บทที่ 1158 การเตรียมตัว อเล็กซ์และเกรแฮมพูดคุยกันนานหลายชั่วโมง นานเสียจนตะวันลับขอบฟ้าและยามค่ำคืนเข้ามาเยือนผืนดิน อเล็กซ์เป็นฝ่ายพูดเสียส่วนใหญ่ เพราะเขาคือคนที่ต้องอธิบายให้พ่อฟัง ไม่เพียงแค่เรื่องการบ่มเพาะคืออะไร แต่ยังรวมถึงรายละเอียดเชิงลึกทุกอย่างที่ผู้บ่มเพาะจำเป็นต้องรู้ อเล็กซ์รู้ดีว่าเขากำลังยัดเยียดข้อมูลให้พ่อมากเกินไป แต่ผู้เป็นพ่อก็ยังคงถามคำถามไม่หยุดและเขาก็ยังคงอธิบายต่อไป จนกระทั่งจบการสนทนา เกรแฮมลืมข้อมูลที่ได้รับจากลูกชายไปกว่า 80% แล้ว แต่อเล็กซ์ไม่รู้สึกว่ามันสูญเปล่าเลยสักนิด เวลาที่พวกเขาใช้ร่วมกันนั้นเป็นเวลาพ่อลูกอันล้ำค่าที่อเล็กซ์สูญเสียไปหลังจากก้าวเข้าสู่เส้นทางผู้บ่มเพาะ ในเมื่อตอนนี้เขาสามารถใช้เวลานี้ได้แล้ว ต่อให้จะเป็นการทำเรื่องธรรมดาสามัญที่สุด เขาก็ยังคิดว่าเวลาที่ผ่านไปนั้นคุ้มค่าอยู่ดี "สรุปคือพ่อก็เป็นผู้บ่มเพาะได้เหมือนกันใช่ไหม?" เกรแฮมถาม "ครับ" อเล็กซ์ตอบ "แต่ว่า... มันไม่มีอะไรการันตีร้อยเปอร์เซ็นต์ ทางที่ดีเรามาทดสอบกันก่อนดีกว่าครับ" เขาไม่มีค่ายกลตรวจสอบรากปราณติดตัวมาด้วย จึงขอให้คนรับใช้ในวังช่วยหาอันที่สามารถใช้กับมนุษย์ทั่วไปมาให้ ไม่ถึง 5 นาทีต่อมา คนรับใช้ก็มาถึงหน้าประตูพร้อมกับแผ่นค่ายกล และอเล็กซ์ก็นำมันเข้ามาในห้อง "วางฝ่ามือลงบนแผ่นนี้ครับ มันจะส่งปราณเข้าไปในร่างกายของพ่อ พ่ออาจจะรู้สึกซ่าๆ หรือเจ็บนิดหน่อย พยายามอย่าฝืนหรือขัดขืนมันนะครับ ยอมรับมันแล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย" อเล็กซ์บอก เกรแฮมพยักหน้าและทำตามที่อเล็กซ์บอก ปราณเคลื่อนเข้าสู่ร่างกายของเขา และสิ่งที่เขารู้สึกมากที่สุดคือความเย็นวาบที่แล่นไปทั่วร่าง ไม่มีอาการเจ็บหรือซ่าอย่างที่อเล็กซ์บอกไว้ หนึ่งนาทีต่อมา ปราณก็ไหลย้อนกลับออกมาจากร่างกายและแผ่นค่ายกลก็เริ่มส่องสว่าง แสดงให้เห็นว่าเกรแฮมมีรากปราณธาตุอะไรบ้าง "สีพวกนี้... คือธาตุที่ลูกบอกพ่อใช่ไหม?" เกรแฮมถาม "ใช่ครับ" อเล็กซ์ตอบ "ทำไมถึงมีแค่ 5 สีล่ะ?" เขาถามต่อ "โดยปกติจะเป็นแบบนั้นครับ" อเล็กซ์กล่าว "ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีครบทั้ง 7 ธาตุ เท่าที่ผมรู้ รากปราณหยินและหยางเป็นรากปราณที่หาได้ยากที่สุด