท่านกิลกาเมช!"
กิลกาเมชผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ
แผ่นหลังของเขาเหยียดตรง สายตาจับจ้องไปเบื้องหน้า โลกดูเหมือนจะคมชัดขึ้นและอากาศก็ดูบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเดิม
จากนั้นเขาจึงโค้งคำนับให้กษัตริย์ออเรเลียนขณะที่ยุวกษัตริย์ประทับลงบนบัลลังก์ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเหล่าขุนนางสำหรับการประชุมราชสำนักในวันนี้
"เราจะเริ่มวาระการประชุมของวันนี้เลยไหม?" เซอร์อัลเฟรดยิ้มเยาะ "ข้าเชื่อว่าเรากำลังหารือกันเรื่องการขยายคลองทางใต้—"
น้ำเสียงของกิลกาเมชตัดบทขึ้นมาในห้องราวกับคมดาบที่ชักออกจากฝัก
"เงียบปาก เจ้าพวกเดรัจฉาน"
เหล่าขุนนางชะงักงัน คำพูดนั้นไม่ได้ถูกตะโกนออกมา แต่กลับทรงพลังดั่งเสียงสายฟ้าฟาด
"ขะ-ขอประทานอภัยครับ ท่านนายกรัฐมนตรี?" เซอร์อัลเฟรดตะกุกตะกัก
กิลกาเมชเคาะไม้เท้าลงบนพื้นหนึ่งครั้ง คลื่นเปลวเพลิงกระจายตัวออกไปภายในห้อง ทำให้เหล่าขุนนางต่างร้องออกมาด้วยความตกใจและหวาดกลัว
"ผู้ที่จะเริ่มการประชุมในวันนี้คือกษัตริย์ ไม่ใช่เจ้า ไอ้เดรัจฉาน" กิลกาเมชกล่าว "ใครให้สิทธิ์เจ้าพูดก่อนกษัตริย์ของเรา หืม? เขาหรือที่เป็นคนสวมมงกุฎ หรือว่าเจ้าเป็นคนสวมมงกุฎกันแน่?"
"ทหาร! จับเจ้าคนชั่วช้านี่ไปขังคุกให้มันไปสำนึกผิดซะ! ตรวจดูให้แน่ใจว่าอย่าให้อาหารและน้ำมันสักหนึ่งวัน ถ้าข้ารู้ว่าพวกเจ้าขัดคำสั่งข้า ข้าจะสั่งประหารชีวิตพวกเจ้าทุกคน!"
น้ำเสียงของนายกรัฐมนตรีดั่งสายฟ้าฟาดที่ทำให้เหล่าทหารที่กำลังลังเลรีบลงมือจับกุมเซอร์อัลเฟรดทันที ซึ่งดูเหมือนเขาจะถูกแช่แข็งด้วยความหวาดกลัวจากเสียงตวาดของนายกรัฐมนตรีไปเสียแล้ว
เหล่าขุนนางมองเหตุการณ์นี้ด้วยความไม่เชื่อและกระวนกระวาย ความไม่มั่นคงเริ่มฉายชัดบนใบหน้าของพวกเขา
กิลกาเมชเคาะไม้เท้าลงบนพื้นหินอ่อนอีกครั้งเพื่อเรียกความสนใจจากทุกคน
"จงรักษาความสงบในห้องท้องพระโรง พวกเจ้ากำลังอยู่ต่อหน้ากษัตริย์ของเรา" กิลกาเมชกล่าวอย่างเย็นชา "พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือว่าใครเป็นคนมอบยศถาบรรดาศักดิ์ให้พวกเจ้าจนได้อยู่อย่างสุขสบาย? พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเจ้านายที่แท้จริงของพวกเจ้าคือใคร?"
"ทะ-ท่านกิลกาเมช พวกเรา..." ขุนนางคนหนึ่งที่มีหนวดงอนพยายามจะพูดความคิดของตน แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ นายกรัฐมนตรีก็ชี้ไม้เท้าไปทางเขาแล้วปลดปล่อยเปลวเพลิงความร้อนสูง (Heat Flare) เผาหนวดของขุนนางคนนั้นจนเกรียม
เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังก้องไปทั่วห้องโถงท้องพระโรง ขุนนางคนนั้นล้มลงไปกองกับพื้นโดยมีควันลอยออกมาจากเหนือริมฝีปากที่เกลี้ยงเกลาไร้เส้นขน
หนวดของเขาถูกเผาจนหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงรอยเขม่าดำสนิทอยู่ในที่ที่มันเคยอยู่
"ข้าอนุญาตให้เจ้าพูดหรือยัง?" กิลกาเมชถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด "ทหาร! เอาเจ้าพวกไพร่ชั้นต่ำนี่ไปไว้ในคุก แล้วขังมันไว้พร้อมกับเจ้าอัลเฟรดนั่น!"
