Chapter 285: คุณต้องเรียกผมว่าท่าน [ตอนที่ 2] รอยยิ้มอย่างมั่นใจยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของชัค ในขณะที่สายตาของเขากวาดมองไปที่จอมเวททั้งห้าคน ปฏิกิริยาของเขาทำให้แคสเปียน พี่ชายต่างมารดาของเขาขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะหันไปสั่งจอมเวททั้งสี่ที่อยู่ด้านหลัง "ห้ามยุ่ง" แคสเปียนออกคำสั่ง "ฉันจะสั่งสอนน้องชายด้วยตัวเอง ใครที่คิดจะสอดมือเข้ามาจะต้องถูกโจมตี" เหล่าขุนนางทั้งสี่พยักหน้าอย่างเข้าใจและผ่อนคลายท่าทีลงเล็กน้อย จากนั้นแคสเปียนก็หันกลับมามองน้องชายของเขา "พร้อมหรือยัง น้องชาย?" แคสเปียนถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "คนอย่างท่านผู้นี้เกิดมาพร้อมอยู่แล้ว" ชัคตอบ "แน่ใจนะว่าไม่อยากให้พวกสี่ตัวนั้นช่วยรุมน่ะ? ถ้าแกเข้ามาคนเดียวแล้วจะเสียใจภายหลังนะ" "หุบปากไปเลย" แคสเปียนชี้ไม้เท้าไปที่ชัค "ฉันอยากจะสั่งสอนแกมานานแล้ว หลังจบการประลองนี้ แกจะได้รู้เสียทีว่าสถานะของแกอยู่ตรงไหน" "รู้ว่าสถานะของฉันอยู่ตรงไหนงั้นเหรอ?" ชัคยิ้มเยาะ "อยากเห็นเหมือนกันว่าจะทำได้ไหม" ศาสตราจารย์ไอโซลเด้และศาสตราจารย์นิกซี่สบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าพร้อมกัน "ในเมื่อทั้งคู่พร้อมแล้ว เริ่มการประลองได้!" ศาสตราจารย์ไอโซลเด้ประกาศ เห็นได้ชัดว่านี่เป็นความขัดแย้งส่วนตัวของพี่น้อง และการโต้เถียงของพวกเขาก็เป็นการเสียเวลาเรียนเปล่าๆ ยิ่งไปกว่านั้น การฝึกร่วมกันควรจะเป็นไปเพื่อให้นักเรียนได้เรียนรู้สิ่งที่เป็นประโยชน์มากขึ้น ตามสามัญสำนึกแล้ว การจับคู่นี้ถือว่าไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง แต่ต้องยอมรับว่าความประทับใจของอาจารย์ที่มีต่อชัคนั้นไม่ได้ดีตั้งแต่แรกอยู่แล้ว และมันยิ่งแย่ลงไปอีกหลังจากที่อเล็กซ์ทำตัวน่าอับอายต่อหน้าทุกคนในงานรวมตัวนักเรียน ในสายตาของเธอ การที่ชัคถูกสั่งสอนบ้างก็น่าจะเป็นเรื่องดี เพื่อให้เขาได้เข้าใจความเป็นจริงของโลกใบนี้ ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นกลับเกินความคาดหมายของทุกคน ทันทีที่การต่อสู้เริ่มขึ้น แคสเปียนก็ร่ายมนตร์เรียกกระสุนเพลิงจำนวนนับไม่ถ้วนออกมา แล้วปลดปล่อยมันใส่ทางชัค ในทางกลับกัน ชัคเพียงแค่ชี้ไม้เท้าไปทางแคสเปียนโดยไม่ได้ร่ายมนตร์อะไรเลย ครู่ต่อมา ลูกไฟขนาดใหญ่เท่ารถยนต์ก็พุ่งออกมาจากปลายไม้เท้าของเขาและพุ่งตรงไปหาแคสเปียน จนทุกคนต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ แมรี่ที่กำลังจะกินมันฝรั่งทอดที่ดิมดิมยื่นให้ ถึงกับเผลอทำมันหลุดมือขณะจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตะลึง ก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ลูกไฟก็กลืนกินกระสุนเพลิงเหล่านั้นจนสลายไปสิ้น วิถีของลูกไฟยังคงไม่เปลี่ยนทิศทาง และพุ่งตรงไปยังแคสเปียนซึ่งกำลังตกใจจนไม่สามารถหลบมนตร์ที่โหมกระหน่ำเข้ามาได้ "ม-ไม่นะ!" แคสเปียนตะโกนเมื่อลูกไฟอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่เมตร แต่ก่อนที่เวทมนตร์จะปะทะเข้ากับตัวเขามันก็ระเบิดออกกลางอากาศ ส่งคลื่นลมร้อนกระจายตัวออกไปจนเป่าร่างของแคสเปียนกระเด็นออกไป ขุนนางผู้หยิ่งยโสกระแทกเข้ากับพื้นและกลิ้งไปสองสามตลบก่อนจะหยุดนิ่ง "แค่นี้เหรอ?" ชัคถามก่อนจะพาดไม้เท้าไว้บนไหล่ "น่าผิดหวังชะมัด นึกว่าแกจะเก่งเสียอีกเพราะเห็นพ่นเรื่องไร้สาระอยู่นาน ใครจะไปคิดว่าแกจะอ่อนหัดขนาดนี้ ฉันยังไม่ต้องร่ายมนตร์เลยด้วยซ้ำ" แคสเปียนมองชัคด้วยความไม่เชื่อสายตา เขาแทบจะคิดไปว่าเขากำลังสู้กับคนอื่นที่ไม่ใช่น้องชายของตัวเอง ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความอับอายและอัปยศ เขาถลึงตามองขุนนางทั้งสี่ที่ควรจะเข้ามาช่วยเขาสู้กับน้องชาย "พวกแกมัวยืนบื้ออะไรอยู่!" แคสเปียนตะโกน "รุมมันสิ!" เหล่าขุนนางทั้งสี่อยากจะแก้ตัวว่าก็เป็นตัวเขาเองไม่ใช่หรือที่ยืนกรานไม่ให้พวกตนร่วมการประลอง แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าพลังของชัคนั้นเหนือกว่าที่ทุกคนคาดการณ์ไว้มาก และเขาคงไม่ใช่คนที่จัดการได้ง่ายเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป เมื่อคิดได้ดังนั้น พวกเขาจึงตัดสินใจเอาจริง จอมเวททั้งสี่ร่ายมนตร์ที่แตกต่างกันออกมาพร้อมกัน หลังจากเห็นพลังของเด็กหนุ่มรูปงามคนนี้ พวกเขาจึงตัดสินใจจบการประลองให้เร็วที่สุดด้วยการใช้มนตร์ที่แข็งแกร่งที่สุดที่มี ชัคยิ้มจางๆ และยืนรอให้ทั้งสี่คนร่ายมนตร์จนเสร็จ บรรดาผู้ที่เคยไปที่ภูเขาเฮราเคิลต่างได้รับประสบการณ์และเรียนรู้อะไรมากมายจากการทดสอบ ตัวอย่างเช่น อเล็กซ์อาจจะไม่ได้ครอบครองทักษะการต่อสู้ 'ค้อนสี่ฤดู' ซึ่งเป็นของเคล แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ได้รับมันมา ในความเป็นจริง ตราบใดที่อเล็กซ์ฝึกฝนเทคนิคค้อน เขาก็อาจจะได้รับทักษะมาในทันที เพราะเขาได้หลอมรวมกับเคลระหว่างการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับราชาคนเถื่อนไปแล้ว คนอื่นๆ ก็ได้รับประสบการณ์ที่คล้ายกัน รวมถึงชัคด้วย ลอร์ดกิลกาเมชเป็นจอมเวทเพลิงแรงค์ 7 ดังนั้นความเชี่ยวชาญในเวทเพลิงของเขาจึงไม่ใช่สิ่งที่ควรมองข้าม ระหว่างที่อยู่กับนายกรัฐมนตรี ชัคได้ผ่านสงครามกับอาณาจักรข้างเคียง