และน้อยคนนักที่จะครอบครองมัน" "แล้วพ่อล่ะมีอะไรบ้าง?" เกรแฮมถาม "ดูตรงนี้สิครับ เห็นไหมว่าสีน้ำตาลกับสีเขียวมันเข้มมาก? นั่นหมายความว่ารากปราณธาตุดินและธาตุไม้ของพ่อแข็งแกร่งมากครับ มันบอกยากว่าดีแค่ไหนกันแน่ แต่พ่อสามารถตัดสินได้จากความแตกต่างเมื่อเทียบกับสีอื่นๆ" "ถัดมาคือธาตุน้ำ ซึ่งด้อยกว่านิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้แย่ ส่วนธาตุไฟกับธาตุโลหะ... พูดตามตรงคือขยะครับ ผมมีวิธีแก้ไขธาตุไฟนะ แต่ธาตุโลหะ... ผมคงต้องหาวิธีดูก่อน" อเล็กซ์กล่าว "งั้น... พ่อก็บ่มเพาะได้ใช่ไหม?" เกรแฮมถามย้ำ "หือ? อ้อ ใช่ครับ ได้แน่นอน ตราบใดที่พ่อมีสีพวกนี้สักสีหนึ่ง พ่อก็บ่มเพาะได้" อเล็กซ์ตอบ "นั่นเป็นเหตุผลหนึ่งที่ผู้เล่นที่ผมเล่าให้ฟังบ่มเพาะไม่ได้ ร่างแยกพวกนั้นไม่ได้ถูกมอบรากปราณที่เหมาะสมมาให้ มีเพียงเส้นลมปราณธรรมดาที่ไม่สามารถผ่านขอบเขตชำระเส้นลมปราณไปได้" "เข้าใจแล้ว" เกรแฮมกล่าว "รากปราณนี่ มันเป็นสิ่งที่มีตัวตนอยู่ในร่างกายเราจริงๆ ใช่ไหม?" "ใช่ครับ มันอยู่แถวๆ สะดือของพ่อ" อเล็กซ์บอก "งั้นลูกถ่ายโอนมันไปให้คนอื่นเพื่อบริจาคให้พวกเขาบ่มเพาะได้ไหม?" เกรแฮมถาม "เอ่อ..." อเล็กซ์ถึงกับไปไม่เป็นกับคำถามนี้ "จริงๆ แล้วผมไม่รู้คำตอบครับ ปกติผมคงบอกว่าไม่ได้ แต่โลกนี้ยังมีปริศนามากมายเหลือเกิน บางทีมันอาจจะเป็นไปได้ก็ได้" "แต่ผมพูดได้อย่างมั่นใจเลยว่ามันเป็นสิ่งที่ทำไม่ได้ในโลกนี้ครับ อาจจะทำได้ในแดนเซียนโน่นแหละ" อเล็กซ์กล่าว เกรแฮมไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเอาแต่เฝ้ามองสีสันบนแผ่นค่ายกลที่ค่อยๆ จางหายไป "แล้วตอนนี้พ่อต้องทำยังไง? พ่อต้องใช้เคล็ดวิชาใช่ไหม?" เกรแฮมถาม "ใช่ครับ" อเล็กซ์กล่าว "ผมไม่มีเคล็ดวิชาดีๆ ติดตัวเลย เดี๋ยวหลังจากจบงานวันพรุ่งนี้ ผมจะลองหาดูให้ครับ คนใหญ่คนโตน่าจะมารวมตัวกันเยอะ ผมอาจจะขอให้พวกเขาช่วยหาเคล็ดวิชาบ่มเพาะที่ดีที่สุดให้พ่อได้" "ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อไม่มีรากปราณหยินหรือหยาง ผมคงให้ของผมไปแล้ว" เกรแฮมส่ายหัว "ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอก ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปเถอะ ลูกบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าพ่อจะได้เจอแม่ของลูกอีกครั้ง