เหล่าทหารรีบหิ้วขุนนางที่ล้มลงออกไปจากห้องโถงทันที
ในวินาทีที่บานประตูหินอ่อนปิดลง ความเงียบงันดั่งเข็มตกพื้นก็เข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง
เหล่าขุนนางทุกคนยืนตัวตรงราวกับนักเรียนที่เห็นอาจารย์จอมเฮี้ยบเดินเข้ามาในห้องเรียน
ไม่มีใครกล้าพูดอะไร เพียงแต่จ้องมองนายกรัฐมนตรีผู้ซึ่งในความรู้สึกของพวกเขาดูเหมือนจะสูงขึ้นกว่าเดิมถึงสองเมตร
"ฝ่าบาท โปรดเริ่มการประชุมราชสำนักของวันนี้เถิดพ่ะย่ะค่ะ" กิลกาเมชประสานมือและโค้งคำนับให้กษัตริย์ "ข้าเชื่อว่ามันเป็นเรื่องโครงการขุดคลอง และเหล่าขุนนางผู้ภักดีของเราวางแผนที่จะใช้เงินของพวกเขาเองเพื่อสนับสนุนโครงการนี้ ใช่หรือไม่ พวกเจ้าพวกเดรัจฉาน?"
สายตาที่กวาดมองของนายกรัฐมนตรีทำให้เหล่าขุนนางตัวสั่น และเพียงครู่เดียว ทุกคนก็เริ่มส่งเสียงตอบรับออกมาดังลั่น ราวกับกลัวว่าหากไม่ตอบในตอนนี้ ตนจะเป็นรายต่อไปที่ถูกส่งเข้าคุก
"พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท อนุญาตให้กระหม่อม สมิธ จัดหาคนงานสำหรับโครงการนี้เอง!"
"กระหม่อมจะจัดหาค่าจ้างให้คนงาน รวมถึงเลี้ยงอาหารพวกเขาในช่วงเวลาทำงานด้วยพ่ะย่ะค่ะ"
"ฝ่าบาท กระหม่อมจะขอลดราคาสิ่งของที่ต้องใช้ในการสร้างคลองให้ราชอาณาจักร 30% พ่ะย่ะค่ะ!"
"เจ้าว่าอะไรนะ... แค่ 30% อย่างนั้นหรือ?" กิลกาเมชถามพลางหรี่ตาลง
"ขะ-ข้าหมายถึง 50% พ่ะย่ะค่ะ!"
"แค่ 50% งั้นรึ?" กิลกาเมชแค่นเสียงหัวเราะ "เจ้ากำลังหาที่ตายอยู่ใช่ไหม?"
"70% พ่ะย่ะค่ะ"
"อืม?"
"90% พ่ะย่ะค่ะ!"
"ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าอัลเฟรดกับเจ้าขุนนางหนวดนั่นคงต้องการเพื่อนร่วมห้องขังนะพ่ะย่ะค่ะ" กิลกาเมชกล่าว "ทหาร..."
"ฟรี! ฟรีพ่ะย่ะค่ะ!" ขุนนางคนนั้นตะโกน "วัสดุอุปกรณ์ทั้งหมดฟรีพ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาท โปรดอนุญาตให้กระหม่อมจัดการเรื่องนี้เถิด กระหม่อมขอสาบานต่อตระกูลเอ้กฮาร์ตว่ากระหม่อมจะทำให้โครงการนี้สำเร็จอย่างงดงาม"
กษัตริย์ออเรเลียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพยักหน้า "ดี ข้าจะรอฟังข่าวดีหลังจากโครงการนี้สิ้นสุดลง"
"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!" ขุนนางคนนั้นคำนับราวกับเพิ่งได้รับพระราชทานอภัยโทษ
"ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าเราควรริบตำแหน่งของเจ้าพวกสุนัขสองตัวที่ข้าส่งเข้าคุกไปนั่นด้วยพ่ะย่ะค่ะ" กิลกาเมชเสนอ "ราชอาณาจักรทนทุกข์มานานเกินพอแล้ว กระหม่อมคิดว่าถึงเวลาต้องกวาดล้างแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
เหล่าขุนนางภายในห้องท้องพระโรงตัวสั่นสะท้านเมื่อได้ยินคำพูดของนายกรัฐมนตรี
พวกเขาเกือบลืมไปแล้วว่ากิลกาเมชคือจอมเวทที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักร เพราะปกติเขาดูขี้ขลาดและอ่อนน้อม
แต่ในตอนนี้ เมื่อจอมเวทระดับ 7 ผู้นี้เริ่มเผยเขี้ยวเล็บออกมา พวกเขาก็รู้ดีว่าถ้าทำตัวให้เขาขุ่นเคือง ไม่ใช่แค่เส้นผมหรือหนวดที่ถูกเผาแน่
พวกเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้เดินออกจากห้องท้องพระโรงนี้อย่างมีชีวิต และเหลือทิ้งไว้เพียงเถ้าถ่านเป็นหลักฐานยืนยันการมีอยู่ของพวกเขาเท่านั้น
ชัค ผู้ที่เฝ้ามองเหตุการณ์นี้จากทะเลแห่งจิตสำนึกของกิลกาเมช ได้ชูนิ้วกลางให้เหล่าขุนนางทุกคน พร้อมกับเรียกพวกเขาว่าพวกไพร่ชั้นต่ำอยู่ในใจ
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.