ซึ่งลอร์ดกิลกาเมชต้องสู้กับกองทัพทั้งกองทัพด้วยตัวคนเดียว เนื่องจากอัตราการประสานพลัง ทำให้ชัคได้ร่วมรบโดยใช้ร่างกายของลอร์ดกิลกาเมช ซึ่งช่วยให้เขาเข้าใจวิธีการใช้ธาตุไฟได้ดีขึ้น พูดง่ายๆ ก็คือ ตอนนี้ชัครู้ซึ้งแล้วว่าการได้เป็นจอมเวทเพลิงแรงค์ 7 นั้นเป็นอย่างไร ซึ่งนั่นได้เปิดประตูบานใหม่ให้กับเขา เขายังได้รับเทคนิคของลอร์ดกิลกาเมชรวมถึงสไตล์การต่อสู้ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขามาด้วย นายกรัฐมนตรีเป็นจอมเวทนักรบ และแม้ว่าเขาจะใช้เวทมนตร์เป็นหลักในการต่อสู้ แต่เขาก็ยังเชี่ยวชาญการใช้ไม้เท้าในการต่อสู้ระยะประชิดอีกด้วย ชัคมองดูจอมเวททั้งสี่ร่ายมนตร์เสร็จก่อนจะแตะพื้นเบาๆ ด้วยไม้เท้า ครู่ต่อมา แส้ที่ทำจากเปลวไฟก็พุ่งเข้าพันที่เท้าของจอมเวททั้งสี่ก่อนจะกระชากอย่างแรง ส่งผลให้พวกเขาล้มลงกับพื้นก่อนจะได้ทันปล่อยมนตร์ใส่เขาเสียด้วยซ้ำ แรงสะท้อนจากการถูกขัดจังหวะกลางคันทำให้ใบหน้าของจอมเวททั้งสี่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด และเคราะห์ร้ายกว่านั้นคือชัคยังไม่จบแค่นั้น ชายหนุ่มรูปงามใช้แส้พันธนาการร่างของจอมเวทผู้น่าสงสารทั้งสี่เอาไว้ก่อนจะบังคับให้พวกเขาหันหลังกลับ "ได้เวลาสั่งสอนพวกแกแล้ว" ชัคเย้ยหยัน "จำวันนี้เอาไว้ให้ดี วันที่พวกแกได้เรียนรู้วิธีการทำตัวเป็นคนดี" ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง แส้เพลิงทั้งสี่ก็ฟาดลงบนก้นของจอมเวททั้งสี่คนจนพวกเขาต่างกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ทันใดนั้น ชัคก็สัมผัสได้ถึงความผันผวนของมานาจากด้านขวา ที่นั่นเขาเห็นแคสเปียนกำลังเรียกหอกไฟความยาวหกเมตรที่ลุกโชนไปด้วยความโกรธแค้น "ไปตายซะ!" แคสเปียนคำรามด้วยความโกรธก่อนจะขว้างหอกใส่พี่ชาย "หอกเพลิง!" "โอ้ เกือบลืมไปเลยนะว่ายังมีแกอยู่" ชัคยิ้มมุมปากก่อนจะดีดนิ้ว งูเพลิงยักษ์ตัวหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากพื้นดินและกลืนกินหอกเพลิงเข้าไปจนหมดสิ้น ก่อนที่แคสเปียนจะทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แส้ไฟหลายเส้นก็พุ่งเข้าพันธนาการร่างของเขาและยกขึ้นสูงลอยอยู่กลางอากาศ ครู่ต่อมา ก้นของเขาก็ถูกแส้ฟาดลงมา ไม่ใช่ครั้งเดียว ไม่ใช่สองครั้ง แต่เป็นสามครั้งติดต่อกันอย่างรวดเร็ว จนเขาต้องร้องตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด แคสเปียนรู้สึกได้ถึงแก้มที่ร้อนผ่าวด้วยความอับอายและขายหน้าขณะจ้องมองพี่ชายต่างมารดา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาถูกใช้เป็นตัวอย่างเพื่อให้ทุกคนเห็นว่าจะเป็นอย่างไรหากกล้าขัดขวางชัคในอนาคต