เพราะงั้นพ่อรู้สึกเหมือนมีเวลาเหลือเฟือที่จะเตรียมตัวสำหรับเรื่องนั้น" เขากล่าว "ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ" อเล็กซ์พูด "อีกอย่าง พ่อจำไม่ได้ใช่ไหมว่าระบบเขียนอะไรไว้ในข้อมูลของพ่อ?" "แค่จะให้นึกว่าระบบหน้าตาเป็นยังไงพ่อย่อมนึกไม่ออกเลย ประสาอะไรกับเรื่องที่มันเขียน" เกรแฮมกล่าว "เฮ้อ... ถ้าเรารู้ว่ากายาพิเศษของพ่อเรียกว่าอะไรคงง่ายกว่านี้เยอะ เราอาจจะถามสการ์เล็ตหรือก็อดสเลเยอร์ก็ได้" อเล็กซ์พูดเบาๆ "ช่างเถอะ เดี๋ยวผมทดสอบเอง" เกรแฮมไม่ค่อยเข้าใจความหมายเท่าไหร่นัก จึงทำได้เพียงพยักหน้า "พ่อไม่จำเหตุผลที่ทำให้ร่างกายพ่อแข็งแกร่งเป็นพิเศษเลยเหรอครับ?" อเล็กซ์ถาม "ไม่นะ" เกรแฮมตอบ "แม้แต่ตอนอยู่บ้าน พ่อก็แข็งแรงมาตลอด ไม่ได้ถึงระดับนี้หรอกนะ แต่ก็แข็งแรงมาก ผู้คนยังแปลกใจเลยว่าทำไมพ่อถึงหุ่นเหมือนนักเพาะกายทั้งที่ไม่เคยเข้ายิมเลย พ่อได้แต่บอกพวกเขาว่าเพราะทำงานฟาร์ม แต่ความจริงคือพ่อถูกใช้งานหนักตั้งแต่พ่อรู้ว่าพ่อมีแรงเยอะ" "นั่นต้องเป็นเพราะกายาพิเศษของพ่อแน่ๆ ครับ มันคงช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งทางกายภาพได้เร็วกว่าคนอื่นมาก" อเล็กซ์วิเคราะห์ "ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมก็รู้เองตอนที่ทดสอบ แต่พ่อต้องเริ่มบ่มเพาะก่อนถึงจะทำได้ ผมต้องรีบให้พ่อเริ่มเดี๋ยวนี้เลย" "อย่างที่บอกไป พ่อไม่รีบ" เกรแฮมกล่าว อเล็กซ์ถอนหายใจ "ผมรู้ครับ แต่ผมก็ยังอยากให้พ่อบ่มเพาะเร็วๆ ผมกังวลว่าอายุของพ่อจะทำให้ยิ่งช้าก็ยิ่งแย่ แม้ว่าการบ่มเพาะกายาของพ่อจะช่วยได้เยอะมากแล้วก็เถอะ บางทีผมอาจจะกังวลมากเกินไป" "ลูกน่ะกังวลกับทุกเรื่องพร้อมกันมากเกินไปจริงๆ" เกรแฮมกล่าว "เริ่มจากก้าวเล็กๆ ก่อน สิ่งแรกที่ลูกต้องทำคืออะไร? หาเคล็ดวิชาบ่มเพาะให้พ่อ เพื่อที่พ่อจะได้เริ่มสักทีใช่ไหมล่ะ? จนกว่าจะทำสำเร็จ ลูกก็ใจเย็นๆ หน่อย" "ใช่ครับ ผมต้องหาเคล็ดวิชาให้พ่อ... เดี๋ยวก่อน ไม่สิ ผมเกือบลืมไปเลยว่ามีอีกอย่างที่พ่อทำได้" อเล็กซ์คิดพลางล้วงเข้าไปในแหวนเก็บของแล้วนำผลไม้สีขาวดำออกมาโชว์ให้พ่อดู "นั่นอะไร? วัตถุดิบปรุงยาเหรอ?" เกรแฮมถาม "ไม่ครับ" อเล็กซ์ตอบ "นี่คือผลไม้เทพมาร เป็นสิ่งที่ช่วยให้พ่อผ่านการชำระล้างร่างกายมนุษย์ ซึ่งดีมากสำหรับคนที่อยากจะบ่มเพาะ" ในขณะที่อธิบาย เขาก็คิดขึ้นมาว่าควรแบ่งให้สการ์เล็ตสักลูกดีไหม หรือวิสเกอร์เองก็น่าจะชอบ เขามีผลไม้เทพมารอยู่ 4 ลูก จึงต้องระมัดระวังในการใช้งานให้ดี "โอ้" เกรแฮมเอ่ย "ทำไมถึงดีล่ะ?" "ร่างกายของมนุษย์เต็มไปด้วยสิ่งสกปรกและของเสียที่สะสมมาตลอดชีวิต พอเริ่มบ่มเพาะ สิ่งสกปรกพวกนั้นจะเข้าไปขัดขวางการไหลเวียนของปราณครับ" อเล็กซ์อธิบาย "ถ้าพ่อกินผลไม้นี้ พลังในนั้นจะขับสิ่งสกปรกพวกนั้นออกมาจนหมดสิ้นในคราวเดียว ทำให้ร่างกายพ่อสะอาดเหมือนเด็กแรกเกิดเลย" "โอ้ ฟังดูดีนะ" เกรแฮมกล่าว "ขจัดสิ่งสกปรกในตัวพ่อให้หมดงั้นสินะ? แล้วมันจะช่วยขจัดฝุ่นตะกั่วออกจากตัวพ่อด้วยไหม?" "ใช่ครับ มันสามารถขจัด..." อเล็กซ์ชะงัก ตาเบิกโพลง "เชี่ยเอ๊ย! ทำไมผมถึงนึกไม่ออกนะ!" "นึกอะไรไม่ออก?" เกรแฮมแปลกใจที่เห็นลูกชายแสดงท่าทางตกใจ "เรื่องฝุ่นตะกั่วนั่นไง ผมสามารถขับมันออกจากร่างกายพ่อได้" เขาพูด "ผมสามารถขับมันออกจากร่างกายทุกคนได้เลย" "พ่อไม่ค่อยเข้าใจ" เกรแฮมกล่าว "ลูกหมายถึงเพื่อนๆ ของพ่อเหรอ?" "ใช่ครับ" อเล็กซ์ตอบ "ผมกำลังปรุงยาเพื่อรักษาพิษในร่างกายพวกเขาอยู่ แต่ผมก็กังวลว่าแล้วจะดึงเอาตัวฝุ่นตะกั่วนั่นออกมาจากร่างกายพวกเขาได้ยังไง ในที่สุดผมก็ได้ไอเดียแล้ว" "อย่างนี้นี่เอง" เกรแฮมพูด "งั้นลูกจะให้ทุกคนกินผลไม้นี้เหรอ?" "อะไรนะ? ไม่! ผมมีแค่ 4 ลูกเองครับ" อเล็กซ์พูดด้วยความตระหนกที่พ่อเสนอแนวทางแบบนั้น "มีคนที่อยู่มาเป็นพันปีแค่เคยได้ยินชื่อผลไม้พวกนี้ในนิทานหลอกเด็กเท่านั้นนะ ผมจะเอาไปแจกให้พวกชาวเผ่าที่วันๆ เอาแต่บ่มเพาะกายาใกล้ๆ กับเพลิงฟีนิกซ์แบบนั้นได้ยังไง" เกรแฮมแปลกใจเล็กน้อยที่อเล็กซ์พูดจาเห็นแก่ตัวแบบนั้น แต่เมื่อนึกถึงจำนวนที่น้อยนิดก็เข้าใจเหตุผลได้ทันที "แล้วทำไมลูกถึงบอกว่าในที่สุดก็รู้วิธีรักษาพวกเขาล่ะ?" เขาถาม "ก็เพราะว่าเมื่อสามสิบกว่าปีก่อน ผมเคยปรุงยาที่ช่วยให้คนขับเหงื่อออกมาได้มหาศาลสำเร็จน่ะครับ" "ถ้าผมให้คนพวกนั้นกินยานั่น ผมก็จะสามารถบังคับฝุ่นตะกั่วให้ออกมาจากร่างกายพวกเขาได้ในขณะที่รักษาพิษไปด้วย วิธีนี้จะทำให้ผมรักษาพวกเขาได้จนหายสนิทเลย" "โอ้" เกรแฮมพูดอย่างตื่นเต้น "นั่นฟังดูวิเศษไปเลย"